< Bybelnavraag uit Romeine

V: In Romeine, waarom het Paulus hierdie boek geskryf?

A: Paulus het oor die algemeen die kerke aan wie hy geskryf het, ontmoet (of gestig), maar Romeine is 'n uitsondering. Paulus het ongetwyfeld 'n paar individue geken, maar hy was nog nooit in Rome nie. Uiteindelik het Paulus Romeine geskryf omdat God dit van hom wou hê. Maar Paulus het nie net as 'n apostel vir die kerke wat hy gestig het gedien nie, hy was 'n apostel van Christus vir alle gelowiges. Romeine word oor die algemeen beskou as die mees logiese en georganiseerde boek deur 'n goed-georganiseerde skrywer wat oor die algemeen logies geskryf het.

Paul wou vir hulle skryf voordat hy hulle besoek, en in detail uiteensit wat die evangelie is, waarom ons dit nodig het, en hoe dit werk. Hy wou ook verlossing in die konteks van Jood en heiden verduidelik.

V: In Rom, wat is 'n oorsig van hierdie boek?

A: Hier is een oorsig.

Rom 1:1-17 Paulus se dringende boodskap

Rom1:18-3:20 Ons veroordeling

- Rom1:18 God se toorn teen ernstige, verstrengende, dodelike sonde

- Rom 2-3:20 Beide Jode en heidene is sonder verskoning, verantwoordelik vir hul skuld

Rom3:21 –5 Ons Regverdigmaking

- Rom 3:21-31 Christus het ons geregtig gemaak, nie ons werke nie

- Rom 4 Abraham: Geregtig verklaar deur geloof

- Rom 5 Christus se dood het ons regverdiging bewerk

Rom 6-8 Ons Heiligmaking

- Rom 6 Ons is dood verklaar ten opsigte van die sonde

- Rom 7 Ons voortdurende stryd vir heiligmaking

- Rom 8 Die Heilige Gees: krag vir heilige lewe

Rom 9-11 God se soewereine keuse in Israel en ons

- Rom 9 God se verlede keuse van Israel

- Rom 10 God se keuse vandag

- Rom 11 God se toekomstige keuse vir Israel vervul

Rom 12-16 Ons verlossing in die praktyk

- Rom 12 'n toegewyde lewe wat God en ander dien

- Rom 13 'n Onderdaanige lewe

- Rom 14 Ontvang die swakkes in geloof

- - Sonder om hulle te oordeel of hulle te laat struikel, maar soos Christus sou

- Rom 15:14-16:27: Paulus se toekomstige planne en waardering vir ander

V: In Rom, wat is die verskil tussen 'n epistel en 'n brief?

A: 'n Epistel, van die Griekse woord epistole, is 'n soort brief wat bedoel was om openbaar gelees en versprei te word.

V: In Rom, wanneer het Paulus gesterf?

A: Daar word oor die algemeen saamgestem dat Paulus onder Nero gesterf het, wat tydens die vervolging in 67 n.C. sou wees. Dus het hy alles binne ongeveer 34 jaar ná die dood van Jesus geskryf.

Ons ken nie Paulus se presiese ouderdom nie, maar in Handelinge 7:58 was Saulus van Tarsus 'n jong man, en in Filemon 9 was Paulus 'n bejaarde man.

V: In Rom 1:4, aangesien Jesus as die Seun van God verklaar is, was Hy voorheen nie die Seun van God nie?

A: Ja. Iemand kan iets wees voordat hulle dit aan die wêreld bekendgemaak word. Jesus is op twee onderskeie maniere die Seun van God.

Voordat die tyd begin het, is Jesus uit die Vader voortgebring (nie geskep nie). Daar was nog nooit 'n tyd toe Jesus nie die Seun van God was nie.

Op aarde is Jesus aseksueel bevrug deur die maagd Maria. Genetiese materiaal wat nie deur Maria verskaf is nie (die Y-chromosoom, ens.) is deur God die Vader mirakelagtig geskep.

So alhoewel Jesus altyd die Seun van God was, het God gewag totdat Jesus op aarde gebore is om dit aan die mensdom bekend te maak.

Is Jesus dus gelyk aan God die Vader of ondergeskik aan God die Vader? Kom ons maak eers 'n ompad en beantwoord 'n eenvoudiger vraag; dan gebruik ons daardie antwoord om terug by hierdie vraag uit te kom. Op aarde is jou klein seun gelyk aan jou of ondergeskik aan jou? As jy sê hy is nie gelyk aan jou nie, is dit om twee redes die verkeerde antwoord. As daar 'n natuurramp sou wees en net een van julle kon oorleef, sou jy kies om jouself te red omdat jou seun nie so belangrik is soos (jy dink) jy is nie? As jou seun minder as jy is, is jou pa dan volgens dieselfde logika groter as jy? Was sy pa groter as hom? En sy pa? Was jou oupagroot toe 'n superman? Nee, jou seun is geensins minder as of nie gelyk aan jou nie. Maar gehoorsaam jou seun jou (ten minste hopelik die meeste van die tyd)? Of gehoorsaam en onderwerp jy jou aan jou seun? Ek is seker dit is die eerste, en nie die tweede nie. Jy en jou seun het verskillende rolle, ten minste totdat hy grootword en kinders kry. Net so is die Vader, die Seun en die Gees gelyk in aard, heerlikheid en eer. Maar hulle verskil in rol en rang. Op aarde het Jesus Hom onderwerp (Hebreërs 5:7) en gehoorsaamheid geleer (Hebreërs 5:8). Maar selfs nou kan die Vader in Efesiërs 1:3 as die God van Jesus Christus aangespreek word. (Ongelukkig sou sommige Christene, soos Augustinus van Hippo en Ambrosius van Milaan, met laasgenoemde punt nie saamstem nie.)

V: In Rom 1:7 en 1 Kor 1:3, aangesien die Griekse woord kai sowel "selfs" as "en" kan beteken, beteken dit dat Jesus God die Vader is, soos wat Sabelliërs, Modaliste en sommige (maar nie alle nie) Eenheidspentekostale leer?

A: Nee. Kom ons kyk hierna objektief.

1. Almal stem saam dat "en" die primêre betekenis van die Griekse woord kai is, maar dit beteken soms ook "selfs ook".

2. Jy kan nie Eenheid, Drie-eenheid of enige leer bewys op grond van 'n woord wat in beide gevalle vertaal kan word nie.

3. In hierdie hoofstuk van Romeine word Jesus van God die Vader onderskei in Romeine 1:9. Jesus is nie 'n weeskind nie, en Hy is ook nie 'n Vaderlose Seun nie.

4. Jesus word ook op baie plekke in die Skrif van die Vader onderskei, insluitend, maar nie beperk nie tot Efesiërs 1:3,17; Matteus 3:16-17; 12:18; Markus 10:38-40; Lukas 3:21-22; Johannes 1:1,33; 6:38; 14:16,26,28,31; 5:26; 6:28; 7:5; Handelinge 5:31-32; 1 Korintiërs 11:3; 15:25-28; Hebreërs 1:9; 5:7-8. By Jesus se doop het Jesus nie 'n ventriloquisme-optrede beoefen nie.

Sabellianisme het nie 'n wye aanhang gehad nie, behalwe vir 'n kort tydperk in Rome. Hier is 'n paar van die leerstellings van die pre-Nisense Christene dat die Vader en die Seun onderskeie is, maar hulle het nie geleer dat hulle geskei is nie.

Athenagoras (177 n.C.) sê dat die Vader, die Seun en die Gees onderskeiding in eenheid het. 'n Pleidooi vir Christene, hoofstuk 12, bl. 134

Athenagoras (177 n.C.) "Die Heilige Gees self, wat in die profete werk, verklaar ons ook as 'n uitstraling van God, wat uit Hom vloei en weer terugkeer soos 'n straal van die son. Wie sou dan nie verbaas wees om te hoor dat mense wat van God die Vader, en van God die Seun, en van die Heilige Gees praat, en wat beide hul eenheid en hul onderskeiding verklaar, atheïste genoem word nie? Ons leer oor die goddelike natuur is ook nie tot hierdie punte beperk nie; maar ons erken ook 'n menigte engele en bedienaars,…" 'n Pleidooi vir Christene hfst.10 bl.133

Teofilus (168–181/188 n.C.) (gedeeltelik) "God het toe, met Sy eie Woord in Sy binneste, Hom voortgebring en Hom saam met Sy eie wysheid voor alle dinge uitgestraal. Hy het hierdie Woord as helper gehad in die dinge wat deur Hom geskape is, en deur Hom het Hy alle dinge gemaak." Teofilus aan Autolykus boek 2 hoofstuk 10 bl. 98

Irenaeus van Lyon (182-188 n.C.) sê: "die Woord, naamlik die Seun, was altyd by die Vader; en dat daardie wysheid ook, wat die Gees is, by Hom teenwoordig was, voor alle skepping." Hy gaan dan voort om Spr. 3:19,20 en so meer aan te haal, wat wys dat die Heilige Gees die derde persoon is. Irenaeus, Teen die Ketterse, boek 4, hoofstuk 20.3, bl. 488

Tertullianus (c. 213 n.C.) "En as, om nog 'n ander gedeelte aan te haal, 'So sê die Here vir my Here Christus,' die Here wat tot die Vader van Christus spreek, moet 'n afsonderlike Wese wees. Verder, wanneer die apostel in sy brief bid: "Dat die God van onse Here Jesus Christus julle die gees van wysheid en kennis mag gee," moet Hy anders wees (as Christus), wat die God van Jesus Christus is, die gever van geestelike gawes. En eenmaal vir altyd, sodat ons nie deur elke skrifgedeelte hoef rond te dwaal nie, Hy "wat Christus uit die dood opgewek het, en ook ons sterflike liggame sal opwek," moet beslis, as die lewendmaker, anders wees as die dooie Vader, of selfs van die opgewekte Vader, as Christus wat gesterf het, die Vader is." Teen Praxeas hfst.28 bl.625

Hippolytus (222-235/6 n.C.) het 'n volledige werk geskryf teen Noetus wat "behaupt het dat Christus Self die Vader was, en dat die Vader Self gebore is, gely het en gesterf het." Teen die Ketterse Leer van Een Noetus hfst.1 bl.223

Hippolytus (222-235/236 n.C.) "Hy [Jesus] het nie gesê: 'Ek en die Vader is een,' maar 'is een.' Want die woord 'is' word nie van een persoon gesê nie, maar dit verwys na twee persone en een krag." en haal 1 Korintiërs 15:23-28 aan. Teen die kettery van een Noetus h.7 bl.226

Origenes (225-253/254 n.C.) "Daar is nou baie wat opreg oor godsdiens besorg is, en wat hierin in groot verwardheid raak. Hulle is bang dat hulle twee gode mag verkondig, en hul vrees dryf hulle tot leringe wat vals en goddeloos is. Óf ontken hulle dat die Seun 'n eie, onderskeie natuur het benewens dié van die Vader, en maak Hom wat hulle die Seun noem, tot God behalwe in naam, óf hulle ontken die goddelikheid van die Seun, gee Hom 'n afsonderlike bestaan, en laat Sy wese buite dié van die Vader val, sodat hulle van mekaar geskei kan word." Kommentaar op Johannes boek 2 hoofstuk 2 bl. 323

Novatianus (250/4–256/7 n.C.) (implisiet) het van Sabellius se kettery as godslasterlik gepraat omdat hy geglo het Christus is nie die Seun nie, maar die Vader. Traktaat oor die Drie-eenheid hfst. 12 bl. 621–622

Dionysius van Alexandrië (246-265 n.C.) "Die plant wat uit die wortel spruit, is iets anders as dié waarvan dit opgroei; en tog is dit van dieselfde aard daarmee. En die rivier wat uit die fontein vloei, is iets anders as die fontein. Want ons kan nie die rivier 'n fontein noem, of die fontein 'n rivier nie. Nietemin erken ons dat hulle albei een is volgens natuur, en ook een in substansie; en ons erken dat die fontein as vader beskou kan word, en dat die rivier is wat uit die fontein gebore is." Oor die Een Substantie bl.120

Lucianus van Antiochië (c. 300–311 n.C.) "duidelik oor die Vader wat werklik 'n Vader is, en oor die Seun wat werklik 'n Seun is, en oor die Heilige Gees wat werklik 'n Heilige Gees is; hierdie name is nie vaag of ydellik toegeken nie, maar dui akkuraat die besondere persoonlikheid, orde en heerlikheid van die genoemdes aan, sodat hulle in persoonlikheid drie is, maar in harmonie een." Geloofsbelydenis van Lucianus van Antiochië in Die Geloofsbelydenisse van die Christendom deur Philip Schaff, deel 2, bl. 27

Methodius (270-311/312 n.C.) "Want die koninkryk van die Vader, van die Seun en van die Heilige Gees is een, net soos hul wese een is en hul heerskappy een is. Waaruit ook, met een en dieselfde aanbidding, ons die een Godheid in drie Persone aanbid, wat sonder begin bestaan, ongeskape, sonder einde, en aan wie daar geen opvolger is nie. Want die Vader sal ook nooit ophou om Vader te wees nie, en die Seun om Seun en Koning te wees, en die Heilige Gees om te wees wat Hy in wese en persoonlikheid is. Want niks van die Drie-eenheid sal verminder word nie, hetsy ten opsigte van die ewigheid, of van die gemeenskap, of van die soewereiniteit. Want nie daarom word die Seun van God koning genoem nie, omdat Hy ter wille van ons mens geword het," Toespraak oor die Psalms hfst.5 bl.397. (ook Die Banket van die Tien Maagde rede 8 hfst.10 bl.338 en hfst.11 bl.339)

V: In Rom 1:8, hoe was die geloof van die Romeinse Christene regoor die hele wêreld bekend?

A: Dit het dieselfde betekenis as 1 Tessalonisense 1:8. Gegewe die grootte en invloed van die stad Rome, is dit nie 'n oordrywing om te sê dat die Romeinse kerk 'n groot rol gespeel het in baie mense se eerste indrukke van die Christendom nie.

V: In Rom 1:11 en Rom 15:29, is Paulus nie 'n bietjie selfvoldaan om vir die Romeine te sê hy wil kom om hulle 'n geestelike gawe te gee nie?

A: As Paulus 'n gewone man was, miskien. Maar aangesien Paulus 'n apostel van Christus was, was hy beide eerlik en opreg sonder oordrywing. Dit is in orde om vir iemand te sê dat jy hulle kan bevoordeel, as dit die waarheid is.

V: In Rom 1:13-14, waarom is Paulus verhinder om die Romeine vroeër te besoek?

A: Paulus sê nie dit was as gevolg van sataniese teenstand nie, soos hy in 1 Tessalonisense 2:18 doen. In plaas daarvan het Paulus baie bediening gehad om te doen waar hy was, in die ooste van Klein-Asië en Griekeland. Hy moes ook 'n manier vind om daar te kom. Soms is dit in orde as vrugbare bediening op een plek jou vertraag om na 'n tweede plek te gaan.

V: In Rom 1:18, hoe kan dit waar wees dat God nooit kwaad word nie?

A: Kom ons vra die mense van Sodom en Gomorra! Dat God nooit kwaad word nie, is 'n wensdenke wat teen die Skrif indruis. Ongelukkig gaan hierdie fout om ons eie denke bo te stel in plaas daarvan om te glo wat die Skrif sê, terug tot die Brief aan Diognetus (c. 130-200 n.C.). Klemens van Rome (96-98 n.C.) en Origenes (225-253/254 n.C.) is hieroor inkonsekwent. Daarenteen het 19 vroeë Christelike skrywers egter aanvaar dat God toorn het: Ignatius van Antiochië, Justinus die Martelaar, Melito van Sardis, Theofilus van Antiochië, Ireneüs van Lyon, Klemens van Alexandrië, Tertullianus, Hippolytus, Commodianus, Novatianus, Traktaat teen Novatianus, Cyprianus van Kartago, Gregorius Thaumaturgus, Victorinus van Petau, Petrus van Alexandrië, Methodius, Lactantius, Alexander van Alexandrië, en Eusebius van Caesarea (318-325 n.C.). Die ketter Marcion het by die afskryf van Romeine "toorn" in plaas van "toorn van God" vertaal, volgens The Wycliffe Exegetical Commentary, Romeine 1-8, bl. 94.

V: In Rom 1:18, wanneer God se toorn geopenbaar word, beteken dit dan dat God se toorn geopenbaar word op die oomblik dat die evangelie verkondig word, soos Karl Barth geleer het, of is hierdie prediking herinneringe aan dade wat in die geskiedenis geopenbaar is?

A: Dit is die tweede manier. Mense het God se toorn ervaar selfs in die Ou-Testamentiese tye voordat die evangelie gegee is.

V: In Rom 1:18, hoe kan mense die waarheid in ongeregtigheid vaskeer?

A: Dit is veel te maklik vir mense om ten minste gedeeltelik saam te stem oor die waarheid van wat reg en beste is vir ander, en dit nie self toe te pas nie. Die Griekse woord hier vir goddeloosheid, asabeian, beteken meer as net om nie in God te glo nie. Dit beteken 'n gebrek aan eerbied vir God, dus verwys dit ook na dié wat intellektueel in God glo, maar nie daaroor leef nie. Vandag noem sommige mense dit "praktiese ateïsme". Hulle sê dalk nie dat hulle ateïste is nie, maar hulle leef asof hulle dit is.

V: In Rom 1:18, hoe het mense die waarheid onderdruk?

A: Sommige mense is, sonder dat dit hulle skuld is, onkundig oor sekere belangrike dinge, maar dit is nie waarvan hier gepraat word nie. Nie alle onkunde is onskuldig nie. Sommige mense is onkundig oor die waarheid van iets omdat hulle geweet het waar hulle die inligting kon kry en hulle het doelbewus gekies om dit nie uit te vind of nie daaraan te glo nie, ongeag die bewyse. Soos 'n Middel-Oosterse spreekwoord sê: "Jy kan nie iemand wakker maak wat voorgee om te slaap nie." Mense onderdruk die waarheid oor aborsie wat 'n onskuldige lewe neem, nie omdat hulle dit nie kan sien nie, maar omdat hulle dit nie wil sien nie. Ons sien vandag die tyd deur dat mense die waarheid in die politiek onderdruk.

Hier is een werklike, skandalige manier waarop die regering in die antieke geskiedenis die waarheid onderdruk het. Die Romeine het baie heidense heilige instellings gehad wat hulle geglo het hulle het om verskeie goddelike of wonderbaarlike redes. Baie daarvan is deur die vroeë Romeinse koning Numa Pompilius begin. Die Romeinse geskiedkundige Varro neem waar dat 'n Romeinse boer, Terentius, terwyl hy naby Pompilius se graf ploeg, boeke van Pompilius tevoorskyn gebring het waarin die redes vir die heilige instellings neergeskryf was. Hy het dit aan die Senaat oorhandig, wat, nadat hulle die werklike redes vir die instellings gesien het, die praetor beveel het om die boeke te verbrand. Jy kan hieroor lees in Augustinus van Hippo se Stad van God (413–426 n.C.), boek 7, hoofstuk 34, bl. 141–142. Wanneer mense die vroegste kopieë van boeke van hul eie godsdiens wat hulle na bewering glo, verbrand, moet jy jou afvra hoe ernstig hulle oor die waarheid is.

V: In Rom 1:18-23, hoe verduidelik jy aan ongelowiges dat mense 'n verpligting teenoor God het?

A: Of ons nou opgroei of as volwassenes, ons het verpligtinge teenoor ons ouers. Op skool het ons 'n verpligting om die onderwyser te gehoorsaam. As ons motors bestuur, het ons 'n verpligting om die wette te gehoorsaam en die opdragte van 'n polisieman te volg. Met al hierdie verpligtinge, wat die meeste mense, behalwe in die tronk, aanvaar, waarom sou ons dink ons het geen verpligting teenoor ons Skepper nie?

God het ons lewe, lug en voedsel gegee en vra ons om Hom te erken en te aanbid. Vir dié wat nie die ware God wil aanbid nie, sal God hulle ná die dood in hul eie heelal, ver van Hom af, plaas. Natuurlik is God die bron van alle goedheid en liefde. Daardie ander heelal is die Vuurmeer.

V: In Rom1:19 –20, hoe kan almal deur die natuur van God weet?

A: Vyf punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Ons kan baie dinge oor God deur die natuur leer ken. Byvoorbeeld, geen geskepte ding kan homself skep nie. Daar is 'n Skepper, wat groter is as geskepte wesens. Ons kan ook God se majesteit, krag en skoonheid in die Skepping sien, alhoewel die Skepping vervalle is.

2. Mense kan hul eie vreemde interpretasies van die feite maak. Byvoorbeeld, die idee van spontane generasie, 'n "wetenskaplike feit" van die Middeleeue, het gesê vlieë kon uit verrotte vleis ontstaan, en lewe kon spontaan uit nie-lewe ontstaan.

3. Baie belangrike dinge oor God kan ons nie deur die natuur leer ken nie, soos die Drie-eenheid, Jesus se dood aan die kruis, en Jesus se wederkoms.

4. Al is die natuur nie voldoende om die hele evangelie van verlossing te leer nie, is dit wel voldoende om mense te leer dat daar 'n God is en om na Hom te soek.

5. As iemand die waarheid wat hulle ken oor die Allerhoogste God verwerp, is God nie noodwendig verplig om hulle meer waarheid te gee nie.

V: In Rom1:19 –20, gaan alle nie-Christene na die hel?

A: Daar is net een korrekte antwoord, maar dit het twee aspekte: nee en ja.

Nee, om vier redes

N1. Nee, omdat sommige mense wat nog nie Christene is nie, in die toekoms Christene sal word en na die Hemel sal gaan. Die Bybelse term vir dié wat uiteindelik in die Hemel sal wees, is "die uitverkorenes".

N2. Nee, omdat daar in die Ou Testament baie godvresende Jode, wat die Wet gehou het, gesterf het terwyl hulle die koms van die Messias afgewag het, sonder om die Messias te ken (Efe­siërs 3:4-6; 1 Petrus 1:10-11; 2 Petrus 1:19; ~Hebreërs 11:39-40). Hulle het voor Christus gesterf, maar is in die hemel.

N3. Nee, want God het Homself deur Abraham geopenbaar, alhoewel Abraham nie die Wet gehad het nie. God is in staat om "buite die boks" van ons vooroordele te werk en om mense deur Christus tot Homself te bring soos Hy kies. Ons kan verseker wees dat almal wat vandag gesterf het sonder om ooit van Christus te hoor, hetsy babas, ernstig geestelik gestremdes of mense met ernstige onkunde, regverdig deur God geoordeel sal word, wat ook barmhartig is. (Sien Romeine4:15 ;5:12 ; ~Johannes 9:41)

N4. Sommige Christene dink dat Christus volgens 1 Petrus 3:19-20 en 1 Petrus 4:6 aan diegene gepreek het wat reeds gesterf het. Clemens van Alexandrië het in die Stromata (193-202 n.C.) boek 6, hoofstuk 6, bl. 490 gesê dat diegene wat regverdig was volgens God se Wet, net geloof gemis het. Vir dié wat nie die Wet gehad het nie, maar regverdig was volgens hul filosofie, het hulle beide geloof en bekering van afgodsdiens nodig gehad. "Onmiddellik, by die openbaring van die waarheid, het hulle ook berou gehad oor die vorige [afgodsdienstige] optrede." Sien ook Stromata boek 6 hoofstuk 6 bl. 492. Irenaeus van Lyon (Irenaeus teen Hereesieë boek 4 hoofstuk 27.1 bl. 499), Hippolytus (Fragment uit Kommentaar op Psalm 19 of 20 bl. 170. Ook hoofstuk 7.14 bl.189), en Origenes (Origenes teen Celsus boek 2 hoofstuk 43 bl.448) het ook geleer dat Christus aan die dooies gepreek het om sommige te bekeer.

Ander Christene is egter nie hiermee saam nie.

Ja, om vier redes

Y1. Almal wat gered is, gered is, of ooit gered sal word, is gered deur die enigste Middelaar en Verlosser, Jesus Christus (Handelinge4:12 ; Johannes 10:7-8; Johannes 10:26-28).

Y2. Almal het Jesus nodig. Jesus het selfs die godsdienstige Joodse Fariseërs gesê dat as hulle nie in Hom glo nie, hulle inderdaad in hulle sondes sou sterf. (Johannes 8:24). Jesus het hulle gewaarsku dat hulle verwerping van God hulle na die hel sou stuur (Matteus23:33 –36).

Y3. Selfs babas wat gesterf het voordat hulle bewus enige oortreding gepleeg het, het steeds Jesus nodig om hulle te heilig en hulle van hulle sondige natuur skoon te maak. Al het hulle geen sondige keuses gemaak nie, en het hulle nooit beoog om verkeerd te doen nie, het hulle steeds 'n selfsugtige, sondige natuur en benodig hulle transformasie deur Jesus voordat hulle na die hemel gaan.

Y4. Aangesien Jesus almal red wat gered sal word, sal almal wat na die Hemel gaan, vroeg of laat in Christus glo (Romeine 14:10-11; Filippense 2:9-11; Johannes 6:37,45).

Punt Y3. 'n Christen het eens met my hieroor oneens gestem en gesê dat as hulle nie 'n besluit vir Jesus kan neem nie, hulle nie na die hemel kan gaan nie. Ons moet egter op die mees basiese vlak kyk: wat is daardie een "ding" wat ons red? Uiteindelik is die worteloorsaak nie ons besluit wat ons red nie, want dit is nie eers "ons" wat ons red nie. Op die mees fundamentele vlak is dit God wat ons red. Hy red almal wat gered is deur Jesus, maar ons weet nie presies hoe Hy dit vir babas, dié wat voor Christus geleef het, ensovoorts, sal doen nie. Wat ons weet, is dat Hy God is!

V: In Rom 1:20, tot watter mate kan mense God se waarheid en die Evangelie leer deur die skepping waar te neem?

A: Ons kan drie dinge leer, maar nie 'n vierde ding nie.

1. Die bestaan van 'n soort Skepper (persoonlik of onpersoonlik) uit die bestaan van die Skepping.

2. God se onsigbare eienskappe, Sy ewige krag en goddelike aard (Romeine1:20 ).

3. 'n Sekere begrip van God se morele wet (Romeine2:14 -16).

Uit die skepping kan mense nie van die geheimenis van Christus leer nie. (Efe­siërs 3:4-6,9;6:19 ; Kolossense 1:26-27; 2:2; 4:3; Romeine 16:25-26; 1 Petrus 1:10-12).

V: In Rom 1:20, kan iemand moontlik slegs gered word deur te glo wat uit die Skepping geleer kan word?

A: In werklikheid is niemand gered nie. Behalwe vir God, soek niemand God nie, soos Romeine 3:9-20 sê.

Hypoteties gesproke, bevat die vraag 'n vals uitgangspunt. Die vraag gaan daarvan uit dat God passief is, en as iemand Hom sou soek, sou God net daar sit en nie daarna verlang om hulle na die waarheid toe te trek nie. In werklikheid wil God waarskynlik dat mense die waarheid glo, meer as wat mense self die waarheid wil glo.

V: In Rom 1:24,26,28, aangesien God ongodsdienstigheid nie graag het nie, waarom het God dan begeer om ongodsdienstige mense oor te gee aan groter ongodsdienstigheid?

A: God hou nie van goddeloosheid nie, maar as iemand goddeloos wil wees, laat God hulle beweeg in die rigting waarin hulle wil gaan. Romeine 1 wys dat een van die gevolge van sonde die begeerte na erger sonde is. Óf jy begeer om meer te sondig, óf jy honger en dors na geregtigheid soos Jesus in Matteus 5:6 aangemoedig het. Terloops, Christene moet nooit ophou honger en dors na meer geregtigheid nie.

V: In Rom 1:24,26,28 staan daar drie keer: "God het hulle oorgegee". Hoe gee God mense oor, en is daar verskillende vlakke?

A: Sommige goeie kunstenaars kan net 'n paar strepe trek, en jy weet alreeds wat geteken is. Op 'n soortgelyke wyse skets Paulus 'n kort oorsig van mense se harte. God het hulle agtereenvolgens oorgegee aan onreinheid, skandelike hartstogte en vervalle denke. Die sondige wêreld is deurmekaar. Diere het belangriker as mense geword, geslagte het verander, en verkeerd het reg geword, ten minste in die oë van die wêreld. Dieselfde term is in die Ou Testament gebruik waar Israel se vyande in Eksodus 23:31 en Deuteronomium 7:23 aan Israel oorhandig is. Nog meer betekenisvol is dat dit ook gebruik word wanneer God die rebelse Israel in Levitikus 26:25; Deuteronomium 28:25; Josua 7:7; en Rigters 2:14; 6:1,13 aan haar vyande oorhandig het.

God se oorhandiging is nie net dat Hy passief Sy seën intrek nie, soos Johannes Chrysostomos geleer het, maar ook dat Hy aktief vyande bring, soos Habakuk 1 wys.

V: In Rom 1:24,26,28 het God hulle oorhandig vir die korrigeer van hulleself, of ander, of as straf?

A: Dit hoef nie net een te wees nie. Vir dié wat ore het om te hoor, kan dit tot korrigerende doeleindes wees. Die wyse kan uit die foute van ander leer. Maar vir dwase wat nie na korrigerende raad luister nie, dien dit slegs as 'n straf wat tot verdere straf kan lei. 'n Mens kan hierdie sondes voorstel as hoë metaalpale wat aan jou dak se houtdakkeëls vasgemaak is en tydens 'n weerligstorm God se toorn aantrek.

V: In Rom 1:25 sê die Grieks nie "vir 'n leuen" nie, maar "die leuen". Wat is presies die leuen?

A: Dit is nie een van die individuele sondes wat uitgelig word nie, maar eerder die totaliteit van "die leuen" dat hulle nie aandag aan God hoef te skenk nie en dat hulle geen verpligting het om God te gehoorsaam nie.

V: Beteken Rom.1:26 –27 net dat 'n mens nie kan verander om 'n homoseksueel te wees nie, maar as 'n mens as homoseksueel gebore is, is dit in orde om dit te beoefen?

A: Nee. Romeine 1:26-27 sê dat sowel mans as vroue verskriklik sondig deur natuurlike verhoudings te verruil vir onnatuurlike homoseksuele verhoudings. Nou het sommige voorgestel dat slegs die "ruil" boos is, en dat dit in orde is om homoseksueel te wees as jy so gebore is. Maar dit kan nie so wees nie. Nie net lê die klem in hierdie vers op die verhoudings self as "skandelik" nie, maar die woord "uitruil", metallaso, is dieselfde Griekse woord wat gebruik word om die waarheid van God vir 'n leuen uit te ruil. Dus lê die probleem nie net in die "uitruil" nie, maar in die "onwelvoeglike handelinge met ander mans", soos Romeine1:27 sê. Aangesien Levitikus 18:22,24;20:13 en 1 Korintiërs 6:9-10 wys dat die beoefening van homoseksualiteit kwaad is, is dit natuurlik nooit reg om in 'n bose toestand te wees nie. Dit is waar of die onmoraliteit nou homoseksueel of heteroseksueel is; die punt is dat ons almal met 'n sondige natuur gebore word en weer gebore moet word om heilig te wees. Sien ook die bespreking oor Levitikus 18:22,24;20:13 , en 1 Korintiërs 6:9-10. Terloops kan die Griekse term "skandelike welluste" ook vertaal word as "oneervolle hartstogte" volgens The Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 443 of "oneervolle hartstogte" volgens Wuest se Vertaling.

Paulus was Joods en ander Joodse skrywers wat in Grieks geskryf het, gebruik hierdie Griekse uitdrukking "onnatuurlike gebruik" para physin om homoseksualiteit te beteken in Philo, Spesiale Wette 3:39 en Josefus, Teen Apion 2.273.

Hier is 'n Joodse geskrif met 'n mate van ooreenkoms met Paulus se geskrif. "Son en maan en sterre verander nie hul orde nie; so verander julle ook nie die wet van God in die wanorde van julle dade nie. Die heidene het afgedwaal, en die Here verlaat, en hul orde verander, en het hout en klippe, geeste van misleiding, gedien. Maar julle mag nie so wees nie, my kinders, deur in die hemelgewelf, op die aarde, in die see en in alle geskape dinge die Here wat alles geskape het, te erken, sodat julle nie soos Sodom word nie, wat die orde van die natuur verander het." (Testament van Naftali 3:2-4). Aangehaal uit The Expositor's Bible Commentary, vol. 10, bl. 27

Tertullianus in de Corona hfst. 6 bl. 96 interpreteer Romeine 1:26 as sê dat mans en vroue die natuurlike gebruik onder mekaar in die onnatuurlike verander het "as 'n strafvergelding vir hul fout."

V: Oor Rom 1:26-27 skryf die skeptikus Bart Ehrman: "As ons dink oor watter dele van die Bybel iets te sê het in die moderne konteks, is dit belangrik om die historiese siening te onthou dat die Bybelse outeurs almal in 'n ander wêreld as ons geleef het en die aannames en oortuigings van die mense in hul wêreld weerspieël het. Hul wêreld, om 'n besonder oortuigende voorbeeld te noem, het geen begrip gehad van wat ons as homoseksualiteit beskou nie. Om dit anders te stel, homoseksualiteit het nie in daardie wêreld bestaan nie. Hoekom? Nie omdat mans nie met mans geslagsgemeenskap gehad het nie (hulle het wel), of vroue met vroue (hulle het wel), maar omdat daar in daardie wêreld, of enige wêreld, geen begrip van seksuele oriëntasie was nie, totdat die begrip van seksuele oriëntasie onder Westerse denkers in die negentiende en twintigste eeue ontwikkel het." (Jesus, Interrupted bl. 280)

Ehrman gebruik die twee voorafgaande voorbeelde om te generaliseer. "Net so met al die leringe van die Bybel – oor vroue, oor verhoudings tussen persone van dieselfde geslag, oor buite-egtelike seks, oor die doodstraf, oor oorlog, oor rykdom, oor slawerny, oor siekte, oor … wel, oor alles." (Jesus, Interrupted bl. 281)

A: Wow! Blijkbaar het Ehrman nie die Ou Testament al vir 'n baie lang tyd gelees nie, veral Levitikus 20:13. Hy dink sekerlik nie dat Levitikus 20 "ontwikkel is onder Westerse denkers in die negentiende en twintigste eeue" nie! In plaas van die negentiende eeu, was dit eintlik die vyftiende eeu v.C.!

Wat later heidense mense eeue later gedoen het, het nie die konsep van homoseksuele verhoudings as kwaad vir 'n Joodse persoon beïnvloed nie (soos Saulus van Tarsus of selfs Jesus), omdat hulle die Ou Testament kon lees. Terloops, lank voordat Westerse denkers van die negentiende eeu bestaan het, het minstens 11 vroeë Christelike skrywers spesifiek teen homoseksualiteit geskryf voor 325 n.C. Jy kan hulle hier sien: www.BibleQuery.org/History/ChurchHistory/WhatEarlyChristiansTaught.html. Volgens my is Ehrman hier net "asemrowend".

V: In Rom1:26 –27, hoe gee God mense oor aan die wellus van hul harte?

A: Een van die strawwe vir sonde is meer begeerte om te sondig. 'n Gevolg van sonde is dat dit 'n vicieuze cirkel is. Jy kan onbekeerlike sonde beskou soos 'n astronomiese "swart gat" wat alles rondom dit insuig. Openbaring22:11 en Daniël12:10 dui ook daarop dat goed en kwaad albei sal vermeerder.

V: In Rom 1:30, hoe "bedink" sommige mense maniere om kwaad te doen?

A: Om kwaad te doen is nie beperk tot dinge wat in die Bybel uitgespel word nie, maar om teen God se wil en die goeie dinge in die Bybel in te gaan. "Doen aan ander…" teenoor om nuwe maniere te bedink om mense te bedrieg, hetsy met klein skemas, of met beleggings, of 'n regeringsamptenaar met eienaardige wette. 'n Ander manier is om nuwe maniere te bedink om iemand se reputasie te beswadder, of mense te martel, sodat jy dit in flieks kan wys. As 'n nuwe fliek gemaak word wat 'n nuwe soort gruwel wys, wil jy dit kyk? As jy God se kind is, waarom dan?

Daar is 'n fabel oor die hart van die goddelose wat die padda en die skerpioen genoem word. Dit word aan Aesopus toegeskryf, maar was eintlik nie bekend totdat dit in twee Russiese romans in 1933 en 1940 verskyn het nie. In hierdie fabel moet 'n padda en 'n skerpioen 'n rivier oorsteek. Die skerpioen kan nie swem nie, so hy vra die padda om op sy rug te ry. Die padda is huiwerig omdat hy sal verdrink as die skerpioen hom steek. Die skerpioen verduidelik dat hy die padda nie sal steek nie, want as hy hom steek, sal hulle albei verdrink. Dus stem die padda in en begin oor te steek. Halfpad deur steek die skerpioen die padda. Terwyl die verlamming oor die padda kom, vra hy die skerpioen waarom hy dit gedoen het, want nou sal hulle albei sterf. Die skerpioen sê hy kon nie anders nie; dit is in sy aard. Kwaad kan nie net ander seermaak nie, maar is dikwels ook selfsaboterend.

V: In Rom 2:1-11, waarom die verskuiwing in toon?

A: Paulus voorsien sy lesers se reaksies. Romeine 1 beklemtoon wat "hulle" gedoen het; "hulle" is goddelose mense wat nie eens probeer het om God te volg nie. In plaas daarvan dat die leser voel dit geld net vir daardie ander mense, verskuif Paulus die voornaamwoord na "jy" in Romeine 2:1,3,17. Dit is 'n "diatribe" of 'n hipotetiese tweerigtingbespreking met die leser.

Dit wys dat almal ernstig tekortskiet, ten minste sonder Christus. Maar soos een prediker gesê het, moet jy mense wys dat hulle verlore is voordat jy hulle kan wys dat hulle 'n Verlosser nodig het. Paulus stel sistematies die saak van ons hopeloosheid voor, en kom by die kragtigste punt in Romeine 3:23 uit. Dan wys Paulus vir ons die hoop, toe ons hopeloos was, in Christus.

V: In Rom 2:2-11, wat leer dit ons oor die oordeel van God?

A: Dit leer ons vyf dinge.

1. Dit is volgens die waarheid Romeine 2:2

2. Dit is onontkombaar, tensy 'n persoon vergewe word. Romeine 2:3

3. Dit word dikwels vertraag. Romeine 2:4

4. Die strengheid hang af van die ophoping van skuld. Romeine 2:5

5. Dit is volgens 'n mens se dade. Romeine 2:6-11

V: In Rom 2:5, wat is hardnekkigheid hier?

A: Die Griekse woord, skeroteta, is waaruit ons die Engelse woord "sclerosis" kry. Dus, in plaas van aterosklerose, verharding van die are, is dit verharding van die siel.

V: In Rom 2:5, sal al God se oordeel op een dag wees?

A: Die dag hier verwys nie na vier-en-twintig uur nie. Dit verwys na die tyd wanneer God sal oordeel. Daar sal verskeie oordele wees. 'n Bema-stoel-oordeel vir gelowiges, en 'n Groot Wit Troon-oordeel vir almal.

V: Is Rom 2:6 deel van die afdeling Romeine 2:1-5 of 2:7-11?

A: Grammatikaal sou mens dalk aan Romeine 2:1-5 dink weens die voornaamwoord "wie".

Organisatories behoort dit egter by Romeine 2:7-11, omdat Joodse mense dikwels in kiasmes geskryf en gedink het, en dit is 'n kiasme. Die woord kiasme kom van die naam van die Griekse letter Chi, wat soos 'n X lyk. 'n Kiasme is 'n simmetriese organisering van denke, en die Ou Testament is vol daarvan. Hier is hierdie kiasme.

A1. Rom 2:6 God sal regverdig oor almal oordeel

- B1. Rom 2:7 Die wat goed doen, sal die ewige lewe ontvang

- - C1. Rom 2:8 Ondeugdes sal toorn ly

- - C2. Rom 2:9 Toorn vir die wat kwaad doen

- B2. Rom 2:10 Heerlikheid vir die wat goed doen

A2. Rom 2:11 God oordeel onpartydig

V: In Rom 2:6-7, is goeie werke 'n voorwaarde vir verlossing?

A: Nee, dit sê belonings vir goeie werke, nie gered deur goeie werke nie. Drie punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Almal behoort te kan saamstem dat goeie werke 'n sekere verband met die ewige lewe het; die twee behoort hand aan hand te gaan.

2. In hierdie gedeelte ontbreek enige konsep dat Christus se offer onvolledig of onvoldoende is. Ook ontbreek die konsep dat mense ewige lewe verdien.

3. Aangesien werke nie 'n voorwaarde vir verlossing is nie, en hulle met verlossing verband hou, hoe hou hulle dan verband? Werke hou verband as 'n uitkoms, 'n resultaat van verlossing, soos beide Efesiërs 2:9-10 en Jakobus 2:18-26 toon. Hulle is 'n teken van verlossing, net soos 'n hartklop 'n teken is dat 'n persoon lewe.

V: In Rom 2:6, sal die oordeel vir verskillende mense verskillend wees?

A: Ja, op verskeie maniere.

Vir ongelowiges sal die straf vir sommige swaarder wees as vir ander, soos Matteus10:15 ;11:22 –24 en Markus 12:40 aandui.

Vir gelowiges sal daar verskillende belonings in die Hemel wees, soos Matteus 5:12;10:42 ; 6:19-21; Lukas 6:23; 1 Korintiërs 3:12-15; en Openbaring 22:12 leer.

In die algemeen sê Jesus in Matteus 5:7 dat dié wat barmhartigheid betoon, barmhartigheid sal ontvang.

