< Bijbelvraag over Hosea

V: Wat is de opbouw van het boek Hosea?

A: Hier volgt een beknopte samenvatting van Hosea 1-3

1-3 Hosea’s familie als allegorie

-1-2:1 De ontrouw van Israël

--1:3-9 God zal degenen die niet tot Zijn volk behoren genadeloos verstrooien

--1:10-2:1 God zal degenen die tot Zijn volk behoren barmhartig verzamelen

-2:2-13 Gods berisping en oordeel

-2:14-3:5 God zal haar terugroepen en genade betonen

--2:14-2:23 God roept de Israëlieten terug

--3 Hosea koopt zijn vrouw vrij uit de slavernij

Voor de hoofdstukken 4-14 verdelen commentatoren Hosea op twee verschillende manieren: 1 berisping en meerdere berispingen.

1 berisping: Hier volgt een voorbeeldschema

4:1-6:3 De ontrouw van Israël

6:3-10:15 Gods terechtwijzing en oordeel

11-13 Gods barmhartigheid

- 14 Terugkeer naar God, die vol barmhartigheid is

Een groot nadeel van deze benadering is dat je passages over Gods genade hebt in 5:15-6:3 en 11:8-11, en passages over Gods oordeel in 11:12-13:16.

3 Vermaningen: Hier volgt een overzicht hiervan.

1-3 Hosea’s gezin als allegorie

1:2-9 De beschuldigingen en straffen

1:10-21 De Heer zal zijn volk herstellen

2:2-13 De beschuldigingen en straffen

2:14-3:5 De verlossing door de Heer en Hosea

4-6:3 Beschuldiging van het niet erkennen van God

4:1-5:14 De beschuldigingen en oordelen

4 – Tegen het volk

5:1-5:14 - Tegen de priesters

5:15-6:3 Keer terug en God zal ons genezen

6:4-11:11 Aanklacht wegens het verbreken van Gods verbond

6:4-11:7 De beschuldigingen en oordelen

11:8-11:11 Gods barmhartige verlossing

11:12-14:9 Beschuldiging van ontrouw aan de Heer

11:12-13:16 De aanklachten en vonnissen

14 Bekeer u en God zal u aannemen

V: Wat is de kern van het boek Hosea?

A: In plaats van zich te richten op de wijsheid van God, zoals Spreuken en andere boeken doen, of op het oordeel van God, zoals Obadja, Nahum en andere boeken doen, richt Hosea zich op de sterke emoties van God. God heeft een vurige passie: Hij haat de zonde, maar heeft nog meer liefde voor de verlorenen. God deed zich grote moeite, en liet Hosea zich grote moeite doen, om Israël duidelijk te maken hoe hun verbondsrelatie met Hem er op dat moment voor stond.

V: Wat zijn enkele opvallende kenmerken van Hosea?

A: Hosea is het enige boek over een profeet uit het noorden die tot het volk van het noorden sprak. Enkele kenmerkende benamingen voor God die Hosea gebruikt, zijn „de Allerhoogste“, „de Heilige“, en hij doet een beroep op hun geschiedenis en noemt de gouden kalveren. Natuurlijk zou men niet verwachten dat profeten die tot het zuidelijke koninkrijk spraken, de gouden kalveren nadrukkelijk zouden noemen.

V: Waarom wijken sommige versnummers in Hosea met één af?

A: De Masoretische tekst heeft op sommige plaatsen versnummers die één hoger liggen dan die in de Septuaginta. De verschillende versnummering heeft echter geen invloed op de betekenis.

V: Wanneer is het boek Hosea geschreven, zoals vermeld in Hos 1:1?

A: Het is geschreven rond 760 tot 720 v.Chr. Koning Jerobeam, die in Hosea wordt genoemd, is bij ons bekend als Jerobeam II, over wie in 2 Koningen 14:23-29 wordt gesproken. Jerobeam I, de eerste koning van het afgescheiden noordelijke koninkrijk, had in Bethel en Dan gouden kalveren gemaakt, zodat het volk die kon aanbidden in plaats van naar Jeruzalem te gaan.

V: Waarom worden in Hos 1:1 vier koningen van Juda genoemd, maar slechts één koning van Israël?

A: Hosea zegt het niet. Dit zou kunnen zijn geweest om de legitimiteit van de koningen van Juda te benadrukken ten opzichte van de koningen van Israël. Met andere woorden, Hosea wilde de usurpatoren van de troon van het noordelijke koninkrijk niet met de titel ‘koning’ vereren.

V: Waarom gebood God in Hos 1:1-2 Hosea om een vrouw te nemen die zo was, terwijl in Lev 21:5,13-14 staat dat priesters dat niet mogen doen?

A: Ten eerste staat er nergens in de Schrift dat Hosea een priester was. God had een speciaal doel toen Hij Hosea dit liet doen. Hosea’s vrouw zou een levende allegorie zijn van Israëls ontrouw aan hun God. Met andere woorden: om Israël een voorbeeld te geven.

V: Was Gomer in Hosea 1:1-2 al zo’n vrouw voordat ze met Hosea trouwde, of pas daarna?

A: Eerst wat het antwoord niet is, en daarna het antwoord.

Niet het antwoord: Vooroordelen van verschillende mensen hebben hen ertoe gebracht te geloven dat dit slechts een droom was, of dat Gomer in werkelijkheid rechtvaardig was en dit slechts een allegorie was. De Schrift biedt echter geen ondersteuning voor deze fantasierijke toevoegingen.

Het antwoord: In Hosea 1:2 kreeg Hosea de opdracht om met een overspelige vrouw te trouwen. Enerzijds zou dit een profetische verwijzing kunnen zijn naar wat zij later zou gaan doen. Anderzijds zou zij al vóór het huwelijk een losbandige vrouw kunnen zijn geweest.

V: Zegt God in Hos 1:2-3 tegen Hosea dat hij overspel moet plegen? (Een moslim beweerde dit.)

A: Nee, God heeft Hosea nooit opgedragen overspel te plegen, en Hosea heeft geen overspel gepleegd. Hosea trouwde veeleer met iemand die vroeger een prostituee was geweest en later weer in de prostitutie terechtkwam.

V: Moeten christelijke mannen vandaag de dag, volgens Hos 1:2, ooit een prostituee als vrouw nemen?

A: Nee, want gelovigen zouden alleen met gelovigen moeten trouwen. Bedenk bovendien wat voor geestelijke invloed de vrouw op de man en de kinderen zou hebben.

Een gelovige kan echter wel trouwen met iemand die vroeger een zondig leven leidde, maar zich heeft bekeerd en tot Christus is gekomen. Houd daarbij echter rekening met de vele seksueel overdraagbare aandoeningen die de partner mogelijk heeft. Enkele van de aandoeningen waar je op moet letten zijn chlamydia, gonorroe, syfilis, genitale wratten, herpes, het papillomavirus en aids.

V: Waarom kregen de kinderen van Hosea in Hosea 1:4, 6, 9 zulke vreemde namen?

A: Hoewel sommige inheemse Afrikaanse kinderen vanwege hun religieuze bijgeloof vreemde en negatieve namen kregen, zoals ‘ziekte’, deed Hosea dit niet vanuit culturele overwegingen of persoonlijke voorkeur.

God droeg Hosea op zijn kinderen deze vreemde namen te geven als een teken voor de Israëlieten. Men zou kunnen denken dat God „oneerlijk“ was door Hosea hiertoe te dwingen. God is niet onrechtvaardig, maar God handelt in dit leven wel ongelijk, en God heeft het recht om zo te handelen. God hechtte meer waarde aan het Israëlische volk dan aan het gezinsleven van Hosea. Hosea had er geen bezwaar tegen om op deze bijzondere manier door God gebruikt te worden, en God zal uiteindelijk alles rechtvaardig en billijk maken.

V: Wat weten we uit Hos 1:4 over de vallei van Jizreël?

A: Jizreël verwijst zowel naar een zeer vruchtbare vallei als naar een stad aan de rand van de vallei. Het woord Jizreël betekent ‘door God uitgestrooid of gezaaid’. Maar het kan verwijzen naar een door God gezaaide zegen, of naar een door God gezaaide vloek.