V: In Rom 2:7, kry ons nou die onsterflike lewe, of later?

A: Ons ontvang later die volheid van die ewige lewe, maar nou ontvang ons die seker belofte daarvan. Sien die bespreking oor 1 Timoteus 6:16 vir meer inligting. 'n Christen het onsterflikheid vanaf die oomblik dat hy of sy eers glo.

V: In Rom 2:11, aangesien God nie partydig is nie, waarom het Hy tussen Jode en heidene onderskei (Rom 3:1-2), veral Moabiete?

A: Ons moet eers onderskei tussen ewige geregtigheid en aardse situasies en vervloekings. Die Bybel leer ons dat God nie individueel 'n partydige is in baie opsigte nie (soos verlossing), maar God is wel 'n partydige ten opsigte van mense en hul nasionaliteit op ander maniere. Let wel dat voorbeelde aan beide kante in dieselfde boeke gevind word, dus was hierdie kontras nie 'n toevallige "fout" deur verskeie outeurs nie, maar 'n doelbewuste bedoeling van Paulus.

God toon geen partydigheid in oordeel nie, en ook nie teenoor dié wat Hom soek of verwerp nie:

Want daar is by God geen partydigheid nie (of God toon nie bevooroordeling nie) in Romeine2:11 en Handelinge10:34 -35 (Petrus praat). Almal het dieselfde waarde vir God (Galasiërs3:28 ). God red almal wat Hom aanroep (Romeine10:11 -12). Die saligheid is dieselfde vir Jode en heidene (Handelinge17:26 -27)

God oordeel volgens werke gebaseer op Romeine 2:6; Psalm 62:12; Prediker 12:14; Hosea 12:2; Spreuke 24:12 (LXX); (gedeeltelike) Matteus 16:27; 2 Korintiërs 11:15; 2 Timoteus 4:14. In Joodse geskrifte Mishna 'Abot 3:15.

God gunstig vir sommige: Skrif stel nooit dat God almal onder gelyke omstandighede gebore het nie. Lewenswaarnemings bevestig dit. Aäron is aangestel as priester, en sy optrede by die Sinaiberg wys dat hy nie noodwendig meer werd was nie. Elkeen in elke kultuur het die geleentheid om deur die Skepping genoeg van God te weet, sodat hulle kan poog om meer te weet. Jesus het in Matteus 7:7-12 belowe dat dié wat vra, soek en klop, sal ontvang, vind en die deur vir hulle oopgemaak sal word.

Opsommend,

1. In hierdie lewe het sommige mense beter omstandighede as ander.

2. God oordeel elkeen regverdig, en Hy neem alle faktore in ag.

3. Ongeag 'n persoon se omstandighede, het niemand enige verskoning om nie op die waarheid wat hulle nou reeds het, te handel nie.

V: In Rom 2:12, gaan almal wat nog nooit van die Ou-Testamentiese Wet of Christus gehoor het nie, sonder enige kans om gered te word, na die hel?

A: Nee. Job was nie noodwendig 'n Jood nie, en God het Hom aan Job geopenbaar. Abraham en almal tot by Moses het ook nie die Wet van die Ou Testament gehad nie. Uiteindelik is dit nie gehoorsaamheid aan die Evangelie wat red nie, of selfs die Evangelie wat red nie. Dit is God wat deur Jesus red, en Hy kan dinge doen soos Hy wil.

V: In Rom 2:14, hoe word heidene toegelaat om 'n wet vir hulleself te wees?

A: Die stoïese filosowe het die idee gehad dat die wet in die natuur gewortel was, volgens The Wycliffe Exegetical Commentary, Romeine 1-8, bl. 153. Maar hier in Romeine beteken dit nie dat mense watter wet en moraliteit hulle ook al wil volg, kan uitdink nie.

Dit beteken wel

1) Almal het 'n idee van die waarheid, in die natuur en hul gewete (Romeine1:19 –20;2:14 –16).

2) Almal is verantwoordelik om alle waarheid wat hulle ken, te volg (Romeine 2:15).

3) Almal wat probeer om die waarheid wat hulle ken na te volg, sal tekortskiet (Romeine 3:23) en daarvan bewus wees.

4) God is regverdig; sonde word nie aangeteken waar daar geen wet is nie (Romeine4:15 ;5:13 ).

5) Sommige onkunde is egter nie onskuldige onkunde nie (Romeine1:21 –22,25).

V: In Rom 2:14-15; Hand 23:1; 24:16; 1 Kor 8:7,10,12; 1 Tim 1:5,19, 3:9, 4:2; 2 Tim 1:3; Tt 1:15; Heb 9:14, 10:22; 13:18, wat sê die Bybel oor mense se gewete?

A: Dit sê eintlik nie dat die wet op hulle harte geskryf is nie, maar eerder oor die werk van die wet. Jy kan by mense se gewete aansluit wanneer jy getuienis gee. Mense het 'n algemene idee van reg en verkeerd – maar waarom, as daar geen God is nie? Sou jy na 'n hemel wou gaan waar almal, berouvol of nie, daar is?

V: In Rom 2:16, Ps 44:21; 139; Jer 23:24; Jn 21:17; 1 Kor 14:25; Jesaja 44:7; Luk 12:6 hoe oordeel God mense se geheime?

A: Natuurlik is God oral, en God weet alles, maar hierdie verse sê ook iets verder as dit. Daar is niks wat jy kan doen wat vir God verborge is nie, en wat nie tydens die oordeel openbaar sal word nie. As 'n Christen kan jy enigiets doen wat jy wil doen, met die herinnering dat vir alles wat jy doen, selfs in die geheim, God dit sien, die engele dit mag sien, selfs demone dit mag sien, en moontlik mense in die hemel. Onthou dit dus, en gaan doen wat jy wil doen. Soos een Christen gesê het: "As dit jou behaag om God te behaag, kan jy doen soos jy wil."

V: In Rom 2:16, het Paulus "sy eie evangelie" wat hy preek?

A: Daar is net een ware Evangelie (Galasiërs 1:8), maar dit was ook Paulus s'n, net soos dit ons s'n is.

V: In Rom 2:17-20 het die Jode iets goeds van God, die Wet, geneem en dit in God se plek gestel. Wat is 'n paar ander maniere waarop mense iets goeds van God kan neem en dit in God se plek kan stel?

A: Toe die Israeliete wat in die woestyn rondgedwaal het deur slange gebyt is, het God vir Moses gesê om 'n brons slang op te rig, en toe mense daarna kyk, sou hulle lewe. Later in Hiskia se tyd het hulle dit Nehushtan genoem en wierook daarvoor gebrand, daarom het Hiskia dit vernietig (2 Konings 18:4). Die Jode in Jeremia se tyd het op die Tempel vertrou (Jeremia 7:1-15). Sedert daardie tyd het mense op die kennis van die Skrif en op hul leiers vertrou. Sedert 325 n.C. het mense ook op die dollar, hul kerk, hul werke, relikwieë, en hul offers en gawes aan God vertrou. Hulle het op die help van die armes of die prediking van die evangelie vertrou as vervanging vir die verheerliking van God deur hul leefwyse.

Ons sekuriteit is in God. Daar is geen sekuriteit in die wet, of in besnydenis, of in enige van hierdie ander dinge nie. Alhoewel Jesus die Fariseërs blinde leiers genoem het in Matteus 15:14, het hulle steeds gespog dat hulle leiers vir die blindes was.

V: In Rom 2:19, wat is die verskil tussen 'n gids vir die blindes en 'n lig vir die wat in duisternis is, en hoe moet gelowiges albei wees?

A: Wanneer jy 'n gids vir 'n blinde persoon is, wys jy vir hulle die regte pad en help jy hulle om spesifieke gevare, hindernisse en val te vermy. Dit kan 'n aktiewe rol wees. Wanneer jy 'n lig vir dié in die duisternis is, stel jy oor die algemeen 'n voorbeeld, sodat hulle die lig van jou lantaarn kan volg en uiteindelik uit die duisternis kan kom. Natuurlik sit jy in 'n grot nie die lantaarn op een plek en staan jy self op 'n ander nie. Die lantaarn is by jou, en hulle sien die pad op grond van waar jy is. Hulle mag nie die besonderhede sien nie, of die strikke langs die pad, maar hulle sien die rigting waarin hulle wil gaan, nie so veel uit wat jy sê nie, maar uit wie hulle sien jy is. As gelowiges moet ons lewens 'n getuienis wees, maar dit is twee onderskeie aspekte van ons getuienis.

Eendag het 'n Christelike vriendin 'n groepstaxi geneem en gesê sy is 'n kollegestudent om die kollegestudentekorting te kry, alhoewel sy reeds met die kollege klaar was. Ek is nie seker of sy eers besef het dat sy iets verkeerd gedoen het nie – totdat ek haar daaroor berispe het. Dit is om 'n gids vir die blindes te wees. Wanneer jy na 'n maatskappy-ete gaan, en baie mense raak dronk, en jy nie dronk raak nie al is die alkohol gratis, en hulle weet jy is 'n Christen, sê jy niks spesifiek nie, maar jy is 'n lig.

V: In Rom 2:20, wat is die verskil tussen 'n instrukteur vir die dwase en 'n onderwyser vir die kleintjies, en hoe moet gelowiges albei wees?

A: Om Mark Twain aan te haal, is 'n dwaas iemand wat "te veel dinge weet wat nie so is nie." Dwaas mense het korreksie nodig, om die valse dinge wat hulle geleer het af te leer, en nog belangriker, om te onderskei tussen die valse en ware dinge wat hulle geleer het. 'n Baba of kind weet dat hulle moet leer, en jy moet hulle die waarheid op hulle vlak leer.

'n Persiese spreekwoord lui soos volg: Hy wat weet, en nie weet dat hy weet nie, is aan die slaap; wek hom op. Hy wat nie weet nie, en weet dat hy nie weet nie, is 'n kind; leer hom. Hy wat nie weet nie, en nie weet dat hy nie weet nie, is 'n dwaas, vermy hom. Hy wat weet en weet dat hy weet, is 'n wyse man, volg hom.

V: In Romeine 2:21-23, hoe kom dit dat dit so maklik is vir mense om dinge aan ander te leer, maar nie self daardie dinge te volg nie?

A: Matteus 7:3-5 en Lukas 6:41-42 sê dat mense so gretig is om die splinter in 'n ander se oog te verwyder, terwyl hulle 'n balk in hul eie oog het. Met ons sondige natuur en natuurlike, gevalle trots fokus ons, hetsy bewustelik of onbewustelik, op ons deugde en speel ons sondes en foute klein, en fokus ons dikwels op ander se sondes en foute. Maar ten minste as ons besef dat ons self hierdie neiging het, is ons reeds een stap vorentoe. Die volgende stap is om God te vra om jou jou foute te wys, insluitend jou verborge foute. Dawid het in Psalm 19:12-13a gesê: "Wie kan sy eie foute raaksien? Reinig my van my verborge foute. Hou ook u dienaar beskerm teen opsetlike sondes; laat hulle nie oor my heers nie."

V: In Rom 2:21-25, voordat ons neerkyk op hierdie Jode omdat hulle inkonsekwent is, is ons as Christene soms ook inkonsekwent en skynheilig. Wat kan jy sê om 'n Christen wat skynheilig is, te help?

A: Jy flous nie God nie; eintlik flous jy niemand nie. Selfs al word jy en jou sonde nou nie ontdek nie, kan hulle later ontdek word. In plaas daarvan om daaroor gereeld bekommerd te wees, moet jy maar nie in die eerste plek sonde doen nie. Jy behoort 'n goeie voorbeeld vir ander te wil wees. Moenie na die korttermynplesier kyk nie, maar na die langtermynsituasie waarin jou sonde jou sal plaas. Soos 'n mens saai, so maai hy.

Kyk in die agterruit van jou lewe en soek die goedheid en barmhartigheid van God wat Hy aan jou getoon het. In die toekoms, wanneer jy terugkyk, sal jy tevrede wees met wat jy sien? Wanneer jy voor Christus se bema-oordeel staan, wil jy Hom regtig moet verduidelik waarom jy gedoen het wat jy gedoen het, terwyl jy beter geweet het?

Om hulp in jou stryd te hê, kry 'n rekenskapmaat. Ontmoet persoonlik, per telefoon of elektronies een keer per week, of meer gereeld, bid saam en vertel eerlik vir die ander persoon hoe dit met jou in die Here gaan.

V: In Rom 2:24, hoe is die naam van God onder die heidene gelaster deur die Jode en weens gelowiges in die algemeen?

A: Die Jode was God se uitverkore volk, tog het hulle deur hulle ongehoorsaamheid, boosheid en verwerping van die Messias nie opgetree soos God se volk nie. Die bose dade van dié wat as God se volk beskou is, het God in die oë van ander onteer.

Nie-gelowiges weet dat die Jode (en gelowiges in die algemeen) die Skepper en die Skrifte volg. Tog, wanneer hulle na die leefstyl van sommige gelowiges kyk, en die "diefstal" (in handel en andersins), en hul "pragmatisme" teenoor bose godsdienstige dinge, vra hulle: "Wat is die verskil?" en sien hulle geen oortuigende rede om te glo in dinge waarvoor selfs sommige gelowiges optree asof hulle nie glo nie.

Vandag is elke Christen wat deur ander as 'n Christen geken word, 'n getuie vir God. Die kwessie is dus nie of jy 'n getuie is of nie, maar of jy 'n goeie of 'n slegte getuie is. Soos The Expositor's Bible Commentary, vol. 10, bl. 34 sê, moet die etiket op die bottel by die inhoud pas.

Die Griekse Epictetus bestraf sommige stoïci omdat hulle nie beoefen wat hulle gepreek het nie; net so berispe Paulus Jode wat nie gehoorsaam is aan wat hulle intellektueel glo nie.

V: In Rom 2:24, waarom maak hierdie godslastering saak? Met ander woorde, wie hoor en sien hierdie godslastering?

A: Romeine2:24 sê die heidene (nie-Jode) sien die godslastering deur die Jode. Dit maak saak op drie maniere.

1. Dit neig om mense van God af weg te dryf as hulle sien dat diegene wat God se volk genoem word, God se naam laster.

2. God sê Hy is 'n jaloerse God. 'n Deel daarvan is dat God nie daarvan hou dat Sy naam en reputasie gelaster en onteer word nie.

3. Dit kan jong gelowiges laat struikel, wat gedink het dat 'n sekere sonde ernstig was, maar wanneer hulle meer volwasse Christene dit sien doen, kan hulle tot die slotsom kom dat dit tog nie so ernstig is nie.

V: In Rom 2:25 en Fil 3:2-5, afgesien van die Bybel, hoe weet ons dat die Jode in Paulus se tyd te veel op besnydenis vertrou het?

A: Daar is geglo dat "geen persoon wat besny is, sal afdaal na Gehenna nie" (Exodus Rabbi 19 [81c]); Sien ook Tanch. B. 60(b), 8; Genesis R. 9 [30(a)]. Daar is geskryf dat Abraham net buite die poort van Gehenna gestaan het om te verseker dat geen besnede man daarheen sou gaan nie in Genesis R 48.

V: In Rom 2:25-29, was Paulus teen die Jode?

A: Nee. Sommige mense maak daardie bewering, maar hierdie vers wys die teenoorgestelde.

Eerstens is Paulus teen skynheilige Jode.

Tweedens sê Paulus daar is mense wat die waarheid volg, maar nie soos Jode besny is nie.

Laastens stel Paulus hier die wees van 'n ware Jood as die hoogste standaard. Dus is Paulus vol lof vir die ware Jode wat God se wet nie-skynheilig volg nie.

V: In Rom 2:27, waarom sou Paulus noem dat selfs morele nie-Jode Jode wat nie die wet gehou het nie, sou oordeel?

A: Een rede is waarskynlik dat die Jode gedink het dat die regverdiges die onregverdiges sou oordeel, in 1 Henog 91:12; 98:12; Die Apokalips van Abraham 29:19-21; Wysheid 3:8. Tog het Jesus gesê dat selfs die mense van Nineve (wat in Jona se tyd berou gehad het) en die Koningin van Saba in oordeel sou opstaan teen die Jode wat Jesus se woorde in Matteus 12:41-42 en Lukas 11:31-32 verwerp het.

V: In Rom 2:27, waarom sou Paulus noem dat selfs morele nie-Jode Jode wat nie die wet gehou het nie, sou oordeel?

A: Een rede is waarskynlik omdat die Jode gedink het dat die regverdiges die onregverdiges sou oordeel, in 1 Henog 91:12; 98:12; Die Apokalips van Abraham 29:19-21; Wysheid 3:8. Tog het Jesus gesê dat selfs die mense van Nineve (wat in Jona se tyd berou gehad het) en die Koningin van Saba in die oordeel sal opstaan teen die Jode wat Jesus se woorde in Matteus 12:41-42 en Lukas 11:31-32 verwerp het.

V: In Rom 3:2, wat beteken dit presies om met die orakels van God toevertrou te wees?

A: Om daarmee toevertrou te wees beteken nie net om dit te ontvang nie, maar ook om dit te bewaar en oor te dra.

V: In Rom 3:4, wat beteken "laat God waar wees en elke mens 'n leuenaar"?

A: Dit verskoon nie iemand se leuens nie. Dit beteken eerder dat God steeds waar is, selfs al sou elke enkele persoon op aarde anders dink. Dat God waar is, is 'n absoluut. Efesiërs 4:25 sê ons moet die leuen aflê en waarheid praat.

V: In Rom 3:5, hoe beveel dit God se geregtigheid aan/demonstreer dit?

A: Geregtigheid en ongeregtigheid is nie gelyk nie en is teenoorgestelde. Eerder is ongeregtigheid 'n tekortkoming of 'n verdraaiing van God se geregtigheid. As bewys hiervan, selfs in hul ongeregtigheid, besef mense dikwels dat hulle onregverdig is, en hulle verkies geregtigheid – al is dit maar in ander.

V: In Rom 3:7, verheerlik mense se leuens God?

A: Mense se leuens verheerlik God nooit direk nie. Romeine 3:7 verwys egter na die verbasende feit dat mense, ten spyte van hulle leuens en misleiding, oor die algemeen steeds God en sy morele wet erken.

V: In Rom 3:8, waarom mag ons nie kwaad doen sodat goed daaruit kan voortkom nie? (Die Russiese Khlysty-kultus en die bose losbandige Grigori Rasputin het dit geleer.)

A: As dit waar was, sou Satan meer goed as enigiemand anders veroorsaak het. God gebruik baie kere kwaad vir goed. Dit regverdig nie dat mense kwaad doen nie, of keer nie mense wat soos Rasputin geleef het daarvan om die gevolge van hul kwaad in die Vuurmeer te ly nie. Sien die bespreking oor Romeine 6:1,15 vir meer inligting.

Toe hy gevra is waarom hy gesê het dat sonde onontbeerlik voor God is, het Rasputin geantwoord: "'Beslis, klein vadertjie,' het hy gesê, 'ons Verlosser en die heilige vaders het sonde veroordeel, aangesien dit 'n werk van die Bose is. Maar hoe kan jy die kwaad uitdryf, klein vadertjie, behalwe deur opregte bekering? En hoe kan jy opreg berou hê, as jy nie gesondig het nie? … Weg met julle Skrifte!' het hy gedonder. 'Skrifte! Waarlik, ek waarsku jou, klein vadertjie, hou op met hierdie ydel en nuttelose arbeid sodat jy voor die Here kan staan. Neem die lewe soos dit is, want dit alleen is jou deur God gegee. En laat ek dit vir jou sê. Moenie vir ewig peins oor waar sonde vandaan kom nie, oor hoeveel gebede 'n mens per dag moet sê, en hoe lank hy moet vas om van sonde te ontsnap nie! Sonde, as sonde nog in jou loer; slegs op hierdie wyse kan jy dit oorwin! Sonde, dan sal jy berou hê en die kwaad uit jou dryf. Solank jy sonde geheim in jou dra, en dit vreeslik toedek met vas, gebed en ewige bespreking van die Skrifte, sal jy net so lank skynheiliges en nikswerdiges bly, en sulke mense is vir die Here verfoeilik. Die vuiligheid moet uitgedryf word, hoor jy, klein pa? Eers dan sal jou geur welbehaaglik wees vir die Here?" (Rasputin: Die Heilige Duivel bl. 54-55)

Let op sy perverse logika.

1) Aangesien dit sleg is, moet jy van sonde bekeer.

2) Jy kan nie van sonde berou behalwe as jy gesondig het nie.

3) Daarom, om sonde in jou te oorwin, gaan eers sonde pleeg!

Mense is slim genoeg om 'n verskoning uit te dink om byna enige bose ding te regverdig, ten minste in hul eie gedagtes, as hulle regtig probeer.

V: In Rom 3:11, Ps 14:2-3, Ps 53:3, aangesien niemand na God soek nie, hoe kon Dawid dan in Ps 27:8, 105:4; 31:1, 34:4; 28:1-2, 42:1-2; 120:1 na God soek?

A: Romeine3:11 haal eintlik Dawid aan uit Psalm 14:2. Daar is vyf punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Baie, insluitend Dawid, soek werklik God (Jeremia 29:13; Deuteronomium 4:29)

2. Niemand, ook Dawid nie, soek God op hul eie nie.

3. God het ons liefgehad voordat ons Hom liefgehad het (1 Joh.4:19 ), en God het ons gesoek voordat ons Hom gesoek het. Niemand kan na Jesus kom nie, tensy die Vader hom trek (Joh. 6:44).

4. Selfs ons geloof en ons soeke na God is 'n geskenk wat deur God gegee is.

5. 'n Sleutelrol van die Heilige Gees is om die wêreld oortuig te maak van skuld ten opsigte van sonde, geregtigheid en oordeel (Johannes 16:8-11). God het dus aan almal 'n getuie gegee. Waarskynlik het almal ten minste die gawe van 'n mate van vermoë gekry om Hom te soek. Sommige ware Christene is egter nie eens oor hierdie laaste punt nie.

Johannes Chrysostomos (392–407 n.C.) het dit gesê in sy Kommentaar op Galasiërs hfst. 2 vers 20 bl. 23 toe hy verwys na Psalm 63:1: "Verder leer hierdie taal dat elke individu regtens 'n ewe groot dankbarkheidsskuld aan Christus verskuldig is, asof Hy alleen vir syentwil gekom het, want Hy sou nie hierdie Sy vernedering geskaad het al was dit maar vir een nie, sodat die maatstaf van Sy liefde vir elkeen so groot is soos vir die hele wêreld. Waarwaarend is die Offer vir die hele mensdom aangebied en was dit voldoende om almal te red, maar dié wat die seën geniet, is slegs die gelowiges." Johannes Chrysostomos noem dat die maaltyd in Lukas14:16 -19 vir almal voorberei is, maar toe die gaste nie gekom het nie, het hy ander geroep. (Hierdie is uit The Nicene and Post-Nicene Fathers First Series, vol. 13, bl. 23.)

V: In Rom3:13 -19, verwys hierdie Ou-Testamentiese gedeeltes na sommige bose mense, of na alle mense?

A: Hulle verwys na ons almal, in meer of mindere mate. Een van die aangehaalde gedeeltes, Psalm 14:1-3, sê uitdruklik dat dit op almal van toepassing is. Daarbenewens sê Jakobus2:10 dat iemand wat die hele wet onderhou behalwe een punt, steeds skuldig is daaraan om die wet te oortree.

V: In Rom 3:20, was die wet 'n mislukking?

A: Jou siening hang af van wat jy dink dit ontwerp is om te doen.

As iemand se hoop was dat hulle die wet ten volle kon volg en sodoende reg met God kon wees, was die wet 'n mislukking. Maar Paulus sê anders; in 1 Timoteus 1:8 sê hy die wet is nie gemaak vir die regverdiges nie, maar vir die onregverdiges. Dit was 'n "pedagoog" om ons in geregtigheid op te voed. 'n Ryk familie sou dalk 'n pedagogus vir hul seun inhuur. 'n Pedagogus was 'n kombinasie van onderwyser, tutor en streng dissiplineerder. Romeine 3:20 sê ook dat die doel van die wet was om ons bewus te maak van sonde.

Die wet het mense nie sleg gemaak nie. Dit was eerder 'n röntgenfoto om te openbaar wat in ons was. Ons sou nie geweet het dat 'n krom lyn reguit gemaak kan word nie, as ons nie 'n reguit lyn gesien het nie.

V: In Rom 3:21-26 kan sommige Bybelse gedeeltes 'n herlewing ontketen, of selfs 'n hele stad verander. Maar vandag gaan ons na 'n gedeelte kyk wat 'n halwe kontinent verander het. In sy Bybel het Martin Luther dit "die hoofpunt, en die uiters sentrale plek van die Brief, en van die hele Bybel" genoem. Hoe dink jy het dit die Lutherse Reformasie van stapel gestuur?

A: Die meeste godsdiens gaan oor die werk om te doen wat jy moet doen om jouself in die hemel, nirvana, of selfs die versmelting met 'n kosmiese vlam te kry. In die Rooms-Katolisisme (maar nie in die Oosters-Ortodoksie nie) was dit om jou tyd in 'n pynlike Vagevuur te beperk. Maar Luther het uit Paulus ontdek dat ware Christendom nie oor 'doen' gaan nie, maar oor 'gedoen'. Dit gaan nie oor wat ons doen nie, maar oor wat Christus reeds vir ons gedoen het. Al daardie ekstra boetedoeninge wat die priesters gesê het God wou hê hulle moes doen wanneer hulle gesondig het, was eintlik afleidend en het afgedoen van die voltooide werk van Christus. Toe Martin Luther en ander dit opnuut gesien het, is ek seker hulle moes stilhou en diep asem haal. Dit was kontinent-skud.

V: In Rom 3:22, is dit ons geloof in Jesus, of Jesus se geloof?

A: Dit is ons geloof in Jesus, soos die Evangelical Commentary on the Bible bl. 933, The Expositor's Commentary on the Bible vol. 10 bl. 41 en The Wycliffe Exegetical Bible Commentary Romans 1–8 bl. 224–225 sê. Maar dit is God se geregtigheid, soos Romeine 3:21, 22, 25 en 26 almal sê.

V: In Rom 3:23, wat is die verskil tussen "sondes" (meervoud) en "sonde" (enkelvoud)?

A: In Romeine is "sondes" dinge: dade, gedagtes of woorde teen God se wil, of dade of woorde wat ons moes gedoen het, maar nagelaat het. "Sonde" is die dryfkrag agter daardie bose dade. "Sonde" met 'n "s" is slegs in Romeine 3:25; 4:7; 7:5; en 11:27. Op dieselfde wyse kom "gesondig" slegs voor in Romeine 2:12 (twee keer), 3:23; 5:12,14,16. "Sonde" sonder die "s" word in 43 plekke in Romeine gebruik, beginnende by 3:9 "Heidene, dat hulle almal onder die sonde is"

V: In Rom3:23 –24, as almal wat geregverdig is dieselfde is as almal wat gesondig het, gaan dan almal na die hemel soos universalis­te leer?

A: Nee, universalistiese leer is 'n kettery. Algemene veroordeling, van sowel Jode as Heidene, en 'n universele aanbod, van geregtigheid deur geloof, aan sowel Jode as Heidene, beteken nie dat elke enkele persoon die aanbod sal aanvaar nie. Sien die bespreking oor Kolossense 1:20 vir die antwoord vir meer inligting.

V: In Rom 3:24, wat is ses maniere waarop ons geregverdig word?

A: Hier is die ses maniere.

Ons word geregverdig deur genade, deur die verlossing in Christus Jesus in Romeine 3:24.

Ons word geregverdig deur geloof in Romeine 5:1.

Ons word deur bloed geregtig in Romeine 5:9.

Ons word geregverdig deur krag in Romeine 4:24-25.

Ons word deur God geregverdig in Romeine 8:33.

Ons word deur werke geregverdig in Jakobus 2:24, wat beteken dat werke die bewys en vrug van ons regverdigmaking is.

V: In Rom 3:24, wat sou jy sê vir iemand wat dink dat mense in vroeër tye of op ander plekke wat gered is, dit sonder Christus gedoen het?

A: As dit waar was, sou Christus se dood aan die kruis nie nodig gewees het nie, maar net 'n opsie. Toe Jesus in die Tuin van Getsemane gebid het en God die Vader gevra het of daar 'n ander manier was, waarom sou God nie gesê het: "Natuurlik, jy hoef nie hierdeur te gaan nie"?

V: In Rom 3:25, in watter mate is Christus se dood die verwydering van God se toorn, en in watter mate is dit die verwydering van ons skuld?

A: Hulle gaan saam soos tondel en vuur. Dit is die verwydering daarvan dat ons onder God se toorn is, omdat dit die verwydering van ons skuld is deur die offer van Jesus Christus.

V: Beteken Rom 3:25 dat Christus ons van ons sondes gered het totdat ons weergebore is, en dat ons daarna op ons eie is?

A: Nee. Die idee dat "as dit gaan gebeur, is dit aan my" nie Bybels is nie. Baie Kerk van Christus-mense glo dat jy jou saligheid verloor elke keer as jy sondig, maar jy dit terugkry wanneer jy berou. Vreemd genoeg glo hulle nie dat jy weer gedoop moet word om weer gered te word nie. Soos een persoon wat nie tot die Kerk van Christus behoort nie, opgemerk het, glo hulle in eenmalige wassing, en daarna word hulle drooggewas.

V: In Rom 3:25, aangesien Christus se dood 'n verzoening is vir al ons verlede sondes, gaan 'n Christen dan na die hel as hy of sy doelbewus sondig, soos Heb 10:26-31 mag voorstel?

A: Nee. God het nie net verlossing aan ons gegee nie, God onderhou ons verlossing, soos 1 Joh 1:8-10 en 1 Joh 2:2 wys. God voer ons verlossing deur deur ons vir verlossing te seël in Efesiërs 1:11-14.

V: In Rom 3:27-28, praat Paulus van werke van die Mosaïese Wet, of goeie werke in die algemeen?

A: Eerstens is daar net een wet, God se Wet. Alhoewel Paulus die gebooie wat die Jode geleer het in gedagte het (Romeine3:21 ), het hy nie die dele van God se Wet wat die heidene gehad het vergeet nie, aangesien hy dit spesifiek noem in Romeine3:29 –30.

Kom ons neem vir 'n oomblik as waar aan wat sommige valslik gesê het, dat Paulus slegs praat oor die Mosaïese Wet wat nie kan help om verlossing te verdien nie, en dat dit dus moontlik is dat goeie werke gedeeltelik verlossing kan verdien. Die Mosaïese Wet het nie net gesê watter slegte dinge hulle nie kon doen nie, maar het ook die goeie dinge gespesifiseer wat hulle moes doen. As wat sommige valslik gesê het, waar was, sou die Gebooie wat God gegee het, nie kon help om hulle tot verlossing te bring nie, maar ander gebooie wat God nie gegee het nie (deur vergeetagtigheid, gierigheid, of om een of ander rede) sou wel kon help.

Die kernkwessie hier is dat daar net Een God is, en mense probeer óf Hom te gehoorsaam óf Hom te ongehoorsaam. Nie net wys hierdie vers nie dat goeie werke verlossing kan verdien nie, maar Efesiërs 2:8-9 bewys dat hulle dit nie kan nie.

Om die verband tussen 'n geloof wat hom in dade uitdruk en die feit dat 'n mens nie deur werke geregtig word nie beter te sien, sien mens die volgende hoofstuk in die Bybel, Romeine 4.

V: In Rom 3:28, hoe word 'n mens "geregtig verklaar op grond van geloof sonder die werke van die wet", terwyl Jakobus2:24 sê, "'n mens word geregtig verklaar op grond van werke, en nie op grond van geloof alleen nie"?

A: Ons word gered deur genade alleen deur geloof, maar ware geloof is nie alleen nie, maar word vergesel deur werke. Die antwoord word in 'n analogie getoon: "Dit is onmoontlik, inderdaad, om werke van geloof te skei, net soos dit onmoontlik is om hitte en lig van vuur te skei." Hierdie aanhaling was van Martin Luther. As jy en jou vriende rondom 'n kampvuur julle kos kook, sou 'n "kampeerder" met die naam Paulus daarop wys dat dit nie die lig van die vuur is wat die kos kook nie, maar die hitte. Hy sou ook byvoeg dat dit absoluut niks help om jou flitslig op die kampvuur te skyn nie. 'n Ander "kampeerder" met die naam Jakobus sou sê dat jy nie kan weet of die vuur nog daar is om die kos te kook nie, behalwe deur die lig. Hy sou sê, as daar geen lig was nie, was daar ook geen kook nie.

Sien die bespreking oor Jakobus 2:14-25 vir 'n meer uitgebreide antwoord.

V: In Rom 4:1, hoe was Abraham vir Paulus 'n vader wat die vlees betref?

A: Abraham, soos ons, is in Genesis 15:6 deur geloof geregverdig. Die woord vir vader is ook gebruik vir voorvader, en aangesien Paulus 'n Jood was, was Abraham sy voorvader. Dit is die enigste keer dat die woord "voorvader" in die Nuwe Testament gebruik word, volgens The Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 452. Daar staan ook op bl. 453 dat rabbyne geleer het dat Abraham 'n oortollige verdienste gehad het, wat vir sy nakomelinge beskikbaar was.

V: Hoe pas Rom 4 na Rom 3?

A: Romeine 3 maak die bewering dat daar 'n geregtigheid van God is, los van die werke van die wet. Romeine 4 verskaf 'n Skriftuurlike voorbeeld: Abraham.

V: In Rom 4:3,4,5,6,8,9,10,11 gebruik Paulus die woord toeskryf/getoskryf. Hoe word geregtigheid aan ons toegeskryf?

A: God is regverdig, en as Hy enige sonde gaan straf, moet Hy, om regverdig te wees, alle sonde straf. Jesus se dood aan die kruis het God se eis op geregtigheid vir ons sonde bevredig. Dit word aan ons toegereken wanneer ons geglo het; die krediet "groei" nie soos ons goeie werke doen of vul dit aan wanneer ons sterf nie. Romeine 5 gaan in detail in oor hierdie krediet.

V: In Rom 4:4-5:15, watter kontras word genoem tussen Adam se val en Christus se offer?

A: Daar is drie kontras.

1. Die een is 'n resultaat, en die ander is 'n geskenk (Romeine 4:4-5).

2. Die gawe het in graad verskil van die oortreding (Romeine5:15 ). Die gawe het meer as die tekort van die oortreding reggestel.

3. Hulle het in soort verskil. Die geskenk het regverdigmaking en lewe gebring, die oortreding het veroordeling en dood gebring (Romeine5:16 –17).

V: In Rom 4:8,22, as God nie sonde aan Abraham toegereken het nie, was God dan regverdig teenoor dié aan wie Hy wel sonde toereken?

A: Ja. Romeine 4:23-24 sê dat die toerekening van geregtigheid in plaas van sonde aan Abraham nie 'n eensame geval was nie. Dieselfde geld vir ons, as ons op God glo. Vir diegene wat egter op hul eie geregtigheid vertrou in plaas van op God se, sal hulle geoordeel word op grond van wat hulle gedoen het en nie gedoen het nie, soos Openbaring 20:12 en Matteus 25:32-46 wys.

Q: In Rom 4:10, waarom is dit belangrik dat Abraham geregverdig verklaar is voordat hy besny is?

A: As dit ná die besnydenis was, sou mens kon dink dat Abraham sy regverdigmaking ná die werk wat hy gedoen het, verdien het. Maar só het Abraham geen werk gedoen om regverdigmaking te verdien nie. Abraham het net geglo, en hy is eers veertien jaar later besny.

Tweedens, Abraham was nie besny toe hy geregverdig is nie, en daarom kan hy ook die vader in geloof wees vir die onbesnedenen.

V: In Rom 4:15, wat is die verskil tussen sonde en oortreding?

A: Sonde is om teenoor te gaan wat God beveel het. Oortreding is om doelbewus te sondig teen wat God beveel het. Alle oortreding is sonde, maar onskuldige, onkundige sonde is nie oortreding nie.

V: In Rom 4:16, waarom moet ons geloof hê, in plaas van sekerheid?

A: Dink daaroor na: Engele het nie geloof soos ons nie, hulle het kennis. Daar is geen saligheid deur Christus vir gevalle engele nie, wat geweet het wat hulle opgegee het volgens Hebreërs 2:16.

Ons het nie vrye wil op dieselfde wyse as engele en demone nie. Hulle het sekere kennis, ons het geloof. God kon gekies het om elke jaar na die aarde te kom, buite enige skaduwee van twyfel te bewys dat Hy almal sou oordeel, en toe vir almal te sê om vrylik te kies om Hom te aanvaar of te verwerp. Dit sou nie so baie soos 'n keuse gelyk het nie. Eerder is dit maklik vir 'n mens om te kies om nie na hierdie dinge te kyk nie, in onsekerheid en twyfel te bly, en hul eie pad te gaan.

God kon wesens geskep het wat gekies het om Hom te volg omdat hulle seker geweet het hoe alles was. God het dit gedoen, en hulle word engele genoem. God het ons, gevalle mense, geskep. Ten spyte van ons sondige natuur, en ten spyte daarvan dat ons nie seker kennis het nie, het God ons in staat gestel om te kies om na Hom te kom.

V: In Rom 4:17,18, hoe was Abraham die vader van baie nasies?

A: Abraham was die voorvader van die Israeliete, Edomiete en Midianiete, maar dit is nie die hoofbedoeling van hierdie vers nie. Eerder was Abraham die vader van almal wat glo (Romeine4:11 ), sowel Jode as heidene uit alle nasies.

V: In Rom 4:18, hoe was Abraham se geloof beide teen alle hoop in en in hoop?

A: Abraham was nie blind, dwaas of gulsig nie. Vir 'n man van 100 jaar en 'n vrou van 90 was daar natuurlik geen hoop op kinders nie. As hulle voorheen onvrugbaar was, sou die bereiking van die honderdjarige ouderdom niks verbeter het nie. Daar was net geen kans nie. Maar God het nie kans nodig nie, en Abraham het dit geweet. As God 'n seun belowe het, uit Sara en homself, sou Sara en hy dus in die lewe bly tot ná daardie seun se geboorte. Abraham het die hoop in hulle liggame en in die natuur verloor, soos enige redelike mens sou doen. Tog het Abraham terselfdertyd hoop in God behou, wat Almagtig is. Jy kan albei aspekte in Abraham sien in Genesis 17:17, waar Abraham uit wanhoop gelag het toe God vir hom gesê het dat hy en Sara 'n seun sou hê. Jy kan iets soortgelyks in Sara sien in Genesis 18:12.

'n Sekere soort geloof sê: "Ek kan alles doen deur Christus wat my krag gee" (Fil. 4:13). Dit is 'n wonderlike soort geloof om te hê, maar dit is nie die soort geloof wat Abraham hier gehad het nie. Sara en Abraham het nie gesien hoe hulle enigiets op hul eie kon doen nie, selfs nie met God se hulp nie. Maar God kon 'n weg maak waar daar geen weg was nie.

V: In Rom 4:18, wat keer ons daarvan om groot geloof te hê, soos Abraham?

A: Daar is ten minste vier belangrike dinge wat ons in oorweging wil neem.

a) Ons het dalk nie plek in onsself vir so 'n groot geloof nie; ons is reeds meestal vol met 'n selfvoldane siening van ons eie vermoëns. Abraham het geweet hy moes op God staatmaak, en Abraham wou nie êrens bly toe God wou hê hy moes gaan nie.

b) Dit het dapper stappe van Abraham vereis om dinge agter te laat en God te volg. Ons moet kyk waar God wil hê ons moet dapper stappe neem, nie om sonder rede gevaar te trotseer nie, maar om Hom te gehoorsaam.

c) Maar Abraham het in sy geloofswandel baie keer misluk. Hy het Farao gevrees, Abimeleg gevrees, en wou 'n kortpad met Hagar neem. Maar Abraham het opgestaan en aangegaan.

d) Abraham het vooruitgekyk na waarheen hy op pad was. Hy het nie vasgehou aan waar hy gewees het nie, of selfs waar hy nou was, maar aan waar hy wou wees, en 'n nalatenskap agtergelaat deur 'n seën vir baie nasies te wees.

V: In Rom 4:23-25, hoe gee Abraham se voorbeeld ons hoop?

A: Ons sien hoop in drie verskillende aspekte.

Deur analogie, alhoewel Abraham se fisiese liggaam dood was om nog kinders te hê, kon God dit verander. Alhoewel mense dood is in sonde, kan God hulle tot lewe bring.

Deur voorbeeld het God Abraham geregtig verklaar voor enige werke, en het Hy Abrahams geloof as geregtigheid toegeskryf. God verklaar ons op dieselfde wyse geregtig voor enige werke, en skryf Hy ons geloof as geregtigheid toe.

Uit die omstandighede is Abraham veertien jaar voor sy besnydenis geregverdig. Die belofte van regverdigmaking deur geloof word aan Jode en heidene gelyk toegedien.

As God se werk in ons lewe heeltemal van ons afhang, sou ek bang wees. Maar dit hang eerder daarvan af dat God in ons werk (Filippense 2:13), en ons kan op Hom vertrou, as ons Hom net toelaat om Sy goeie werk te doen.

V: Hoe sê Rom 5:1-10 dat die uitruiling van verlossing plaasvind?

A: Daar word nege aspekte genoem.