Naboth was een rechtvaardig man, en zijn wijngaard lag in Jizreël, zoals beschreven in 1 Koningen 21. De sterke en slechte koningin Izebel en de zwakke en slechte koning Achab lieten Naboth vals beschuldigen, zodat zij de beste wijngaard konden innemen. Later doodde Jehu Joram, de zoon van Achab, in Jizreël.

Tegenwoordig zijn er tijden van beproeving, of ‘Valleien van Jizreël’, voor individuen (zowel gelovigen als niet-gelovigen) en voor een gemeente. Afhankelijk van de uitkomst van de beproeving kunnen er nieuwe gebieden van bediening, bestemming en zegeningen worden ontsloten, of juist niet.

V: Waarom zou in Hosea 1:4 het bloed van Jizreël op het huis van Jehu komen, aangezien Jehu God volgde?

A: God gebruikte een profeet om Jehu te vertellen dat hij koning over Israël moest worden, wat hij ook deed in 2 Koningen 9. God droeg hem echter niet op om Achazia te doden (2 Kronieken 22:7-9), noch de familieleden van Achazia in 2 Koningen 10:12-14; God droeg Jehu evenmin op om bedrieglijk te handelen door te doen alsof hij Baäl diende in 2 Koningen 10:18-19 en hen vervolgens allemaal te doden.

Jehu was helaas selectief in zijn verzet tegen afgoderij. Hij keerde zich niet af van de gouden kalveren in Bethel en Dan, zoals blijkt uit 2 Koningen 10:28-31. Bovendien tonen een afbeelding en een inscriptie op de Assyrische zwarte obelisk (841 v. Chr.) hoe Jehu buigt voor Salmanassar III. Hoewel Jehu inconsequent was in het volgen van God, was hij wel consequent in het handelen in zijn eigen belang.

Het is interessant om erover na te denken dat God dit alles al zou hebben geweten voordat Hij Jehu uitkoos, maar Jehu had blijkbaar toch de voorkeur boven Izebel en Achab.

V: Wat is in Hos 1:8-9 de betekenis van de naam van het derde kind?

A: De drie namen van de kinderen betekenen „God zal verstrooien“, „geen genade“ en „niet mijn volk“. Een van de redenen voor de derde naam zou kunnen zijn dat Hosea niet zeker wist of dat kind wel echt van hem was of niet.

V: Waarom smeekte Hosea zijn vrouw hier in Hosea 2:1-7?

A: Het antwoord ligt besloten in Hosea 3:1-3; Hosea smeekte zijn vrouw om hem niet te verlaten en niet terug te keren naar de prostitutie.

We kennen niet alle redenen waarom zij terug wilde keren naar die zondige levensstijl. Misschien was het voor het plezier. Misschien was het omdat zij vond dat Hosea in het dagelijks leven niet erg opwindend was. Misschien dacht ze dat een profeet niet veel geld verdiende, zodat ze zich de luxeartikelen die ze wilde niet kon veroorloven. Misschien was het een combinatie van het bovenstaande. Maar uiteindelijk was ze niet tevreden met waar ze was. Er zijn altijd andere plekken waar het gras groener lijkt. Zoals Erma Bombeck zei: „Het gras is altijd groener boven de septic tank.”

V: Was Gomer in Hos 2:2,5-13 haar lot onwaardig?

A: Technisch gezien was Gomer het niet onverdiend. Integendeel, ze verdiende het juist wel – de scheiding en de minachting van Hosea. Ze gooide haar eer als echtgenote weg en ruilde die in voor schande. Veel mensen hebben God afgewezen en zijn niet alleen onverdiend, maar verdienen juist Gods straf. Maar net zoals Hosea Gomer aanvaardde toen ze terugkwam, aanvaardt God rebellen die berouw tonen en tot Hem komen.

V: Wat is in Hos 2:3 e.v.-5 het verband tussen dorst, gewassen en geliefden?

A: Baäl was zogenaamd de god van de donder en de regen, en daarmee van vruchtbare gewassen, en dus ook van vruchtbare dieren en mensen. God gaf hun die dingen, maar toch keken zij naar Baäl. God was verontwaardigd dat zij het zilver en goud, dat zij dankzij Gods welvaart hadden gekregen, aan Baäl gaven. Daarom zou God die dingen van hen wegnemen.

V: Wat waren in Hos 2:13 de dagen van Baalim?

A: Dit was geen specifiek feest. ‘Baalim’ is veeleer het meervoud van Baäl, en dit verwijst naar de feestdagen waarop de Israëlieten de afgodische Baäls van de Kanaänitische, Fenicische en Ugaritische religies aanbaden.

V: Wat is in Hos 2:15 de betekenis van een poort van hoop in het dal van Achor?

A: Achor was de vallei tussen Jericho en Ai waar Achan in Jozua 7:26 werd gestenigd. Deze plaats van oordeel voor zonde zou een poort van hoop worden.

V: Waarom zouden zij in Hos 2:16 God ‘Ishi’ moeten noemen in plaats van ‘Baali’?

A: Het woord Ishi betekent ‘mijn man’ en Baali betekent ‘mijn meester/Heer’. Baal, wat ‘meester/Heer’ betekent, was een veelgebruikte titel voor de Kanaänitische afgoden.

V: Waarom wilde God in Hos 2:17 dat zij zich zelfs de naam van de afgoden niet meer zouden herinneren?

A: Waarschijnlijk om te voorkomen dat de kennis en details van de afgodsverering in het geheugen zouden blijven hangen, en zo geen verleiding zouden vormen voor volgende generaties.

Even terzijde: Gideon werd niet vernoemd naar een afgod. Zijn nieuwe bijnaam, Jerubaal, betekent juist dat Baäl met hem zou strijden, en dat was geen eerbetoon aan Baäl.

V: Moeten christenen vandaag de dag, zoals in Hos 2:17, dingen naar afgoden vernoemen?

A: Nee. Hoewel 1 Korintiërs 8:4 laat zien dat een afgod in werkelijkheid niets is (behalve een leugen), moeten we dingen niet naar afgoden vernoemen, en wel om twee redenen.

Wat betreft afgoden die mensen nog steeds aanbidden: het zou de verkeerde religieuze praktijk kunnen legitimeren.

Wat alle afgoden betreft: we willen niet de indruk wekken dat we afgoderij licht opvatten.

Als je vandaag de dag een nieuwe naam voor een product zou moeten bedenken, zou je het dan naar een heidens afgod willen vernoemen? – Ik hoop van niet.

V: Waarom toonde God in Hos 2:23 genade aan hen, terwijl Hij dat eerder niet had gedaan?

A: Als men Gods haat tegen de zonde zou begrijpen en zou zien hoe ver de goddeloze Israëlieten van God verwijderd waren, zou men redelijkerwijs (maar ten onrechte) kunnen aannemen dat God hen nooit nog een kans zou geven. Gods liefde voor hen was echter zo groot dat dit niet het geval was. Hoe slecht ze ook waren, God zou hen toch vergeven en weer aannemen, als ze berouw toonden en tot Hem terugkeerden.

V: Wanneer zou Hos 3:4 in vervulling gaan?

A: Er zijn twee vervullingen.

1. Tijdens de ballingschap was er geen tempel, dus werden er geen offers gebracht. De Israëlieten hadden geen koning, prins of priesterlijk efod. Vanaf de ballingschap is het Joodse overblijfsel niet meer geplaagd door afgoderij, zoals vóór de ballingschap het geval was.

2. Sinds de verwoesting van de tempel in 70 n.Chr. hebben de Joden eveneens geen offers meer gebracht. Ze hadden evenmin een koning of prins, noch een priesterlijk efod. Ook beoefenen ze over het algemeen geen heidense afgoderij.

V: Hoe zullen zij in Hos 3:5 terugkeren naar David, hun Koning?

A: Natuurlijk wisten allen dat David twee generaties eerder was gestorven. Hosea stelt hun vroegere gehoorzaamheid aan David tegenover de toekomstige gehoorzaamheid aan het beloofde nageslacht van David, dat wij vandaag de dag kennen als Christus.

V: Is het in Hos 3:5 niet vreemd dat iemand uit het noorden koning David zou noemen?

A: Het is helemaal niet vreemd dat deze godvruchtige profeet dit zou zeggen. Het is waar dat de noorderlingen over het algemeen in opstand waren tegen het zuiden, maar deze noordelijke profeet was God gehoorzaam en begreep Gods belofte aan koning David ten tijde van het verenigde koninkrijk.