1. Geregtig verklaar deur geloof (5:1).

2. Vrede met God (nie net vreedsame gevoelens nie) (5:1)

3. Toegang deur geloof (5:2) tot hierdie genade (5:2).

4. Die liefde van God word in ons harte deur die Heilige Gees uitgestort (5:5).

5. Toe ons magteloos was, het Christus vir die goddeloses gesterf (5:6).

6. God het Sy liefde getoon (5:8).

7. Terwyl ons nog sondaars was, het Christus vir ons, die goddeloses, gesterf (5:8).

8. Geregtig verklaar deur Christus se bloed (5:9).

9. Versoent deur die dood van God se Seun, Jesus (5:10 ).

Soos die New International Bible Commentary op bl. 1324 leer, is regverdigmaking nie net 'n leer om te definieer en te verdedig nie, maar 'n beker van seën om te geniet.

V: In Rom 5:2, 9-10, is verlossing deur genade, of deur geloof?

A: Die oorsprong, krag, voldoende sterkte en uitwerking is deur God se genade om Jesus te stuur om vir ons sondes te sterf. Sien Efesiërs 2:5, 8, 9. God het gekies om hierdie geskenk deur ons geloof in Jesus te bemiddel. Die woord hier, "introduce" of "to have access", kan verwys na 'n bekendstelling aan die koninklike familie.

V: In Rom 5:3 verwys dit na lyding vir Christus, of na lyding in die algemeen?

A: Niks beperk die woord verdrukking hier tot net lyding omdat mens 'n Christen is nie. Baie Christene ervaar verdrukking weens gesondheidsprobleme, gebroke verhoudings of die verlies van geliefdes.

V: In Rom 5:6, voordat Christus vir ons gesterf het, was ons regtig almal sonder alle krag?

A: Op alle maniere wat saak maak, ja. Sien Romeine 3:9-20 vir 'n meer gedetailleerde beskrywing deur Paulus.

V: In Rom 5:7, wat is die verskil hier tussen 'n regverdige man en 'n goeie man?

A: 'n Regverdige man hou die wet, en dalk niks meer nie. 'n Goeie man is ook 'n regverdige man, maar hy het ook God en ander lief. Weinig mense sou vir 'n regverdige kluzenier sterf, al sou 'n persoon dalk bereid wees om vir iemand te sterf wat hulle dink omgee vir hulle. Maar Christus was beide nie. Hy het nie vir "goeie mense" of dié wat "byna goed genoeg" is, gesterf nie. Christus het eerder vir die goddeloses gesterf.

V: In Rom 5:9, hoe word ons van God se toorn gered?

A: Drie punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Ons was nie van geboorte af vry van toorn nie, want eens was selfs die uitverkorenes (hemelbestemdes) voorwerpe van toorn in Efesiërs 2:3. (Charles Spurgeon maak dieselfde punt in "Vir Wie het Christus Gesterf?" Metropolitan Tabernacle Pulpit vol.20 nr.1191 bl.11)

2. Ons is vry van God se toorn by die laaste oordeel.

3. God kan ons egter steeds dissiplineer (Hebreërs 12:5-11), en ons kan steeds die toorn van mense ly (Romeine8:36 ).

V: In Rom 5:9,10,15,17,21 wat is Paulus se punt met die "veel meer"-uitdrukkings?

A: Romeine 5:9 "veel meer" verlossing van God se toorn

Romeine 5:10 "veel meer" behoud deur Sy opgestane lewe

Romeine 5:15 "veel meer" die genadegawe

Romeine 5:17 "veel meer" die gelowige se heerskappy in die lewe.

Romeine 5:21 "veel meer" oorvloedige genade.

V: In Rom 5:9-21, watter resultate word genoem as gevolg van Christus?

A: Dit is eintlik 'n komplekse onderwerp. Hier is die genoemde resultate.

1. Geregtig verklaar deur sy bloed. Gered van God se toorn deur Hom. (Romeine 5:9)

2. Met God versoen deur die dood van sy Seun (Romeine 5:10). Versoening beteken die skepping of herstel van 'n verhouding. Mense wat voorheen vyande of vervreemdes was, is nou vriende.

3. Gered deur sy lewe (Romeine 5:10).

4. God se geskenk en genade het oorvloedig vir die vele gevloei (Romeine 5:15).

5. Geregtigheid gebring (Romeine 5:16).

6. Voorsiening van genade en geskenk van geregtigheid heers in die lewe (Romeine 5:17).

7. Die regverdigmaking wat lewe bring vir alle mense (Romeine 5:18).

8. Baie sal geregtig gemaak word (Romeine 5:19).

9. Dat genade mag regeer deur geregtigheid tot die ewige lewe (Romeine 5:21).

V: In Rom 5:10, is Christene versoen deur Christus se dood, of sy lewe, en wat is die verskil wat Paulus probeer wys?

A: Paulus probeer wys dat Jesus meer as een ding vir ons gedoen het. Deur Sy dood het Jesus die prys vir ons sonde betaal. Deur weer op te staan, gee Hy vir ons lewe met Sy opgestane lewe en het Hy ons lewe geword. Uiteindelik, as ons deur genade deur geloof geregverdig word, sal die bewys duidelik wees deur ons goeie werke.

V: In Rom 5:12, waarop verwys "Daarom / As gevolg hiervan"?

A: Dit verwys direk na wat voorheen gesê is oor regverdigmaking in Romeine 5:1-11. Aangesien elke hoofstuk van Romeine op die vorige gedeeltes voortbou, kan mens sien dat dit onindirek na die hele voorafgaande boek Romeine verwys.

V: Toon Rom.5:12 aan dat ons voor geboorte slegs potensiële menslike wesens is, en nie werklike nie? (sodat aborsie aanvaarbaar sou wees)

A: Nee, daar is baie goeie pro-lewe verse in die Bybel, maar dit is nie een daarvan nie. Hierdie vers verwys nie na die tyd tussen bevrugting en geboorte nie, maar na die tyd van Adam voor ons bevrugting. Sien ook die bespreking oor Hebreërs 7:9-10

V: In Rom5:12 –19, hoe was Adam se vloek vir ons 'n "tipe" van Christus se toerekening van geregtigheid?

A: Alle Christene stem saam oor die volgende.

1. Alle mense het die dood, verval, sondige natuur en vloeke ontvang weens wat Adam gedoen het. Adam en Eva het onmiddellik geestelike dood ontvang, en hul fisiese liggame het onmiddellik begin sterf, alhoewel hulle eers byna duisend jaar later fisies gesterf het.

2. Jesus het die straf vir ons sondes gedra.

3. Die uitverkorenes ontvang die ewige lewe, geregtigheid, heiligmaking en seëninge van Christus.

Christene verskil van mening oor die volgende:

Sommige ware Christene sê dat vir Adam tot ons, ons tot Christus, en Christus tot gelowiges, die aard van die toerekening dieselfde is. (Charles Hodge in Systematic Theology bl.194 en sy Kommentaar op die Brief aan die Romeine bl.142-190). Sommiges gaan so ver as om te leer dat as God nie alle mense, insluitend babas, skuldig en waardig tot God se toorn vir wat Adam gedoen het, verklaar het nie, sou God nie die "reg" hê om Christus se geregtigheid aan al die uitverkorenes toe te reken nie. Almal sterf, selfs babas, wat dus bewys dat hulle die vloek en die skuld van Adam dra.

Daar is egter ten minste drie belangrike inkonsekwenthede met hierdie siening.

1. As alle mense Adam se skuld "verdiend" het, dan, as die toerekening dieselfde is soos Hodge sê, het Christus ons skuld "verdiend". En het Jesus Eva se skuld verdiend?

2. As die verworpene Adam se skuld op hom geneem het, dan het Adam nie meer die skuld gehad nie, anders gee God werklike straf vir dieselfde skuld twee keer.

3. Babadiere sterf ook. Die natuur het die vloek van Adam se sonde gedra, maar die dood bewys nie meer dat babamense skuldig is aan Adam se sonde nie, as wat babahondjies skuldig is aan Adam se sonde.

Baie ander ware Christene is hewig oneens dat ons Adam se skuld dra. Jesus was nie skuldig aan enige sonde nie, nie eers ons s'n nie. Inteendeel, Jesus het gekies om die gevolge van ons skuld te dra deur op die kruis te sterf en in die graf af te daal. Alhoewel Jesus ons sonde gedra het (Hebreërs9:28 ), en Hy wat geen sonde geken het, sonde geword het vir ons (2 Korintiërs5:21 ), het Jesus steeds sonder sonde gebly (Hebreërs4:15 , 1 Petrus2:22 ), en in Hom is geen sonde nie (1 Johannes 3:5).

Miskien kan ons, deur saam te stem om oneens te wees, hieroor saamstem: Ons het as skuldige sondaars vir ons eie sondes gestaan. Ons is net so 'n skuldige sondaar vir Adam se sonde as wat Christus 'n skuldige sondaar vir ons sonde is.

V: In Rom5:12 –21, hoe verskil die vloek en die toegerekende geregtigheid?

A: Die siening van Charles Hodge dat die aard van die toerekening dieselfde is vir beide Adam en Christus, is nie korrek nie, om ten minste agt redes.

1. Christus het ons straf gedra en ons ontvang Sy geregtigheid in 'n groot tweerigtingruil. Aan die ander kant was die val 'n eenrigtingoorplasing; Adam het niks van ons gedra nie.

2. Ons skuld is deur Christus verwyder, maar Adam se skuld is deur ons op geen wyse verminder nie.

3. Die kwaad het in ons gekom, maar die kwaad het nie in Christus gekom nie.

4. Ons het korrupsie en 'n sondige natuur van Adam ontvang, maar Christus het nie korrupsie, 'n sondige natuur, skuld of die las van die skuld ontvang nie.

5. Die toerekening van Christus se geregtigheid word bemiddel deur ons geloof, maar daar is geen geloof of selfs gebrek aan geloof betrokke by Adam se sonde nie. (Douglas Moo se kommentaar op Romeine 1-8 bl. 338-339.)

6. Christus het gekies om vir ons te verzoen; Adam het nie vrywillig gekies om iets aan sy nageslag oor te dra nie.

7. Christus se geregtigheid word aan ons gegee met ons instemming met Christus. Adam se vloek (en sommige glo skuld) was nie vrywillig aan ons kant nie.

8. Christus se geregtigheid is nie deur ouers "oorgedra" nie. Sommige Christene het wat 'n traducian-teologie genoem word; hulle glo dat Adam se skuld deur ouers of andersins deur die vader oorgedra word.

Tensy iemand hierdie agt verskille sou ontken (en ek dink selfs Charles Hodge sou dit nie doen nie), is dit inkonsekwent om te sê dat die aard van toerekening dieselfde is.

V: In Rom5:12 –21, hoe is die verzoening van Christus gekoppel aan Adam se val?

A: Alle Christene stem saam dat die verzoening op die volgende twee maniere met Adam se val verbind is.

1. Aangesien ons 'n sondige natuur van Adam ontvang het, word ons geheilig om Christusgelyk te wees.

2. Daarbenewens, aangesien ons weens Adam vervreemd van God gebore is, word ons in Christus as God se kinders hergebore.

Nie alle Christene stem noodwendig saam met die volgende vier maniere nie.

3. Die NIV Study Bible bl. 1713 sê dat Romeine5:18 "nie beteken dat almal uiteindelik gered sal word nie, maar dat verlossing vir almal beskikbaar is. Om doeltreffend te wees, moet God se genadige geskenk ontvang word (sien v.17)."

4. Ons het vervloekings van Adam en genade van Christus ontvang, maar Jesus is nie meer skuldig aan ons sondes as wat ons aan Adam s'n is nie.

5. As God nie Adam se skuld aan ons toegereken het nie, kon God nie Christus se geregtigheid toereken nie.

6. As God nie die verworpene met ekstra foltering in die hel straf nie, sou Jesus nie in staat wees om te kies om ons straf op homself te neem nie.

V: In Rom5:12 –19, wat word genoem as die omvang van elkeen se val, Adam se val en Christus se offer?

A: Christene debatteer soms of Christus se verzoening vir almal (universeel) betekenisvol is, of net vir sommige (partikulier). Albei kante kan hier hul gunstelingaspek sien.

Adam se sonde: almal (5:12 ,18), en die baie (5:15,19).

Jesus se regverdigmaking: dieselfde omvang. Almal (5:18 ), en die baie (5:15,19).

Adam was die voorbeeld (tipe), met kontras (5:14 ); veroordeling en regverdigmaking is baie simmetries in die gedeelte.

Sien ook 1 Korintiërs 15:21-22,45-49.

V: In Rom5:12 –21, wat is die skakels tussen ons en Adam?

A: Die Skrif sê dit nie, maar hier is moontlike sienings. Elke siening sluit die vorige in.

1. Mense ly in hierdie lewe vir wat Adam gedoen het.

2. Ons het almal dieselfde gedoen. Adam is 'n voorbeeld van ons.

3. Ons het sonde geërf, dit wil sê 'n sondige natuur.

4. God het besluit dat ons die skuld sou erf van die een wat God gekies het (Adam) om ons verteenwoordiger te wees.

5. Kinders (insluitend Joodse en Kroatiese kinders) erf die skuld vir die misdade van hul voorouers. (1/3 van die Tradusianiese siening)

V: In Rom 5:12, hoe het almal in Adam gesondig?

A: Adam en Eva het gesondig sonder om eers 'n sondige natuur te hê. Ons almal sondig, omdat ons Adam se sondige natuur het. Daarbenewens verskil Christene hieroor. Hier is 'n paar sienings.

Aangetoonde gevolg: Omdat ons almal sondig, toon dit dat die dood en die sonde na alle mense deur Adam gekom het.

Slegs deelname aan die vloek: As gevolg van die oorsaak (Adam), is die gevolg dat ons (die mensdom) almal die vloeke van die dood en 'n sondige natuur het. (Romeine 5:14)

Deelname aan beide Skuld en Vervloeking: As gevolg van die oorsaak (Adam), is die gevolg dat ons (die mensdom) almal deur deelname met Adam gesondig het, en ons het ook almal die vloek van die dood en 'n sondige natuur.

V: In Rom 5:12-14, as God ons saam met Adam se skuld veroordeel het, waarom?

A: Egte Christene is dit nie eens nie, met drie hoofopvattings.

1. Adam se skuld is nie aan ons toegeskryf nie, net sy natuur en vloeke.

2. Net soos God deur die eise van geregtigheid en heiligheid in Sy natuur verplig is om sonde te straf, is God deur die eise van geregtigheid verplig om Adam se skuld aan ons toe te reken.

3. God het nie Adam se skuld aan ons hoef toe te reken om aan die eise van geregtigheid te voldoen nie, maar Hy het dit tog om ander redes gedoen.

3a. As God ons nie vir Adam se skuld gevorm het nie, sou Hy Christus nie regverdiglik as 'n offer vir ons sondes kon "frame" nie.

V: In Rom5:12 –18, wat is oorspronklike sonde?

A: Oorspronklike sonde is 'n konsep met twee dele:

1. Ons het almal 'n sondige natuur geërf, en is van geboorte af vervreemd van God.

2. Ons dra almal skuld, nie net vir ons eie sondes nie, maar ook vir Adam se sonde.

Christene stem saam met die eerste punt, maar die meeste Christene glo dat die tweede punt verkeerd is. Onder die eerste mense wat die tweede punt geleer het, was Ambrosius van Milaan (370–390 n.C.) en Augustinus van Hippo. Albei was onder die eerste Christene wat vervolging van nie-Christene ondersteun het. Die Nuwe Woordeboek van Christelike Etiek en Pastoraal-teologie, bl. 641–643, sê oor oorspronklike sonde: "Meer ernstig is daar 'n onverenigbaarheid tussen die begrip skuld en dié van erfopvolging. Ons taal oor die skuld van menslike persone blyk slegs betekenisvol te wees in die konteks van besluite en handelinge waarin ons self op een of ander wyse betrokke is."

V: In Rom5:12 –18, hoe word Adam se skuld aan ons toegeskryf (indien wel)?

A: Romeine 5:12-18 sê nie presies hoe nie. Christene verskil baie oor die antwoord op hierdie vraag. Hier is 'n paar stellings, en mense kan in meer as een glo.

1. Ons erf Adam se natuur, maar Adam se skuld is nooit op enige wyse aan ons toegeskryf nie.

2. Almal het Adam se skuld gehad, maar in Christus is Adam se skuld vir 100% van alle mense vergewe en verwyder. (Preveniente Genade-teorie)

3. Adam se skuld is vir almal vergewe en verwyder, soos in die vorige, maar dit word weer toegepas op dié wat Christus verwerp (Millard Erickson se siening).

4. Almal het Adam se skuld gehad, maar in Christus is Adam se skuld vergewe en verwyder vir die uitverkorenes.

5. Babas kan moontlik slegs weens Adam se skuld in die Vuurmeer wees, sonder enige persoonlike skuld van hul eie.

6. Mense in die Vuurmeer kan 'n deel van hul lyding aan Adam se sonde toeskryf.

7. As gevolg van ons toerekening is Adam se eie skuld verminder.

8. Adam se skuld is nie verminder nie, en God het skuld twee keer getel.

9. Adam se skuld word aan ons toegeskryf, maar nie op 'n betekenisvolle wyse nie.

Sowel Calviniste as nie-Calviniste kan hier saamstem met die Calvinist New Geneva Study Bible, bl. 1775. Daar staan dat almal in die sonde van Adam gesondig het, maar dit stel dat Romeine 5:12-21 nie sê hoe nie.

V: In Rom.5:12 –19, wie is 'n paar Christene wat glo dat Adam se skuld glad nie aan ons toegereken is nie?

A: Geen van die kerkskrywers voor die Konsilie van Nicea het ooit gesê dat ons die skuld van Adam se sonde dra nie, al het hulle uit Romeine 5 aangehaal.

Athanasius van Alexandrië het geglo dat ons 'n sondige natuur geërf het, "Maar Athanasius van Alexandrië gee nooit te kenne dat ons deelneem aan Adam se werklike skuld nie, d.w.s. sy morele skuld,..." (Kelly Early Christian Doctrines bl. 346-347)

"Helwys se begrip van predestinasie, behalwe miskien vir die leer van die val van die mensdom in Adam, is anti-Calvynisties - in werklikheid, tipies Nederlands-Baptisties. Enige toerekening van Adam se sonde, of die natuurlike gevolg van Adam se val, word tenietgedoen met betrekking tot verlossing, aangesien genade aan almal verleen word om vir of teen God te kies." (Calvin Augustine Pater in Karlstadt as the Father of Baptist Movements, the Resurgence of Lay Protestantism p.267-268)

Word dit aan almal verleen om met betrekking tot die saligheid vir of teen God te kies? Die antwoord op hierdie vraag is een van die hoof maniere om 'n Calvinis van 'n nie-Calvinis te onderskei.

V: In Rom5:12 –19, wie is 'n paar Christene wat glo dat Adam se skuld aan ons toegereken is?

A: Augustinus van Hippo (388–430 n.C.) (Hy het ook geglo dat alle ongedoopte babas na die hel gaan.)

V: In Rom5:12 –19, is daar enige ander sienings wat ware Christene het oor of ons wel of nie Adam se skuld dra nie?

A: Daar is drie ander sienings.

1. Almal dra Adam se skuld, maar Christus het "voorkomende genade" voorsien, wat Adam se skuld vir almal kanselleer.

2. Adam se skuld word eers toegeken nadat ons kies om te sondig

3. Ons dra die skuld vir Adam se sonde, en ons dra ook die skuld vir die sondes van ons voorvaders.

V: In Rom 5:12, is daar enige ekstra-Bybelse Joodse geskrifte wat aan hierdie gedeelte herinner?

A: Ja. Joodse geskrifte wat ooreenstem met Romeine5:12 , is 4 Esra 7:118 (=2 Esra 7:118), Sirag 25:25, en 2 Barug 23:4; 48:42; 54:19.

Volgens Hard Sayings of the Bible bl. 548, hier is wat 2 Esdras sê,

"[Adam] het oortree … U het die dood vir hom en sy nageslag aangestel….

"Want die eerste Adam, belaas met 'n bose hart, het oortree en is oorwin, soos ook almal wat uit hom afgestam het. Sodoende het die siekte permanent geword." (2 Esdras 3:7, 21-22)

"O Adam, wat het jy gedoen? Want alhoewel dit jy was wat gesondig het, was die val nie joune alleen nie, maar ook ons s'n wat jou nageslag is." (2 Esdras 7:118).

Let wel dat dit hier oor die gevolge vir ons praat: ons is gevalle, siek en het die dood. Dit sê nie dat ons skuldig is aan Adam se sonde nie.

V: In Rom 5:12, hoe het Augustinus van Hippo en die Latynse Vulgaat hierdie gedeelte verkeerd vertaal?

A: Romeine5:12 is deur Augustinus misverstaan (v.5 p.302), volgens M. Erickson (p.636), C. Daniel (p.242), en J.N.D. Kelly (p.354), aangesien die Latynse Vulgaat sê, "in wie" (in quo) terwyl die Grieks sê "omdat".

V: In Rom 5:12 het God almal beskuldig of "ingekadreer" vir Adam se skuld sowel as hul eie?

A: Vanaf die begin van die Middeleeue af het die Katolieke, Gereformeerde en baie Lutherse kerke geleer dat ons Adam se skuld sowel as ons eie dra. Soos sommige Gereformeerde Christene bevestig het toe ek hulle bevraagteken het, is slegs 'n deel van die lyding van mense in die hel vir wat hulle gedoen het. 'n Deel van die lyding is ook nie vir enigiets wat hulle gedoen het nie, maar hulle word deur God gestraf vir wat Adam gedoen het.

Hierdie konsep was egter afwesig in die vroeë kerk (tot by Ambrosius en Augustinus), en afwesig by diegene wat die koine-dialek van Grieks gepraat het, wat die taal van die Nuwe Testament was.

Justin Martyr (c.150 n.C.) "En weer, tensy die menslike geslag die mag het om kwaad te vermy en goed vrywillig te kies, is hulle nie aanspreeklik vir hul dade nie..." (Eerste Apologie van Justinus die Martelaar hfst. 43 bl. 177) "Die woorde wat hierbo aangehaal is, het Dawid 1500 jaar voor Christus uitgespreek... Maar sodat sommige nie, uit wat deur ons gesê is, mag veronderstel dat ons sê dat alles wat gebeur, gebeur deur 'n noodwendige fatalisme, omdat dit as voorwetenskaplik bekend voorspel is, dit verduidelik ons ook." (Die Eerste Apologie van Justinus die Martelaar hfst. 43, 44 bl. 177)

Athenagoras (177 n.C.) "Net soos by mense, wat vryheid van keuse het ten opsigte van beide deug en ondeug (want julle sou nie die goeie eer of die slegte straf nie, tensy ondeug en deug in hul eie mag was)" 'n Pleidooi vir Christene hfst. 24 bl. 142

Basil van Cappadocië (357–379 n.C.) Prolegomena "Aan die ander kant is God nie die oorsaak van die kwade van die hel nie, maar onsself. Die oorsprong en wortel van die sonde is dit wat onder ons eie beheer en ons vrye wil is." (Prolegomena in die Nicene & Post-Nicene Church Fathers Tweede Reeks, vol. 8, bl. lviii)

V: In Rom 5:15, beteken die fisiese dood van alle mense dat ons almal skuldig is aan Adam se sonde, selfs babas?

A: Nee. As fisiese dood bewys van skuld in Adam was, sou diere ook skuldig wees aan Adam se sonde, omdat hulle fisies sterf. Die fisiese dood vir Adam se nakomelinge is 'n vloek en 'n gevolg van Adam en Eva se sonde, maar dit bewys nie dat God ons skuldig noem aan iemand anders se sondes nie. Esegiel 18 en Deuteronomium 24:16 wys dat 'n mens nie vir sy vader se sonde sterf nie, maar slegs vir sy eie.

V: In Rom 5:16,18, volgens watter proses was veroordeling die gevolg van een sonde?

A: Christene is hieroor nie eens nie. Hier is ses moontlikhede, en 'n mens kan 'n kombinasie daarvan glo.

1. Nie gespesifiseer nie. Voetnoot in die New Geneva Study Bible op bl. 1775 sê: "Paulus verduidelik nie hoe die hele mensdom by Adam se sonde betrokke was nie, maar stel die feit bloot. Almal het in Adam se sonde gesondig."

2. Kinders (byvoorbeeld vigs-babas) kan in hierdie lewe die gevolge van sondes erf, alhoewel hulle nie die skuldiges is nie.

3. Belangriker as 2, God het elkeen van ons (ons en Adam) veroordeel weens wat elkeen van ons gedoen het.

4. Benewens 2-3, het ons Adam se gevalle, sondige, geskeide natuur geërf, en hierdie natuur verseker dat ons sal sondig en veroordeel sal word.

5. Daarbenewens, omdat God mense skuldig bevind het vir dade wat hulle nie gedoen het nie. (Dit is dus glad nie onverenigbaar met God se geregtigheid om ongedoopte babas en fetusse vir ewig in die hel te laat folter nie, al het hulle nooit sondige dade gepleeg of enige wet oortree nie. Alhoewel hulle nie van die sondes bewus was nie en vir 'n ander se misdade beskuldig is, is God steeds regverdig met 'n goddelike, onbegryplike geregtigheid.) (Federale Hoofskap-beskouing) Sien Encyclopedia of Bible Difficulties bl. 388-390 vir meer oor die Federale Hoofskap-beskouing.

6. Benewens 2-5, word kinders voor mens en God veroordeel vir die misdade van hul ouers en voorouers, aangesien hul siele uit die ouers se siele geskep is. (1/3 van die Tradusianiese siening)

V: In Rom 5:19, hoe is die baie sondaars gemaak?

A: Soos in die vorige vraag, verskil Christene hieroor. Weereens, hier is ses moontlikhede, en 'n mens kan in 'n kombinasie daarvan glo.

1. Hierdie Skrif sê nie uitdruklik hoe nie.

2. Ons is sterflik gemaak en die deur is oopgemaak vir sonde.

3. Belangriker as 2, aangesien God Adam geoordeel het vir wat hy gedoen het, oordeel God elkeen van ons op dieselfde wyse vir wat ons gedoen het.

4. Benewens 2-3 is ons nie net sondaars omdat ons sondig nie, maar ons sondig ook omdat ons sondaars is; met ander woorde, ons het 'n sondige natuur.

5. Benewens 2-4, is ons aanspreeklik vir wat ons nie persoonlik skuldig daaraan is nie (Boettner bl. 77-78), of sondes wat ons nie persoonlik gepleeg het nie (dieselfde bl. 238).

6. Daarbenewens is enigiemand wat uit 'n verraaier, egbreker of sondaar gebore is, as 'n verraaier, egbreker of sondaar strafbaar. (1/3 van die Tradusianiese siening, wat in stryd is met Esegiel 18 en Deuteronomium 24:16.)

V: In Rom 5:19, as almal in Adam sondaars gemaak word, en almal in Christus regverdiges gemaak word, beteken dit dan dat almal gered word, soos die kettery van universalisme leer?

A: Nee. Die eerste "allen" is allen wat in Adam is. Die tweede "allen" is allen wat in Christus is. Nie almal is in Christus nie. Die Goddelikes-seuns-kultus het dit geleer. Ware Christene (ten minste ná Rufinus) stem saam dat universalistiese leerstellings verkeerd is, maar nie-Kalviniste en Kalviniste het twee baie verskillende redes waarom.

Nie-Kalviniste sluit in "4-punt-Kalviniste", Luterane, "Kalminiane", Arminiane en ander. Hulle sê dat Christus die betaling vir almal aangebied het. 'n Algemene illustrasie is hierdie: Stel jou voor 'n man het 'n miljoen-dollar-skuld gehad wat hy nie kon betaal nie. 'n Vrygewige, welgestelde vriend het 'n bankrekening in die man se naam geopen met 'n miljoen dollar daarin, en vir die man gesê om 'n miljoen dollar te onttrek en die skuld te betaal. Stel jou voor die man het nie in die welgestelde vriend geglo nie, of andersins die geld onttrek en verkwist het. Dan sou die man steeds aanspreeklik wees vir sy skuld, ten spyte van die vrygewigheid van die welgestelde vriend.

Bybels is dit die gevolgtrekking uit drie leringe uit die Skrif.

N1. Christus het vir almal verzoen (1 Timoteus 2:5-6; 1 Johannes 2:2; Romeine11:32 ; 1 Timoteus4:10 ), en God bied en beveel gehoorsaamheid aan die Evangelie vir almal (2 Tessalonisense 1:8; Titus 2:11).

N2. Sommiges sal na die Poel van Vuur gaan (Openbaring19:20 ;20:10 -15; 21:8; Matteus 13:24-43; 25:31-46).

N3. Mense sal vir ewig in die hel wees (Matteus 18:8; 25:41,46; Markus3:12 ; Judas 7; 2 Tessalonisense 1:9; Openbaring 20:10; 14:9-11).

Kalviniste, moontlik met uitsondering van Amyraldiaanse Kalviniste, leer dat die eerste "almal" in Romeine 5:18 'n ander omvang het as die tweede "almal" in 5:18, en dat die eerste "vele" in Romeine 5:19 'n ander omvang het as die tweede "vele" in 5:19. Miskien is die kernleerstuk van hardkoppige Calvinisme nie definitiewe verzoening nie, maar eerder 'n ontkenning van universele verzoening, dat Christus nie vir almal gesterf het nie. Baie is geskep sonder die opsie om aan die vlamme van die Tweede Dood te ontsnap.

Waarom sou sommige Kalviniste so dink? Ek glo een van die twee hoofredes waarom hulle so dink, is 'n misverstand oor God se soewereiniteit. 'n Tweede rede is die verkeerde definisie van menslike verderflikheid op so 'n wyse dat dit God beperk as onbekwaam of onwillig om in almal te werk.

Misverstand van God se Souvereiniteit: Sommige Calviniste het, na my mening, 'n korrekte siening van God se souvereiniteit. God, wat kan doen soos Hy wil, kan kies om 'n gedeelte van Sy souvereiniteit vir 'n beperkte tyd te delegeer. God kan toelaat dat dinge gebeur, soos sonde, wat Sy hart bedroef. Baie Calviniste het egter nie hierdie begrip bereik nie. In plaas daarvan dink hulle die volgende.

#1. Baie Bybelverse praat van God se besondere liefde en genade vir die uitverkorenes, en baie nie-Kalviniste let nie op hierdie verse nie. (Twee sleutelvoorbeelde is Romeine 9:6-23 en Romeine 11:3-23)

#2. Baie Bybelverse praat van God se voorwetende, onstuitbare plan wat alles en almal insluit, selfs die goddeloses. (Voorbeelde sluit in Efesiërs 1:11; Spreuke 16:4)

#3. As gevolg van 'n gefokusde aandag op die twee vorige waarhede, bagatelliseer baie (maar nie alle) Calviniste verse waarin God wys dat mense werklike keuses het (Jozua 24:22-23), en dat God mense die vryheid gegee het om Sy hart te breek (Jeremia 9:1; Matteus 23:37-39, ens.)

Waarom voel Kalviniste so? Ek glo dit is vir twee hoofredes.

Kalvinistiese fout #1 (Absolute toekomstige sekerheid sluit egte keuses uit). Dit is moeilik vir mense om te begryp dat God groter is as tyd. Wanneer mense dit nie begryp nie, is dit soos om sewejarige leerders te vra om kalkulus te verstaan; dit sou te verwarrend lyk.

Baie goeie Christene is tevrede om hierdie twee waarhede saam te hou, nie in staat om te begryp hoe hulle met mekaar in wisselwerking tree nie, maar steeds glo dat albei waar is. Ander mense beland in teologiese moeilikhede, soortgelyk aan fatalisme, deur die waarheid dat ons keuses het, te laat vaar en ons in robotte te verander. Nog ander mense beland in teologiese moeilikhede van eindige Godisme deur die waarheid dat God die toekoms met absolute sekerheid ken, te laat vaar.

Kalvinistiese fout #2 (geen verlore oorsake nie). 'n Tweede rede waarom Calviniste voel dat Calvinisme waar is, word goed gekommunikeer in 'n Calvinistiese boek, Putting Amazing Back into Grace, deur Michael Horton. Hy het 'n hoofstuk met die titel "No Lost Causes." Aangesien God albeheersend, alwetend en soewerein is en niks gebeur behalwe wat God toelaat nie, voer Horton aan dat God niks tevergeefs kan doen nie, of niks kan gebeur wat God, in die groter sin, nie begeer nie.

Jesus het egter oor die Jode se verwerping van Hom getreur in Matteus 23:37-39.

Die Fariseërs het "God se doel vir hulleself verwerp" in Lukas7:30 .

Petrus het in 2 Korintiërs 6:1 die kerkgangers dringend aangespoor om nie God se genade tevergeefs te ontvang nie.

Jesus het oor Sy volk geween. Waarom geween, as God nie wou hê dat hulle iets anders moes doen nie?

Laastens moet daar genoem word dat nie alle Calviniste saamstem met "geen verlore sake" nie. Die oorlede Francis Schaeffer, 'n Switserse Calvinis, het in Die Kerk aan die Einde van die Twintigste Eeufest gesê: "Ons kan God verheerlik, en beide die Ou en Nuwe Testament sê dat ons selfs God hartseer kan maak. Dit is geweldig." (Hymns for the People of God nr. 364) As ander, soos Francis Schaeffer, kan besef wat God presies gedoen het toe Hy dit moontlik gemaak het vir mense om Hom hartseer te maak, sal ons ontzag vir God se wonderlike genade soveel te meer wees.

V: In Rom 5:19, aangesien universalisme in ander verse weerlê word, op watter wyse is almal wat geskape is as sondaars geregverdig?

A: Christene verskil hieroor. Hier is 'n paar van die sienings.

1. Grondslag vir potensiële regverdigmaking vir almal.

2. Al die uitverkorenes is werklik geregverdig, en alle sondaars beteken uitverkore sondaars.

3. Onnauwkeurige bewoording om die parallel te demonstreer: Christus beïnvloed sy eie net so seker as wat Adam sy eie beïnvloed.

V: In Rom 5:19, maak sonde ons sondaars, of laat ons sonde pleeg omdat ons sondaars is?

A: Christene verskil soms oor hierdie punt, maar die korrekte antwoord is albei. 'n Sondaar is iemand wat van God geskei is. Om te sondig maak ons sondaars, maar selfs by die geboorte is ons in 'n aanvanklike toestand van skeiding van God gebore. Ons is dus eers by die geboorte sondaars van nature, en nadat ons gesondig het, word ons deur ons dade sondaars.

V: In Rom 5:20, hoe was dit die doel van die wet om sonde te vermeerder?

A: Romeine4:15 , en Romeine 5:12 beantwoord dit, en wys dat God sonde nie as oortreding reken waar daar geen wet is nie. Met ander woorde, God reken nie onbedoelde sonde totdat die persoon bewus is daarvan dat dit sonde is nie. Romeine 7:7-13 gaan in meer besonderhede daarop in en sluit af deur te sê dat die wet gegee is sodat sonde as sonde erken kon word.

Die woord "bygevoeg" kan beter vertaal word as "naas gekom". Dit is dieselfde werkwoord wat in Galasiërs 2:4 gebruik word vir valse broeders wat naas ware gelowiges gekom het.

V: In Rom 6, hoe hou dit verband met Romeine 5?

A: Romeine 5 het oor twee individue gepraat, die ou mens – Adam en die nuwe mens – Christus. Romeine 6 maak dit persoonlik en pas dit op ons lewens toe. Romeine 5 eindig triomfantlik met hoe sonde toegeneem het, maar genade des te meer toegeneem het. Romeine 6 balanseer dit uit en verduidelik waarom ons nie net kan aanhou sondig nie, aangesien ons nou genade het.

V: In Rom 6, wat is vyf sleutelbegrippe wat vergelyk en gekontrasteer word?

A: Die bestemming van wie ons is: (ons ou mens lei tot die dood, en die nuwe lewe van Christus in ons), die krag in ons (slawe van die sonde, vry as slawe van Christus). Paulus het reeds gepraat oor mense voor en ná Christus, sonde en nuwe lewe, en wet en genade, maar hoofstuk 6 wys hoe dit bymekaar pas.

Hier is die frekwensies van woorde in hierdie hoofstuk.

julle/julle self/ons/onsself/ons (42 keer),

sonde/sondig (17 keer),

en sterf/gesterf/dood (16 keer),

leef/lewe (8X),

Christus/Jesus (6X),

slawe/heerskappy/heerskap (11X) (slaaf/in slaverny (8X))

Ander woorde is:

Vryheid (4X)

genade (3X)

wet (2X)

Verenig in Christus (2X)

V: In Rom 6:1, wat kan jy sê vir 'n nie-Christelike persoon wat sê Christene dink hulle kan doen wat hulle wil omdat hulle 'brandversekering' het'?

A: Daar is vier redes om dit nie te doen nie, mits hulle 'n ware gelowige is wat na die hemel gaan.

Romeine 6:1-11 sê jy kan nie, omdat jy posisioneel met Christus verenig is.

Romeine 6:12-14 sê jy hoef nie, omdat ervaringsgewys God se genade sonde se oorheersing oor jou gebreek het.

Romeine 6:15-19 sê jy mag nie, want beklemtoonend wil jy nie hê sonde moet jou oorheers nie.

Romeine 6:20–23 sê jy is beter daaraan toe om dit nie te doen nie, want uiteindelik is die loon van die sonde die dood.

V: In Rom 6:1, wat kan jy sê vir 'n antinomiaanse Christen?

A: Daar is 'n verskil tussen om onder genade te leef en om genade te misbruik. As jy 'n ouer is met 'n kind wat in 'n winkelsentrum sleg optree, sal jy die kind vroeër huis toe neem. As ons sleg optree, kan ons hemelse Vader ons ook vroeër huis toe neem. Grigori Rasputin en die Russiese Khlysty-kultus het so gedink.

Ons moet verstaan dat ons vir beter as dit hergebore is. Eendag is Augustinus van Hippo deur 'n vrou gegroet wat sy minnares was voordat hy tot Christus gekom het. Augustinus het vinnig weggestap. Sy het agter hom aangeroep: "Augustinus, dis ek, dis ek!" Hy het oor sy skouer teruggeroep: "Ja, ek weet, maar dis nie meer ek nie!"

V: In Rom 6:1,15, waarom behoort ons nie te sondig sodat die genade kan oorvloei nie?

A: Dit is so 'n bietjie soos om die volgende te vra. Aangesien ons dankbaar is vir 'n dokter wat 'n operasie uitvoer om ons lewe te red ná 'n motorongeluk, behoort ons dan te probeer om in soveel ongelukke as moontlik te beland?

Soos John MacArthur, Jr. gesê het: "Hoekom moet ons aanvaar dat mense wat in 'n ononderbroke patroon van egbreuk, hoerery, homoseksualiteit, bedrog en elke denkbare soort skandalige oormaat leef, werklik weergebore is?"

V: In Rom 6:1-4, wat sê dit oor 'n oordrag van ryk?

A: Net soos 'n waterasemhalende padda-larf 'n lugasemhalende padda word en nooit teruggaan nie, gaan ons van jaag na die dood oor na 'n nuwe lewe. Dit is nie net dat die "ou ek" en my sondenatuur saam met Christus gekruisig is nie, maar eerder dat die hele ek saam met Christus gekruisig is, omdat dit nodig was.

V: In Rom 6:1-14 en Rom 6:15-23, wat is die ooreenkomste en verskille tussen Paulus se twee argumente hier?

A: Albei dele het 'boekomslag'-elemente. Hulle begin albei deur genade te noem en gaan in op sy aspekte. Die eerste deel eindig met nie onder die wet nie, maar onder genade, terwyl die tweede deel eindig met die dood en die [genadige] geskenk van die ewige lewe.

Die eerste deel, Romeine 6:1-14, beklemtoon ons eenheid met Christus in Sy dood, begrafnis en opstanding, en ons dood ten opsigte van die sonde en nuwe lewe in Christus. Dit sê niks oor slawe wees nie.

Die tweede deel, Romeine 6:15-23, beklemtoon dat elkeen 'n slaaf van die sonde of 'n slaaf van God is. Dit sê niks oor ons eenwording met Christus nie.

Die eerste deel behoort eerste te kom, omdat dit die worteloorsaak van die tweede is. Die eerste deel beklemtoon ons identiteit, en die tweede beklemtoon God se bevel aan ons.

V: In Rom 6:4, wat sê dit oor die doop?

A: Om saam met Christus in die doop begrawe te word, maak nie veel sin met besprinkeling nie; net onderdompeling doen dit.

V: In Rom 6:5-7 is dit die opstanding van Christus of die opstanding van gelowiges?

A: Hier het Paulus die opstanding van Christus in gedagte. Aangesien Christus tot die lewe opgewek is (verlede tyd), het ons nou nuwe lewe. Ons sal ook liggaamlik opgewek word, maar die eindtyd word hier nie spesifiek genoem nie.

V: In Rom 6:5-7, hoe word ons met Jesus in die dood en nuwe lewe verenig?

A: Romeine 6 is 'n dieper verduideliking van hoe God Sy verlossing in ons uitwerk, soos beskryf in Filippense 2:12-13. Sommiges sien Paulus se skrywe oor verlossing as 'regsprekende' regverdigmaking en ander as 'mededeelbare' heiligmaking, maar die waarheid is dat Paulus albei beklemtoon. Ons is nie in ons eie graf begrawe nie, maar word eerder metafories saam met Christus in Syne begrawe. Daar is ten minste drie maniere om hierop te kyk.

'n Breek met die ou lewe, 'n oordrag van ryk, en 'n geboorte wat opstaan tot 'n nuwe lewe.

Om 'n ou meester te verwerp en jou aan 'n nuwe meester te onderwerp.

Om weg te draai van 'n ou bestemming en 'n nuwe bestemming te omhels.

V: In Rom 6:5-7; Gal 2:20; Kol 3:9; Ef 4:22; hoe word ons ou self in Christus gekruisig?

A: Daar staan nie "ons ou sondernatuur" nie, maar eerder "ons ou self", wat ons almal beteken. Ons het begeertes, doelwitte, ambisies, neem besluite en kies hoe ons ons tyd en geld bestee. Om saam met Christus gekruisig te word, raak elkeen van daardie areas aan.

Die Evangelical Commentary on the Bible, bl. 937, sien dit as 'n "onvermydelike spanning" tussen ons egte self en ons onegte self. Om tot Christus te kom beteken nie dat jy die stryd beëindig het nie; dit beteken eerder dat jy nou pas by een aansluit.

V: In Rom 6:5; 8; en 1 Kor 15, het gelowiges saam met Christus gesterf maar nog nie saam met Hom opgewek geword nie, of is hulle reeds saam met Christus opgewek in Kol2:13 en Ef 2:5-6?

A: Posisioneel is ons reeds deur Christus in ons gees tot die lewe opgewek, en ons liggame sal in die toekoms fisies saam met Christus opgewek word. Behalwe die verse in die vraag wat dit noem, is die volgende bykomende verse wat Paulus geleer het om albei kante te illustreer.

Romeine6:11 sê: "Julle moet julle dus ook reken as dood ten opsigte van die sonde, maar lewendig vir God in Christus Jesus."

Romeine 8:10-11 wys beide aspekte duidelik: "Maar as Christus in julle is, is die liggaam dood weens die sonde, maar die gees is lewendig weens die geregtigheid. En as die Gees van Hom wat Jesus uit die dood opgewek het, in julle woon, Hy wat Christus Jesus uit die dood opgewek het, sal ook lewe gee aan julle sterflike liggame deur sy Gees wat in julle woon."

Net so wys Kolossense 3:1-4 ook albei aspekte. "Daarom, aangesien julle saam met Christus opgewek is, jaag na die dinge daarbo waar Christus aan die regterhand van God sit. Julle gedagtes moet op die dinge daarbo wees, nie op die dinge op die aarde nie. Want julle het gesterf en julle lewe is nou [teenwoordige tyd] saam met Christus in God verborge. Wanneer Christus, wat julle lewe is, verskyn, sal julle ook saam met Hom in heerlikheid verskyn [toekoms tyd]."

Romeine 6:5; 8 en 1 Korintiërs ontken nie dat ons reeds saam met Christus in ons gees en posisioneel opgewek is nie. Hulle bevestig eerder dat dit nie slegs 'n geestelike opstanding is nie, maar ook 'n toekomstige fisiese opwekking. Net so ontken Kolossense 2:13 en Efesiërs 2:5-6 nie 'n toekomstige fisiese opstanding nie; hulle bevestig eerder dat dit nie slegs 'n toekomstige gebeurtenis is nie, maar ook huidige lewe in die gees.

(Bybelse aanhalings is uit die BSB.)

V: In Rom 6:6, wat is presies die "liggaam van die sonde"?

A: Deur die ou lewe en die nuwe te vergelyk en te kontrasteer, beskryf dit twee aspekte van ons ou lewe. Voor Christus was ons in ons liggaam gretig om te sondig en het ons vir die sonde geleef. Tweedens is ons in ons liggaam slawe van ons meester: die sonde. Sedert ons tot Christus gekom het, is die fisiese liggaam dieselfde, maar wat die liggaam lewe gee en motiveer, is nou anders.

V: In Rom 6:7, aangesien Christene in Christus dood is en van sonde bevry is, waarom sondig Christene dan nog steeds?

A: Alhoewel Christene in die Hemel sondeloosheid sal ervaar, verwys hierdie vers nie daarna nie. Romeine 6:7 sê nie dat Christene sondeloos is nie, maar slegs dat hulle vrygestel is van die slawerny van die sonde.

Aangesien 'n slaaf egter dalk nie die boodskap gehoor of geglo het dat hy bevry is nie, tree Christene soms op asof hulle nog slawe van die sonde is. As 'n Christen ooit sou sê: "Ek moet sonde doen, ek het geen keuse nie", sou daardie Christen valslik praat. Alhoewel ons reeds nuwe lewe in Christus het, sien God deur Paulus die noodsaaklikheid om ons hier 'n gebod te gee, waaraan ons die keuse het om te gehoorsaam of nie te gehoorsaam nie. Alhoewel God verklaar het dat sonde nie meer beheer het nie, moet ons aktief kies om dit in ons lewens van die troon te stoot.

Alle Christene stem saam dat ons op twee maniere vry van sonde is, maar geleerdes verskil oor die primêre bedoeling van hierdie spesifieke vers.

Ons is vrygestel van die wettige straf van sonde

"Ons is geregverdig" New International Bible Commentary bl. 1328

"Hier is die man, byvoorbeeld, wat tot die dood in die elektriese stoel gevonnis is omdat hy 'n polisiebeampte vermoor het. Sodra hy gesterf het, word hy van daardie sonde vrygelaat (letterlik 'geregverdig'). Die straf is betaal en die saak is gesluit." Believer's Bible Commentary bl. 1702. (Kursief is in die oorspronklike.)

Die Bible Knowledge Commentary : Nuwe Testament bl. 463 sê, "Die volgende klousule (Rom. 6:6b-7) verduidelik in werklikheid die eerste klousule (v. 6a). In sy onwedergeborene toestand was 'n gelowige tot sonde verslaaf. Maar sy 'ou mens' is gekruisig (geïdentifiseer) met Christus, en dit is die grondslag vir bevryding van die verslawing aan sonde. Enigiemand wat gesterf het, is van sonde bevry. Die woorde 'is bevry' is 'n losse vertaling van dedikaiotai, wat letterlik 'is geregverdig of as regverdig verklaar' beteken. Die perfekttijd van hierdie vers beskryf 'n verlede handeling met 'n voortdurende uitwerking of krag. Sonde het nie meer die wettige reg om sy oorheersing en beheer oor 'n gelowige af te dwing nie, want hy het saam met Christus gesterf." (Kursief in die oorspronklike.)

The Expositor's Greek New Testament, deel 2, bl. 633: "Die dood maak mense vry van alle eise, veral (om by die saak voor ons uit te kom) dit maak ons, wat saam met Christus gesterf het, vry van die eis van die sonde, ons ou meester, om steeds oor ons te regeer."

Ons is vry van die slawerny van die sonde

Douglas Moo bespreek drie sienings van hierdie uitdrukking: vrygestel van die regslike straf, saam met Christus sterf, en vrygestel van die slawerny, en sê die derde siening is korrek. "die dood verbreek die greep van die sonde op 'n persoon". Douglas Moo in The Wycliffe Exegetical Commentary bl. 394 (met verwysing na kommentators Godet, Michel, Kasemann).

"Bevry van [die sonde se] boeie en mag" (NIV Study Bible p.1714)

"In ons verhouding met Christus is ons vry van die slawerny aan die sonde; tog is dit moontlik selfs vir die Christen om 'sonde te laat regeer' (Rom 6:12)." Hard Sayings of the Bible p.553. (Kursief in die oorspronklike)

"in Christus is gelowiges potensieel meesters oor die dood en sonde" Evangelical Commentary on the Bible p.937

"Vry van die greep van die sonde. Sy oorheersing is gebreek." The Expositor's Bible Commentary vol.10 p.70.

V: In Rom 6:11, hoe reken ons onsself dood vir die sonde?

A: Daar is drie aspekte.

Ten volle in die verlede betaal: Ons sondes is aan die kruis vasgenael deur Christus se dood vir ons. Ons word heilig verklaar, aangesien ons skuld ten volle betaal is.

Nuwe lewe in die hede: Vandag word ons van die heerskappy van die sonde bevry, en ons word geheilig, om dag vir dag heiliger gemaak te word. Ons moet nie net teen sonde in ons lewens veg nie; ons moet oorwin en die sonde in ons lewens oorwin. As jy, as Christen, ooit sê: "Ek is net 'n sondaar, ek kan nie myself help nie," dan het jy die krag wat in jou is, vergeet.

Sondeloos in die toekoms: Eendag, in die hemel, sal ons totaal sondeloos wees. Die sondige begeertes, planne en verslawings sal alles verby wees. Maar ons moet probeer om vandag al so te begin leef.

V: In Rom 6:14, hoe sou jy aan 'n Sewende-dag-Adventis verduidelik dat ons nie onder die wet is nie, maar onder genade?

A: Dit is nie die berg Sinai wat heiliges in Christus maak nie, maar die berg Kalvarie. Vra hulle eers of hulle glo dat ons nie onder die wet nie, maar onder genade is. As hulle nie saamstem nie, haal Romeine 6:14 aan en vra of hulle glo dat Paulus se brief God se Woord is of nie. As hulle sê dit is, sê dan ons kan bespreek hoe ons nie onder die wet nie, maar onder genade is, maar om te sê dat ons nog steeds onder die wet is, is nie 'n opsie vir 'n Bybelgelowige Christen nie.

Sewe-de-dag Adventiste mag vermoed dat jy "genade" as 'n verskoning gebruik om te doen wat jy wil en te sondig. Hulle mag ook (korrek) vermoed dat jy die ou geskrewe kode ter syde geskuif het. Jy het, want jy dien in die nuwe wyse van die Gees, nie in die ou wyse van die geskrewe kode nie (Romeine 7:6). Sien ook 2 Korintiërs 3:3, waar ons nie meer die wet volg wat God op klip geskryf het nie, maar in plaas daarvan die wet wat God op die vlees van ons hart geskryf het. Romeine 9:32 waarsku dat ons soos die Jode is wat nie geregtigheid deur geloof nagejaag het nie, maar deur die werke van die wet. Christus het die skuldbewys uitgewis in Kolossense 2:14. Die nuwe verbond het die ou een verouderd gemaak, volgens Hebreërs 8:13.

V: In Rom 6:18,22, prakties gesproke, hoe word ons van sonde bevry?

A: Ons word nou van die oorheersing en heerskappy van die sonde vrygemaak. As jy, as Christen, ooit sê: "Ek is net 'n sondaar, ek kan nie myself help nie," het jy die krag wat in jou is, vergeet.

V: In Rom 6:19, wanneer Paulus praat "na die wyse van mense", gee hy hier 'n vereenvoudiging?

A: Ja. Die NIV vertaal dit as "Ek stel dit in menslike terme." Paulus staan op die punt om 'n eenvoudige antropomorfe analogie in terme wat hulle kan verstaan, aan te bied. Almal is óf 'n slaaf van 'n meester met die naam "Sonde", óf 'n slaaf van 'n meester met die naam "Gehorsam".

'n Vereenvoudigde siening van die waarheid is steeds waar, solank dit as 'n vereenvoudiging erken word en nie as 'n spieëlbeeld van die werklikheid nie.

V: In Rom 6:21, watter soort vrugte van sonde het mense dat hulle skaamte daaroor behoort te voel?

A: Hier is een manier om daaroor te dink.

Egoïsme en vermorsde tyd, die ignoreer van God en ander

Haat en om ander te seer te maak, sowel geliefdes as ander

Verslawings en begeertes om kortstondige plesier te ervaar

Materialisme en misbruikte geld, invloed en hulpbronne

Energie en moeite vermors deur die vorige na te jaag.

V: In Rom 6:22, wat is die voordele van heiligheid?

A: Daar is sowel huidige aspekte as toekomstige aspekte.

Teenwoordig: Ons is bevry van die slawerny aan die sonde in Romeine 6:17-19

Ons sal steeds sondig (1 Joh 1:8), maar ons hoef nie in enige sonde voort te gaan nie (1 Joh 3:6,9).

Sonde heers nie meer in ons nie in Romeine 6:12,14.

Ons kan nou onbeskaamd staan volgens Romeine 6:21 en Efesiërs 5:12.

Ons hoef nie meer te verberg wat ons in die geheim doen nie, soos in Efesiërs 5:12.

Ons het die vrede van God in situasies in Filippense 4:6-7.

Ons is nie meer blind nie in Efesiërs 4:18

Wanneer ons weens sonde die gevoel verloor het, kan dit terugkom in Efesiërs 4:19.

Ons is nou wyser en minder dwaas in Efesiërs 5:15

'n Dikwels oor die hoof gesiene voordeel is dat ons, sodra ons ophou met aanhoudende sondige gedrag, meer tyd het, soos in Efesiërs 5:15-16. As iemand wat al hul naweke spandeer aan partytjies of dronk raak en dan die kater uitslaap, ophou, het hulle nou naweke vry wat hulle voorheen nie gehad het nie.

Ons leef meer dankbare lewens in Efesiërs 5:20.

Ons is vry om geregtigheid na te streef. Wanneer ons heilig is, is ons meer soos God in 1 Petrus 1:15-16.

Ons verander, aangesien ons tans vernuwe word volgens Efesiërs 4:23.

Ons hou op om al hoe meer verderf te raak in Efesiërs 4:22

Toekoms: Dit is die rein van hart wat God sal sien in Matteus 5:8.

Ons het uit die dood na die lewe oorgegaan in 1 Johannes 3:14 en Romeine 6:13

Ons het 'n erfdeel in die koninkryk van die hemel in Efesiërs 5:5

Ons sal heilig wees in die hemel, want niks onheiligs is in die hemel nie. Dié wat hul mantels gewas het, sal in die nuwe hemel en aarde wees in Openbaring 22:14-15.

V: Wat is 'n diagram van vier aspekte?

A: Hier is 'n diagram.

Stel jou voor dat iemand net op een of twee kante van die vierkant fokus. Hoe sou hulle teologie lyk?

Onderaan links: As hulle op die gevangenskap van die wil gefokus het, en dat ons ons sondige, selfsugtige begeertes gekruisig moet kry, tot die uitsluiting dat ons nou vry en met Christus verenig is, kon hulle die konsep verloor dat ons nou vry van sonde is. Hulle kon vergeet dat die verwagting is dat ons nou vry van sonde is en nie aanhou sondig nie. Dit beteken nie dat ons nooit weer sal sondig nie, maar geen sonde behoort ons lewe vas te hou nie. As dit so is, het ons nie 'n normale Christelike lewe nie.

Bo links: As hulle daarop fokus dat die ou mens gekruisig moes word, en dat ons vry behoort te wees om 'n heilige lewe te lei, tot uitsluiting van die mate van 'n verlore persoon se gevangenskap in sonde en die behoefte aan Christus se krag in ons, kan hulle die feit mis dat 'n persoon dit nie op hul eie kan doen nie. Dit is amper asof 'n moreel neutrale persoon die waarheid behoort te hoor, en dan self heilig moet word. Dit is nie dat God ons kan help om heilig te wees nie, maar eerder dat ons God in ons moet hê wat werk om heilig te wees.

Regs bo: As hulle fokus op die feit dat ons vry is om 'n heilige lewe te lei omdat Christus in ons woon, kan hulle dalk nie die mag van die sonde waardeer wat in 'n Christen oorwin moet word nie. Selfs as 'n gelowige wat ten volle daartoe verbind is om God lief te hê en Hom te gehoorsaam, het ons steeds 'n stryd in ons hart. Ons behoort die stryd met Christus in ons te wen, maar onderskat nie die erns van die stryd nie.

Onderrregterkant: As hulle fokus op hoe baie ons in gevangenskap van sonde is, en op Christus wat in ons woon, met min of geen verwagting dat ons in Christus gekruisig moet word en 'n heilige lewe moet lei nie, kan hulle dalk dink hulle kan die vreugde hê om in God se wil te wees sonder bekering en om hul sonde te staak.

V: In Rom 6:22, in evangelisasie hoeveel moet ons beklemtoon dat Christene slawe van God is?

A: Teen die tyd dat 'n persoon Christen word, behoort dit nie as 'n verrassing te kom nie. As ons praat van om Christus as jou Verlosser te aanvaar, maar versuim om te praat van om Hom as jou Here te aanvaar, het ons net 'n deel van die boodskap gegee. Jesus word as Here genoem wanneer die evangelie gedeel word in Handelinge 10:36; 16:31; 17:24-31; 22:10,19-20. Alhoewel Handelinge 13:16-41 nie oor slawe en Here praat nie, praat dit wel van bekering in Handelinge 13:24. Aan die ander kant het Paulus in sommige kort toesprake nog nie daardie deel bereik nie, soos in Handelinge 24:10-22.

V: In Rom 6:23, hoe sou u hierdie hoofstuk opsom?

A: Daar is twee meesters (sonde en God), twee metodes (loon en vrye geskenk), en twee bestemmings (dood en ewige lewe).

V: In Rom 7:5, waarom lyk dit of die "moenie" dikwels 'n oproep tot aksie is om dit te doen?

A: Dit is dikwels hoe ons sondige natuur werk. Die Griekse woord vir "geleentheid" was oorspronklik 'n militêre woord wat 'n fort of basis van operasies beteken. Een deel daarvan om 'n sondige natuur te hê, is dat ons geneig is om selfsugtig te wees ten koste daarvan om God te dien. Maar 'n ander deel daarvan is dat ons daarteen in opstand wil kom.

V: In Rom 7:6, in hierdie illustrasie het die Mosaïese wet "gesterf"?

A: Op 'n manier, ja. Matteus 5:17 sê dat Christus nie gekom het om die wet te vernietig nie, maar om dit te vervul. Hy sê in Matteus 5:18 dat niks van die wet sal verbygaan voordat alles vervul is nie. Deur sy kruisiging het Christus die vereistes van die wet geneem en dit metafories aan die kruis vasgenael in Kolossense 2:14. Aan die ander kant, in hierdie illustrasie, in Romeine 7:4,6 is dit ons wat vir die wet gesterf het.

V: In Rom 7:6b, hoe dien ons in die nuwe wyse van die Gees, nie in die ou wyse van die letter nie, aangesien Jesus gesê het in Lk 16:16-17 dat nie een jota [detail] van die Wet sou verdwyn nie?

A: Die Wet is nie verander nie, nie deur Jesus of deur enigiemand anders nie. Jesus het egter die Wet ten volle vir ons vervul, en nou dien ons in die nuwe wyse van die Gees, nie in die ou wyse van die geskrewe wet nie. Jesus het in Lukas 16:16 gesê dat die wet en die profete tot by Johannes was. Die Ou Verbond is verouderd volgens Hebreërs 8:13. Paulus het gesê dat die letter doodmaak, maar die Gees lewe gee in 2 Korintiërs 3:6.

Dit verskil van die Moslem-begrip van abrogasie. Woorde wat deur Mohammed gegee is, kon vorige woorde van Mohammed, Jesus, of enige ander profeet blykbaar na willekeur "wegvee". Jesus het nie die Wet gekanselleer nie; Hy het dit vir ons vervul, en nou dien ons op 'n ander manier.

Byvoorbeeld, die Ou Testament het die eet van kamelvleis, garnale en varkvleis verbied. Jesus, deur alle kos rein te verklaar (Markus 7:19 ), het nie die Wet van die Ou Testament verander nie, maar het ons op 'n nuwe manier laat dien.

As 'n kanttekening wys Moslems soms daarop dat Christene nie die Ou-Testamentiese dieetwette nakom nie. Moslems doen dit egter ook nie, want hulle beskou Mohammed se eet van kamelvleis as aanvaarbaar. Christene kritiseer ook nie Moslems (of enigiemand anders) wat kamelvleis eet nie. Die punt is dat as Moslems Jesus of Christene sou kritiseer omdat hulle iets leer wat die wet oorskry, enige rede wat hulle gee, waarskynlik ook 'n kritiek op Mohammed sou wees omdat hy kamelvleis geëet en beweer het dat hy sekere dinge afgeskaf het.

V: In Rom 7:9, hoe was Paulus lewendig sonder die wet?

A: Romeine 4:15 en 5:13 sê dat sonde, alhoewel dit steeds bestaan, nie getel word waar daar geen wet is nie. Paulus het hom vry van skuld gevoel totdat hy die wet geken het. 'n Persoon is regs gesproke nie skuldig aan die opsetlike oortreding van 'n wet (moreel of andersins) as hulle onskuldig onkundig oor die wet was nie. Natuurlik het selfs mense wat nie vertroud was met die Jodendom nie, die wet van hul gewete op hul harte geskryf gehad. Paulus het nie oor 'n spesifieke tyd in sy eie lewe gepraat nie, maar eerder oor die toestand in elke enkele persoon se lewe.

V: In Rom 7:9-11, hoe het die wet hom gedood?

A: Dit is nie die wet in sigself nie, maar eerder die sonde om die wet te oortree. Paulus dink moontlik aan Levitikus 18:5, waar lewe belowe word aan diegene wat die wet gehoorsaam en dood aan diegene wat dit oortree.

V: In Rom 7:11, wat is presies die "bedrog van die sonde"?

A: Sonde maak God kwaad, sonde is kwaad, dit benadeel jouself, sonde benadeel ander, sonde besmet, en sonde groei, maar daar is nog 'n aspek van sonde. Sonde mislei, en dit mislei op twee maniere. Eerstens laat sonde jou dink dat wat jy doen nie verkeerd is nie, of ten minste nie 'n baie belangrike verkeerdheid nie. Dink mense wat begerig is dat hul begeerte verkeerd is? – gewoonlik nie. Tweedens, sonde rasionaliseer om sy dade te regverdig. Hulle dink: ja, dit was verkeerd wat ek daardie persoon aangedoen het, maar … hulle het dit verdien of hulle het dit verdien. Ja, dit was verkeerd om 'n winkel te plunder, maar die besigheid was deel van die stelsel. Ja, iets is verwoes, maar dit maak nie saak nie, want die versekering sal daarvoor betaal. Ja, ek mag verkeerd doen, maar ander mense doen dit ook, en ek is nie erger as hulle nie.

V: In Rom 7:14-24 kritiseer Paulus nie die wet nie, maar wat sê hy presies oor die wet?

A: Die wet is verouderd vir ons wat in Christus is. Interessant genoeg sê dit nie dat die wet verouderd is vir dié wat nie in Christus is nie. As hulle Christus verwerp, is die wet alles wat hulle het om hulle te red, en Paulus sê dat nie een persoon deur die wet geregtig sal word in Romeine 3:20 nie.

V: In Rom7:14 –24, is dit 'n pre-Christelike of post-Christelike ervaring?

A: Op 'n praktiese vlak het Christene hierdie stryd in Romeine 7:14-24 ervaar, sowel voor as ná hulle tot Christus gekom het.

Voor hulle tot Christus gekom het: Sommige nie-Christene probeer met hul sondige natuur worstel; ander het heeltemal opgehou worstel en oorgegee. Dit is waar dat sommige sekte en sommige gedragsielkunde mense daartoe gebring het om sekere bose gewoontes, soos dwelms, op te gee, maar dit is net klein taktiese oorwinnings terwyl die oorlog teen ons sondige natuur voortduur.

Na tot Christus gekom het: Nadat ons Christen geword het, het ons steeds ons ou vleeslike natuur. Ons het egter nou Christus, wat ons motivering en hoop gee, en die Heilige Gees in ons, wat ons hulp gee om te oorwin. Die probleem is nie net die eksterne sondige dade wat ons pleeg nie. Die probleem is baie groter. Ons harte en gedagtes is van binne korrup, en God gee ons nie net vergifnis nie, maar ook reiniging en 'n transformasieproses om ons meer Christus-agtig te maak. Augustinus, Calvyn, Luther en ander hervormers het hierdie siening gehad.

Beide: Paulus wou nie spesifiseer nie omdat dit op beide kan dui. Hy gebruik in die gedeelte beide die verlede en die hede. Sommige ongelowiges het glad geen stryd met sonde nie: hulle is heeltemal gemaklik om te sondig hoeveel hulle wil. Ander ongelowiges worstel hard om 'n goeie lewe te lei. Ander pleeg nie ernstige sondes sonder moeite nie en voel dat hulle reeds 'n goeie lewe lei. Sommige verander van watter van die drie kategorieë hulle in is. Dink aan 'n ongelowige wat worstel met rook, vetsug of iets anders, en dit dan oorwin. Sommige Christene is in die worstelkategorie en ander in die oorwinningskategorie. Ons behoort te wil oorskakel na die oorwinningskategorie.

V: In Rom 7:14-24, was daar enige Joodse leer soortgelyk hieraan?

A: Ja, soortgelyk in een deel, maar heel anders in 'n ander. Volgens W.D. Davies in Paul and Rabbinic Judaism (1948) bl. 20–27 het die rabbyne geleer dat daar twee impulse in mense was: een goed en een kwaad. Die kwaad het meer aktief geword wanneer jy 'n volwassene was. Die goeie word geprikkel wanneer jy 'n seun van die wet geword het. Paulus praat hier van twee impulse, maar hy ontken wat die rabbyne sê oor die krag om goed te doen deur die wet.

V: In Rom 7:18 waarom het Paulus gesê geen goeie ding woon in sy sondige vlees nie?

A: Omdat niks goeds daarin woon nie. Mense het die begeerte om outonoom te wees soos klein gode. Ons moet tien keer meer na Jesus kyk as na onsself.

Aan die ander kant is ons nie "uiters verderflik" nie, so sleg as wat ons moontlik kan wees. Selfs ateïste kan liefdadigheid betoon en ander mense help. Maar ons is "heeltemal verderflik" in die sin dat dit so sleg met ons gaan dat ons nie eers na God kan kom sonder dat God eers na ons toe kom nie.

V: In Rom 8:1 en Rom 7:25b wat is nuuskierig aan hierdie oorgang?

A: Paulus gebruik dikwels die Griekse woord vir 'derhalwe' wanneer hy na 'n nuwe denkspan oorgang maak. In hierdie geval het Paulus egter 'derhalwe' in Romeine 7:25b en weer in Romeine 8:1 gebruik, asof dit 'n werklik skerp denkskeiding is. Die eerste 'derhalwe' som die vorige gedeelte op, en die tweede wys die gevolgtrekking uit die vorige.

V: In Rom 8:2 hoe bevry die wet van die lewe in Christus ons van die wet van sonde en dood, aangesien 'n wet 'n wet is?

A: 'n Wet kan 'n wet ophef. Byvoorbeeld, wanneer ek 'n voorwerp in die lug gooi, kom dit NIE weer terug nie. Miskien is dit omdat wat ek gegooi het, 'n lewende parkiet was. Soos die Believer's Bible Commentary op bl. 1708-1709 sê, het die wet van gravitasie nooit opgehou bestaan nie; die voël se wet van die lewe het die wet van gravitasie oorheers. Die wet wat ons gegee is, was nie sleg nie, maar dit was verflou deur ons menslike vlees en kon ons nie die lewe gee nie.

V: In Rom 8:3 wat is ongewoon aan hierdie formulering?

A: In Grieks sowel as Engels, ontbreek die hoofwerkwoord, wat duidelik "God het" is. Dit word in kursief in sommige vertalings bygevoeg. Paulus het sy gedagte op een manier begin, en het dan mid-sin duidelik van koers verander. Dit word 'n anacoluthon genoem, of 'n "gebroke konstruksie". Dit is ongewoon in beide Grieks en Engels. Paulus se Grieks was eintlik redelik goed, maar blykbaar het Paulus hier opgewonde geraak.

V: In Rom 8:3 is ons vlees sleg?

A: Dit is goed geskep, maar het geval. Die Griekse woord hier is "sondige vlees" (sarx), nie "sondige mens" soos in die NIV nie. Jesus het dieselfde vlees gehad as ons, en dit was nie sleg nie. Maar wanneer ons nie ons vleeslike begeertes in toom hou nie, word ons vlees sondig vir ons. Jesus was werklik in die vlees, maar Hy was net in die "gelykenis" van sondige vlees.

V: In Rom 8:6-7, wat is die vier kenmerke wat Paulus noem van 'n vleeslike ingesteldheid?

A: Hier is kenmerke.

a) Die dood. Dit is nie net fisiese dood nie, maar om in geestelike dood te bly.

b) Het vyandskap teen God. Dit is om te wees teen alles wat God beveel.

c) Is nie en kan nie onderwerp wees aan die wet van God nie. Onwillig om onder God se wet te wees.

d) Kan God nie behaag nie. As hulle nie onder God se wet wil wees nie en vyandskap teen God het, behaag selfs klein goeie dade nie God nie.

In die Engelse geskiedenis is daar die verhaal van Robin Hood, wat van die rykes geroof het (wat sleg is), en aan die armes gegee het (wat goed is), met die idee dat die slegte en die goeie so 'n bietjie uitgelyk het. Dit is deeglik onbybels; as jy 'tussen twee stoele val' en nie geestelik ingestel is nie, behaag jy God nie eers as jy die armes voer nie.

V: In Rom 8:7, behoort ons eerder 'n geestelike betekenis in die Bybel te soek as die eenvoudige betekenis?

A: Ons moet versigtig wees om aan te neem dat daar enige teenstrydigheid is tussen die eenvoudige betekenis en 'n "geestelike betekenis". Daar is verskillende vlakke van begrip, en daar is baie diep waarhede in die Bybel, maar verskillende waarhede is aanvullend, anders is hulle nie almal waar nie.

Ons kan aanneem dat God bedoel het dat Sy Woord deur Sy kinders verstaan word. Wanneer iemand sê hulle het geheime of spesiale kennis nodig om dinge te verstaan wat God nie toegelaat het dat enige ander Christene verstaan nie, dan is hul "spesiale begrip" verdag as hul eie fantasie.

Wanneer 'n ouer, premier of generaal 'n bevel gee, wil hulle hê dit moet uitgevoer word soos hulle dit bedoel het, nie herinterpretéer word tot die teenoorgestelde van wat hulle gesê het nie. In plaas daarvan om te vra of ons die Bybel "letterlik" teenoor "geestelik" teenoor "eenvoudig" teenoor "allegories" moet interpreteer, behoort ons eenvoudig die Bybel te wil interpreteer soos God en die menslike outeurs dit bedoel het.

V: In Rom 8:9-11,14-15, kan iemand 'n ware Christen wees en nie die Heilige Gees in hom hê wat in hom woon nie?

A: Hierdie verse sê nee. Op 'n keer het 'n Getuie van Jehovah vir my beweer dat sy nie die Heilige Gees in haar het woon nie, aangesien Getuies van Jehovah gewoonlik leer dat slegs die 144 000 die Heilige Gees in hulle het. Ek het Romeine 8:9-11 aan haar gewys, en sy was amper in trane. Al sou ek graag wou sê dat sy toe 'n Christen wou word en die Heilige Gees in haar wou hê, is dit nie wat gebeur het nie. Die volgende week het sy na my kantoor teruggekom en vir my gesê dat sy vermoed het die Heilige Gees was tog in haar.

V: In Rom 8:9-11,14-15, as die Heilige Gees in jou moet wees om 'n kind van God te wees, en tongetaal is 'n bewys van die Heilige Gees, beteken dit dan dat almal wat nie in tongetaal praat nie, nie gered is nie, soos Eenheidspentekostale kerke leer?

A: Nee. Talle tale spreek is nie die enigste bewys van die Heilige Gees nie, en dit is nie eens die primêre bewys nie, soos Galasiërs 5:22-24 en 1 Korintiërs 13:1 toon. Galasiërs 5:22-24 lys die vrug (nie vrugte nie) van die Gees. 1 Korintiërs 12:29-31 wys dat nie almal in tale spreek nie, net soos nie almal wonders verrig en nie almal leraars is nie. 1 Korintiërs 12:31-14:1 wys dat die mees sentrale deel liefde is, en Johannes 14:15,21 wys dat 'n noodsaaklike vrug van 'n Christen se lewe gehoorsaamheid aan Jesus se woorde is.

V: In Rom 8:9-11,15, as die Heilige Gees binne 'n persoon moet wees anders behoort daardie persoon nie aan Christus nie, dan a) gaan alle babas wat sterf na die hel omdat die Heilige Gees nie binne hulle is nie, of b) is die Heilige Gees binne alle babas, of c) anders?

A: Die antwoord is anders, aangesien die Skrif nie a) of b) leer nie. Drie punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Met die uitsondering van Jesus en Johannes die Doper (Lukas1:40 –44), het babas nie die Heilige Gees nie. Ons word geskei van God gebore (Efe­siërs 2:3).

2. God het in Sy Woord getoon dat almal wat gered word, deur Christus gered sal word (Johannes 14:6; Hebreërs9:15 ;10:10 , 14, 19).

3. Egter, net soos God vry was om mense in die Ou-Testamentiese tye voor die Evangelie en selfs voor die Wet te red, kan God red soos Hy wil deur Christus.

Opsomming: Kom ons wees versigtig om beperkings te probeer opleg op hoe God moet werk. Dit is waar dat God nie sal werk op 'n wyse wat in stryd is met wat Hy in die Skrif geopenbaar het nie, maar ons moet versigtig wees om nie verder te gaan as wat geskrywe is nie, soos 1 Korintiërs 4:6 en Spreuke 30:5-6 ons herinner.

V: In Rom 8:9, waarom word die Heilige Gees die Gees van Christus genoem?

A: Hy is die Gees van Christus om ten minste drie redes.

1. Binne die Drie-eenheid is die Heilige Gees deur die Vader en Jesus gestuur.

2. Binne die Drie-eenheid verteenwoordig die Heilige Gees in ons lewe Jesus.

3. 'n Dieper leer oor die Drie-eenheid wys dat die lede van die Drie-eenheid in mekaar woon, moontlik op 'n soortgelyke wyse as wat die Gees in ons woon.

V: In Rom 8:10 beteken liggaam vs. gees sondige vlees vs. ons gees of ons almal vs. die Heilige Gees?

A: Christelike leraars is dit nie eens nie, en Paulus gebruik soms liggaam vir ons sondige natuur, en soms vir ons almal. Paulus gebruik die woord "Gees/gees" 21 keer in Romeine 8 (17 keer in verse 1-17), en minstens 18 daarvan verwys na die Heilige Gees. Paul gebruik die woord "vlees" tien keer in Romeine 8:1-17, geen keer in Romeine 8:18-39 nie. Hy gebruik egter nie die woord "heerlikheid" in Romeine 8:1-16 nie, en hy gebruik dit vier keer in Romeine 8:17-39.

Sondige vlees vs. ons gees: Dit is 'n Griekse manier om na dinge te kyk en die meeste kommentators stem saam dat dit is wat Paulus bedoel het.

Ons almal vs. die Heilige Gees: Dit is 'n Hebreeuse manier om na dinge te kyk. Baie vroeë Christene en The Expositor's Bible Commentary, vol. 10, bl. 90, huldig hierdie siening.

V: In Rom 8:12-13 hoe bring ons die dade van die liggaam tot sterwe?

A: Hierdie proses wat ons in hierdie lewe doen, word mortifikasie genoem volgens The Expositor's Bible Commentary, vol. 10 bl. 91–92 en The Wycliffe Exegetical Commentary, Romans 1–8 bl. 529.

V: In Rom8:15 en Ef3:14 –15, hoe is God ons Vader?

A: Now That's a Good Question bl. 13–14 noem dat 'n Duitse geleerde ontdek het dat in al die Bybelse en ekstra-Bybelse Joodse geskrifte in Italië tot in die 10de eeu n.C. nie een Joodse persoon (buite die Bybel) God in die eerste persoon as Vader aangespreek het nie. …O God, U is ons Vader. Jesus het dit gedoen, en Paulus het ons ook aangemoedig om dit te doen.

In die Ou Testament word God in die eerste persoon as Vader aangespreek in Jesaja 63:16 (tweemaal), en Jesaja 64:8. God herinner sy volk daaraan dat hulle Hom "My Vader" genoem het in Jeremia 3:4. In baie ander plekke (Psalm 68:5; Jesaja 9:6; Jeremia 3:19; 31:9; Maleagi 1:6; 2:10, ens.) word God Vader genoem, maar dit is nie in die eerste persoon nie.

V: In Rom 8:16,17, is alle mense kinders van God in hierdie gedeelte?

A: Nee. Alhoewel die Mormonkerk geleer het dat alle mense gees-kinders van God is (en sy vele godin-vroue), sê Romeine8:15 spesifiek dat ons deur aanneming God se kinders is. Al is dit waar dat elke persoon, dier, plant en demoon deel is van God se skepping, verwys Romeine 8 slegs na dié wat weergebore is.

V: In Rom 8:17, wie presies moet hier verheerlik word?

A: Dit is nie 'n geselekteerde groep mense nie, maar eerder alle gelowiges.

V: In Rom 8:17, kan ons verhewe gode word, soos die kultus van Mormonisme leer?

A: Nee. Dit is 'n baie ou fout wat lank voor die Mormonisme bestaan het. Adam en Eva is in Genesis 3:4 met hierdie foutiewe leer versoek. Satan self wou in Jesaja 14:12-15 soos God word.

Soos Dawid in Psalm 23:6 gesê het, "…en ek sal in die huis van die HERE woon vir ewig." Sodoende sal Mormoonse mans nie hul eie planete hê nie, of hul eie harem van godin-vroue. 'n Mormon het eendag vir my gesê: "Ek dink God het baie foute gemaak, en wanneer ek 'n god word, sal ek beter vaar." Die doel van 'n Christen, om God vir ewig in die Hemel te dien, en die doel van baie Mormone, is dus baie verskillend.

V: In Rom8:19 –22 en Rom5:12 –14, het die dood van diere voor die Val plaasgevind?

A: Die dood van mikrobes het wel plaasgevind; hoe anders sou visse plankton eet? Hoe ver in die kompleksiteit van die lewe het die dood dus voor die Val ingedring? Christene het twee sienings hieroor.

Ja. Hierdie verse in Romeine verwys slegs na menslike dood, dus sê die Bybel nie. Fossielbewyse dui daarop dat groot en klein diere voor die val van die mens geëet is.

Nee. Hierdie verse verwys na die dood van alle diere wat selfbewustheid het. Terwyl plante, mikrobes en laer diere sonder "nephesh-lewe" (wat selfbewustheid beteken) voor die Val gesterf het, het hoër diere nie voor die Val gesterf nie.

V: In Rom8:19 –22, waarom laat God kwaad toe in 'n gevalle wêreld?

A: Sowel die daaglikse koerant as die Bybel wys dat die wêreld kwaad sowel as goed bevat. Volgens Johannes 9:1-3 is die man nie blind gebore weens sy sonde of die sonde van sy ouers nie. In Lukas 13:1-5 het die vermoorde Galileërs en dié op wie die toring van Siloam geval het, dalk hierdie dinge verdien, maar hulle het dit nie meer verdien as enigiemand anders nie.

Romeine 8:19-22 wys dat God ná die Val die skepping aan verganklikheid onderwerp het. Die verdorwe mens is nie toegelaat om in 'n onverdorde skepping te leef nie. Ons ervaar natuurrampe, tydelike onreg en die onmenslikheid van die mens teenoor sy naaste. Sedert die Val sê 1 Johannes5:19 dat die hele wêreld onder die invloed van die bose is. Die god van hierdie wêreld is Satan in 2 Korintiërs 4:4. Satan is die prins van hierdie wêreld in Johannes 12:31;14:30 ,16:11 ; Efesiërs6:12 ; en Kolossense 1:13. Sien ook die bespreking oor Efesiërs 2:2 vir meer inligting.

V: In Rom 8:21, sluit 'n Christen se vryheid in dat hy vryheid het om enigiets te doen wat hy wil?

A: 'n Kultus genaamd die Kinders van God, ook bekend as die Gesin van Liefde, het geleer dat hulle seksuele vryheid buite die huwelik moes hê.

Blijkbaar het hierdie kwessie ook in die Nuwe-Testamentiese tyd opgeduik, want Paulus het hierdie vraag behandel in 1 Korintiërs 5:9-11 en Romeine 6:1.

1 Korintiërs 5:9-11 sê dat ons nie eers saam moet eet met mense wat hulleself Christene noem en hierdie dinge doen nie.

Romeine 6:1 wys dat dit onmoontlik is om hierdie houding te hê en in Christus te leef.

Een raaisel wat ek gehoor het, is hierdie: "Wat is die minimum wat jy kan doen en steeds 'n Christen kan wees?" Die antwoord is: "As jy nog in daardie terme dink, het jy dit nog nie gedoen nie."

V: In Rom 8:23, steun gelowiges omdat ons die eerstelinge van die Gees het, of alhoewel ons die eerstelinge van die Gees het?

A: Die grammatika spesifiseer nie, en die mees waarskynlike antwoord is albei. Het jy al ooit 'n klein voorsmakie van iets heerliks gehad, en toe kon jy nie wag totdat jy dit alles kon hê nie? Om die Gees te hê is soos dit. Ons het 'n klein voorsmakie van die vreugde van die Here in die Gees, en ons kan nie wag totdat ons dit heeltemal het nie.

V: In Rom 8:23 word ons as seuns van God aangeneem, of word ons weergebore soos in Joh 3:16 gesê word, en is dit teenwoordig of toekomstig?

A: Albei metafore druk die waarheid uit. 'n Aangenome seun het al die regte van 'n natuurlike seun. Ons almal, mans en vroue, is nou seuns van God. Beide biologiese en aangenome seuns ontvang die familiebesittings, maar ons het tot dusver slegs 'n klein gedeelte ontvang van wat ons as seuns van God sal kry.

V: In Rom 8:26, is die Heilige Gees ons Middelaar, of is Christus ons Middelaar soos 1 Tim 2:5 sê?

A: Die Heilige Gees pleit vir ons in gebed. Die Griekse woord vir "help", synantilambanetai, dui daarop dat een persoon 'n ander help om 'n swaar las te dra. Die Heilige Gees het nie by die kruis vir ons bemiddel of verzoen nie, en het ook nie as Hoëpriester vir ons bemiddel nie, want dit het slegs Jesus gedoen.

V: In Rom 8:28, hoe kan alle dinge saamwerk ten goede vir dié wat geroep is?

A: Miljoene jare van nou af, of hoe ook al tyd in die Hemel getel word, kan ons terugkyk op hoe God alles in ons lewe gebruik het, selfs die slegte dinge, om ons te leer, te laat groei en te verfyner.