V: Waarom was er in Hos 4:1-3 geen kennis van God in het land?

A: Er zijn hier twee punten.

1. Er was geen algemene erkenning van God onder Gods volk.

2. Er was weinig kennis van de ware God, aangezien ouders en Levieten het volk niet onderwezen over de ware God. Inderdaad, in de tijd van Jerobeam verlieten veel priesters en Levieten het noordelijke koninkrijk en vestigden zich in Juda.

V: Wat betekent „bloed raakt bloed“ in Hos 4:2?

A: De NIV vertaalt dit als ‘bloedvergieten volgt op bloedvergieten’. De gedachte hierachter is dat er zoveel moorden plaatsvonden dat het bloed op het opgedroogde bloed van eerder vermoorde slachtoffers viel.

V: Waarom gaan mensen in Hos 4:6,14 ten onder door gebrek aan kennis, aangezien God mensen oordeelt op basis van wat zij weten, zoals in Rom 4:15, Rom 5:12 en 2 Petr 2:21 staat?

A: Deze verzen in Romeinen en 2 Petrus laten zien dat God iemand niet verantwoordelijk houdt voor wat er in onschuldige onwetendheid is gedaan. Mensen kunnen het niet weten als ze geen kans hebben gehad om het te leren.

Niet alle onwetendheid is echter noodzakelijkerwijs onschuldig. Mensen leren soms niets over God omdat ze weigeren te leren van wat voor hen beschikbaar was. Er is gekozen onwetendheid, en er is apathische onwetendheid.

V: Hoe konden zij in Hosea 4:7 hun glorie inruilen voor iets schandelijks?

A: Romeinen 1:21-32 laat zien hoe zondige mensen God, Zijn waarheid en Zijn gerechtigheid „inruilen” voor afgoden en hun leugens en verdorvenheid.

V: Wat wordt er in Hos 4:8 bedoeld met dat sommigen „zich voeden met de zonde van mensen”?

A: Mensen kunnen zich op minstens drie manieren voeden met de zonden van anderen.

Winst: Tegenwoordig worden er ongelooflijke sommen geld verdiend met de tabaks-, alcohol- en pornografie-industrie. Voor het geval iemand hierover twijfelt: ons lichaam is een tempel en roken is een zonde; het is niet Gods wil dat iemand zijn eigen lichaam schade toebrengt, zoals 1 Korintiërs 3:16-17 laat zien.

Legitimering: Wanneer anderen zondigen, kunnen mensen proberen hun eigen zonden te rechtvaardigen, zowel in hun eigen ogen als in die van anderen. Ze hebben het gevoel dat hun zonden minder ernstig zijn, omdat ze in ieder geval niet zo erg zijn als die van anderen.

Zijdelings genot: Sommigen scheppen er behagen in om te roddelen en te horen over de uitspattingen van anderen, en inderdaad, veel van de romantische romans die men kan kopen, zitten vol met deze zonde.

V: Waarom zal God in Hosea 4:14 de immorele vrouwen hier niet straffen?

A: God zou de immorele vrouwen niet zwaarder straffen dan de mannen met wie zij immoreel waren. Beiden zullen echter ten onder gaan (niet alleen gestraft worden), volgens het laatste deel van dit vers.

V: Wat maakt sommige mensen in Hosea 4:16 koppig, en koppiger dan anderen?

A: Er kunnen drie elkaar overlappende redenen zijn waarom zij zo vastgeroest zijn in iets verkeerds.

a) Ze zouden zich erg slecht voelen als ze hun overtuigingen zouden veranderen; misschien zouden ze zich realiseren dat wat ze tot nu toe hebben gedaan allemaal verkeerd was.

b) Ze geloven volledig in een leugen, en zolang ze niet beseffen dat het een leugen is, kunnen ze niet inzien hoe het nieuwe idee waar zou kunnen zijn.

c) Ze hebben, ongeacht de feiten, besloten iets anders te geloven. Soms is het gewoon een innerlijke beslissing, maar soms weten ze dat hun familie hen zou kunnen verlaten, of dat ze vervolgd of gedood zouden kunnen worden als ze van mening veranderen. Daarom moet het nieuwe idee (onlogisch genoeg) wel verkeerd zijn. De Farizeeën konden Jezus niet geloven omdat ze inzagen dat ze hun aanzien zouden kunnen verliezen. Iedereen die in Jezus geloofde, kon uit de synagoge worden gezet. Dus zelfs in de tijd van Jezus was het voor velen een zware strijd om in Jezus te geloven.