V: In Rom 8:28-39 het my vriendin vir my uit Charles Stanley se boek oor Ewige Sekuriteit voorgelees en toe sy by die deel oor God se onvoorwaardelike liefde kom, het sy daarteen ingekom deur te vra waar in die Bybel staan dat God se liefde onvoorwaardelik is? Sy is 'n lid van die "Kerk van Christus"-denominasie en haar siening is dat 'n voorwaarde om gered te word waterdoop behels—dus hang God se liefde en verlossing vir ons af van die voorwaarde om gedoop te word. Hoe moes ek op haar gereageer het?

A: Charles Stanley het baie goeie materiaal oor die Bybel en verlossing, en hy is korrek.

Psalm 145:17 sê dat God liefdevol is teenoor almal wat Hy geskape het, dit sluit die barmhartighede in wat Hy selfs aan die ewig verlore getoon het.

Die Bybel leer egter nooit dat God "al-liefdevol" is nie, want dit is geregtigheid en toorn, nie liefde teenoor Satan en demone nie, wat hulle na die vuurmeer stuur. Nie almal gaan na die hemel nie, net die uitverkorenes wat God voorgekén en voorbestem het.

Maar God het 'n besondere liefde vir sommige, genoem die uitverkorenes (die hemelbestemdes). Tog leer Romeine 8:28-39 dat niks ons (die geroepenes) van die liefde van God kan skei nie. Vir die uitverkorenes, hoe veel meer onvoorwaardelik kan dit wees?

Het ons liefde God se liefde teenoor ons "inisiëer", of het God se liefde ons liefde vir Hom inisiëer? 1 Johannes 4:10,19 wys dat God ons eerste liefgehad het. In Johannes 6:65 het Jesus gesê: "Daarom het Ek vir julle gesê dat niemand na My kan kom nie, behalwe as die Vader dit aan hom verleen [aangetrek/bevoeg] het." Calviniste en nie-Calviniste verskil of dit vir almal of vir sommige is:

5-punt-Kalviniste: Die Vader het slegs sommige in staat gestel. Dus het Jesus nie vir sommige gesterf nie, en hulle het nooit die saligheid wat Jesus vir hulle bedoel het, verwerp nie, omdat God nie in die eerste plek die begeerte gehad het om hulle enige geleentheid te gee nie. God het geen verlore sake nie.

Almal anders: Die Vader het almal vooraf in staat gestel, maar sommige kies om weg te gooi wat aan hulle aangebied is. God die Seun het so 'n hartseer gevoel oor die verlore saak van die mense in Jerusalem (Matteus 23:37-39).

Hoe dit ook al sy, baie mense van die "Kerk van Christus" verstaan net nie Efesiërs 2:4,8-10 nie. Ons werke speel 0% rol in ons verlossing. Ons word gered deur genade DEUR GELOOF, ... NIE DEUR WERKE NIE. Geloof word hier spesifiek uitgesluit as 'n werk, en waterdoop is 'n werk wat 'n teken van ons geloof is, maar ons word gered deur God se genade, nie deur water nie. Wanneer jy moet kies tussen wat die Kerk van Christus-persoon gesê het en die apostel Paulus, gaan met die apostel Paulus.

V: In Rom 8:29, kan enigiemand wat God voorgekén het, na die hel gaan?

A: Nee. Die woord 'voorken' hier beteken dat God geweet het dat hulle na die Hemel sou gaan. Hierdie vraag bevat 'n logiese onwaarheid. Aangesien God buite tyd is, is hierdie vraag soos om te vra: "Kan iemand wat na Toledo gegaan het, nooit in Toledo gewees het nie?"

V: In Rom 8:29 en Ef 1:4, is voorbestemming net 'n Kalvinistiese leer?

A: Nee. Hierdie verse wys dat dit 'n Bybelse leer is vir alle Christene, nie-Calviniste sowel as Calviniste. Calviniste mag sommige foute hê oor voorbestemming, maar sommige Calviniste het ook nuttige insigte.

God weet met sekerheid alles oor die toekoms, maar Sy kennis elimineer nie ons vrye wil of verminder ons verantwoordelikheid nie. Ons kan nie sê: "God het geweet ek sou dit doen, so ek het geen keuse gehad nie, ek moes dit doen." In Handelinge 2:23 is Jesus Christus oorgelewer aan die Jode deur God se voorbeslote voorneme en voorkennis, tog was diegene wat Jesus gekruisig het, skuldig aan sonde (Johannes19:11 ). Hier is 'n voorbeeld. Ons kan 'n boek lees oor George Washington se oorsteek van die Delaware-rivier meer as 200 jaar gelede. Ons byna-seker kennis uit die boek het George Washington nie gedwing om dit te doen nie. Stel jou voor ons kon met 'n tydmasjien 400 jaar teruggaan en die boek saamneem. Ons het steeds niks gedoen wat George Washington gedwing het om enigiets te doen nie.

God bestaan buite tyd (Titus 1:2), sowel as binne dit, en Sy voorwetende kennis het ons nie gedwing om iets te doen nie.

God se voorwetenskap van ons kom voor Sy voorbestemming / keuse in die twee verse wat albei saam noem (Romeine8:29 ; 1 Petrus 1:2). Calviniste neig om hierdie om te keer. God kies elkeen wat Hy kies, en dan ken Hy vooruit. Arminiane (nie Armeniërs nie) neig om te sê dat God voor die begin van die tyd op grond van Sy voorwetende kennis gekies het. As God egter werklik buite tyd is, kan albei gelyktydig wees.

Die soewereiniteit van die Almagtige God ontken nie ons vrye wil nie, al sê Kalviniste dit gewoonlik anders. Sommige dinge het gebeur wat "nie in God se gedagtes gekom het nie", soos die babaslagoffers in Jeremia 32:35, en mense het gesterf wat nie moes sterf nie in Esegiël 13:19. Sommige dinge gebeur wat God hartseer maak. Tog werk aan die ander kant alles saam volgens God se plan (Efe­siërs1:11 ). Hoe versoen jy hierdie twee idees? Deur die konsep van "gedelegeerde soewereiniteit". God kon totale beheer oor alles hê, op so 'n wyse dat niks Hom kon teëstaan nie en ons almal robotte sou wees. God, wat egter enigiets kan doen, het blykbaar gekies om Sy soewereiniteit vir 'n tyd en binne perke te delegeer, sodat ons die vermoë het om te kies om God te gehoorsaam of te ongehoorsaam. God het klaarblyklik 'n hoë dunk van die mens, na Sy beeld geskape, gehad, sodat mense vrylik kon kies om die Here lief te hê. God ag dit so belangrik dat Hy mense toelaat om Hom te verwerp en die gevolge van hul keuse te ly.

Wat is vrye wil? Martin Luther het 'n hele boek, Die Slawerny van die Wil, geskryf waarin hy gesê het vrye wil was 'n valse leer. Luther het hier die punt misgeloop, omdat hy dinge tot onbybelse uiterstes geneem het. Ons word gebore met 'n wil wat in sonde gevange is (soos Luther sou saamstem), maar ons het steeds vrye keusekrag om om hulp te roep. Ons het vrye wil, en 'n dwelmverslaafde het ook vrye wil. Die dwelmverslaafde het dalk nie die krag om homself van sy gewoonte te bevry nie, maar hy kan in 'n rehabilitasiesentrum inloop, op die grond val en sê: "help my". Sommige mense sou die onderskeid tref tussen 'n moreel-neutrale, onbeperkte vrye wil (wat onbybels is), en wat ons het, en noem laasgenoemde vrye handeling. Ander mense, veral Christene in die vroeë kerk, gebruik die term vrye wil om na die Bybelse konsep te verwys.

Opsommend, God voorafbepaal ons, en ons het ook vrye wil, behoorlik verstaan. Voordat die tyd begin het, was God se keuse van wie na die hemel sou gaan nie blind of grillig nie, maar elke enkele dag van ons lewens was in God se boek geskryf (Psalm 139:16) toe Hy ons gekies het.

V: Leer Rom 8:29-30 die kettery van universalisme, dat almal gered word?

A: Nee. Romeine 8:29-30 sê dat almal wat voorgekén en voorbestem is, verheerlik sal word. In hierdie verse is daar niks wat aandui dat alle mense vir verlossing voorgekén en voorbestem is nie.

Hier is wat die valse godsdiens van Rev. Moon se Unification Church in hul boek, die Divine Principle (vyfde uitg. 1977), leer, gevolg deur wat die Bybel leer.

Goddelike Beginsel bl. 190 "Die uiteindelike doel van God se herstelbedeling is om die hele mensdom te red. Daarom is dit God se bedoeling om die hel heeltemal af te skaf, nadat die tydperk wat nodig is vir die volle betaling van alle vergoeding verstryk het."

Goddelike Beginsel bl. 191 "Wanneer die Laaste Dae aanbreek, sal selfs bose geeste neerdal na aardse mense van dieselfde vlak, en deur met hulle saam te werk sal hulle deelneem aan die vervulling van God se wil. Uiteindelik, na 'n behoorlike tydperk, sal die verenigde doel van die skepping bereik word."

Goddelike Beginsel bl. 200 "Al mag die tye van hul verlossing verskil, is alle gevalle mense voorbestem om gered te word."

Die Bybel: Die straf van ongelowiges is ewig en voortdurend. (Mattheüs 18:8, 25:41,46, Judas 7). Dit is 'n onblusbare vuur (Jesaja 66:24, Mattheüs3:12 , Lukas3:17 ).

Rev 14:11 sê: "En die rook van hulle pyniging styg op vir ewig en altyd. Dag en nag is daar geen rus vir die wat die dier en sy beeld aanbid nie..."

V: In Rom 8:30, watter persentasie van mense wat een stap bereik, gaan na die volgende stap?

A: 100%. Almal wat voorbestem is, word geroep. Almal wat geroep is, word werklik geregtig verklaar. Almal wat geregtig verklaar is, word verheerlik.

V: In Rom 8:30, aangesien ons eendag verheerlikte wesens in die hemel gaan wees, hoe behoort ons nou so te leef sonder om arrogant te wees?

A: Aangesien ons eendag sondeloos, sonder kwaad, gaan wees, behoort ons nou so te probeer leef. As ons dit doen, en ons is so nederig as kan wees, besef dat sommige mense ons dalk steeds arrogant sal noem. (Dit is so arrogant dat jy dink jy is so goed dat jy nie saam met my gaan uitgaan en dronk word nie.) Maar ons behoort regtig geen arrogansie te hê nie, want God sê vir ons om nederig te wees. 'n Tweede rede is dat ons regtig niks het om oor arrogant te wees nie. Watter goeie ding het jy wat nie 'n geskenk van God was nie?

V: In Rom 8:32, is die woord "ander" in die Grieks soos dit in die Jehovah's Getuies se Nuwe Wêreld-vertaling (herwerk 1970 n.C. bl.1227) is?

A: Nee, dit is nie. Die Nuwe Wêreld-vertaling voeg die woord "ander" in kursief by op plekke soos vier keer in Kolossense8:32 . Die kursief dui aan dat dit nie in die Grieks is nie. Die woord "ander" is egter nie in Romeine of Filippense 2:9 in die Grieks nie, en die Wagtoring het versuim om dit in kursief te plaas. Hulle het ook "ander" bygevoeg in Handelinge 10:36 en dit in vierkante hakies geplaas.

V: In Rom 8:39, wat is interessant aan Paulus se woorde vir hoogte en diepte?

A: Die presiese betekenis was sterrevoorwerpe bo die horison en sterrevoorwerpe onder die horison. 'n Ander manier om daaroor te dink is dat ons nie hoef bekommerd te wees oor enigiets in die hemele of die hel nie, of selfs die bygelowe van astrologie en lot wat ons van God se liefde kan skei.

V: In Rom 8:39, is dit moontlik om jou saligheid te verloor?

A: Egte Christene verskil hieroor. Sien die bespreking oor Hebreërs 6:4-12 en Efesiërs 1:14 vir meer inligting.

V: In Rom 9:1-4, behoort ons hartseer te hê oor die verlore?

A: Ja. Paulus was beslis hartseer oor hierdie mense. Net so word Jeremia die huilende profeet genoem weens die hartseer wat hy oor die verlore gehad het, in Jeremia 9:1-2 en ander plekke. Jesus het groot hartseer gehad vir die mense in Jerusalem wat Hom verwerp het in Matteus 23:37-39. As ons die voorbeeld van die profete, apostels en Jesus moet volg, en ons het geen hartseer of spyt vir die verlore nie, dan is daar iets fout met ons.

Die Jode het beide bloed en gedrag gehad, maar hulle het nie geloof in die komende Messias gehad nie, en hulle het ook nie 'n behoefte aan geloof gesien nie. Baie van die Jode was trots dat hulle so hard probeer het, maar hulle sou nie aanvaar dat dit deur genade was nie, nie deur hulle werke nie. 'n Interessante kontras is Paulus se siening: hartseer vir hierdie mense, en die ongeredde Jode se siening: Paulus was 'n verrader.

Daar is 'n grap waarin 'n man 'n vrou in 'n Baptistekerk gevra het hoe dit met hul predikant gaan. Die vrou het gesê: "O, ons het hom al 'n rukkie gelede ontslaan omdat hy gesê het dat almal wat Jesus verwerp, na die hel gaan." Die man was geskok, want dit is wat Christene, Baptiste ingesluit, sê. Toe vra hy: "Wat sê julle nuwe predikant?" Die vrou het geantwoord: "O, hy sê ook dat almal wat Jesus verwerp, na die hel gaan." Die man het gevra: "Wat is dan die verskil?" Die vrou het gesê dat die eerste predikant dit met vreugde in sy stem gesê het, en die tweede predikant dit met 'n traan in sy oog gesê het.

V: In Rom 9:4v,6-9, aangesien God se beloftes seker is, waarom was hulle vir sommige ondoeltreffend?

A: God se beloftes is goed, maar jy moet na die omvang van die belofte kyk. Soms is die omvang net vir sommige, soos Isak en nie Ismayel en die Midianiete nie, Jakob en nie Esau nie, ensovoorts. Soms is die omvang voorwaardelik, soos die kinders van Israel wat God verlaat het om Baäls te aanbid, was weg en buite die belofte. God se verlossing is seker en vir ewig vir almal wat dit aanvaar.

V: In Rom 9:8-9,27 en Rom11:13 -17,26 gaan alle Jode na die Hemel, of nie?

A: Nee. Sommiges het dit geglo op grond van hierdie twee gedeeltes uit Romeine. Romeine 8-9 beklemtoon egter dat dit die kinders van die belofte is, nie biologie nie, wat na die Hemel gaan. Romeine9:27 beklemtoon dat slegs 'n oorblyfsel van biologiese Israel gered sal word. Romeine 11:13-17,26 praat van beide God se "oop uitnodiging" aan Jode vandag, en hul toekomstige massale aanvaarding van God se uitnodiging.

Boonop het Jesus vir die godsdienstige Jode in Johannes8:24 gesê dat as hulle nie glo dat Jesus die Messias is nie, hulle inderdaad in hulle sondes sal sterf. In Matteus 23:33 vra Jesus die leraars van die Wet en die Fariseërs hoe hulle ooit sal ontsnap om tot die hel veroordeel te word. Galasiërs 5:2 wys ook dat Christus geen waarde het vir dié wat op besnydenis vertrou nie.

Sien die bespreking oor Jeremia 31:37 vir meer inligting.

V: In Rom9:13 en Mal 1:2-3, waarom het God Esau gehaat? Was dit regverdig?

A: Volgens R.C. Sproul in Now That's a Good Question bl. 570, "Eerstens hanteer ons 'n Hebreeuse idiom. Dit is die Hebreeuse spreekwyse wat ons antitese-parallellisme noem, waardeur die Skrif in terme van direkte teenoorgesteldes spreek. Om dit te verstaan, moet ons sien dat wat God ook al bedoel met om Esau te haat, dit die presiese teenoorgestelde betekenis het van wat dit beteken om Jakob lief te hê. … in die [O.T.]-konteks waarin hierdie spesifieke teks voorkom, wanneer die Bybel sê dat God Jakob liefhet, beteken dit dat Hy Jakob 'n ontvanger maak van sy spesiale genade en barmhartigheid. Hy gee vir Jakob 'n geskenk wat Hy nie aan Esau gee nie. Hy gee barmhartigheid aan Jakob. Hy weerhou dieselfde barmhartigheid van Esau omdat Hy Esau nie daardie barmhartigheid verskuldig is nie en Hy behou die reg voor [om dit terug te hou]. … Die Joodse persoon beskryf die onderskeid deur teenstrydige terme te gebruik."

V: In Rom 9:14, wat is die verskil tussen geregtigheid en billikheid? Is God albei?

A: Die Bybel sê dat God regverdig is; dit sê nie dat God billik is nie. Geregtigheid beteken om mense te gee wat hulle verdien. Maar soms oorheers God se genade en barmhartigheid God se geregtigheid. God gee vir ons goeie dinge wat ons nie verdien nie, en Hy gee vir ons nie die slegte dinge wat ons wel verdien nie, omdat Jesus vir ons aan die kruis gesterf het. God se geregtigheid word egter steeds vervul, omdat Jesus die straf vir ons sondes gedra het. Billikheid beteken om vir almal presies dieselfde ding en presies dieselfde geleenthede te gee. Die Bybel en die lewe wys dat God nie billik is nie, en Hy hoef ook nie so te wees nie. Was God billik teenoor Jakob en Esau? Sommige mense sê: "ja en nee". Ek het 'n totaal ander antwoord: "Nee en ja". God was NIE regverdig teenoor Jakob nie. Jakob het in God geglo, maar hy was 'n leuenagtige, bedriegende skelm wat God, as Hy regverdig was, sou verlaat het. Aan die ander kant was Esau goddeloos volgens Hebreërs 12:16; Esau wou niks met God te doen hê nie, en God het niks met Esau te doen gehad nie, behalwe dat Esau finansieel voorspoedig was.

V: In Rom 9:18, waarom kan ons God nie blameer vir die verharding van Farao se hart nie?

A: Sewe keer het God gesê Hy het Farao se hart verhard. Maar sewe keer het God gesê Farao het sy eie hart verhard. Eerstens moet ons die konsep van verharding verstaan voordat ons kyk na hoe God Farao se hart verhard het.

Verharden van die hart van 'n goddelose persoon maak hulle meer vas in hul goddeloosheid. Aan die ander kant het God gesê Hy het die profete Esegiel en Jeremia gehardeer, en hulle is op 'n goeie manier gehardeer. Esegiel 3:8-9 sê: "Maar Ek [God] sal jou so onbuigbaar en gehardeer maak soos hulle. Ek sal jou voorkop soos die hardste klip maak...."

In Jeremia1:18 ;15:20 het God Jeremia soos 'n muur gemaak wat teen almal sou staan.

Dus beteken "verhardenheid" nie altyd iets sleg nie, maar dit beteken om iemand meer vas in sy weë te maak, soos klei verhard word.

God se stuur van die plae het dalk sommige mense se harte versag, maar dit het die effek gehad om Farao se hart te verhard. Hoeveel verharding van Farao se hart het God bewerkstellig sonder om eksterne invloede soos plae te gebruik? Die Skrif sê dit nie. Hoe dit ook al sy, God se werk het Farao se hart in die rigting beweeg waarin Farao reeds wou gaan. Wanneer plae in ons lewe kom, kan dit 'n uitnodiging wees om ons hart teen God te verhard, of om ons vasberadenheid vir God en teen sonde te verhard.

Hier is wat 'n vroeë kerkvader hieroor geleer het.

Tertullianus (198-220 n.C.) "God verhard die hart van Farao. Hy het egter verdien om tot sy verderfe beïnvloed te word, hy wat God reeds ontken het, reeds in sy trots so dikwels Sy gesante verwerp het, swaar laste op Sy volk geplaas het, en (om alles op te som) 'n Egiptenaar was." Vyf Boeke Teen Marcion, boek 2, hoofstuk 14, bl. 308

Origenes (225-254 n.C.) het in wese gesê dat soos dieselfde hitte van dieselfde son beide modder verhard en was smelt, so verhard die werking van God se Gees die rebelle en versag die beroues. Origenes se de Principiis (in Grieks en Latyn) boek 3 hoofstuk 1.11 bl. 311.

V: In Rom 9:18, wie het watter verantwoordelikhede gedra in die verharding van Farao se hart, asook dié van ander mense?

A: Vier punte om in die antwoord in ag te neem.

A. God is verantwoordelik:

A1. Alles wat gebeur, word deur God toegelaat. Met ander woorde, niks gebeur behalwe wat God toelaat nie (Jakobus4:15 ; Job1:12 ; 2:6; Psalm 103:19).

A2. Alles wat God bepaal, gebeur sekerlik. (Jesaja 43:13; Jesaja 55:10-11; Romeine 11:29). God het belowe (d.w.s. bepaal) dat die Israeliete Egipte sou verlaat nadat hulle 400 jaar lank slawe was (Genesis15:13 -14).

A3. God het Farao geskep en hom laat lewe.

A4. God het deur die geskiedenis gewerk en laat toe dat Farao destyds die koning van Egipte was.

A5. God het spesifiek die plae na Egipte gestuur.

A6. Uiteindelik is alles, selfs dinge wat "nie in God se gedagtes opgekom het nie" (Jeremia 19:5; 32:35), was, is, en sal in God se plan saamgevleg word (Efe­siërs1:11 ; Romeine8:28 ; Spreuke 16:4).

B. God is nie verantwoordelik vir dinge wat God toegelaat het, maar nie direk veroorsaak het nie, soos kwaad.

B1. Sommige dinge roep God se groot toorn op (Jeremia 5:29;8:19 ; 12:8; Esegiël 8:6).

B2. Sommige dinge breek God se hart (Jeremia 4:19-22; 9:1; Lukas 19:41-44; Matteus 23:37-39).

C. Farao was verantwoordelik:

C1. Farao is nie gedwing nie. In werklikheid sou die plae vir die meeste mense 'n "moedbevordering" gewees het om te kies wat reg is.

C2. Farao het sy eie keuses gemaak.

D. Albei was gesamentlik verantwoordelik:

D1. Farao het ook sy eie hart verhard, en Farao se eie verharding is genoem voordat God Farao se hart verhard het.

V: In Rom9:19 –22 en Rom 11:8,10, hoe kan God ons verantwoordelik hou vir wat Hy ons laat wees?

A: Miskien kan 'n illustrasie help. Stel jou voor dat ons gebore is en ons hele lewe lank aan boord van een skip gewoon het. Stel jou voor hierdie skip staan op die punt om te sink, en 'n reddingsboot was beskikbaar vir ons om van die skip af te kom. As ons op die skip bly en verdrink, is ons verantwoordelik vir ons eie dood. Ons was nie verantwoordelik daarvoor dat ons op die skip gebore is nie, maar ons was wel verantwoordelik daarvoor dat ons nie gekies het om van die sinkende skip af te kom nie. Dit sou nie net onvanpas wees nie, maar ook tragies en sinloos om 'n persoon die omstandighede van sy geboorte te blameer vir sy eie keuse om die aanbod van die reddingboot te weier.

Ons het dus geen invloed of verantwoordelikheid gehad oor hoe ons gebore is en die feit dat ons 'n sondige natuur het nie. Mense is egter verantwoordelik daarvoor dat hulle nie kies om na God te kom vir die reiniging van hul sondige natuur en die vergifnis van hul sondes nie.

V: In Rom 9:19, waarom noem God se Woord hierdie vrae onvanpas?

A: Hier word twee onderskeie redes gegee.

Houding: Enige vraag is nie goed nie as die houding is om God te terg (vers 20). In plaas daarvan om God se weë te probeer leer, poog die vrae om God te dwing om Homself te regverdig.

Inhoud: Selfs wanneer dit met 'n eerbiedige houding gevra word, is die vrae steeds nie gepas nie omdat hulle van sekere onwaarhede uitgaan. Ons moet twee waarhede besef:

1. God het die reg om ons te maak soos Hy wou (vers 21).

2. Verder, soos verse 21-23 toon, het God nie die uitverkorenes en die verworpene verskillend geskep nie; ons is almal gebore en gemaak uit dieselfde "klei". Die verskil lê nie in ons oorsprong nie, maar in ons bestemming. Vir baie mense sal "die boodskap nie met geloof gekombineer word nie" (Hebreërs 4:2), en God sal Sy regverdige toorn oor hulle uitstort.

V: In Rom 9:19, het mense vrye wil?

A: Ja, volgens die korrekte definisie.

Nee, niks buite God se verlangde en gedekreteerde wil nie. As u met vrye wil bedoel dat die mens heeltemal buite God se perke, kennis of vermoë om te beheer kan optree, dan het niemand, nie eens Adam of Satan nie, vrye wil. Dit is egter selde wat met vrye wil bedoel word.

Ja, ons doen dinge buite God se verlangde wil.

Vrye wil beteken dikwels dat God gekies het om ons die vermoë te gee om werklik keuses te maak en dinge te doen buite wat God begeer. God ken al ons keuses, maar dit is ons wat hulle gemaak het. Ons wil is "vry" in die sin dat dit nie deur God gedwing word nie. Ons is nie marionette of robotte nie. Ons vrye wil is egter nie heeltemal "vry" nie omdat dit deur sonde gebind is. Die dwelmverslaafde wat na dwelms smag, het vrye wil om skielik en heeltemal op te hou, maar sy wil is in gevangenskap.

Nie-Calvinistiese Christene sê ons het vrye wil, insluitend dat elkeen 'n mate van verantwoordelikheid en vermoë het om op God te reageer. Calvinistiese Christene sê ons het dit nie. Sommige Calviniste sê dat gelowiges vrye wil het, maar ongelowiges nie. Die groot prediker van die negentiende eeu (en Calvinis) Charles Spurgeon het gesê ons het "vrye wil", maar dit was 'n slaaf van ons sondige natuur, wat eintlik nogal soortgelyk is aan wat nie-Calviniste sê.

Ander Calviniste sê egter in werklikheid dat hoewel mense "vrye handeling" het, hulle nie vrye wil het nie, nie net omdat God gekies het om dit nie aan ons te gee nie, maar omdat God na bewering dit nie kon gee en steeds soewerein kon wees nie.

Die Calvinis Loraine Boettner (bl. 222) sê: "Verder, as ons vrye wil erken in die sin dat die absolute bepaling van gebeure in die hande van die mens gelê word, kan ons dit net so goed met 'n hoofletter V en 'n hoofletter W spel; want dan het die mens soos God geword – 'n eerste oorsaak, 'n oorspronklike bron van handelinge – en ons het soveel halfgode as wat ons vrye wille het. Tensy die soewereiniteit van God prysgegee word, kan ons nie hierdie onafhanklikheid aan die mens toelaat nie."

Boettner meng eintlik kategorieë hier deurmekaar. As Boettner sou sê dat 'ons nie vrye wil kan erken in die sin dat die mens dinge kan doen buite wat God toegelaat het nie', dan behoort alle Christene met Boettner saam te stem. As God egter gekies het om tydelik 'gedelegeerde soewereiniteit' te hê, waar God bepaal het dat sekere dinge, soos 'n persoon se ewige bestemming, op een of ander manier sal gebeur op grond van 'n persoon se reaksie op God se werk in hul lewe, en God het nie die reaksie afgedwing nie, dan is Boettner verkeerd, tensy jy so baie in Boettner se woord "absoluut" lees dat die stelling 'n logiese tautologie is waarmee almal kan saamstem.

'n Meer Bybelse vermelding van menslike vryheid, waarmee sowel nie-Kalviniste as baie Kalviniste kan saamstem, was deel van 'n toespraak wat deur R.C. Sproul in Austin gegee is oorMarch 9, 1991 .March 9, 1991 .

"Ek glo nie dat ons as Christene die uiters belangrike konsep van menslike vryheid en verantwoordelikheid moet prysgee nie – nie vir 'n oomblik nie. En dit sou vir my baie pynlik wees om die idee van menslike vryheid te moet prysgee. Maar geliefdes, ek kan daarmee leef. As ek die idee moes prysgee dat God soewerein is, het ek die Christendom prysgegee. Ek het hoop prysgegee, want ek besef nou dat ek in 'n heelal leef wat nie onder die gesag van goddelike voorsienigheid is nie." Dus sê R.C. Sproul dat God se soewereiniteit vir Hom belangriker is as menslike vryheid, maar hy glo dat albei waar is. Weereens praat Sproul nie van 'n totale, absolute vryheid nie, maar hy onderrig 'n egte vryheid.

Opsommend: Almal behoort saam te stem dat elkeen die verantwoordelikheid het om God te gehoorsaam, maar in hulleself het niemand die krag om te gehoorsaam nie weens ons sondige natuur. Baie, maar nie alle Gereformeerde Christene nie, sê dat God nooit aan die nie-uitverkorenes die opsie, keuse of vermoë gegee het om op enige wyse op God te reageer nie. Soos een Gereformeerde persoon dit gestel het, is jy óf 'n robot van God óf 'n robot van Satan.

As 'n kanttekening sê sommige gematigde gereformeerde teoloë (Spurgeon, Packer, Bunyan, ens.) dat God aan almal 'n opregte aanbod van die Evangelie gee. Ander (Pink, Gill, Hoeksema) sê dat God nie die Evangelie aan almal aanbied nie. Ander sê dat ons die Evangelie opreg aan almal kan aanbied, aangesien ons nie weet wie die uitverkorenes is nie, maar dat God nie 'n opregte aanbod kan gee nie.

Sien asseblief die volgende vraag vir Skriftuurlike ondersteuning van "vrye wil/vrye keuse" in die sin dat, alhoewel ons wil in sonde gebonde is, almal die vermoë het om egte keuses te maak en op God te reageer.

V: In Rom 9:19, is mense soos robotte of marionette, of het God besluit om aan almal die vermoë te verleen om egte keuses te maak en op God te reageer?

A: Josua 24:22-23 wys dat mense óf keuses kan maak, óf dat God tevrede is om Sy mense mislei te laat wees in die gedagte dat hulle kies om 'n verbond met Hom te sluit.

God het mense die vryheid gegee om Sy hart te breek (Jeremia 9:1; Matteus 23:37-39, ens.). Al sê sommige Calviniste dat dit net antropomorfismes is en dat God nie regtig so voel nie, maak dit 'n hele Pandora-boks oop. Hypoteties gesproke, as al die verse in die Bybel oor God se hartseer en teleurstelling nie letterlik opgeneem moet word nie, dan is dalk ook al die verse oor God se toorn en woede antropomorfismes, en het God eintlik nie toorn nie. Miskien is al die verse oor God se liefde ook antropomorfismes en voel God regtig ook nie omgee of sorg vir ons nie. Dus, óf die verse wat God se gevoelens beskryf, het wel betekenis, óf God het onnodig baie ink in die Bybel bestee toe Hy eenvoudig die gevolge kon stel en kon sê dat Hy net 'n soort rekenaar is.

Sien die bespreking oor Genesis 50:19-20; Deuteronomium 1:39 en Josua 24:21-24 vir meer inligting oor mense se vermoë om keuses te maak.

Sien die volgende antwoord vir 'n meer uitgebreide bespreking oor die mens se vermoë om keuses te maak.

V: In Rom 9:19, as mense nie soos robotte of poppe is nie, wat sê die Bybel oor die mens se vermoë om keuses te maak?

A: Verskoon my dat ek die punt so beklemtoon, maar baie Calviniste sien nie raak dat God mense 'n werklike, egte keuse gee om Hom te soek nie. Eerstens twee punte oor God, en dan 'n paar punte oor mense.

DIE VADER EN JESUS: Die Vader het gekies, geroep en gestuur dat Jesus ons Verlosser sou wees. Dit is volgens Matteus 12:18; 1 Petrus 2:6; Hebreërs 5:4; 3:2; Lukas 23:35; en Jesaja 48:15; 49:1,6.

Die Vader se keuse, kennis en plan het egter nie die feit ontken dat Christus Self steeds vrylik gekies het om te kom en te gehoorsaam nie, volgens Johannes 10:18; Lukas 22:42; en Hebreërs 10:9.

MENSLIKE WESE: Alle mense is sondig en verderflik. Sonder God se werking sal niemand God soek nie, volgens Romeine3:11 , wat Dawid se woorde in Psalm 14:2 en Psalm 53:2 parafraseer.

Tog het Dawid self in Psalm 63:1 en Psalm 27:4,8 beweer dat hy God gesoek het.

Verder het baie ander met God se hulp gekies om die Here te dien.

Jozua 24:22 "Julle is getuies teen julleself dat julle gekies het om die HERE te dien," is van Israel gesê.

Matteus6:33 Soek eers die koninkryk van God

Baie soek God 1 Kronieke 16:10,11; 2 Kronieke 15:12; 30:19; Esra 6:21; Psalm 34:10; 69:32; 70:4; Spreuke 28:5; Sagaria 8:21,22; Maleagi 3:1

Sit jou hart daarop om God te soek 2 Kronieke 11:16

1 Kronieke22:19 ; 28:8,9; 2 Kronieke7:14 ;12:14 ; 14:4; 15:2;15:13 ; 19:3

2 Kronieke 20:3,4; 31:21; 34:3; Hosea 3:5

Psalm 9:10 en Jesaja 45:19 is 'n belofte om nie diegene wat God soek, te verlaat nie

Psalm22:26 sal die HERE prys.

Psalm 24:6 Dit is die geslag van die wat Hom soek.

Psalm 40:16; 105:3,4; 119:2,45 almal wat U soek, sal juig en bly wees

Psalm 119:94 Ek het u voorskrifte gesoek

Spreuke xml-ph-0000@deepl.internal Die wat wysheid soek, vind haar

Spreuke8:17 Dié wat wysheid soek, vind haar

Jesaja 51:1 julle wat die HERE soek

Jesaja 55:6 Soek die HERE terwyl Hy nog te vinde is; roep Hom aan...

Jeremia 29:13 julle sal My soek en vind wanneer julle met julle hele hart soek

Jeremia 50:4 Israel en Juda sal God soek

Hosea10:12 "...Want dit is tyd om die HERE te soek"

Amos 5:4,6;5:14 Soek die HERE en leef

Verder kan mense, met God se hulp, kies om God se wil te doen.

Johannes7:17 As iemand sy wil doen, sal hy weet of my leer van God is, of ek uit eie beweging praat.

Jona 2:8 "Die wat aan nietige afgode vashou, verlaat Sy liefdevolle toewyding"

Psalm 83:16 God doen dinge sodat mense Hom kan soek

Psalm 119:30 "Ek het die weg van die waarheid gekies;"

Psalm 119:173 "want ek het u voorskrifte gekies"

Jesaja 7:15 "Voordat hy weet om kwaad te verwerp en goed te kies, sal hy melkklonte en heuning eet."

Jesaja 56:4 "Aan die kasteel wat My sabbatte hou, wat kies wat My behaag..."

Spreuke 8:10,16:16 Ons word beveel om die onderwysing van wysheid te kies bo keusegoud

Johannes5:35 Johannes was 'n lamp wat gebrand en lig gegee het, en julle was bereid om vir 'n tyd in sy lig te bad

Johannes7:17 "As iemand Sy wil doen, sal hy die kennis hê..."

Handelinge20:21 "…bekering tot God en geloof in onse Here Jesus Christus"

Efe­siërs1:13 En in Hom, nadat julle die woord van die waarheid gehoor en daarin geglo het…

Deuteronomium 30:19 Kies dan die lewe, dat julle en julle kinders mag lewe

Romeine11:32 God het almal aan ongehoorsaamheid oorgelewer sodat Hy oor almal barmhartig kan wees. (die woord almal, pantas, is in beide gevalle dieselfde)

2 Tessalonikense2:10 verdoemde wat mislei is omdat hulle geweier het om die waarheid lief te hê en so gered te word.

Titus2:11 "Want die genade van God het verskyn, en bring saligheid vir almal."

1 Petrus1:22 "Aangesien julle julle siele gereinig het deur gehoorsaamheid aan die waarheid..."

2 Petrus1:10 "streef daarna om julle roeping en verkiesing seker te maak."

Daarteenoor is mense verantwoordelik dat hulle nie na hul God soek nie.

Jesaja 9:12-13; Hosea 7:10 God is kwaad omdat die mense nie na Hom teruggekeer het of Hom gesoek het nie. Is God kwaad oor wat Hy bepaal het dat hulle nie moes doen nie, en kwaad oor wat Hy nie gekies het om hulle in staat te stel om te doen nie?

Jeremia 30:15 Omdat julle groot skuld en baie sondes het, het God julle gestraf

Psalm 10:4 Die goddelose soek nie God nie. (Wat sou die punt van hierdie vers wees as godvresende mense soos Dawid ook nie God gesoek het nie?)

Spreuke1:29 Aangesien hulle kennis gehaat het en nie gekies het om die Here te vrees nie.

Opsomming: Aangesien God se roeping nie Jesus se keuse uitgeskakel het nie, en die Bybel sê dat ons met God se hulp God kan kies, skakel God se roeping dus nie ons keuse uit nie.

V: In Rom 9:19, kan dit moontlik wees dat nie-Christene geen vrye wil het nie, maar Christene wel vrye wil het?

A: Nee, maar dit is 'n interessante voorstel wat 'n Calvinistiese vriend van my eens vir my gesê het. Ek het dit egter nog nie van enige ander Calviniste gehoor nie. Vier punte om in ag te neem waarom dit verkeerd is.

God is soewerein, in die sin dat Hy alles weet wat gaan gebeur, insluitend elke keuse wat ons gaan maak. Hy beheer ook, tot in die fynste besonderhede, alles wat Hy wil beheer, en nie 'n enkele atoom beweeg behalwe soos God dit toelaat nie. God kan Homself egter ook inperk. Hy kan kies om tydelik, en binne perke, "Sy soewereiniteit te delegeer" sodat ons keuses kan maak waarvoor ons, en nie God nie, verantwoordelik is vir die gevolge.

Wat is vrye wil? As mens vrye wil definieer as die deel van ons wat totaal onafhanklik is, wat selfs God nie in staat is om te beheer nie, bestaan hierdie soort vrye wil nie. Die vroeë Christelike skrywers het egter oor vrye wil geskryf as ons vermoë om keuses te maak, en dat God ons selfs toelaat om keuses te maak wat Hom nie behaag nie, en wat ernstige gevolge het. Ons vrye wil is egter deur sonde gebind, net soos die vrye wil van 'n alkoholikus of dwelmverslaafde deur hul sondes gebind is. Hulle mag nie op hul eie die krag hê om hul verslawing te breek nie, maar hulle kan in 'n kerk of rehabilitasiesentrum inloop en om hulp huil.

Baie Calviniste ontken dat mense vrye wil in enige sin van die woord het; hulle ontken dat mense keuses kan maak. Dit is amper asof ons robotte is. Sommige Calviniste ontken dat ons vrye wil het omdat God soewerein is. Ander Calviniste, sowel as Martin Luther, ontken dat ons vrye wil het omdat ons gevalle is en in sonde gebind is. Hierdie vraag impliseer dat Calviniste vrye wil om die tweede rede ontken.

Nie-Kalviniste kan saamstem dat God soewerein is, en dat die mens se wil in sonde gebind is. Geen van hierdie redes maak egter ons skynbare keuses tot 'n bespotting nie, en dit maak ook nie die mens se verantwoordelikheid vir dit waarop hy nie eens kan reageer nie, tot 'n onsamehangende raaisel nie.

V: In Rom 9:20-21, hoe is God soos 'n potter en ons die klei?

A: Paulus verwys terug na die illustrasie in Jeremia 18:6; Jesaja 29:16; 45:9. In Genesis 2:7, toe God die mens gevorm het, is die woord vir "gevorm" dieselfde wortel as potter. God kan met die skepping doen wat Hy wil, en ons het 'n verpligting om ons Skepper te volg. Natuurlik bly klei wat deur die potter onaangeraak word, net 'n onartistieke, vormlose massa.

Soos Charles R. Erdman gesê het: "God se soewereiniteit word nooit uitgeoefen deur dié te veroordeel wat gered behoort te word nie, maar dit het eerder gelei tot die verlossing van dié wat verlore behoort te gaan." The Epistle of Paul to the Romans, bl. 109. (uit die Believer's Bible Commentary, bl. 1719.)

V: In Rom 9:25-33, wat doen Paulus hier?

A: Paulus bewys sy punt deur Skrifte een ná die ander te gebruik. Dit wys dat dit nie 'n eenmalige punt in een vers is nie, maar eerder 'n algemene draad in die Skrif. Daar is 'n term vir die gebruik van een Skrifgedeelte reg ná 'n ander; dit word 'n catena genoem. Beide Nuwe-Testamentiese skrywers (veral Paulus) het catenas gebruik, en ten minste 29 vroeë kerkvaders, voor die Raad van Nicea I, het catenas gebruik, dus was dit 'n algemene uitdrukkingsvorm.

V: In Rom 9:32-33, hoe en waarom het God Jesus 'n struikelblok vir die Jode gemaak?

A: Al sê hierdie gedeelte nie waarom nie, kan ons 'n paar dinge waarneem. Jesus het in Matteus 18:3-5 en 19:14 gesê dat jy soos 'n klein kind moet wees om na Hom toe te kom. Klein kinders is gewoonlik nie beïndruk deur hul eie kennis of wysheid nie, en is nie trots daarop dat hulle meer as ander weet nie. Hulle wil net nederig naby iemand wees wat hulle liefhet en hulle in hul swakheid help. God vind nie vreugde in ons sterkte nie, maar eerder in hoe Sy krag deur ons swakheid kan skyn. God het vir Paulus in 2 Korintiërs 12:9b-10 gesê: "… want My krag word in swakheid volbring." Daarom sal ek des te meer graag oor my swakhede spog, sodat die krag van Christus oor my kan rus. Daarom verheug ek my vir Christus' ontwil in swakhede, in mishandelinge, in teëspoed, in vervolginge, in moeilikhede. Want wanneer ek swak is, dan is ek sterk." Nie almal is bereid om daardie houding aan te neem nie.

V: In Rom 9:33, wat is ongewoon aan hierdie woord vir "stuit"?

A: Hierdie woord beteken nie struikel nie. Eerder is die betekenis daarvan nader aan van 'n krans af val.

V: In Rom 10:1-4, wat is voorbeelde van hoe iemand se ywer vir godsdiens in die pad staan van hulle kennis van God?

A: Religie self, selfs goeie religie, kan 'n afgod wees. Maar dan is daar ook giftige religie, wat nie goed is nie. Wanneer religie sê om 'n pasweduwee tot die dood toe te verbrand, of om mense te dood wat nie teen jou veg nie, omdat hulle jou religie nie sal aanvaar nie, dan is daardie religie giftig. Johannes 16:2 sê: "Hulle sal julle uit die sinagoge uitwerp. In werklikheid kom daar 'n tyd wanneer enigiemand wat julle doodmaak, sal dink hy bring 'n offer aan God."

V: In Rom 10:3, hoe kon God die Israeliete regverdig straf vir onkunde?

A: Daar is geen voorbeeld in die Skrif van God wat iemand straf vir onskuldige onkunde nie. Alle onkunde is egter nie noodwendig onskuldig nie. Byvoorbeeld, goeie ouers straf nie 'n baba vir onkunde nie, maar 'n goeie onderwyser straf wel 'n leerling wat versuim om die huiswerkopdrag te lees. Die Jode, sowel as ons vandag, het 'n "huiswerkopdrag" om God se woord te ken.

V: In Rom 10:4, hoe is Christus die einde van die wet?

A: Alhoewel Christus self die wet ten volle gehou het, sou dit nie die einde van die wet wees nie.

Christus is op verskeie maniere die einde van die wet.

1. As hoëpriester het Christus die wet vir ons vervul. Eenmalig het Hy die offer vir ons gebring (Hebreërs 9:13-14).

2. Die doel van die wet is om ons na Christus te lei. Hebreërs 10:1 sê die wet was 'n skaduwee van wat sou kom.

3. Christus is die einde, of die bestemming van die wet. Die Ou-Testamentiese offers het sonde "bedek" (Hebreërs 9:9-10; 10:2-4) voordat Christus die sonde heeltemal weggeneem het.

Die woord "einde" of "beëindiging" (telos) word in die Grieks beklemtoon omdat dit die eerste woord van die sin is.

V: In Rom 10:4, is die wet nog steeds ten volle van toepassing op dié wat nie glo nie?

A: Dit verwys na die Mosaïese Wet. Romeine 10:4 kwalifiseer dit nie met "slegs vir diegene wat glo" nie. Dus behoort heidense ongelowiges nie daaraan te dink om die Mosaïese Wet te volg nie, maar eerder Christus en Sy gebooie. Die Mosaïese Wet het dus vir almal tot 'n einde gekom, maar die wet van reg en verkeerd op mense se harte is nog steeds daar.

V: In Rom 10:5 leef ons deur die Wet te onderhou, of bring die Wet die dood soos Rom 8:2 sê?

A: 'n Analogie kan hier help. Of menslike wet lewe of dood bring, hang af van jou perspektief. 'n Potensiële misdaadtroep en 'n moordenaar wat tot die doodstraf gevonnis is, het verskillende perspektiewe.

As iemand die wet perfek gehou het, sou dit lewe gebring het. Maar om die wet wat jy kan ken, te oortree, bring oordeel en dood.

V: In Rom 10:7, wat is interessant aan Paulus se voorbeeld hier?

A: Paulus het hierdie aanhaling uit Deuteronomium 30:13 aangepas, waar daar staan: "Wie sal die see oorsteek?", om te sê: "Wie sal in die afgrond afdaal?" Ons hoef nie in die afgrond af te daal om verlossing te ontvang nie (wat vir ons tog onmoontlik sou wees), want Christus het dit reeds vir ons gedoen.

V: In Rom 10:9-10, is dit net om te sê "Jesus is Here" wat jy hoef te doen om in die Hemel te kom?

A: Nee, dit is nie wat hierdie vers leer nie. In Handelinge8:13 het Simon Magus "geglo", tog het Petrus gesê hy sou verderf gaan in Handelinge 8:18-20. Die Griekse woord vir "geloof" in Handelinge 8:13, episteuse, is nie die algemene woord wat in die Bybel vir "geloof" gebruik word nie. Die algemene woord, pestuvo, beteken om te vertrou en 'n verlossende geloof in te hê. Die woord wat in Handelinge 8:13 gebruik word, beteken intellektuele instemming.

V: In Rom 10:9, kan 'n persoon gered word deur op Jesus as Verlosser te vertrou, maar nie as Here nie?

A: Nee, niks in die Skrif gee daardie hoop nie. Romeine 10:9 sê ons moet Jesus "Here" of "Meester" noem. Net om te sê Jesus is 'n Verlosser, maar Jesus is nie my Here nie, beteken nie dat jy Jesus se verlossing ontvang het nie.

V: In Rom 10:11, waarom staan daar "nooit beskaamd word nie", terwyl dit verwys na Jesaja 28:16 wat in die Masoretiese teks sê "nooit ontsteld word nie"?

A: Romeine10:11 is soos die Septuaginta se "no way be ashamed", nie die Masoretiese teks nie. Op baie ander plekke ook is Nuwe-Testamentiese aanhalings nader aan die Septuaginta as aan die Masoretiese teks.

Die woord vir "ontsteld" in Jesaja 28:16 in die Masoretiese teks is chuwah (Strong se Konkordans 2363), wat letterlik "haastig maak" beteken. Dit maak sin as jy "sal haastig maak" verstaan as haastig maak om in nederlaag uit die stryd te vlug. Dit verwys egter ook na emosies, soos om "uiters ontsteld" te wees in Job 20:2. Dus het die Masoretiese teks en die Septuaginta hier 'n soortgelyke betekenis, maar die Septuaginta is 'n bietjie meer presies en makliker vir 'n nie-Hebreeussprekende om te verstaan.

V: In Rom 10:11, wat is die grondslag om te sê dat 'n lewelose rots 'n persoon verteenwoordig?

A: God is metafories 'n struikelklip in Jesaja 8:14; 1 Petrus 2:8. "'n Struikelklip en 'n aanstootrots." Psalm 118:22 sê: "Die steen wat die bouers verwerp het, het die hoeksteen geword." Die psalmis leer ons nie oor geboue nie; dit is 'n metafoor wat natuurlik by die Messias pas.

V: In Rom 10:12, is dit waar dat "die identiteit van die 'Here' nie met sekerheid uit die konteks vasgestel kan word nie", soos Jehovah's Getuies geleer het (Wagtoring 2/1/1977 bl. 95)?

A: Nee. 1 Korintiërs 12:4-6, en baie ander verse wys dat dit Jesus Christus is.

V: In Rom 10:13, moet 'n mens spesifiek die naam "Jehovah" aanroep om gered te word, soos Jehovah's Getuies leer?

A: Nee. Liewer moet 'n mens die ware en lewende God aanroep. Die antieke Israeliete self het nie die woord "Jehovah" gehad nie, aangesien hulle nie die "J"-klank gehad het nie. Sou dan al die heiliges in die Ou Testament, weens die gebrek aan 'n "J"-klank, nie die ware God aanbid het nie? Natuurlik is dit dwaas. God gee om vir ons hart, en vir die woorde en dade wat uit ons hart voortkom, nie vir uitspraak nie.

V: In Rom 10:13, kan 'n persoon Jesus as Verlosser aanvaar en nie as Here nie?

A: Nee. Ongelukkig het sommige geleer dat 'n mens net Jesus as Verlosser hoef te aanvaar, en dat die aanvaarding van Hom as Here 'n tweede deel is. Een variasie sê dat Herekap verpligtend is. 'n Tweede variasie, wat deur The Complete Book of Bible Answers op bl. 190 bepleit word, sê nie dat dit verpligtend is nie, maar dat dit nie 'n voor-verlossingsbesluit is om van nie-Christene te vra om Jesus as Here te aanvaar nie, soos wat dit blykbaar wel is om Hom as Verlosser te aanvaar. Om Jesus as Here te aanvaar, gebeur geleidelik terwyl 'n Christen saam met Hom wandel.

In Now That's a Good Question bl. 122-123 wys R.C. Sproul daarop dat dit om gered te word sonder om Jesus as Here te aanvaar, 'n verdraaiing van die ware Evangelie is wat antinomiaansme genoem word. Calviniste beweer dat hulle hierdie antinomiese leer in mans soos Zane Hodges en Charles Ryrie sien.

Jesus weerlê egter antinomiaansheid in Matteus 7:21-28 en Johannes 14:21-24. Kortliks, dié wat Jesus liefhet, sal Sy lering gehoorsaam, en dié wat nie Jesus liefhet nie, sal nie Sy lering gehoorsaam nie. Ook sê Paulus in Kolossense 2:6: "soos julle Christus Jesus as Here ontvang het". In hierdie gedeelte spreek die Bybel nie tot dié wat probeer om Jesus as Verlosser te aanvaar en nie as Here nie.

V: In Rom 10:13, as almal wat die Here aanroep, gered sal word, hoe weet jy of jy opreg was toe jy God aangeroep het om jou te red?

A: Kom ons vra 'n eenvoudiger vraag as analogie. Hoe weet jy dat jy beoog het om gister middagete te eet?

1. Het jy die kos per ongeluk geëet in plaas daarvan om dit opsetlik te eet?

2. Het jy nie geweet jy wou middagete eet voordat jy jou middagete eintlik geëet het nie?

3. Het iemand jou gedwing om die kos te eet, in plaas daarvan dat jy dit vrywilliglik wou doen?

As jy gister middagete geëet het, en die antwoord op die vorige drie vrae was "nee", dan het jy beoog om middagete te eet.

Op 'n soortgelyke wyse is dit nie 'n ingewikkelde saak om die Here aan te roep nie, soos om 'n toets te slaag. As jy doelbewus na Jesus uitgeroep het, geweet het wat jy doen, nie gedwing is nie en dit vrywilliglik gedoen het, dan het jy, toe jy Jesus aangeroep het om jou te red, werklik Jesus aangeroep om jou te red.

V: In Rom 10:14-15, as ons nie ons werk doen en die evangelie preek nie, sal ons ongehoorsaamheid veroorsaak dat mense na die hel gaan?

A: Nee. God is beide almagtig en soewerein, en God sal 'n weg maak vir al die uitverkorenes om na Hom te kom. Ons kan egter die vreugde en voorreg deel om 'n instrument te wees wat God gebruik om Sy wil te vervul.

V: In Rom10:14 –15, kan iemand Hemel toe gaan as hulle nog nooit die Evangelie gehoor het nie?

A: Mense het wel. As bewys het Henog, Abraham, Job en die gelowiges in die Ou Testament gevolg wat God aan hulle geopenbaar het, maar hulle het nie gehoor wat vir hulle die geheimenis van die evangelie van die Nuwe Testament was nie. Onthou, dit is uiteindelik God wat red, nie die evangelie nie, en nie ons reaksie op die evangelie nie. Sien ook die volgende vraag vir meer inligting.

V: In Rom10:14 –15, kan iemand na die hemel gaan as hulle nooit die evangelie gehoor het nie, nadat Jesus uit die dood opgestaan het?

A: Egte Christene is hieroor nie eens nie.

Sommiges sê nee. Dit beteken egter nie noodwendig dat hulle geen geleentheid gehad het nie. As iemand wat nog nooit die Evangelie gehoor het nie, die waarheid wat hulle ken sou volg en sou reageer op die Heilige Gees wat in hulle lewe werk, kan God hemel en aarde beweeg om die waarheid na hulle toe te bring. God kan voorsienend veroorsaak dat 'n Christen kom en die Evangelie van Christus met hulle deel. 'n Voorbeeld hiervan in Handelinge 10:2, 22, 31 was 'n Godvrezende Romein met die naam Kornelius, wat regverdig was, gebid het en liefdadigheid beoefen het. God het 'n engel gestuur om vir Kornelius te sê om vir Petrus te laat kom.

Ander stem sterk daarteen. Terwyl 2 Tessalonisense 1:8 sê dat mense wat nie aan die evangelie van Jesus gehoorsaam is nie, met ewige verderf gestraf sal word, sê Romeine 4:15 en5:12 dat sonde nie toegereken word waar daar geen wet is nie. Alhoewel die Skrif nie leer dat iemand ná die dood 'n tweede kans kry nie, sien sommige 'n geleentheid vir mense om ná die dood en/of gedurende die Millennium die evangelie te hoor en 'n eerste kans te hê. Sien die bespreking oor 1 Petrus3:19 (twee vrae) en 1 Petrus 4:6 vir Jesus wat die Evangelie aan die dooies verkondig het. Sien die bespreking oor Openbaring 20 vir moontlike geleenthede gedurende die Millennium. Ten slotte, aangesien dit uiteindelik God is wat mense red, kan Hy babas of enigiemand anders na die Hemel laat gaan sonder om die Evangelie te hoor as Hy dit sou wil.

Sleutelfiguur in die argument is Romeine 10:14, wat sê dat mense nie op God kan roep sonder om te glo nie, hulle nie kan glo sonder om te hoor nie, en hulle nie kan hoor sonder 'n prediker nie. As dit parallel was, sou Romeine10:13 sê dat niemand gered kan word sonder om op God te roep nie; Romeine10:13 is egter nie parallel nie. Dit sê eerder net dat, "Elkeen wat op die naam van die Here roep, sal gered word".

Romeine 10:13-14 gee nie 'n sterker rede om te sê dat elke enkele volwassene wat nooit geweet het om die Here aan te roep nie, na die hel gaan nie, as wat dit is om te sê dat elke enkele baba wat nooit geweet het om die Here aan te roep nie, na die hel gaan.

V: In Rom 10:18, hoe het die Jode nie verstaan nie, aangesien hulle van alle mense die meeste kennis oor God gehad het?

A: Dit is nie omdat hulle nie die inligting gehad het nie, en dit was ook nie omdat hulle nie intelligent genoeg was nie. Eerder het hulle 'n alternatiewe paradigma gehad, dat die nakoming van die wet alles was wat nodig was, en hulle het geen ruimte gehad vir die waarheid nie, omdat dit nie by hul paradigma gepas het nie.

V: In Rom 10:19, hoe het God die Jode jaloers gemaak deur dié wat nie 'n nasie is nie?

A: Die Jode het God as vanselfsprekend beskou. Hulle het ook as vanselfsprekend beskou dat hulle alleen deur God gekies is. God was van plan om vir hulle te wys dat hulle niks het om oor te roem nie. Al kon hulle politieke mag van ander nasies beny, is die primêre betekenis hier godsdienstig. Daar is baie nie-Joodse mense wat die Ou Testament beter geken het as die meeste Jode. Hulle gee meer om daaraan om God te behaag as die meeste Jode. 'n Godsdienstige Jood sou dalk iets verkeerds sien in die praktyk van die judaïsme hier.

Hier is wat Irenaeus van Lyoon (c. 160–202 n.C.) hieroor gesê het. Hy haal 11 van die 20 woorde van Romeine 10:19v. aan. "Verder sê Moses in Deuteronomium dat die heidene die 'hoof' moet wees, en die ongelowige volk die 'stert'. En weer sê hy: 'Julle het My tot jaloesie geprikkel met dié wat geen gode is nie, en My vertoorn met julle afgode; en Ek sal julle tot jaloesie prikkel met dié wat geen nasie is nie, en met 'n dwaas volk sal Ek julle vertoorn.' Want hulle het die God wat is, verlaat en die gode wat nie is nie, aanbid en gedien; en hulle het die profete van God gedood en vir Baäl, wat die afgod van die Kanaäniete was, geprofeteer. En die Seun van God, wat is, het hulle verag en veroordeel, maar hulle het Barabbas, die rower wat weens moord gevangene was, gekies; en die ewige Koning het hulle verloën, en hulle het die tydelike Keiser as hul koning erken. (So) het dit God behaag om hul erfdeel aan die dwase heidene te verleen, selfs aan dié wat nie tot God se politieke gemeenskap behoort het nie en nie geweet het wat God is nie." Demonstrasie van Apostoliese Prediking, hoofstuk 95.

V: In Rom 10:21, 11:7, waarom klink God (en Paulus) teleurgesteld dat die Jode as groep nie Jesus aangeneem het nie, aangesien God reeds voorwet dat hulle ongehoorsaam sou wees?

A: God is buite tyd, en binne tyd. Hul ongehoorsaamheid was hul skuld, en God het geweet dit sou gebeur voordat die aarde selfs geskep is. Maar God het steeds emosie op die oomblik dat dit gebeur. Romeine 10:21 is 'n hartverskeurende prentjie: die almagtige God van die heelal, wat sterre kan skeur, hou sagkens en geduldig Sy arms uit na daardie mense en as 'n nasie draai hulle hul rug op Hom, en kom nie na Hom nie, al is dit nog nie.

V: In Rom 11:1,11 was hierdie toestand nie permanent nie. Wanneer lyk 'n slegte situasie permanent, terwyl dit in werklikheid nie so is nie?

A: Die verwerping van die Jode was gedeeltelik, voorlopig en tydelik. Vir die gemiddelde waarnemer sou dit egter destyds permanent gelyk het. Só kan dinge vandag ook voorkom.

Onbehagelike situasies: Iets kan permanent lyk wanneer ons regtig hoop dit is nie, en ons nie 'n moontlikheid van 'n lig aan die einde van die tonnel kan sien nie. Soos iemand eens gesê het: "Ek het 'n lig aan die einde van die tonnel gesien, maar dit was net 'n trein."

Aangename situasies: Iets kan permanent lyk wanneer ons dit wens, en in die strik trap om te dink dat hoop dit so maak dit werklik so.

Maar ten minste kan ons erken dat ons geneig is om te dink dat sommige dinge meer permanent is as wat hulle werklik is. Ons moet dit in balans hou deur te onthou dat ons nie kan weet wat môre sal bring nie (Jakobus 4:14). Gevolglik moet ons aan die dinge van hierdie wêreld net losweg vasklou en erken dat elke nuwe dag, vir ons en ons geliefdes, 'n geskenk is.

V: In Rom 11:14, was dit God, Paulus of albei wat probeer het om die Jode tot jaloesie te prikkel?

A: Die Grieks in Romeine 11:14 sê "ek", so dit was beslis Paulus.

Nie die antwoord nie: Dit was net Paulus volgens die Believer's Bible Commentary bl. 1725.

Die antwoord: Dit was nie net Paulus nie, maar ook God, soos Paulus erken wanneer hy Deuteronomium 32:21 in Romeine 10:19 aanhaal.

Om tot jaloesie te prikkel is 'n interessante strategie. Wanneer mense nie meer luister nie, en hulle 'n aanhoudende, konsekwente, verhardde doofheid het, praat dan met iemand anders, met hulle wete, en hulle mag wonder wat hulle mis.

V: In Rom 11:16, hoe is Christene nou God se uitverkore volk, aangesien in die Ou Testament die olyfboom 'n simbool van die Israeliete was?

A: Die olyfboom was nie die simbool vir etniese Israeliete nie; hulle het net per ongeluk gedink dit was, en hulle afkoms meer waardeer as om reg te wees met God.

V: In Rom 11:16, wat is die hoofstam van die olyfboom?

A: Eerstens wat nie die antwoord is nie, en dan twee sienings oor die antwoord.

Nie die antwoord nie. Dit verteenwoordig nie Israel nie, aangesien die heidene wat ingekom het nie besny is en nie die Joodse wet gehou het nie.

Die geestelike geslag van Abraham: insluitend die patriarge, volgens The Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 484-485.

God se lyn van voorreg, of "bevoorregte-nasie-status", volgens die Believer's Bible Commentary bl. 1725-1726.

God se uitverkore volk

V: In Rom11:17 –24, wat weet ons oor die kweek van olyfbome?

A: Olyfbome was baie waardevol, maar hulle het baie werk vereis. Tydens oorlogstyd was die Israeliete nie toegelaat om olyfbome af te kap nie in Deuteronomium 20:19-20. As die olyfbome afgekap is, sou dit die voedselvoorsiening van die land vir ten minste 20 jaar verminder. Dit verduidelik ook waarom die afkap van olyfbome 'n ramp was in Habakuk3:17 en Deuteronomium 28:40.

Die Wycliffe Bybelwoordeboek bl. 1366–1367 het 'n uitgebreide afdeling oor olyfteelt. Aan die einde staan daar: "Olyfbome word uit stekies gekweek wat op 'n ou stam of 'n wilde boom ingeënt word wanneer die lote of sukkers ongeveer drie voet lank is. Ook kan nuwe lote uit die wortels of stomp van 'n ou moederboom spruit (Psalm 128:3; Jesaja 11:1). Daar is geen vrugte vir drie tot vier jaar nie, en geen oorvloedige oes vir 17 tot 18 jaar nie. Al hierdie tyd vereis die boom sorgvuldige aandag, die grond word elke lente geploeg en bemes en getrou besproei. … behoorlik versorg, sal 'n volgroeide boom 'n halwe ton olie per jaar produseer en voortgaan totdat dit 'n ongelooflike ouderdom bereik." Die New International Bible Dictionary, bl. 802, en die Encyclopedia Britannica 1972, dl. 16, bl. 936, bevat foto's van olyfbome wat 1 000 jaar oud is. As ek 'n boom was, sou ek graag 'n olyfboom wou wees, stewig, insekbestand, en tot 'n duisend jaar oud wil lewe!

V: In Rom11:17 –24, waarom sou iemand wilde olyftakke in 'n tam olyfboom ent?

A: Gewoonlik sou mens dit andersom wil doen. Mens sou 'n wilde vrugteboom hê, met sy taai kenmerke, gekombineer met tuisgegroeide takke wat vrugte met aangename kenmerke produseer. Vyf punte om in die antwoord in ag te neem.

1. Paulus het 'n voorbeeld gegee. Hy het nie probeer om mense te leer hoe om olywe te kweek nie, maar het 'n voorbeeld gegee van hoe die heidene ingeënt is. Soos The Wycliffe Bible Dictionary bl. 726 dit stel: "Hierdie doelbewuste omkering versterk die prentjiemooi beeldspraak wat die ewige waarheid van die verwerping van nasionale Israel en die samestelling van ware Israel – alle gelowiges – oordra." Sien ook die New International Dictionary of the Bible, bl. 402, vir 'n soortgelyke beskrywing.

2. Baie plante word glad nie geënt nie. Mens sou normaalweg net 'n tak van 'n boom afsit as dit swak, insekt plaag of siek is. Paulus sê spesifiek dat hierdie takke afgebreek is weens ongeloof in Romeine 11:20.

3. Die analogie dat die Israeliete 'n olyfboom was, was reeds vir hulle bekend uit Jeremia 11:16 en Hosea 14:6. Dus, as dit kronologies beskou word, met die wortel as die voorvaders van 'n geslagsboom, was dit die heidene wat ingeënt is, nie andersom nie.

4. As Paulus gesê het dat die Jode die wilde wortel was en die heidene die getemde takke, sou die heidene dalk kon dink dat God hulle ingeënt het omdat Hy begeerlike eienskappe in hulle benodig het, in plaas daarvan dat dit heeltemal uit genade was. Verder was dit nie die heidene wat getem is nie, maar die Jode.

5. As die analogie gebruik sou word waar die heidene die wilde wortel is en die Israeliete die getemde takke, sou dit op 'n groter wyse verkeerdomkeer wees. Die heidene is in God se uitverkore volk ingeënt, en beslis nie andersom nie.

Die New Geneva Study Bible bl. 1787 beweer dat wilde takke soms in tam plante ingeënt is om hulle nuwe lewenskrag te gee. Blijkbaar sou die olyfplant nie so baie groei as al die takke tam was nie. Die Today's Handbook for Solving Bible Difficulties p.152-153, die Believer's Bible Commentary p.1726, en The New International Bible Dictionary p.402 sê egter dat geen planttelers dit sou doen nie, en stem saam dat Paulus hierdie volgorde gebruik het om oor die uitgrafting van Israel en die ingrafting van die heidene te leer, nie oor tuinbou nie. Paulus impliseer dalk ook dit in Romeine 11:24 deur te sê dat die enting van die wilde tak op die tam wortel "teen die natuur" was.

Die Bible Knowledge Commentary: Nuwe Testament bl. 484 sê dat die enting van 'n wilde tak op 'n tam wortel nie die norm was nie, alhoewel dit wel gedoen is.

Gevolgtrekking: Paulus vertel ons spesifiek waarom dit die Israeliete was wat die wortel in hierdie analogie was. In Romeine 11:18 sê hy vir hulle om te onthou dat hulle (die heidene) nie die wortel ondersteun nie, maar dat die wortel hulle ondersteun.

V: In Rom 11:20, wat was sommige van die hindernisse vir die Jode om vrugbaar te wees vir God?

A: Hulle het ongeloof gehad. Daarbenewens het hulle

Gebrek aan liefde vir die verlore (soos Jona)

Afgodsdiens en ander sondes tot by die ballingskap (Hosea9:10 ).

Het geen plesier in God se woord gevind nie (Jeremia6:10 ).

Het die behoefte om volhard te vergeet (Hebreërs10:23 ,32-35).

Opgeslurp deur die sorg van hierdie wêreld, soos in die derde grond (Matteus 13:23).

Reduseer God se Woord tot net 'n stel reëls vir die lewe

Het die gebooie om jou kinders op te voed vergeet (Deuteronomium 6:4-7).

Sodoende is die Jode verhard, porosis in die Grieks.

V: In Rom 11:22, hoe kan God beide goed en streng wees, sonder om teenstrydig te wees?

A: Die Griekse woord kan beide streng en hard beteken. Op aarde kan 'n polisieman vriendelik wees deur behulpsaam te wees vir 'n vreemdeling wat hulp nodig het. Dieselfde polisieman kan streng wees deur 'n moordenaar wat probeer iemand doodmaak, dood te skiet. As 'n mens beide vriendelik en streng kan wees, behoort jy beslis nie 'n probleem te hê om te verstaan dat God op dieselfde wyse kan wees nie, deur genade te betoon en tog getrou te bly aan Sy heilige natuur. Sien die bespreking oor Romeine 13:10 vir meer oor hoe 'n Christen 'n polisieman kan wees.

V: In Rom 11:25, wat beteken die "volheid van die heidene"?

A: Dit beteken dat Israel as 'n volk van God afgestoot is totdat die heidene wat sal glo, in God se koninkryk ingekom het.

V: In Rom 11:26, gaan alle Israeliete na die Hemel?

A: Nee, volgens Johannes 8:24 en Matteus 23:33. Sien die bespreking oor Romeine 9:8-9,27 vir die antwoord.

V: In Rom11:26 –27, sal God steeds sommige beloftes in die toekoms vervul vir die biologiese nageslag van Israel?

A: Dit is een van die sleutelverskille tussen Christene wat verbonds-teoloë is en Christene wat dispensasionaliste is.

Verbonds-teoloë sê nee. Alle toekomstige beloftes sal nie aan fisiese Israel vervul word nie, maar aan geestelike Israel, dit wil sê die kerk, wat uit alle ware gelowiges van alle nasionaliteite bestaan. Dit word Vervangingsteologie genoem.

Dispensasionaliste sê ja. Baie beloftes sal aan geestelike Israel vervul word, maar fisiese Israel sal steeds die land Palestina vir ewig erf. Die 144 000 in Openbaring 7 en 14 is van die stamme van Israel.

V: In Rom 11:32, wat beteken dit dat God alle mense oor gegee het aan ongehoorsaamheid?

A: God het nie bloot sy standaard van geregtigheid verwerp of sy standaard van volmaaktheid vir die Hemel verlaag nie. Inteendeel, God het barmhartigheid betoon aan hulle ongehoorsaamheid deur die bloed van Jesus aan die kruis.

Dit kan ook verband hou met die feit dat God minstens vyf soorte wesens geskep het:

Nie-moreel: diere

Sondeloos en bly sondeloos: engele van verskeie ordes

Sondeloos tot Geval: demone

Geval tot sondeloos: verkose mense

Gevalle en bly gevalle: verwerpte mense

Romeine11:32 wys dat alle mense, behalwe Adam, Eva en Jesus, in die laaste twee kategorieë val.

V: In Rom 12:1, waarom sê Paulus hier "Daarom"?

A: "Daarom" hier beteken weens al God se barmhartighede in die voorafgaande hoofstukke. Dit verwys na al die voorafgaande hoofstukke van Romeine, nie net hoofstukke 9–11 nie.

Paulus verdeel baie van sy briewe in twee dele, 'n doktrinale deel en 'n praktiese deel. Of soos A. M. Hunter sê, "'n gelowige kant en 'n gedragskant," soos die New International Bible Commentary op bl. 1338 stateer. Hulle is van ongeveer gelyke lengte in Efesiërs en Kolossense, maar in Romeine is die doktrinale deel meer as twee keer so lank.

V: In Rom 12:1, wat is interessant aan die tye van die Griekse woorde 'gelykvormig gemaak' en 'verander'?

A: Om dit saam te vat as "Moenie ooreenstem nie, maar word verander" is totaal verkeerd. Hierdie werkwoorde is lydend en nie aktief nie. Dit sê dus nie "moenie ooreenstem nie" nie, maar eerder "moenie laat ooreenstem nie". Dieselfde geld vir 'verander'. Tegnies gesproke beveel God ons hier dus nie op te handel nie, maar wel, paradoksaal genoeg, beveel God ons om iets aan ons te laat doen. Dit beteken nie dat mense uitdruklik probeer om aan die wêreld gelyk te word nie; maar hulle word gelyk gemaak terwyl hulle die pad volg wat hulle gekies het. Net so word ons nie beveel om onsself te verander nie, want ons kan onsself nie verander nie. Ons word aktief beveel om "verander te word", wat 'n byproduk is van die vernuwing van ons verstand deur die Heilige Gees. In Psalm 40:8 het Dawid gesê dat God se wet in sy hart was. God se woord behoort ook in ons hart te wees.

V: In Rom 12:1, hoe moet ons vir God geoffer word?

A: Romeine 12:1 sê nie dat ons 'n dooie of verbrande offer moet wees nie, maar eerder 'n lewende offer. Natuurlik kan 'n lewende offer die neiging hê om van die altaar af te kruip, en ons moet dit nie doen nie.

'n Verhaal gaan so: Eendag het 'n hoender en 'n vark deur die land geloop en baie honger mense gesien. Die hoender het gesê: "Ek weet wat ons kan doen, kom ons maak vir hulle ontbyt!" Die vark het gesê: "Dis maklik vir jou om te sê, maar vir my is dit 'n totale toewyding." Nou roep God ons nie om hoenders te wees nie, maar Hy roep ons wel om 'n totale toewyding te hê om verlossing na hierdie wêreld te bring. Die totale toewyding is nie deur te sterf terwyl ons God dien nie (alhoewel dit vir sommige mense so is), maar deur dat ons almal vir God leef.

V: In Rom 12:1-2, wat is die verskil tussen om vir God te wandel en om vir God te werk, en waaroor gaan dit?

A: Verse 1 en 2 gaan tegnies nie oor "doen" nie; dit kom later, vanaf vers 3. Verse 1 en 2 gaan oor julle vrywillig aanbied om 'n "bestaanverandering" te ondergaan. Is jy bereid dat God jou sal verander en transformeer? Sommige mense is nie, omdat hulle te tevrede is met waar hulle nou is nie.

V: In Rom 12:2, hoeveel keer moet ons getransformeer word?

A: Slegs een keer, maar dit is deurlopend vanaf die tyd dat ons eers geglo het tot die dag dat ons van hierdie aarde afskeid neem.

V: In Rom 12:3, wat is 'n paar maniere waarop mense hoër van hulself kan dink as wat hulle behoort?

A: In die wêreld kan mense hoër dink as wat hulle behoort van hul intelligensie, geld, finansiële vernuf, atletiese of musikale vermoë, aantreklikheid, afkoms of status in die samelewing. Enige goeie ding wat jy het, is 'n geskenk van God. Dit kan ook te eniger tyd verdwyn.

Vir Christene in die besonder was daar 'n goeie Christelike boek met die titel The Seven Deadly Virtues deur Todd E. Outcalt. 'n Punt van daardie boek is dat enige deug, 'n goeie ding, dodelik word wanneer dit met trots vermeng word. Jou geloof, Bybelkennis, selfs jou liefde kan lelik lyk vir beide God en ander wanneer dit met trots in daardie deug vermeng word.

In die vroeë kerk het sommige mense dalk gedink hulle was beter as ander Christene omdat hulle Joods was. Sommige opgeleide Grieke het dalk trots gevoel op hul wysheid, en sommige, destyds en nou, het dalk as gevolg van hul rykdom gevoel dat hulle meer invloedryk is, of ander het dalk gevoel dat hulle meer invloedryk is, soos Jakobus 2:2-5 wys.

Selfs Paulus het blykbaar van hierdie versoeking geweet, want hy het in 2 Korintiërs 12:7-10 gesê dat God vir hom 'n "bode van Satan" gegee het om hom te teister, sodat Paulus nie hoogmoedig sou word nie. Selfs Paulus het hiermee geworstel.

V: In Rom 12:3 is die teenoorgestelde daarvan om te dink dat alles wat ons het niks is of niks werd is nie, en die Bybel sê ook nie dat ons daardie houding moet hê nie. Wat behoort ons houding te wees?

A: Romeine 12:3 sê ons moet "gesonde oordeel" hê.

Hierdie dinge kan ons help om in nuchtere oordeel gegrond te bly.

Dit is goed om te streef om 'n wedloop of prys te wen (Filippense 3:14). Om te besef dat jy in sommige dinge beter is as ander mense, is nie arrogant nie, maar kan net wees dat jy die waarheid besef. Maar besef ook dat, wat jy ook al baie goed kan doen, tensy jy die heel beste in die hele wêreld daarin is, daar iemand is wat beter as jy daaraan is.

Ons lewens hier is kortstondig, en ons gaan dit tog binnekort verlaat. Sien Job 14:1-2; Psalm 62:9; 103:13-16; Jesaja 40:6,7; (gedeeltelik 1 Korintiërs 7:31); Jakobus 1:10-11; 1 Petrus 1:23-24. Daar is 'n organisasie om Alzheimer-pasiënte te help, genaamd "Still Me", wat families daaraan herinner dat die Alzheimer-pasiënt dalk sommige kognitiewe vermoëns verloor het, maar soos een pasiënt gesê het: "Ek is nog steeds ek!"

Soos wolke en wind sonder reën is die man wat spog oor geskenke wat nooit gegee is nie (Spreuke 25:14 BSB). Dit maak nie saak watter talente jy het nie, as jy niks daarmee doen nie.

Ons gawes is nie vir onsself nie, maar vir ander. Filippense 2:17 sê dat Paulus "soos 'n drankoffer uitgegooi is" vir ander Christene.

Ons moet ons gawes saam met ander gebruik, nie net individueel nie, soos Romeine 12:5-8 en 1 Korintiërs 12:12-27 wys.

Ons vermoëns en talente is nie wie jy is nie. Weet jy baie van 'n onderwerp af, is jy slim of goed in 'n sekere ding? Daar kan 'n dag kom wanneer jy dit neerlê en dit vir altyd agterlaat, en iets beter kry wanneer jy hemel toe gaan. Maar jy sal dit nie met hartseer neerlê nie, tensy jy per ongeluk dink dat daardie tydelike, minder belangrike dinge alles is wat jy is.

Liefde sonder geveinsdheid (Romeine 12:9). 'n Ander persoon se talente en vermoëns is nie wie hulle is nie. Het jy met iemand getrou vir hul geld? – wat sou gebeur as hulle hul geld verloor? Het jy iemand getrou vir hul voorkoms? – sou jy hulle verlaat as hulle in 'n ongeluk was of andersins hul voorkoms verloor het? Ek het 'n ou in die hoërskool geken wat 'n meisie en 'n baie mooi motor gehad het. Maar toe hy sy motor in 'n ongeluk verloor het, het sy meisie hom losgegee. Sy was nie lief vir hom nie, net vir sy motor. Is ons lief vir ander weens hul talente of vermoëns, of vir wat hulle vir ons kan doen?

V: In Rom 12:6-8, waarom verskil die lys van gawes van die lyste in 1 Kor 12:7-11, 1 Kor 13:8, en Ef 4:7-13?

A: Dit is goed dat die gelysde gawes verskillend is. As hulle nie verskillend was nie, sou iemand dalk dink dat dit die omvattende lys van gawes is, en dat daar geen gawes is wat nie op die lys verskyn nie. Hierdie lyste word gegee as voorbeelde van kategorieë van gawes. God is vry om bykomende gawes te gee, en selfs bykomende kategorieë van gawes soos Hy wil en soos die kerk 'n behoefte het.

V: In Rom 12:8b, wat beteken dit om barmhartigheid te betoon?

A: Dit beteken nie om vergifnis te verleen nie, maar eerder om diegene in nood te help.

V: In Rom 12:9 behoort Christene enige haat te hê, en indien wel, hoe?

A: Ons behoort nie mense te haat nie, maar ons behoort die kwaad te haat, en wat dit met mense doen. 1 Joh 3:10; 4:7-8 sê ons is nie regtig gelowiges nie as ons geen liefde vir ons broer het nie. Maar is die mense wat ons lief behoort te hê net gelowiges? Nee, Jesus is gevra wie ons moet liefhê, en Hy het geantwoord met die gelykenis van die Goeie Samaritaan in Lukas 10:25-37.

Soos Augustinus van Hippo gesê het, "haat die sonde maar lief die sondaar". Moet nie toelaat dat ons haat vir wat kwaad is oorloop in 'n haat vir die persoon nie.

V: In Rom 12:11 hoe kan ons kweek om nie in ywer te kort te skiet nie?

A: God het kennelik aan gelowiges die verantwoordelikheid gegee om daarop te let dat ons nie louwarm in ons geloof raak nie. Die woord vir ywer hier, zeontes, kan ook na kook verwys. Gelowiges raak gewoonlik nie skielik louwarm nie. Meer algemeen is dit 'n geleidelike, dag-vir-dag afkalf van ons toewyding en tyd saam met God, wat deur ander dinge vervang word.

V: In Rom 12:13; 1 Tim 5:10, Mt 25:35-45, wat sê die Bybel oor die beoefening van gasvryheid?

Die Griekse woord hier, philoxenos, beteken letterlik "liefde vir vreemdelinge". Dit het 'n breër betekenis as net om mooi dinge te doen vir mense wat jy nie ken nie, maar ook om mense wat jy nie ken nie opreg lief te hê. Hier is wat die Bybel oor die algemeen beveel en dan kwalifikasies op daardie bevel.

Positiewe Gebod: Romeine12:13 , en 1 Timoteus 5:10 sê vir ons om gasvryheid te beoefen; dit is vir Christene en nie-Christene ewe. In Matteus 25:35-45 het Jesus gesê as jy kos, drank, gasvryheid, klere of sorg aan die armes, vreemdelinge, siekes of gevangenes gegee het, was dit asof jy dit vir Hom gedoen het. Hebreërs 13:2 sê ook dat sommige mense engele onbewus ontvang het.

Negatiewe voorbeelde: Job 31:32 noem dit 'n sonde om nie gasvryheid aan 'n vreemde te betoon nie. Onder andere sondes het Sodom en Gomorra nie gasvryheid betoon nie in Ezechiël 16:49; hulle was eintlik nogal gemeen teenoor vreemdelinge.

Kwalifikasie: 2 Johannes 9-11 sê dat mense wat ketter is, nie gasvryheid moet ontvang nie. Ook sê 1 Korintiërs 5:11 dat ons nie gemeenskap moet hê met enigiemand wat hom 'n broer noem, maar wat 'n ongoddelike lewe lei nie.

Die vroeë kerkvader Clemens van Rome (96-98 n.C.) moes gedink het gasvryheid was belangrik, want hy noem vier voorbeelde.

V: In Rom 12:14, wat beteken dit om dié wat ons vervolg te seën, en watter soort vervolging het Paulus spesifiek genoem?

A: Paulus het nie 'n spesifieke vervolging genoem nie, so dit kan vervolging vir ons geloof wees, of vir enigiets anders. Dit beteken ten minste hierdie dinge.

Moenie wraak neem of kwaad met kwaad vergeld nie. Dit word in die Skrif beklemtoon. Romeine 12:19,17; Levitikus 19:18; 1 Petrus 3:9; (impliseer) Matteus 5:38-46; Lukas 6:27-36

Doen goeie dinge vir hulle. Vergeld kwaad met seën, soos 1 Petrus 3:9 sê. Doen goeie dinge soos om hulle te voed, in Romeine 12:20.

Moenie hulle haat nie. Ons moet almal liefhê. 1 Johannes 3:15 sê dat enigiemand wat sy broer haat, nie die ewige lewe in hom het nie.

Hê hulle lief. Moenie net ophou om hulle te haat en apaties raak nie, maar hê hulle werklik lief. 1 Johannes 3:10-11,14 sê streng dat om mekaar lief te hê iets is wat ons moet doen. Uiteindelik is liefde 'n keuse, nie 'n gevoel nie.

Bid vir hulle, dat die beste ding moontlik met hulle kan gebeur; dat hulle die Here kan ken. Matteus 5:44; Lukas 6:27-28; Handelinge 7:60; Lukas 23:34.