V: In Hos 4:18, in welk opzicht lijkt de zondigheid van de Israëlieten op zure drank?

A: Drank smaakt doorgaans aangenaam, is verfrissend en gezond. Zure of bedorven drank is onaangenaam, zorgt ervoor dat je nog meer naar goede drank verlangt, en is ongezond, met buikpijn die nog lang aanhoudt nadat je het hebt gedronken.

V: Waarom zullen sommigen in Hosea 5:6 God zoeken maar Hem niet vinden?

A: Jeremia 29:13 belooft dat degenen die God zoeken, Hem zullen vinden, maar alleen als ze Hem met heel hun hart zoeken. Jezus leerde in Mattheüs 7:8 dat iedereen die oprecht ernaar streeft God te dienen, Hem zal vinden. Deze mensen zochten God echter om bescherming, maar streefden er niet oprecht naar om God te dienen. Ze hebben een schijnheilig ritualisme, maar geen oprechte trouw aan het verbond. De omringende verzen, Hosea 5:4-5,7, sommen hun problemen op.

Hosea 5:4 – Hun daden, die nog steeds in hun hart aanwezig waren (d.w.z. ze hebben geen berouw getoond), staan hen niet toe om tot God terug te keren. Tegenwoordig zullen sommige mensen niet tot God komen, omdat ze weten dat ze met iets moeten stoppen.

Hosea 5:5 – Ze zijn arrogant in hun zoektocht naar God. Naast grove arrogantie zijn er nog veel anderen die alleen op hun eigen voorwaarden tot God willen komen, niet op Gods voorwaarden.

Hosea 5:7 – Zij zijn God ontrouw. Hoewel zij de religieuze feesten uit de Bijbel vieren, had Gods volk huwelijken die in strijd waren met Gods wet en kinderen die God niet kenden.

V: Wie is koning Jareb in Hos 5:13 en Hos 10:6?

A: Het Hebreeuwse ‘melek Yareb’ kan een eigennaam zijn, of anders ‘grote koning’, op basis van de klinkeraanduiding in de Masoretische tekst. Het zou kunnen dat Jareb de Israëlitische bijnaam was voor een van de Assyrische koningen. Yareb is verwant aan het Hebreeuwse woord voor ‘strijden’ of ‘vechten’. Het zou dus ‘strijdende koning’ of ‘oorlogszuchtige koning’ kunnen betekenen.

V: Wat maakt in Hos 6:1 berouw oppervlakkig en tijdelijk, in tegenstelling tot oprecht en blijvend?

A: Zelfs de meest verstokte crimineel in de gevangenis toont berouw – berouw omdat hij gepakt is, welteverstaan. Hoewel bij elke vorm van berouw spijt kan bestaan over de gevolgen uit het verleden en angst voor die in de toekomst, houdt oppervlakkig berouw daar op.

Echt berouw is een oprecht gevoel van ‘ik wou dat ik de tijd terug kon draaien en dat niet had gedaan’. Het houdt in dat je waar mogelijk schade vergoedt; als je bijvoorbeeld iets hebt gestolen en je hebt berouw getoond, geef je het terug, misschien met een klein extraatje. Het is een gelofte aan jezelf dat je dat nooit meer wilt doen. Het gaat niet alleen om het rechtzetten van daden, maar ook om de wens om te veranderen, zodat je niet meer zo’n soort persoon bent. Ten slotte is het jezelf vergeven, die zonde voorgoed achter je laten en verdergaan.

In de tijd van de kerken van Nicea tot Efeze was er een man die vroeger een zondig leven leidde en christen was geworden. Hij zag een prostituee die hij vroeger had bezocht en negeerde haar. Zij liep hem achterna, riep zijn naam en zei: „Ik ben nog steeds dezelfde.“ Hij antwoordde: „Ja, maar ik ben niet meer dezelfde.“

Denk aan de genade van de Heer.