Bestry die kwaad – met goed: Ons moet die kwaad bestry, maar paradoksaal sê Romeine 12:21 dat ons die kwaad met goed moet bestry, nie met 'n gelykwaardige kwaad nie. Dit is so 'n bietjie die teenoorgestelde van "bestry vuur met vuur".

Onthou, hulle verdien vir jou 'n beloning in die hemel. Matteus 5:10 sê: "Geseënd is dié wat vervolg word ter wille van geregtigheid, want aan hulle behoort die koninkryk van die hemele." (BSB) Sien ook Lukas 6:23.

V: In Rom 12:15, hoe moet ons saam jubel met dié wat jubel, en saam treur met dié wat treur?

A: Die eerste stap om saam met hulle te bly en te treur, sonder skynheiligheid, is om omgee vir hulle te hê.

Saam jubel: As 'n bevordering of iets goeds met 'n vriend van jou gebeur, is jy dan gelukkig daaroor, al kry jy self geen voordeel daaruit nie? Of vreet jaloesie die vreugde weg wat jy vir jou vriend behoort te hê? Sonder God is mense uit jaloesie hartseer wanneer goeie dinge met ander gebeur. Maar 1 Korintiërs 13:4 sê dat liefde nie jaloers is nie. Of mense kan vreugde voel wanneer slegte dinge met ander gebeur, wat in die Duitse taal schadenfreude genoem word. Miskien het Jona daarna gesoek toe hy buite Nineve gesit het. Maar 1 Korintiërs 13:6 sê dat liefde nie saam juig in die ongeregtigheid nie, maar saam juig in die waarheid. Vir dié wat Christene vervolg, behoort ons te bid en die beste te wens wat moontlik is; dat hulle die Here Jesus Christus as hul persoonlike Verlosser kan leer ken, ná hul dood na die hemel kan gaan, en ons vir ewig saam met hulle in die hemel kan leef. Ons ken reeds een persoon wat so is en met wie ons in die hemel sal leef: Saulus van Tarsus, ook bekend as die apostel Paulus.

Rou saam met hulle: Stel jou iemand voor wat saam met die wat bly is, kan jubel, maar nie saam met die wat rou nie. Hulle kan die goeie tye geniet, maar in plaas daarvan om daar te wees om in die slegte tye te luister, kan hulle terugtrek, net daaroor grap, of net vir die persoon sê om taai te wees, sonder empatie. Soms wanneer iemand 'n verlies ervaar, en jy kan dit nie net "regmaak" nie, kan hulle troos vind in jou teenwoordigheid en dat jy tyd neem om net by hulle te wees, omdat jy hulle waardeer. Soms het hulle dalk raad nodig en wil hulle dit hê, maar soms wil hulle dit nie. Hoe dit ook al sy, wys dat jy omgee deur tyd saam met hulle deur te bring.

V: In Rom 12:16, waarom staan daar dat ons in harmonie met mekaar moet leef, aangesien dit reeds in Rom 12:9-10 gesê het om mekaar lief te hê, toegewyd aan mekaar te wees en mekaar te eer?

A: Ons kan Euodia en Syntyche in Filippense 4:2 vra, en ons kan Syzygus/jukgenoot vra, aan wie Paulus die wonderlik belangrike taak opgedra het om hierdie vroue te help om met mekaar oor die weg te kom. Jesus het gesê dat mense sal weet dat ons Christene is aan ons liefde in Johannes 13:34-35, en dat ons een is in Johannes 17:20-21.

Demonsteer ons eenheid met ander gelowiges uit verskillende agtergronde, lewenswyses, denominasies en verskille in oortuiging oor sekondêre sake? Ons moet onthou dat Christus wat ons verenig groter is as hierdie dinge wat ons kan verdeel.

V: In Rom 12:16, waarom sou iemand dalk nie met mense van lae posisie wil assosieer nie, en waarom behoort ons dit te doen?

A: Soms wil iemand dalk iemand wat as iemand in 'n laer posisie beskou word, vermy weens arrogansie, maar meer gereeld is dit omdat hulle bang is vir wat ander mense in posisie sou dink. Byvoorbeeld, Petrus het met nie-Jode omgegaan en saam met hulle geëet, maar toe ander Jode kom, het Petrus dit nie gedoen nie, in Galasiërs 2:11-16. Aangesien Petrus dit openlik gedoen het, het Paulus Petrus openlik uitgedaag oor sy skynheiligheid.

Maar as jy met mense van beweerde laer posisie omgaan, kan jy iets uitvind. Ons is almal na die beeld van God geskape, en in die oë van Hom wat saak maak, naamlik God, is hulle nie regtig in 'n laer posisie as jy nie. Inteendeel, as jy trots is en hulle nie, is dit dalk eintlik jy wat in die laer posisie is.

V: In Rom 12:17, wat is aanvaarbare metodes in die samelewing om kwaad met kwaad te vergeld?

A: Romeine 12:17 sê daar is geen aanvaarbare metodes vir Christene nie. Maar die samelewing in die algemeen mag dink dit is in orde om agter iemand se rug te praat, laster en leuens te gebruik om hul reputasie te vernietig, te verseker dat hul werk geen effek het nie, of gemene streke met hulle of hul motor uit te haal. Wanneer jy jouself die vraag stel: "hoe kan ek hulle terugkry?", gly jy in sonde in. Romeine 12:19 sê God is tog in elk geval beter in staat om hulle terug te kry as wat jy is. Dus, van al die dinge waaroor ons in die lewe bekommerd moet wees, is hoe om iemand terug te kry nie een daarvan nie.

George Washington Carver het eens gesê: "Ek sal nooit toelaat dat 'n ander man my lewe bederf deur my te laat haat hom nie."

V: In Rom 12:18, wat is 'n paar maniere om, sover moontlik, in vrede met ander te leef?

A: Maak jy die ekstra moeite om twis of slegte gevoelens tussen iemand anders en jou te genees? Is jy 'n vredemaker, soos Jesus ons aanmoedig om te wees in Matteus 5:9? Ons moet barmhartig wees in Matteus 5:7.

Soms moet ons om belangrike redes onaangenaam wees, en dit is in orde. Maar moenie net om die rede om betwistend te wees onaangenaam wees nie.

Maar verder as om twis te vermy, vra jouself 'n vraag: is jou bure gelukkig dat hulle naby jou woon? Is jou eggenoot en kinders gelukkig dat hulle by jou woon? Voel jou kollegas geseënd omdat hulle saam met jou werk? Miskien doen jy niks uitdruklik vyandig nie, maar doen jy dinge wat vriendelik is?

V: In Rom 13:1-6 en 1 Pet2:13 –14, hoe moet ons regerings gehoorsaam?

A: Ons moet hul wette in gees en letter gehoorsaam en eer. Ons moet beide nie kwaad doen nie en nie die skyn van kwaad hê nie (2 Korintiërs8:20 –21; 1 Tessalonisense5:22 ). 'n Nasie se wette gaan egter bo die wette van 'n provinsie uit, en God se wette gaan bo die wette van nasies uit. Enige wette van 'n land wat in stryd is met God se wet, moet ons nie gehoorsaam nie. Ons mag nie kwaad spreek van die volksleier nie in Handelinge 23:5 en Eksodus 22:28. Eksodus 22:28 verwys ook na sekulêre leiers.

V: In Rom 13:1-2 sê God vir ons: "Laat elkeen hom onderwerp aan die regerende owerhede, want daar is geen mag behalwe dié wat van God is nie. Die owerhede wat bestaan, is deur God aangestel. Gevolglik, wie die mag weerstaan, weerstaan wat God ingestel het, en dié wat dit doen, sal 'n oordeel oor hulleself bring." Beteken dit dat regerings soos dié onder Hitler, Stalin, Pol Pot ens. deur God aangestel is en dat die mense nie bedoel was om hulle te weerstaan nie? Ek vind dit baie moeilik om te glo. As jy dit vir my kan verduidelik, sal ek baie dankbaar wees.

A: Laat ek eers 'n kort antwoord gee, en dan 'n lang antwoord.

Kortliks, Nee, ons mag nooit bevele gehoorsaam wat teen God se gebooie is nie (soos moenie moord pleeg nie, ens.). Stalin, Pol Pot, Hitler, ens. was bose mense wat God toegelaat het om te regeer. Maar onthou, die Bybel noem die "prins" van hierdie wêreld, en dit is Satan. Maar al is daardie mense boos, moet ons regeringsowerheid respekteer, tot die mate dat dit nie in stryd is met God se gesag nie.

Vroeë Christene het hiermee geworstel, omdat die Romeinse regering hulle, onder dreigement van marteling en die dood, beveel het om offers aan die Keiser te bring en die Keiser of Romeinse gode te aanbid. Hulle het verstaan dat hulle alle Romeinse wette moes gehoorsaam, behalwe wanneer dit in konflik was met die hoër wet, God se wet. Die manier waarop hulle dit geformuleer het, was dat daar "wettige" wette en "onwettige" wette was, wat in die Grieks 'n soort woordspeling in die aangesig van die dood is. Dus, alhoewel hulle veronderstel was om wette wat beveel het om aan ander gode offers te bring, te ongehoorsaam, het hulle geweet hulle moes steeds die ander wette wat daarmee ooreenstem, of ten minste nie teen God se wet is nie, gehoorsaam.

Kom ons stel voor ons het in die 1940's in Nazi-Duitsland gewoon. Hitler was beslis 'n bose man, en enige bevele om Jode aan die regering uit te lewer, sou ons moes ongehoorsaam. Maar ons sou steeds die verkeerswette moes gehoorsaam en (ongelukkig) inkomstebelasting moes betaal.

Dit raak ingewikkelder as ons opgeroep word om in die weermag te dien. Ek het gelees dat dit vir die gemiddelde Duitser nogal voor die hand liggend was dat baie Jode na die konsentrasiekampe gestuur is, niemand daaruit gekom het nie, en dat die lug rondom die kampe na menslike vleis gestink het. As ons by die weermag moes aansluit, sou ons besef dat ons in die bose weermag is, en óf by die eerste geleentheid aan die Geallieerdes oorgee, óf, nóg beter, 'n tronkwag word en Jode laat ontsnap. Daar was 'n Nazi-offisier met die naam Oskar Schindler, wat die enigste Nazi-soldaat is wat in Israel geëer word. Hy het uit eerste hand geweet wat in die konsentrasiekampe gebeur het, en hy het gewerk om soveel Jode as moontlik te red. Daar is 'n beroemde rolprent oor hom met die naam Schindler se Lys. Wat nie so goed bekend is nie, is dat daar 'n tweede Nazi-partylid was wat in vasteland-China gewerk het, met die naam John Rabe, wat op soortgelyke wyse alles in sy vermoë gedoen het om die lewens van Chineërs in Nanjing en ander plekke te red.

V: In Rom 13:1-2,4, vra die skeptikus Bart Ehrman of Christene die regerende [Romeinse] owerhede moes gehoorsaam, of die Romeinse owerhede wreed en bose sal wees in Openbaring 17:18 (Jesus, Interrupted bl. 97-98).

A: Ek het my 14-jarige dogter hieroor gevra, en sy kon die antwoord duidelik sien: albei is waar. Paulus het onder een van die mees veragtelik bose Romeinse keisers van alle tye geleef: Nero. Paulus sou in sy eie tyd geweet het hoe goddeloos die Romeinse keiser kon wees; hy sou nie hoef te wag totdat Openbaring geskryf is (byna 50 jaar ná sy martelaarsdood) om te weet dat regerende owerhede baie bose kan wees nie. Tog het Paulus ons steeds geleer om die regerende owerhede te gehoorsaam. Vroeë Christene het die regerende owerhede wel gehoorsaam, behalwe wanneer hulle bevele in stryd was met die hoër bevele van God.

V: In Rom 13:1-6, wanneer moet Christene burgerlike ongehoorsaamheid pleeg?

A: Christene in die algemeen moet die wette van die land gehoorsaam. Net soos 'n federale wet 'n staatswet oorheers, gaan God se wet bo mense se wette uit. As 'n wet dus in stryd is met wat God beveel het, moet ons eers God se wet gehoorsaam. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het sommige Christene, soos die tien Boom-familie, die wet oortree en Jode vir die owerhede weggesteek. Hulle het reg opgetree deur onderdrukte mense teen 'n bose wet te beskerm.

V: In Rom 13:7, hoe was heidense en korrupte Romeinse regeringsamptenare God se dienaars?

A: Die Romeinse regering in Paulus se tyd was uiters korrup. Mense het reusefortuine vergaar net deur goewerneur van provinsies soos Sicilië te wees. Hierdie mense was nie God se dienaars nie deur hul gewetenskeuse of weens hul morele oortuigings. Hulle was eerder God se dienaars in die een (en enigste) sin dat hulle, aangesien hulle die werklike regering was, deur Christene gehoorsaam moes word solank hul wette nie met God se wette in stryd was nie. Oor die algemeen was die vroeë Christene baie wetgehoorsaam, behalwe dat hulle geweier het om die Keiser bo Christus te aanbid. Om hierdie rede is tienduisende van hulle gemartel.

V: In Rom 13:8, waarom het Christene skuld?

A: Romeine 13:8 sê nie dat mens nooit skuld mag hê nie, maar eerder dat geen skuld onbetaald mag bly nie, behalwe skuld wat uit liefde vir 'n ander ontstaan. Met ander woorde, die eerste deel van hierdie vers sê dat ons skuld kan hê, maar ons moet ons skulde betaal. Soms kan vreemde en ongewone wette iemand vrystel van die wettige verpligtinge om 'n geldige skuld te betaal. Ons moet egter, ongeag vreemde menslike wette, steeds God gehoorsaam.

Dit beteken nie dat mens nooit skuld mag hê nie, maar eerder dat mens moet betaal wat mens skuld, volgens die Believer's Bible Commentary bl. 1732 en The Bible Knowledge Commentary: New Testament bl. 491.

V: In Rom 13:9-10, som liefde vir jou naaste soos jouself regtig die hele Wet op? Wat van om God ook lief te hê, soos Markus 12:29-30 sê?

A: Paulus het hier vier van die Tien Gebooie genoem. Eintlik kan die laaste vyf en 'n half saamgevat word as "jy moet jou naaste liefhê soos jouself". 'n Mens kan die eerste vier en 'n half gebooie saamvat as "jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart, siel en krag." Dus is een punt dat "jy moet jou naaste liefhê soos jouself" inderdaad al die wette rakende verhoudings met ander mense saamvat.

'n Tweede punt is dat dit moeilik is om die krag te hê om jou naaste werklik geestelik, emosioneel, finansieel en op elke ander manier lief te hê as jy nie eers God liefhet nie.

V: In Rom 13:10, aangesien ons geen kwaadgesindheid teenoor ons naaste behoort te hê nie, kan 'n Christen 'n polisieman wees en mense arresteer?

A: Ja. Vir die liefde van ander mense, ter wille van die samelewing, en om wette teen oortreders af te dwing, kan 'n Christenpolisiebeampte mense arresteer en geweld gebruik waar nodig. Hulle behoort dit egter te doen sonder haat, kwaadwilligheid, woede of wrok teenoor die oortreder. 'n Goeie polisiebeampte behoort nooit die houding te hê dat hy self bo die wet staan, of dat ander hom spesiaal behoort te behandel nie.

Vir 'n goeie voorbeeld van hoe dit is om 'n Christen-polisiebeampte te wees wat in die "heroïenhoofstad van Australië" patrollieer, sien Creation ex Nihilo vol.3 nr.3 Junie-Augustus 1998, bl.14-16.

V: In Rom13:11 –14, wat is die betekenis van hierdie gedeelte?

A: Mense kan kies om te leef soos hulle wil. Maar Romeine14:12 sê hulle sal rekenskap moet gee van hoe hulle geleef het. Aangesien ons nie weet wanneer die einde van die lewe op aarde vir ons sal aanbreek nie, noem Romeine 13:11-12 die dringendheid om wakker te word vir die werklikhede wat voorlê.

As 'n kanttekening het Augustinus van Hippo (388–430 n.C.) gesê dat hy op sy knieë gebring is deur Romeine 13:11–14. Voordat hy 'n Christen geword het, het Augustinus saam met sy meisie gewoon, by wie hy 'n seun gehad het.

V: In Rom 14:1, wat is presies die "twyfelagtige dinge" hier?

A: Dit lui letterlik: "maar nie tot twis oor menings nie". Paulus het nie presies die twyfelagtige dinge gedefinieer waarop Christene dit nie eens is nie, so ek veronderstel ons kan ook daaroor verskil! Paulus beskryf hierdie twyfelagtige dinge slegs met twee voorbeelde. Hy praat oor die dieet van 'n Christen en oor die beskouing van een dag (soos die Sabbat of Sondag, hy het nie gespesifiseer nie) as belangriker as 'n ander dag. Goeie Christene kan oor hierdie dinge verskil, en in plaas daarvan om hierdie kwessies te beantwoord, soos die apostel kon gedoen het, gebruik hy dit om te wys hoe Christene saam moet kom ten spyte van hul verskille oor "twyfelagtige dinge". Twyfelagtige dinge is dinge wat nie uitdruklik in die Skrif uiteengesit word nie, en nie noodsaaklik is om korrek te hê om gered te word nie. Dit beteken nie dat alle twyfelagtige dinge onbelangrik is nie, maar eerder dat hulle nie so belangrik is soos die dinge wat duidelik geleer word nie.

V: In Rom 14:1-5, hoe was daar Jode in Rome?

Jode is in 139 v.C. uit Rome verban, en deur keiser Tiberius in 19 n.C. Later het keiser Claudius in 49 n.C. alle Jode uit Rome verban, maar hulle het ná Claudius se dood in 54/55 n.C. teruggekom. Soos by die ander kerke, het die Romeinse kerk waarskynlik Joodse gelowiges gehad, maar waarskynlik nie in so 'n hoë persentasie as by ander kerke nie.

V: In Rom 14:2,14,17,20-21, aangesien Katolieke en Ortodokse Christene gedurende Vasentyd nie-visvleis vermy, behoort alle Christene dit te doen om nie swakker broers en susters te laat struikel nie? Net so, aangesien sommige Christene glo dat hulle nooit alkohol mag drink nie, behoort alle Christene dit te vermy?

A: Hier is 'n opsomming van wat u moet doen.

1. Oefen uit wat jy glo reg is, maar kyk nie neer op dié wat anders oefen nie.

2. Moenie toelaat dat wat jy glo verkeerd genoem word nie, as dit nie onbybels is nie. (Sien Kolossense 2:16-20)

3. As 'n persoon jou hieraan herinner, noem dat dit aanvaarbaar is om dit te doen, maar sê vir hulle dat as dit die manier is waarop hulle glo, sal jy dit nie in hulle teenwoordigheid doen nie.

Dit is belangrik om 2 en 3 saam te doen. As jy dit net op daardie tydstip laat staan, kan hulle die indruk kry dat jy saamstem om dit nie weer te doen nie. As hulle uitvind jy het dit weer gedoen toe hulle nie daar was nie, sal dit na skynheiligheid lyk. Moet dus nie dit in hulle teenwoordigheid doen nie, maar maak dit duidelik dat jy steeds glo dit is reg en dat jy nie impliseer dat jy dit heeltemal sal laat staan nie.

V: In Rom 14:5, is dit nou OK om op Saterdag of Sondag te werk, of nie?

A: Ware Christene, beide destyds en nou, is dit nie eens nie. Sien die bespreking oor Eksodus 20:8 vir die antwoord. Paulus het gesê om geld in te samel op die eerste dag van die week in 1 Korintiërs 16:2. Vroeë Christene het op Sondag aanbid, volgens die

Volgende:

Brief van Ignatius aan die Magnesiërs hfst.9 bl.62 (106–117 n.C.) "As dus dié wat in die ou ordening grootgemaak is, tot die besit van 'n nuwe hoop gekom het, nie meer die Sabbat onderhou nie, maar leef in die onderhouding van die Here se Dag, waarop ook ons lewe deur Hom en deur Sy dood weer opgestaan het"

Brief van Ignatius aan die Efesiërs hfst. 5 bl. 51 (107/116 n.C.) "Hy wat dus nie saam met die Kerk vergader nie, het deur dit selfs sy trots geopenbaar en homself veroordeel."

Didache (=Lering van die Twaalf Apostels) (c.60-120 n.C.) hoofstuk 14 bl. 381 (implisiet) "Maar elke Here se dag moet julle jul bymekaarkom, brood breek en danksegging doen nadat julle julle oortredings bely het, sodat julle offer rein mag wees."

Epistel van Barnabas (c.70–130 n.C.) hoofstuk 10 bl. 143 (impliseer) sê dat Christene die "agtste dag" [d.w.s. Sondag] vier omdat dit die dag is waarop Jesus uit die dood opgestaan het. Hy het later in die hemele opgevaar.

Justin Martelaar (c.150 n.C.) "Maar Sondag is die dag waarop ons almal ons gemeenskaplike byeenkoms hou, omdat dit die eerste dag is waarop God, nadat Hy 'n verandering in die duisternis en materie teweeggebring het, die wêreld geskep het; en Jesus Christus, ons Verlosser, op dieselfde dag uit die dood opgestaan het. Want Hy is gekruisig op die dag voor dié van Saturnus (Saterdag); en op die dag ná dié van Saturnus, wat die dag van die Son is, nadat Hy aan sy apostels en dissipels verskyn het, het Hy hulle hierdie dinge geleer, wat ons ook aan u [Keiser Hadrianus] voorlê ter oorweging." Eerste Apologie van Justinus die Martelaar, hoofstuk 67, bl. 188

Dionysius van Korinthe (170 n.C.) (gedeeltelik) "Ons het hierdie heilige Here se dag deurgebring, waarin ons u brief gelees het, waarvan ons deur die gereelde lees vermaning sal kan put, net soos uit die lees van die vorige een wat u deur Klemens aan ons geskryf het." fragment 2, bl. 765

Irenaeus van Lyoon (180–188 n.C.) (tweedehandse) word genoem in die eponimiese werk Vrae en Antwoorde aan die Ortodoksie "Hierdie [gewoonte], om nie op Sondag te kniel nie, is 'n simbool van die opstanding, waardeur ons deur die genade van Christus bevry is van sondes en van die dood, wat onder Hom doodgemaak is. Nou het hierdie gebruik sy oorsprong in die apostoliese tye, soos die geseënde Irenaeus, die martelaar en biskop van Lyon, verklaar in sy verhandeling Oor Paasfees, waarin hy ook melding maak van Pinkster; op watter [fees] ons nie kniel nie, omdat dit van gelyke betekenis is met die Here se dag, om die reeds genoemde rede." (Die voetnoot sê dat Sondag hier waarskynlik na Paasfees verwys.) ANF vol.1 Fragmente van Irenaeus fragment 7 bl.569-570.

Klemens van Alexandrië (193-202 n.C.) (gedeeltelik, die Here se Dag is die agtste dag) "En van die Here se dag spreek Plato profeties in die tiende boek van die Republiek, met hierdie woorde: 'En wanneer sewe dae vir elkeen van hulle in die weiding verby is, moet hulle op die agtste dag vertrek en in vier dae arriveer.'" Stromata boek 5 hfst. 14 bl. 466

Tertullianus (200-220/240 n.C.) sê dat terwyl die Joodse feeste die Sabbat en die reiniging was, het Christene Sondag hul rus-/feesdag gemaak. Ad Nationes boek 2 hoofstuk 13 bl. 123

Origenes (225-253/254 n.C.) "Maar as dit uit die Heilige Skrifte duidelik is dat God op die Here se Dag manna uit die hemel laat reën het, en geen manna op die Sabbatdag nie, laat die Jode verstaan dat ons Here se Dag vanaf daardie tyd bo die ware Sabbat verhef is." Homilieë oor Eksodus (vertaal deur Rufinus, wat baie vrylik vertaal het) Homilie 7 hfst. 5 bl. 308

Cyprianus van Kartago (c.253-258 n.C.) (gedeeltelik) "Want wat die viering van die agtste dag in die Joodse besnydenis van die vlees betref, is 'n sakrament vooraf in skaduwee en in gebruik gegee; maar toe Christus gekom het, is dit in waarheid vervul. Want omdat die agtste dag, dit is, die eerste dag ná die Sabbat, dié dag moes wees waarop die Here weer sou opstaan, en ons sou lewend maak, en ons die besnydenis van die gees sou gee, het die agtste dag, dit is, die eerste dag ná die Sabbat, en die dag van die Here, in die figuur vooruitgegaan; wat opgehou het toe die waarheid later gekom het, en ons die geestelike besnydenis ontvang het." Briewe van Cyprianus, Brief 58, hfst. 4, bl. 354

Anatolius van Alexandrië (270–280 n.C.) (gedeeltelik) "die Here se opstanding, wat op die Here se dag plaasgevind het, sal ons lei om dit volgens dieselfde beginsel te vier; tog moet dit so gedoen word dat die begin van Paasfees…" Paschale Kanon hfst.16 dl.6 bl.151

Victorinus van Petau (gemartel in 304 n.C.) "Op hierdie dag ook, ter wille van die lydensweg van die Here Jesus Christus, maak ons óf 'n stasie by God, óf 'n vas. Op die sewende dag het Hy van al Sy werke gerus, en dit geseën en geheilig. Op die vorige dag is ons gewoond om streng te vas, sodat ons op die dag van die Here met danksegging na ons brood mag gaan. En laat die parasceve 'n streng vas word, sodat ons nie mag voorkom asof ons 'n Sabbat saam met die Jode onderhou nie, waarvan Christus Self, die Here van die Sabbat, deur Sy profete sê dat "Sy siel dit haat"; daardie Sabbat het Hy in Sy liggaam afgeskaf, alhoewel Hy tog vroeër Self aan Moses beveel het dat die besnydenis nie die agtste dag moes oorslaan nie, 'n dag wat baie dikwels op die Sabbat val, soos ons in die Evangelie lees." Oor die Skepping van die Wêreld bl. 341-342

Raad van Elvira (306-307 n.C.) (21 onbetwiste kanons) "As iemand wat in die stad woon, nie vir drie Sondae die kerkdienste bywoon nie, laat daardie persoon vir 'n kort tyd uitgesit word om die verwyte openbaar te maak." Kanon 21.

Petrus van Alexandrië (306, 285–311 n.C.) bespreek die vierde dag en dat Jesus op die sesde dag [Vrydag] vir ons gely het. Dan sê hy: "Maar die dag van die Here vier ons as 'n dag van blydskap, omdat Hy op daardie dag opgestaan het, op watter dag ons dit as 'n gebruik ontvang het om nie eens te kniel nie." Die Kanonieke Brief Kanon 15 bl. 278

Methodius (270-311/312 n.C.) (gedeeltelik, noem die agtste dag) "Sy eie Seun om aan die profete Sy eie toekomstige verskyning in die wêreld in die vlees te openbaar, waarin die vreugde en kennis van die geestelike agtste dag verkondig sal word, … voordat die Kerk aan die Woord verloof is, die goddelike saad ontvang het, en die besnydenis van die geestelike agtste dag voorspel het."

Onder ketels en vervalste boeke

Die ketter Bardaisan/Bardesan (154-224-232 n.C.) sê dat ons [Christene] op die eerste dag van die week bymekaarkom. Die Boek van die Wette van Verskillende Lande bl. 733

Na Nicea I (325 n.C.)

Hegemonius (4de eeu) (gedeeltelik) bespreek hoe Christus die Sabbat as Here van die Sabbat vervang het. Die Disputasie met Manes hfst.42 bl.216

Konstitusies van die Heilige Apostels (c.375/390 n.C.) "Maar hou die Sabbat en die fees van die Here se dag; want die eerste is die gedenkte van die skepping, en die tweede van die opstanding." boek 7 afdeling 2.23 bl.469

Konstitusies van die Heilige Apostels (c.375/390 n.C.) "maar versamel julle elke dag, oggend en aand, en sing psalms en bid in die Here se huis: in die oggend sê julle die twee-en-sestigste psalm, en in die aand die honderd-en-veertigste, maar veral op die Sabbatdag. En op die dag van die opstanding van onse Here, wat die Here se dag is, kom meer ywerig byeen, en stuur lof op na God wat die heelal deur Jesus geskape het, …" boek 2 hfst.8.59 bl.423

Afwykings hiervan is genoem deur Justinus die Martelaar (geskryf omstreeks 138–165 n.C.) (Dialoog met Trypho, hoofstuk 47), wat Sabbat-onderhouers "swakker broeders" noem, en Eusebius van Caesarea (324 n.C.) noem Ebionitiese ketels wat die Sabbat onderhou.

V: In Rom 14:5, het Paulus hier na die Sabbat verwys?

A: Dit is van toepassing op beide die Sabbat en Joodse heilige dae. Christene het twee standpunte. Paulus het uitdruklik nie na 'n Ou-Testamentiese feesdag of die Sabbat verwys nie. Paulus het die baie generiese uitdrukking "spesiale dae" gebruik om albei in te sluit.

In teenstelling hiermee meen die redakteurs van die Calvinist New Geneva Study Bible, bl. 1791, dat Paulus slegs na Joodse heilige dae verwys het. Daar staan: "As die Sabbat ter sprake was, sou dit meer natuurlik gewees het om te sê: 'Een mens beskou die Sabbat bo die ander dae.'"

Dit is 'n oorbodige punt om beperkings by die bewoording van Romeine 14:5 te voeg, omdat Paulus elders (Kolossense2:16 ) spesifiek sê dat ons nie ander moet oordeel "oor 'n fees of 'n nuwemaan of sabbatte" nie. Dus het Paulus gelowiges met verskillende sienings ingesluit en gesê dat ons mekaar nie moet oordeel oor beide feeste en sabbatte nie.

V: In Rom 14:5, wat dink jy van Eric Liddell, die hoofkarakter in die fliek Chariots of Fire, wat geweier het om in die Olimpiese Spele aan sy beste item deel te neem omdat dit op 'n Sondag was?

A: Eric het 'n persoonlike oortuiging gehad dat hy God behaag het deur Sondag as heilig te eer en nie op Sondag te werk nie. Om aan 'n wedloop deel te neem sou as werk beskou word. Die Bybel sê egter nooit dat mens nie op Sondag mag werk nie. In die Ou Testament moes die Israeliete geen werk op Saterdag doen nie, nie op Sondag nie.

V: In Rom 14:5, toe Paulus die perfekte geleentheid gehad het om die vraag oor die Sabbat te besleg, waarom het hy geweier om dit te doen?

A: Omdat die punt wat Paulus probeer maak het, belangriker was as ons siening oor die Sabbat. Al het Paulus eintlik wel die antwoord omseil gegee oor kos (Romeine14:14 ,17,20), is die hoofpunt van hierdie gedeelte nie kos of die Sabbat nie, maar die volgende:

1. Gehoorsame Christene sal oor nie-essensiële sake verskil, en dit is in orde. Ons moet nie neerkyk op dié met ander sienings nie. (Romeine 14:1-4,10-13)

2. Moenie laat wat jy goed ag, as kwaad beskryf word nie. (Romeine 14:16-17)

3. Moenie 'n struikelblok vir ander wees nie. As jy weet dit is reg, kan dit steeds 'n sonde wees vir swakker broers wat dit nie uit geloof doen nie. (Romeine 14:13-15,20-21,23)

Sien ook die bespreking oor 1 Korintiërs 8:9-13 vir meer inligting.

V: In Rom 14:15, hoe kan net "eet" 'n mede-Christelike vernietig?

A: Die kos benadeel nie 'n mede-gelowige fisies nie, maar Paulus praat van 'n manier waarop die daad van eet 'n mede-Christelike se geloof kan vernietig. As 'n Christen dink dit is verkeerd om iets te eet, en 'n tweede Christen verlei die eerste Christen om teen hul gewete in te gaan, kan dit die geloof van die eerste Christen benadeel.

V: In Rom 14:16, hoe moet ons voorkom dat wat goed is as kwaad beskryf word?

A: Soms wil jy dalk nie sekere dinge op 'n bepaalde tyd doen om aanstoot te vermy nie. Byvoorbeeld, jy wil dalk nie varkvleis voor sommige Joodse of Moslemmense eet nie, omdat dit aanstoot kan gee. Jy wil dalk nooit 'n Bybel op die grond voor Midde-Oosterse Christene sit nie, omdat hulle sal dink dit is onrespekvol teenoor die Bybel. Maar dit sou skynheilig lyk om daardie dinge nie te doen wanneer hulle daar is nie, en dan kom hulle agter jy doen dit wanneer hulle nie daar is nie. Dit sou soortgelyk wees aan Petrus se skynheiligheid in Galasiërs 2:11-18.

Die beste manier om dit te hanteer is deur nie-offensiefheid te kombineer met Romeine 14:16. Vertel hulle dat daardie dinge in orde is en dat jy dit doen, maar dat jy dit nie in hul teenwoordigheid doen nie, as 'n dienaar, sodat jy hulle nie beledig nie. Vir sekondêre doktrinale kwessies dink jy dalk dat die huidige tyd en plek nie die beste is om iets te bespreek nie. Vertel hulle kortliks dat jy glo 'n bepaalde leer is waar en goed om te glo, maar jy hoef nie daardie oomblik in 'n debat daaroor te tree nie.

V: In Rom 14:19, wat is 'n paar maniere waarop ons aktief kan werk om vrede en harmonie in die kerk te bevorder?

A: Kyk eers om jou heen en sien waar daar 'n behoefte aan beter harmonie is. Soms is dit een individu met wie die meeste ander sukkel om oor die weg te kom. Ander kere is dit twee faksies wat nie mekaar vertrou of nie van mekaar hou nie. Soms is dit 'n kwessie van die sterkes teenoor die swakker broers. Paulus doen hoofsaaklik 'n beroep op die sterker broers om sensitief te wees teenoor die swakkeres.

V: In Rom 14:20-21, 'n C5-agtige gelowige (hulle wil soms nie Christene genoem word nie) het geleer dat Christene, selfs in Amerika, nie varkvleis moet eet nie, omdat dit vir sommige Moslems aanstootlik is, alhoewel hulle skaaldiere en kamel sal eet, wat teen die dieet van die Jode in die Ou Testament is. Mense wat beesvleis eet, is aanstootlik vir sommige Hindoes. Die Jainiste leer dat jy nie ná sononder moet eet nie. Die Pythagoreërs het geleer dat mense nie bone moet eet nie. Wat sou jy oor daardie dinge sê?

A: As jy elke gebruik van elke enkele godsdiens volg, sou die lewe moeiliker wees; veral as die gebruike van een godsdiens in stryd is met dié van 'n ander. Vier punte om in die antwoord in ag te neem.

1) As Christene het ons die vryheid om watter vleis (of bone) ook al ons wil, te eet wanneer ons wil.

2) Ons moet nie toelaat dat mense sê dit is verkeerd om sekere kosse te eet, of op sekere tye nie.

3) Egter, ter wille van 'n ander persoon se gewete, wil ons nie in hul teenwoordigheid doen wat hulle as aanstootlik beskou nie.

4) As daar egter gevra word, moet ons nie lieg nie en sê dat ons wel eet.

V: In Rom 15:1-3, hoe verskil 'n Christen wat God en homself wil behaag, en nie baie omgee vir ander nie, van een wat leef om eers God en dan ander te behaag?

A: Die eerste tipe sou nie eens omgee vir die antwoord op die vorige vraag nie. Soms kan Christene 'n "lone ranger"-mentaliteit hê, waar dit net hulle is wat met God gemeenskap het, en hulle gee nie om vir ander nie. 'n Christen kan homself toelaat om te doen wat hy weet vir homself reg is, sonder om te besef of om te gee dat dit iemand anders kan laat struikel. 'n Christen in die eerste kategorie sou bekommerd wees of hulle groei, of hulle gevoed en versorg word, of die kerk hulle help, en of hulle meer Christusgelyk groei. Dit is alles goed. Maar 'n Christen in die tweede kategorie sou selfs meer bekommerd wees dat ander rondom hulle groei, dat ander gevoed en versorg word, hoe hulle die kerk kan help, en of ander meer Christusgelyk groei.

V: In Rom 15:2, moet ons probeer om ander te behaag, of God te behaag en nie mensebehaagers wees soos Ef 6:6; Kol 3:22; 1 Tess 2:4; en Gal 1:10 sê nie?

A: Ons moet God in die eerste plek behaag. Geskrewe gedeeltes wat wys dat ons God moet behaag (nie net deur die bewegings van gehoorsaamheid te gaan nie) is Hebreërs 11:6; 13:21; 1 Tessalonisense 2:4; 1 Johannes 3:12; Efesiërs 5:10; 6:6; Kolossense 3:20; 3:22, en Prediker 7:26.

Moenie eers ander behaag nie: Om ander te behaag behoort nie ons hoogste doel te wees nie; om God te behaag behoort dit te wees. Jesus het spesifiek gesê dat om jou naaste lief te hê soos jouself die tweede gebod is, nie die eerste nie, in Markus 12:28-31; Matteus 22:37-40; Lukas 10:27-28.

God beveel ons om na Hom toe ander lief te hê en te behaag. Ons moet God eers behaag, en ons kan Hom behaag deur Sy gebooie te gehoorsaam, insluitend 1 Johannes 5:2 en 2 Johannes 5-6. Jesus het gesê die tweede grootste gebod is om ander lief te hê soos ons onsself liefhet. Dit sluit beslis in om hulle te behaag (met een uitsondering wat in die volgende punt genoem word). Dus, as ons God wil behaag, sal ons ander liefhê en hulle behaag.

Dien ander tot hulle goed: Romeine 15:2 voeg by "tot hulle goed". Wanneer daar dinge mag wees wat iemand tevrede kan stel, maar wat sondig is of andersins skadelik vir hulle is, moet jy daardie dinge nie doen nie. In werklikheid, soms omdat ons 'n persoon liefhet, kan ons dinge doen wat dalk nie vir hulle aangenaam is nie, en sal ons dit doen. Natuurlik gaan dit in teen die idee om ander ten alle koste tevrede te stel, maar dit is in ooreenstemming met die liefhê van ander en die behaag van God.

V: In Rom 15:2, wat is 'n paar goeie maniere waarop ons ander meer kan behaag?

A: Daar is 'n aantal dinge om te doen, maar ook 'n aantal dinge om te staak.

Moenie dinge doen wat mense gekrenk laat voel nie. Dit beteken nie net dat jy ander nie moet afkraak nie; dit beteken ook dat jy moet probeer vermy om dinge te doen wat, al is dit nie bedoel om ander af te kraak nie, tog die newe-effek sal hê dat hulle gekrenk voel.

Moenie neerkyk op ander of die indruk gee dat jy dit doen nie. Wys dat jy hulle respekteer, waardeer en eer. Behandel ander as belangriker as jouself, soos Filippense 2:3 sê.

Wees 'n dienaar, eers van God, maar dan van ander.

Hê empatie met die ander persoon; probeer verstaan hoe die lewe deur hul oë lyk. Miskien kan jy nie ten volle nie, afhangende van wat hulle deurgemaak het, maar jy kan steeds probeer.

Geniet jy dit om by die ander persoon te wees, soos Paulus in Romeine 15:24,32 noem? As dit so is, wys dan dat jy daarvan hou om by die ander persoon te wees.

Onderwerp jou: God het vir ons 'n duidelike gebod gegee dat ons die kinders van God moet liefhê, in 1 Johannes 5:2 en 2 Johannes 5-6.

V: In Rom 15:4 gee die Skrif ons waarheid, maar hoe het die Skrif ons ook geduld, vertroosting en hoop gegee?

A: Soos God se waarheid in ons bly en ons lewens transformeer, behoort ons meer geduldig te wees, meer vertroosting te hê en meer hoop te hê terwyl ons groei in die kennis van God.

V: In Rom 15:7, wat beteken dit om ander gelowiges te ontvang soos Christus ons ontvang het?

A: Ons was nie (en is nog steeds nie) sondeloos perfek nie. Ons het waarskynlik nie, en glo nog steeds nie, 100% korrek in elke enkele leer nie. En tog het Jesus, wat 'n sondelose lewe geleef het en alle misteries en kennis ken, ons steeds as Sy volk aanvaar. Hoeveel te meer behoort ons ander gelowiges te aanvaar, wat Christus ten spyte van hul gebreke aanvaar het. Stel jou voor jy dink: Ek weet dat God ons vergewe, maar ek weet nie van ander gelowiges nie, want hulle standaard is hoër as God s'n. Ons moet geduldig wees met ander en dankbaar wees vir hoe geduldig God met ons was.

V: In Rom 15:14, hoe kan ons ander gelowiges vermaan op maniere dat hulle meer geneig is om te luister en te aanvaar?

A: Eerstens, of 'n persoon werklik die korreksie en berisping wat hulle behoort te aanvaar, aanvaar, is die verantwoordelikheid van die persoon wat die vermaning ontvang. As iemand jou op 'n swak manier vermaan, maar hul vermaning is gepas, moet jy dit steeds aanvaar. Nietemin, as die persoon wat die vermaning gee, is daar sekere dinge wat ons kan doen om dit vir hulle makliker te maak om dit te aanvaar.

Moenie hulle berispe asof 'n groter persoon 'n mindere persoon berispe nie, maar rig jou tot hulle as 'n mede-gelowige. Maak seker dat jy beklemtoon wat verkeerd was, hoe ernstig dit is, en die dringendheid om nou te verander. Beklemtoon dat jy hulle nie haat nie, maar hulle steeds liefhet, selfs ná wat hulle gedoen het, maar dat jy haat wat hulle gedoen het.

Een metode wat in sommige gevalle kan werk, is die "Natan die profeet"-benadering. Vra hulle wat die beste manier is, of hoe hulle 'n situasie sou hanteer wat ooreenstem met hulle s'n. Jy kan vra wat hulle vir 'n persoon sou sê om hulle te laat luister en verander. Verduidelik dan dat jy 'n vriend in daardie situasie het: hulle. En met ander woorde dieselfde ding terug aan hulle sê. Jy kan lees hoe Natan iets soortgelyks met Dawid gedoen het in 2 Samuel 12:1-15.