V: Hoe spoor je in Hos 6:1 anderen aan om terug te keren naar God?

A: Hoewel alleen God hen tot Zichzelf kan trekken, en zij – niet jij – moeten besluiten om God te volgen, is er wel raad die je kunt geven om hen aan te moedigen terug te keren naar God. Een manier (maar niet de enige manier) om te groeperen wat je kunt zeggen, is aan de hand van het verleden, het heden en de toekomst.

Verleden: Help hen herinneren hoe het was voordat ze dat zondige pad insloegen. Het ontbreken van schuldgevoel, depressie en stress. Denk terug aan hoe je je over jezelf voelde.

Heden: Op een gegeven moment kun je vragen hoe het nu met hen gaat. Wat denken ze dat God ziet als Hij naar hun daden kijkt? Aangezien God, engelen, demonen en misschien ook mensen in de hemel (voor iedereen zichtbaar) kunnen zien wat je doet, ben je er dan zeker van dat je die dingen wilt blijven doen?

Toekomst: Hoe ga je uiteindelijk voor God staan en je daden uitleggen, en waarom je ze hebt gedaan? Zul je je schamen voor Jezus?

V: Wat is in Hos 6:2 de betekenis van twee en drie dagen?

A: Er zijn twee opvattingen, en beide zouden waar kunnen zijn.

Korte toorn en zeer spoedige opwekking: Ze dachten dat Gods toorn slechts van korte duur zou zijn.

Een toespeling op de kruisiging en opstanding van Jezus: Het kan ook zijn dat hiermee een concept in hun gedachten werd gebracht dat toekomstige generaties zouden ervaren.

V: Waarom is het in Hos 6:3 belangrijk om de Heer te erkennen?

A: Laten we eerst eens kijken waarom het voor hen belangrijk zou kunnen zijn geweest, vervolgens waarom sommige gelovigen terughoudend zijn om de Heer te erkennen, en ten slotte andere redenen waarom het belangrijk is.

Voor de opstandige Israëlieten was het belangrijk om hun trouw aan de Baäl-verering te verbreken. Archeologen die opgravingen hebben gedaan uit de periode van het verdeelde koninkrijk hebben niet veel voorwerpen gevonden die wijzen op de verering van de Ware God; in plaats daarvan hebben ze talrijke voorwerpen gevonden die duiden op heidense verering. De situatie was op een gegeven moment zelfs zo slecht dat Elia dacht dat hij de enige was die God nog aanbad (1 Koningen 19:14). Hij had het echter mis; God liet hem weten dat er 7.000 waren die hun knieën niet voor Baäl hadden gebogen (1 Koningen 19:18). Maar 7.000 is nog steeds niet erg veel vergeleken met een bevolking in Israël van één tot anderhalf miljoen.

Een tweede reden is dat de Israëlieten misschien dachten dat ze zo opstandig waren dat God hen niet meer zou aanvaarden. Hem erkennen bracht de hoop met zich mee dat Hij er voor hen zou zijn, zoals Hosea 6:3b suggereert.

Sommige gelovigen aarzelen om God te erkennen omdat ze niet als christen bestempeld willen worden. Dat stempel kan openlijke vervolging met zich meebrengen, zoals het verlies van een baan of mogelijk het verlies van vrienden. Maar christen zijn vereist in veel opzichten moed. Het vereist ook liefde, zelfs als dat pijn doet. Je moet beslissen of je de vriendschap belangrijker vindt dan de persoon, of dat je meer van de persoon houdt, om hem of haar over Christus te vertellen.

Een tweede reden is dat sommige vleselijke christenen misschien proberen ‘op twee stoelen te zitten’. Ze willen misschien gezien worden als feestgangers met losse zeden als zich een gelegenheid tot zonde voordoet, maar ze willen toch een goede indruk maken op anderen, dus willen ze zich niet vastleggen. Maar ze moeten beslissen of ze echt een leven willen leiden dat God eert, of niet. Er zijn veel schijnchristenen die dat niet doen, en zij houden zichzelf voor de gek door te denken dat ze naar de hemel gaan.