V: In Rom 15:18, wanneer moet jy nie die groot dinge deel wat God deur jou bewerk het nie?

A: Oor die algemeen is dit goed om te deel wat God gedoen het. Jy behoort dit egter nie te doen onder omstandighede of op so 'n wyse dat dit skynbaar grootpraterig is of aandag op jouself trek nie. Jy moet versigtig wees om dit nie eers per ongeluk op 'n manier te doen wat wys dat jy 'n meer effektiewe/nuttige/geseënde dienaar van God as iemand anders is nie.

V: In Rom 15:20, wat het Paulus bedoel met om nie op 'n ander man se fondament te bou nie, en waarom was dit goed om dit te vermy?

A: Aan die een kant moet ons saam met ander gelowiges werk, mekaar aanvul en erken dat die werk die Here s'n is en nie ons s'n nie. Maar wat Paulus hier bedoel het, is dat ons nie op 'n mededingende wyse saam met ander gelowiges moet werk nie, of probeer om mense wat hoofsaaklik na 'n ander goeie gelowige luister, eerder na ons te laat luister. Paulus bespreek die balans hieroor in 1 Korintiërs 3:4-7. Gelowiges speel verskillende note wanneer sommige in harmonie speel, maar ons moet almal dieselfde lied speel.

V: In Rom 15:23, nadat God jou na 'n plek of situasie gelei het, hoe weet jy dat die tyd aangebreek het wanneer jy "nie meer 'n plek in hierdie streke het nie"?

A: Die are is ryp vir die oes. Daar is baie goeie plekke om na toe te gaan om dissipels te maak en die woord te preek, maar van al die goeie plekke om na toe te gaan, waar is die beste plek waar God wil hê jy moet wees, en wanneer verander dit?

As jy nie dadelik 'n oes sien nie, bid dan tot God. Miskien is dit tyd om na 'n ander plek te beweeg. Of miskien wil God hê jy moet langer daar volhard, die saad van die woord saai, en die oes sal later hier kom.

Miskien sien jy 'n goeie oes, en daar is baie oeswerkers. Dit kan wees dat dit, soos by Paulus, tyd is om voort te gaan na plekke waar daar niemand is nie, nou dat ander hierdie bediening kan oorneem.

Soms moet jy op die middele wag om iets te doen. Miskien was een rede waarom Paulus hier sy planne om na Spanje te gaan, in detail uiteengesit het, dat hy gehoop het op finansiële ondersteuning van die Romeinse kerk om te gaan.

God mag dalk nou 'n begeerte in jou hart plant om God se Woord op 'n bepaalde plek te preek.

Uiteindelik kan dit wees dat nuwe Christene besig is om te groei, en dat jou teenwoordigheid, met al jou ervaring, hulle verhinder om vorentoe te tree en die verantwoordelikheid en ervaring in die rolle wat hulle moet bemeester, op te doen.

Uiteindelik is daar geen harde en vaste reëls nie, en jy moet bid vir God se leiding.

V: In Rom 15:24,28, het Paulus ooit na Spanje gereis?

A: Paulus het Romeine geskryf terwyl hy op pad na Jerusalem was (Romeine15:25 ,28), so as hy wel daarheen gereis het, moes dit ná die skryf van Romeine gewees het. Hier is die bewyse dat hy dit gedoen het.

a) Paulus het beoog om daarheen te gaan in Romeine15:24 ,28.

b) Eusebius het voorgestel dat Paulus daarheen gegaan het in Eusebius se Kerkgeskiedenis 2:22:2-3.

c) 1 Clement (96–98 n.C.) 5 (ANF vol. 1 bl. 6, ook ANF vol. 9 bl. 230–231) sê van Paulus: "toe hy by die grense van die Weste aangekom het, het hy sy getuienis voor die owerhede afgelê en so uit die wêreld uitgeskuif." Dit sou vreemd wees dat die "grense van die weste" Rome sou wees, aangesien Clemens vanuit Rome geskryf het.

d) Paulus het dit gedoen volgens 1 Clemens hoofstuk 5 bl. 6, die Muratoriese Kanon hoofstuk 2 reëls 34-39 bl. 603, en die vervalste Handelinge van Petrus (4de eeu?) hoofstukke 1-3. Ek sou nie veel geloof in die Handelinge van Petrus stel nie, maar ek sou eerder die ander twee bronne vertrou.

V: In Rom 15:29, wat is die "volheid van die seën van die evangelie van Christus"?

A: Dit kan na beide Paulus se lewe en sy woorde verwys. Hy kom na hulle toe met sy lewe wat voluit vol is van die seëninge van Christus. Deur sy woorde gaan hy die hele evangelie preek en leer, nie net 'n gedeelte daarvan nie.

V: In Rom 15:30-32, wat is Paulus se vier gebedsversoeke, en waarom is hulle belangrik?

A: Klink dit soos jou gebedsversoeke? Paulus vra spesifiek om gebed

1) Om uit die hand van ongelowiges in Judea bevry te word. Hierop is nie met 'n "ja" geantwoord nie.

2) Sy diens aan die heiliges in Jerusalem is aanneemlik. Paulus bid dat hy in hul behoeftes sal voorsien, soos hy in Romeine 1:10-11 sê.

3) Dat Paulus volgens God se wil met blydskap na hulle sou kom. Dit is meer as net dat Paulus die regte woorde deel. Dit behels dat Paulus se hele wese 'n vaartuig van die evangelie is.

4) Dat Paulus en hulle saam verfris mag word. Blijkbaar was dit vir Paulus belangrik om gelowiges met verfriste geeste te hê. Paulus bid dat die God van vrede by hulle sal wees in Romeine 15:33.

V: In Rom 15:30-32, waarom dink jy het Paulus nie vir meer dinge gevra nie, soos persoonlike veiligheid of gerief?

A: Die vroeë Christene het nie vir fisiese veiligheid en gerief gebid in Handelinge 4:25-31 nie, en die daaropvolgende skudding het aangedui dat God baie tevrede was met hul gebed.

Skynbaar het Paulus gevoel dat sy fisiese veiligheid en gerief nie so belangrik soos daardie dinge was nie. Paulus het geweet dat God vir Hom sou sorg, en dat hy nie sou sterf voordat God dit toegelaat het nie. Paulus was nie daarop gefokus nie; hy was gefokus op die dapper verkondiging van die evangelie.

Paulus het wel gebid om van ongelowiges verlos te word in Romeine 15:31.

V: In Rom 15:32, hoe kan ons beter wees in die "verfrissing" van ander?

A: Wees 'n dienaar. Eerstens, ondersoek jou hart. Oorweeg dat 'n deel van die rede waarom God jou op hierdie aarde hou, is om 'n Christelike waterdraer, of waterdraagster, te wees en verkoeling te bied aan die belangrike heiliges wat Sy werk doen. Filippense 2:3 sê om ander belangriker as jouself te ag. Empathiseer met ander; stel jouself in hulle skoene, so om te sê.

Maar wees versigtig dat jou "moedinspruiting" nie eintlik 'n subtiele vorm van ontmoediging is nie. Byvoorbeeld, wanneer jy vir iemand sê: "jy hou so goed vol, terwyl enige normale persoon baie sou sien waaroor hulle regtens kan kla", het jy hulle regtig aangemoedig of ontmoedig?

Moedig hulle aan om vol te hou, standvastig te bly en in die Here te rus. Moenie net "vir hulle kla" en dit aanmoediging noem nie.

V: In Rom 15:33, hoe kan dit wees dat die Here 'n God van vrede is, aangesien Eks 15:3 sê God is 'n kryger?

A: Die Bybel sê nooit dat God net 'n vredesmaker is, of dat God vrede is nie. In plaas daarvan noem die Bybel dat God toorn het sowel as dat Hy 'n God van vrede is. Net soos 'n kryger vrede vir ander kan beveel en beskerm, kan God vrede beveel.

V: In Rom 16, dui hierdie lang lys van mense in 'n stad wat Paulus nie besoek het nie, daarop dat hierdie brief nie regtig aan die Romeine geskryf is nie (Asimov's Guide to the Bible bl. 1097) of dat Rom 16 nie regtig deel van die brief aan die Romeine was nie (Asimov's Guide to the Bible bl. 1093)?

A: Nee. Van die meer as 28 mense wat Paulus genoem het, was een van Asië, drie was Paulus se familielede, en sommige was mede-werkers wat Paulus van Korinte en ander plekke geken het. Daarbenewens sê niks dat Paulus elkeen van hierdie individue persoonlik ontmoet het nie; sommige was dalk werkers waarvan Paulus tweedehands gehoor het en wat hy wou aanbeveel. Die Evangelical Commentary on the Bible bl. 955 en The Expositor's Bible Commentary vol. 10 bl. 162 voeg by dat dit nie ongewoon sou wees vir mense om baie te reis in die kommersiële wêreld van die Romeinse Ryk nie.

V: In Rom 16:1-2, wat is interessant aan Febe?

A: Of het Paulus haar as sy gesant gestuur, of was sy deur Paulus bekend daarvoor dat sy vir die bediening gereis het.

Ons weet egter nie hier of Paulus haar direk na Rome gestuur het, of, wat meer waarskynlik is, dat Paulus haar net die brief laat dra het omdat sy tog al na Rome gegaan het. Die Griekse woord vir dienaar hier, diakonon, is dieselfde woord wat vir diakens gebruik word in Filippense 1:1; en 1 Timoteus 3:8,10,12. Dit word ook gebruik in Romeine 15:8 en 1 Korintiërs 3:5.

Phoebe kom van die Griekse woord vir helder, en is 'n bynaam van die god Apollo. Dit was 'n heidense naam, maar dit was aanvaarbaar om 'n heidense naam as Christen te behou.

V: In Rom 16:5, waarom sou Christene in hulle huis vergader?

A: Alle kerke het destyds in huise byeengekom. Hulle het na katakombe en geheime plekke gegaan toe vervolging begin het. Kerkgeboue het eers in die laat tweede eeu verskyn. Aangesien Aquila en Priscilla albei tentmakers was, kon hulle blykbaar 'n huis bekostig wat groot genoeg was vir 'n groep gelowiges om in Rome bymekaar te kom. Toe hulle in Korinte gewoon het, het hulle ook 'n kerk in hul huis gehad.

V: In Rom 16:7, was Andronikus en Junia apostels, aangesien hulle onder die apostels bekend was?

A: Nee. Dit beteken dat Andronikus en Junia deur die apostels besonder opgemerk is. As 'n kanttekening is hulle deur kerkskrywers tot 325 n.C. glad nie genoem nie. Daar is 'n mate van onsekerheid oor die geslag van Junia. Die Evangelical Commentary on the Bible, bl. 956, sê egter dat die bewyse daarop dui dat Junia 'n vrou was; as Junia 'n man was, sou dit die enigste plek in die hele Griekse literatuur wees waar dit 'n mansnaam was.

V: In Rom 16:10, waarom is "huishoudings" gegroet?

A: Die Grieks hier is "behoort aan", so dit het waarskynlik nie primêr na 'n vrou en kinders verwys nie. 'n Welgestelde huishouding sou baie slawe gehad het, en dit het na die slawe verwys.

V: In Rom 16:9,12, wat is interessant aan die name Tryphena, Tryphosa en Urbanus?

A: Hierdie vrouename beteken "fyn" en "luuks", wat nie besonder beskrywend is van hardwerkende vroue nie. Hulle kon aristokraties gewees het, eerder as uit die laer klasse of slawe. Maar Paulus sê, ongeag hul name, hulle was hardwerkende vroue. Net so is Urbanus 'n mansnaam wat "verfynd" of "elegant" beteken, en dit moes lekker gewees het om bedien te word deur 'n werker wie se naam "elegant" beteken het. Aan die ander kant was Hermas, Hermes en Ampliatus algemene slaawname. In die kerk het jy "adelike" welgestelde mense, en armer mense en selfs slawe wat almal saam in eenheid as gelykes werk, een in die Here.

V: In Rom 16:13, is hierdie Rufus dieselfde Rufus in Markus 15:21, wat die seun van Simon van Cirene was wat Jesus se kruis gedra het?

A: Dit kan wees, maar nie noodwendig nie. Rufus, wat "rooi" beteken, was 'n algemene naam.

V: In Rom 16:25 en 1 Pet 1:10-12, hoe is Jesus Christus geheimgehou totdat Hy gekom het, aangesien soveel Ou-Testamentiese profesieë na die Messias verwys?

A: Net soos 'n persoon 'n geheim as 'n raaisel kan noem sonder om dit te verduidelik, noem die Ou Testament dikwels die geheim van die profesie van die komende Messias, sonder om die Verlossing van Jesus te verduidelik.

V: In Rom 16:17-18, waarom waarsku Paulus mense so dikwels oor valse of ongoddelike leraars?

A: Dit kan 'n kombinasie wees van wat hy in mense gesien het, wat hy in hul vatbaarheid gesien het, en profesie in Handelinge 20:29-31. Paulus het dit ook in 1 Timoteus 4:1-3 en 2 Timoteus 4:3-4 geprofeteer. Die woord vir "hindernis" hier, skandala, beteken nie groot blokke nie, maar eerder strikke of lokvalle. Die mense wat mislei word, is akakon in die Grieks, wat onskuldig of onwetend beteken. Die woord "onskuldig" in die konteks van die bose is 'n verwante woord, akeraios in die Grieks, wat onverswak of onvermeng kan beteken.

Paulus se regmatige sorg vir die kerk om teen valse leraars te waak, het egter nie met die tyd afgeneem nie. Alhoewel sommige gelowiges wat die skare bewaak as "kettersjagters" bespot het, is dit belangrik om die skare teen geestelike wolwe te beskerm.

V: In Rom 16:17-18, hoe dien verdeeldheidstigters hul eie "buik" of begeertes?

A: Mense is dikwels verdeeldend vir hul eie doeleindes, al is dit nie noodwendig slim of intelligente doeleindes nie.

Dit kan oor hulself gaan: Hulle kan verdeeldheid saai of onaangenaam optree omdat dit hulle 'n gevoel van selfbelang gee en hul trots voed. Hulle kan voel dat hulle 'n bydrae lewer deur die waghond te wees, of deur nie iemand maklik met iets weg te laat kom nie. Op 'n vreemde manier kan hulle moeilik wees, en dan voel dat hulle grootmoedig 'n bydrae lewer wanneer hulle uiteindelik toegee en dit toelaat.

Dit kan oor geld gaan: Hulle kan meer verkope of geleenthede hê as hulle iemand anders afbring. Of hulle dink hul baas sal dalk gelukkiger met hulle wees as hulle iemand 'gaslight', om te probeer om hulle sleg te laat lyk.

Dit kan oor die ander persoon gaan: Hulle is verdeeldend om iemand anders af te trek, selfs al laat dit hulle self 'n bietjie in die oë van ander daal. Sommige het Paulus om daardie rede teëgestaan in Filippense 1:15-16.

Dit kan oor iets gaan: As hulle saamstem en saamloop met iets, kan dit vir hulle 'n finansiële verlies inhou.

Dit kan oor hul gehoor gaan: Hulle dink dit laat hulle goed lyk in die oë van ander, en soms is dit so. Hulle kan dink dit laat hulle lyk asof hulle taai, slim of 'n goeie uitvoerende beampte of leier is. Om dit op te som, dink hulle hulle kan hul agting in die oë van ander verhoog en hulleself wys as 'n mag waarmee rekening gehou moet word.

V: In Rom 16:23, watter argeologiese bewyse is daar vir Erastus?

A: In Romeine 16:23 groet Paulus Erastus, die stadsbode van die stad waaruit hy geskryf het (Korinte). Dit kan dieselfde Erastus wees in 2 Timoteus 4:20 en Handelinge 19:22.

In 1929, tydens die uitgraving van Korinte, is op 'n hergebruikte bestratingklip die volgende inskripsie gevind: "Erastus, kurator van openbare geboue, het hierdie bestrating op eie koste gelê."

V: In Rom, wanneer is die boek van Romeine geskryf?

A: Waarskynlik gedurende die winter van 56/57 n.C.

V: Hoe weet ons dat die brief aan die Romeine werklik deur Paulus geskryf is?

A: Op verskeie maniere:

Die boek Romeine self sê dit, en die vroeë kerk het dit nooit bevraagteken nie.

Die Muratorianse Kanon (170–210 n.C.) hoofstuk 3 (ANF vol. 5) bl. 603 noem dat Paulus in sy briewe aan sewe kerke geskryf het: Korintiërs (2 briewe), Efesiërs, Filippense, Kolossense, Galasiërs, Tessalonisiërs (2 briewe), Romeine. Paulus het Filemon, Titus en twee briewe aan Timoteus geskryf.

Irenaeus van Lyon (182–188 n.C.) haal Romeine 1:1–4 aan as deur Paulus geskryf aan die Romeine. Irenaeus teen die Hereesie, boek 3, hoofstuk 16.3, bl. 441. Ook Romeine 8:36 as deur Paulus in sy brief aan die Romeine in Irenaeus teen die Hereesie, boek 2, hoofstuk 22.2, bl. 390

Irenaeus van Lyoon (182-188 n.C.) "dus, wanneer Paulus menslike swakheid uiteensit, sê hy: 'Want ek weet dat in my, dit is in my vlees, geen goeie ding woon nie,' wat wys dat die 'goeie ding' van ons saligheid nie van ons af kom nie, maar van God. En weer: 'Elke mens is 'n ellendeling; wie sal my van die liggaam van hierdie dood verlos?' [Romeine 7:24] Dan stel hy die Verlosser voor, [en sê: ] 'Die genade van Jesus Christus, onse Here.'" Irenaeus, Teen die Ketterse boek 3 hfst.20.3 bl.450

Tertullianus (207/208 n.C.) noem dat Paulus die outeur is van Galasiërs, Korintiërs, Filippense, Tessalonisiërs, Efesiërs en Romeine in Teen Marcion, boek 4, hoofstuk 5, bl. 350.

Tertullianus (198–220 n.C.) "Maar hoe staan dit met Paulus, ... Soos ook in sy brief aan die Romeine: 'En nie net dit nie, maar ons roem ook in beproewinge, omdat ons weet dat beproewing lydsaamheid werk, en lydsaamheid deug, en deug hoop; en hoop nie beskaam nie.' [Romeine 5:3-5a] En weer: 'En as ons kinders is, dan erfgename, erfgename van God, en mede-erfgename met Christus: as ons saam met Hom ly, sodat ons ook saam verheerlik mag word. Want ek reken dat die lyding van hierdie tyd nie werd is om vergelyk te word met die heerlikheid wat in ons geopenbaar sal word nie.' En daarom sê hy later: 'Wie sal ons skei van die liefde van God? Sal dit verdrukking, of benoudheid, of honger, of naaktheid, of gevaar, of swaard wees? (Soos geskrywe is: Om Uentwil word ons die hele dag lank gedood; ons word soos slagskape getel), Neen, in al hierdie dinge is ons meer as oorwinnaars deur Hom wat ons liefgehad het. Want ons is oortuig dat nie die dood of die lewe, of krag, of hoogte, of diepte, of enige ander skepsel, ons sal kan skei van die liefde van God wat in Christus Jesus, onse Here, is nie.' [Romeine 8:17-39] Scorpiace hfst.13 bl.646

Hippolytus (222-235/6 n.C.) haal Romeine 1:17 aan as deur Paulus, Traktaat oor Christus en die Antichris, hoofstuk 64, bl. 218. Sien ook Teen die Hereesie van Een Noetus, hoofstuk 4, bl. 225

Origen (225–253/254 n.C.) "Maar Paulus, as 'n liefhebber van die waarheid, sê van sekere wyse manne onder die Grieke, wanneer hulle stellings waar is, dat 'alhoewel hulle God geken het, hulle Hom nie as God verheerlik het nie, en hulle was ook nie dankbaar nie.' En hy getuig dat hulle God geken het, en sê ook dat dit nie sonder goddelike toestemming met hulle gebeur het nie, met hierdie woorde: 'Want God het dit aan hulle getoon;' wat, dink ek, vaagweg verwys na dié wat van sinlike dinge tot dié van die verstand opklim, wanneer hy byvoeg: 'Want die onsigbare dinge van God, van die skepping van die wêreld af, word duidelik gesien, omdat hulle deur die dinge wat gemaak is, verstaan word, selfs Sy ewige krag en Goddelikheid; sodat hulle sonder verskoning is: omdat hulle, toe hulle God geken het, Hom nie as God verheerlik het nie, en ook nie dankbaar was nie.'" [Romeine 1:19-21a] Origene teen Celsus boek 3 hoofstuk 47 bl. 483

Novatianus (250-257 n.C.) noem Romeine 1:20 as deur die apostel Paulus. Traktaat Oor die Drie-eenheid hfst. 3 bl. 614

Cyprianus van Kartago (c.246-258 n.C.) noem die "Brief van Paulus aan die Romeine" in Verhandelings van Cyprianus - Getuienisse hfst.45 bl.546.

By die Sewende Raad van Karthago (258 n.C.) haal Paulus van Obba (gedeeltelik) die helfte van twee verse, Romeine 3:3b-4a, as deur die apostel aan op bl. 570

Adamantius (c.300 n.C.) Adamantius haal Romeine 7:12 aan as deur Paulus. Dialoog oor die Ware Geloof tweede deel hoofstuk 20 bl.105. Sien ook dieselfde werk eerste deel hoofstuk 21 bl.64

Victorinus van Pettau (gemartel in 304 n.C.) noem die Ou en Nuwe Testament in sy Kommentaar op die Openbaring van die Gelukkige Johannes bl. 345. Hy lys die briewe van Paulus as Romeine, Korintiërs, Galasiërs, Efe­siërs, Tessalonisiërs, Filippense, Kolossense, Timoteus en haal 1 Timoteus 3:15 aan in hoofstuk 16, bl. 345. Hy gaan voort om 1 Korintiërs 15:53 op bl. 346 aan te haal.

Methodius (270–311/312 n.C.) haal Romeine 8:19–21 aan as "Paulus getuig duidelik". Diskours oor die Opstanding deel 1 hfst. 8 bl. 365

V: In Rom, hoe weet ons dat die Skrif vandag 'n betroubare bewaring is van wat oorspronklik geskryf is?

A: Op 'n hoë vlak, voor 325 n.C., haal die Bybelmanuskripte en vroeë Christelike skrywers 84,5% van die boek Romeine aan. Dit is alles behalwe 65,6 verse uit 433 verse. Sien https://www.biblequery.org/Bible/BibleCanon/EarlyChristianNTQuotes.xlsx vir meer inligting. As ons dit in meer besonderhede uitsplits, is daar drie aanvullende antwoorde.

1. God het belowe om Sy woord te bewaar in Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1 Petrus 1:24-25; en Matteus 24:35.

2. Bewyse van die vroeë kerk. Vroeë kerkskrywers tot by die Konsilie van Nicea I (325 n.C.) het ongeveer 497 keer uit Romeine aangehaal, nie ingesluit toespelings nie. Hierdie 21 skrywers het 57% van die boek Romeine aangehaal, met gedeeltelike verse as breuke getel. Dit is 246,0 uit 'n totaal van 433 verse. Sien https://www.biblequery.org/Bible/BibleCanon/EarlyChristianNTQuotes.xlsx vir al die besonderhede.

Hier volg die voor-Nikeese skrywers wat na verse in Romeine verwys het, gevolg deur die skrywers daarna.

Klemens van Rome (96-98 n.C.) haal Romeine 1:32v. (9 uit 23 woorde) aan in 1 Klemens hfst.34, deel 1 bl.14; deel 9 bl.239

Polycarp (c.150 n.C.) Romeine 14:10b,12 1 ½ aanhaling Brief van Polycarp aan die Filippense hfst.6 bl.34

(Die Ante-Niceense Vaders, vol. 1 bl. 591, bevat vier verwysings in Justus die Martelaar se werke in die bylae, maar na my mening is hierdie nie duidelik genoeg om as verwysings te geld nie.)

Teofilus van Antiochië (geskryf 168–181/188 n.C.) haal Romeine 2:7 en 2:8,9 aan in Theophilus aan Autolycus, boek 1, hoofstuk 14, bl. 93. Hy haal 'n deel van Romeine 13:7,8 aan in Theophilus aan Autolycus, boek 3, hoofstuk 14, bl. 115. Dit is die enigste plekke waar hy na Romeine verwys.

Christene van Wene en Lugdunum (177 n.C.) ANF vol. 8 bl. 778 haal 15 uit 17 woorde van Romeine 8:18 aan

Irenaeus van Lyoon (182–188 n.C.) haal Romeine 1:1–4 aan as deur Paulus geskryf aan die Romeine. Irenaeus, Teen die Hereسيes, boek 3, hoofstuk 16.3, bl. 441. Hy verwys ook na Romeine8:36 as deur Paulus in sy brief aan die Romeine in Irenaeus, Teen die Hereسيes, boek 2, hoofstuk 22.2, bl. 390

Passion of the Scillitan Martyrs (180–202 n.C.) bl. 285 (gedeeltelik, Paulus) "Wat is die dinge in jou borskas? Speratus het gesê: Boeke en briewe van Paulus, 'n regverdige man."

Muratoriese kanon (170–210 n.C.) ANF vol. 5 bl. 603 noem dat Paulus in sy briewe aan sewe kerke geskryf het: Korintiërs (2 briewe), Efesiërs, Filippense, Kolossense, Galasiërs, Tessalonisiërs (2 briewe), Romeine. Paulus het Filemon, Titus en twee briewe aan Timoteus geskryf.

Klemens van Alexandrië (193-217/220 n.C.) haal Romeine 16:19 aan deur die Apostel in die Brief aan die Romeine. Die Instrukteur, boek 1, hoofstuk 5, bl. 214

Tertullianus (198–220 n.C.) sê: "die Apostel vermaan die Romeine" en haal Romeine 13:1 aan in Scorpiace hfst. 14 bl. 647.

Hippolytus (222–235/6 n.C.) haal Romeine 1:17 aan as deur Paulus, Traktaat oor Christus en die Antichris, hoofstuk 64, bl. 218

Commodianus (c.240 n.C.) (gedeeltelik) praat van Salomo en Paulus die apostel. Instruksies van Commodianus hfst.31 bl.209

Teodotus, waarskynlik 'n Montanist (ca. 240 n.C.), haal 'n kwart van Romeine 8:15 aan, wat ook 'n kwart van Galasiërs 4:6 is, in sy brief hoofstuk 19 bl. 45

Origenes (225–253/254 n.C.) haal Romeine 9:16 aan as "in Paulus" [beide Latynse en Griekse weergawes] Origenes teen Celsus boek 3 hfst. 1 bl. 307

Novatianus (257 n.C.) verwys na Romeine 1:20 as deur die apostel Paulus. Traktaat oor die Drie-eenheid hfst.3 bl.614

Traktaat teen Novatian (254-256 n.C.) h.12 bl.661 haal Romeine 14:4 aan as deur die apostel. Dit haal gedeeltes uit Romeine 2:11 aan in h.16 bl.662.

Cyprianus (c. 246–258 n.C.) haal aan uit "die brief van Paulus aan die Romeine" in Traktaat 12, derde boek 17, onder andere plekke.

Moyses et al. aan Cyprianus (250–251 n.C.) haal Romeine 8:35 aan as deur die apostel. Briewe van Cyprianus, Brief 25, hoofstuk 4, bl. 303

By die Sewende Raad van Karthago (258 n.C.) op bl. 570 haal Paulus van Obba die helfte van twee verse aan, Romeine 3:3 (volledige aanhaling); 3:4a (11 van 26 woorde aangehaal), as deur die apostel.

Dionysius van Alexandrië (c.246-265 n.C.) verwys na 1/3 van Romeine 14:23 as deur die apostel. Brief aan die biskop Basilides kanon 4 bl. 96.

Adamantius (c.300 n.C.) verwys na Romeine 2:16. Hy haal ook Romeine 6:13 aan as deur die Apostel, en haal Romeine 7:12 aan as deur Paulus

Victorinus, biskop van Petau in Oostenryk (gemartel in 304 n.C.) Noem die Ou en Nuwe Testamente in sy Kommentaar op die Openbaring van die Gelukkige Johannes bl. 345. Hy lys die briewe van Paulus as Romeine, Korintiërs, Galasiërs, Efesiërs, Tessalonisiërs, Filippense, Kolossense, Timoteus en haal 1 Timoteus 3:15 aan in hoofstuk 16 bl. 345. Hy gaan voort om 1 Korintiërs 15:53 aan te haal op bl. 346

Petrus van Alexandrië (306,285-311) Romeine 10:8-10. Die Kanonieke Brief kanon 5 bl. 271. Hy haal die helfte van Romeine 2:11 aan in Die Kanonieke Brief kanon 7 bl. 272.

Methodius (270–311/312 n.C.) haal Romeine 8:19–21 aan as "Paulus getuig duidelik". Diskours oor die Opstanding deel 1 hoofstuk 8 bl. 365

Athanasius van Alexandrië (c.318 n.C.) haal Romeine 1:26v (13/22 woorde aangehaal); 1:27a (24/35 woorde aangehaal) aan "soos Paulus gesê het, die heilige dienaar van Christus" Teen die Heidene hfst.26 bl.17

Laktantius (c.303-c.325 n.C.) verwys na Romeine 1:22 in Die Goddelike Institute boek 2 hfst. 3 bl. 44. Hy verwys na Romeine 1:21-23 in Die Goddelike Institute boek 4 hfst. 1 bl. 101

Alexander van Alexandrië (313–326 n.C.) haal Romeine 8:32 aan as deur St. Paulus. Briewe oor die Ariaanse kettery Brief 1 hfst. 8 bl. 294

Eusebius van Caesarea (318-339/340)

Van Nicea tot Efese (325 n.C.–431 n.C.)

Aphrahat/Aphraates (337-345 n.C.) verwys na Romeine as Skrif. Geselekteerde Demonstrasies

Hegemonius (4de eeu) wat Archelaus (262-278 n.C.) aanhaal, haal Romeine 5:14 as Skrif aan in sy betoog met Manes. Betoog met Manes hfst. 29 bl. 202

Philo van Karpasia (4de eeu) verwys na Romeine 10:15

Serapion (na 362 n.C.)

Marius se antwoord aan die Ariaanse Candidus (359–362 n.C.)

Victorinus van Rome (na 363 n.C.)

Athanasius van Alexandrië (367 n.C.) lys die boeke van die Nuwe Testament in Feesbrief 39 bl. 552

Hilarius van Poitiers (355–367/368 n.C.) haal Romeine 1:2–4 aan as deur Paulus. Oor die Drie-eenheid, boek 7, hoofstuk 25, bl. 129

Hilarius van Poitiers (355–367/368 n.C.) haal Romeine 6:10–11 aan: "weer aan die Romeine skryf hy [die geseënde Apostel]" In Die Drie-eenheid, boek 9, hoofstuk 13, bl. 159

Synopsis Scripturae Sacrae (350–370 n.C. of 5de eeu) noem Paulus se brief aan die Romeine as deel van die Nuwe Testament. Dit haal heel Romeine 1:1 aan.

Cheltenham-kanon (=Mommsen-katalogus) (ca. 360–370 n.C.)

Titus van Bostra (voor 378 n.C.)

Efraim die Siriese (350-378 n.C.)

Basil van Cappadocië (357-378/379 n.C.) haal Romeine 11:36 aan as deur Paulus. Oor die Gees hfst.5 bl.5

Sinode van Laodicea (in Frygië) (343–381 n.C.) kanon 60 bl. 159 lys die boeke van die Ou Testament en die Nuwe Testament. Kanon 59 bl. 158 sê dat slegs die kanonieke boeke van die Ou en Nuwe Testamente in die kerk gelees mag word.

Ambrosiaster (na 384 n.C.)

Cyril van Jerusalem (c.349-386 n.C.) noem Romeine 8:14 as deur Paulus aan die Romeine geskryf, Lesing 14.29 bl.102

Apollinaris van Laodicea (c.390 n.C.)

Ambrosius van Milaan (370–390 n.C.) haal Romeine 1:24–25 aan as deur "Paulus, wat, vervul met die Gees van God." Oor die Christelike Geloof boek 1 hfst. 16.101 bl. 218.

Ambrosius van Milaan (370-390 n.C.) haal Romeine 8:32 aan as Skrif. Oor die Christelike Geloof, boek 1, hoofstuk 17, paragraaf 109, bl. 219.

Gregorius van Nazianze (330-391 n.C.)

Pacianus van Barcelona (342–379/392 n.C.) haal Romeine 2:4–5 aan as deur die apostel Paulus. Oor Boetelinge hfst. 11.2 bl. 84

Gregorius van Elvira (na 392 n.C.) verwys na Romeine 7:22 en ander gedeeltes

Amphilochius (-394/397 n.C.) in Iambi ad Seleucum

Gregorius van Nyssa (c.356-397 n.C.) sê dat Romeine 1:1 deur Paulus geskryf is in Teen Eunomius boek 2 hoofstuk 4 bl.105 en die Brief aan die Romeine in Teen Eunomius boek 2 hoofstuk 9 bl.117

Didymus die Blind (398 n.C.)

Diodore (398 n.C.)

Die skismatiese Lucifer van Cagliari, Sardinië (361–c.399 n.C.)

Siriëse Boek van Stappe (Liber Graduum) (350–400 n.C.)

Siriese Katalogus van St. Katarina (ca. 400 n.C.)

Makarius/Simeon (4de/5de eeu)

Asterius van Emesa (c.400 n.C.)

Makarius/Simeon (4de/5de eeu)

Maximinus van Turijn (4de/5de eeu)

Epiphanius van Salamis (360–403 n.C.)

Pous Innocentius I van Rome (ca. 405 n.C.)

Rufinus (374-406 n.C.)

Gaudentius (na 406 n.C.) verwys na Romeine8:35 en ander verse

Chromatius (oorlede 407 n.C.)

Johannes Chrysostomus (392–407 n.C.) het 32 preke oor Romeine neergeskryf.

Severianus (na 408 n.C.)

Niketa van Remesiana (361-c.415 n.C.)

Rufinus (374–406 n.C.) vertaal Origenes (225–253/254 n.C.) aanhalings uit Romeine 1:1–4 in Paulus se brief aan die Romeine. de Principiis boek 2 hoofstuk 4.2 bl. 276

Orosius/Hosius van Braga (414-418 n.C.)

Kerkraad van Karthago (393-419 n.C.)

Jerome (374-420 n.C.) haal Romeine 7:6 aan as "sê die apostel". Briewe van Jerome Brief 69 hfst.7 bl.146

Augustinus van Hippo (388–430 n.C.) noem dat die apostel Romeine skryf in Die Stad van God, boek 20, hoofstuk 1, bl. 421

Die semi-Pelagiaanse Johannes Cassianus (419–430 n.C.) haal Romeine14:10 ,11 aan as "die apostel… wat aan die Romeine skryf" in Die Sewe Boeke van Johannes Cassianus, boek 3, hoofstuk 7, bl. 566

Nilus (c.430 n.C.) verwys na Romeine 7:12.

Marcus van Eremita (na 430 n.C.)

Die Raad van Efese (Junie–Sept. 431 n.C.) verwys na Romeine.

Bewyse van ketels en vervalste boeke

Marcion (c.160 n.C.) verwys na Romeine as deur Paulus, volgens Adamantius en Tertullianus.

Tatianus (c.172 n.C.) verwys na Romeine 1:20 in die Toespraak van Tatianus aan die Grieke, hoofstuk 4, bl. 66.

Die ketter Manes (262–278 n.C.) aanvaar as Skrif Archelaus wat Romeine 5:14 aanhaal. Dispuut met Manes hfst. 29 bl. 202

Manicheese ketter Faustinus van Milevis/Milevum (na 383 n.C.)

Die ketter Priscillianus (c. 385 n.C.) verwys na Romeine 8:11

Die Donatistiese ketter Tyconius (na 390 n.C.)

Uiterste Ariaanse Eunomius van Cyzicus (c.360-383/394 n.C.)

Die ketter Pelagius (416-418 n.C.)

Die Pelagiaanse ketter Theodorus van Mopsuestia (392-423/429 n.C.)

Die pelagiaanse ketter Julianus van Eclanum (c.454 n.C.)

Ons het vandag nog al hierdie.

3. Die vroegste manuskripte wat ons van Romeine het, toon dat daar klein manuskripverskille is, maar geen teologiese beduidende foute nie. Die 7 manuskripte van Romeine tot by die Konsilie van Nikaea I (325 n.C.) haal 63,5% van Romeine aan. Dit is 275 aangehaalde verse uit 'n totaal van 433 verse. Sien https://www.biblequery.org/Bible/BibleCanon/EarlyChristianNTQuotes.xlsx vir al die besonderhede.

p27 Romeine 8:12-22,24-27;8:33 -9:3; 9:5-9 (3de eeu) Die Volledige Teks van die Vroegste Nuwe-Testamentiese Handskrifte het 'n prent van 'n deel van 'n bladsy van p27 op bl. 109.

3de eeu - 1968 - Die Teks van die Nuwe Testament.

p40 Rom 1:24-27; 1:31-2:3; 3:21-4:8; (2 uit 19 letters van 6:2; 7 uit 62 letters van 6:3) 6:4-5; (7 uit 56 letters van 6:15); 6:16; 9:17,27 (3de eeu) Aleksandrynse teks.

3de eeu - 1968 - Die Tekst van die Nuwe Testament noem nie verse 6:2-3, 15 nie

p46 Chester Beatty II 100-150 n.C. Romeine 5:17-6:3; 6:5-14; 8:15-25,27-35; 8:37-9:32; 10:1-11:22; 11:24-33; 11:35-15:9; 15:11-16:27 , en ander gedeeltes van Paulus se briewe en Hebreërs. (233 verse van Romeine) Die Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts bevat 'n foto van 'n gedeelte van p46 op bl. 192. Daar word ook op bl. 197-198 gesê dat die gehalte en die stichimetriese merkers toon dat 'n professionele skrywer dit geskryf het.

Eerste helfte van die 3de eeu - 1936 - Frederic G. Kenyon volgens The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

2de eeu, 200 n.C. - 1935 - Ulrich Wilcken volgens The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

200 n.C. - 1968 - Die Teks van die Nuwe Testament.

81–96 n.C. – 1988 – Young Kyu Kim volgens The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts.

Ongeveer 200 n.C. - 1975 - Aland et al. derde uitgawe.

Ongeveer 200 n.C. - 1998 - Aland et al. vierde hersiene uitgawe.

Vroeë tot middel van die 2de eeu - 1999 - Die Volledige Teks van die Vroegste Nuwe-Testamentiese Handskrifte. Dit is deels gebaseer op die feit dat die handskrif baie soortgelyk is aan Papirus Oxyrhynchus 8 (laat eerste of vroeë tweede eeu) en Papirus Oxyrhynchus 2337 (laat eerste eeu).

Green se Versameling (vroeë derde eeu) Romeine 9:18-21 en 'n deel van Romeine 10

p113 (=Papyrus Oxyrhynchus 4498) Romeine2:12 –13,20 (3de eeu)

Unciaal 0220 (c.300 n.C.) Romeine4:23 –5:3; 5:8–13 (c.300 n.C.) Die Volledige Teks van die Vroegste Nuwe-Testament-Handskrifte, bl. 646, sê dat hierdie handskrif oral ooreenstem met Vaticanus behalwe by Romeine 5:1. Dit sê ook dat alhoewel Romeine 5:8–13 daar ook is, dit te beskadig is vir rekonstruksie.

Na Nicea I (325 n.C.)

Vaticanus [B] 325-350 n.C.

Sinaïtikus [Si] 340-350 n.C.

p10 (=Papyrus Oxyrhynchus 209) Romeine 1:1-7 (4de eeu). Aleksandrynse teks

4de eeu - 1968 - Die teks van die Nuwe Testament.

Ou Siriësch (c. 400 n.C.)

Bohairiese Kopties [Boh] 3de/4de eeu

Fayyumic-Kopties [Fay] 3de/4de eeu

Sahidies-Kopties [Sah] 3de/4de eeu

Siriëse Pesjitta (443-)

Ephraemi Rescriptus (444 n.C.)

Alexandrinus [A] c.450 n.C.

Goots [Goth] 493-555 n.C.

Ephraemi Rescriptus [C] 5de eeu

Armeens [Arm] vanaf die 5de eeu

Claromontanus [D] 5de/6de eeu

Etiopies [Eth] vanaf ca. 500 n.C.

p26 Romeine 1:1-16 c.600 n.C. Ooreenstem met Sinaïtikus en Alexandrinus

c.600 n.C. -1968 - Die Teks van die Nuwe Testament.

p61 Romeine 16:23,25-27; 1 Korintiërs 1:1-2, 4-6; 5:1-3, 5-6, 9-13; Filippense 3:5-9, 12-16, Kolossense 1:3-7, 9-13, 1 Tessalonisense 1:2-3; Titus 3:1-5, 8-11, 14-15 Filemon 4-7. c.700 n.C.

c.700 n.C. - 1968 - Die Teks van die Nuwe Testament.

Omstreeks 700 n.C. - 1975 - Aland et al., derde uitgawe en 1998 – Aland et al., vierde hersiene uitgawe

p94 Romeine 6:10-13,19-22 (5de/6de eeu)

p31 Romeine 12:3-8 7de eeu. Ooreenstem met Sinaïtikus

7de eeu - 1968 - Die Tekst van die Nuwe Testament.

Sien www.BibleQuery.org/Romans Manuscripts.html vir meer oor vroeë manuskripte van Romeine.