Andere gelovigen hebben een heel andere reden. Soms willen gelovigen niet als christenen bekendstaan omdat ze weten dat ze in veel opzichten verre van volmaakt zijn, en ze willen de naam van Christus niet in diskrediet brengen of als hypocriet worden beschouwd. Daarom willen ze hun geloof verborgen houden ‘totdat ze beter worden’. Enerzijds zal niemand van ons ooit volmaakt zijn, en anderzijds kan het feit dat anderen die naar je kijken weten dat je een christen bent, een bijkomende drijfveer zijn om vol te houden in het leiden van een moreel leven.

Het is belangrijk om Christus te belijden, omdat we volgens Mattheüs 5:13-16 zout en licht voor de wereld moeten zijn, zodat anderen je goede daden zien en de Vader in de hemel verheerlijken. We moeten schitteren als sterren in het universum terwijl we het woord des levens voor anderen hooghouden, zoals in Filippenzen 2:14-16 staat. Ten slotte zegt 2 Timoteüs 2:12 dat als we volharden, we met Christus zullen regeren, maar als we Christus verloochenen, zal Hij ons verloochenen. Zie ook Matteüs 5:32-33.

V: Hoe was hun trouw/goedheid in Hosea 6:4 als ochtendmist of ochtenddauw?

A: Deze poëtische uitdrukking was zeer toepasselijk. Hoewel de mist ’s ochtends dicht kan zijn, houdt deze onder de hitte van de zon niet lang stand.

V: Hoe hebben de profeten in Hosea 6:5 de Israëlieten in tweeën gesplitst?

A: De woorden van God die via hen werden gesproken, veroordeelden de Israëlieten. God wilde dat de Israëlieten wisten waarom ze gestraft werden voordat Hij hen strafte, en de profeten vertelden het hun.

V: Was Hosea in Hos 6:6 tegen de Mozaïsche offers?

A: Nee. Alle offers ter wereld helpen niets als het hart van de mens niet gericht is op het dienen van God. Gehoorzaamheid en eerbied voor God staan voorop, en de brandoffers waren bedoeld als secundaire, uiterlijke tekenen van innerlijke erkenning van God.

V: Waarom staat er in Hos 7:6 „hun bakkers”?

A: De Hebreeuwse Masoretische tekst zegt: ‘hun bakker’, terwijl de Septuaginta ‘Efraïm’ zegt. ‘Hun bakkers’ is logischer, aangezien het vuur van een bakker zo heet was dat hij de hele nacht kon slapen zonder het vuur bij te stoken, en niet bang hoefde te zijn dat het zou uitgaan.

V: Wat was in Hos 7:7 de zonde van het verslinden van al hun rechters en koningen?

A: Hier zitten twee aspecten aan.

Specifieke koningen: Het noordelijke koninkrijk werd gekenmerkt door moord en opstand. Zie de volgende vraag voor enkele van de koningen die werden vermoord.

Algemeen beeld van gezag: De talrijke moorden op koningen waren een symptoom van hun algemene gebrek aan respect voor gezag. Mensen die geen respect hebben voor uiterlijk gezag, hebben vaak ook een gebrek aan respect voor hun geweten en moreel gezag.

V: Wat is in Hos 7:8 de betekenis van de gelijkenis van de cake?

A: Ze waren „tweezijdig“. Hoewel het gemiddeld genomen in orde is, is een taart die aan de ene kant verbrand is en aan de andere kant rauw, alleen nog maar goed om weg te gooien. Het volk was vermengd met de afgodendienaars. Zoals H.A. Ironside zei: als je een kanarie in een kooi met mussen zet om ze te leren zingen, zullen de mussen alleen maar blijven tjilpen en de kanarie overstemmen.

V: Wat is er in Hos 7:16 zo erg aan een gebrekkige boog?

A: Boogschieten was een van de belangrijkste wapens van die tijd. Zonder bogen of wapens trekken soldaten niet ten strijde. Maar als ze bogen hebben waarop ze denken te kunnen vertrouwen, ten strijde trekken en de bogen werken niet, dan is dat veel, veel erger dan helemaal geen boog hebben.

V: Hoe kunnen mensen in Hos 8:2 zeggen dat ze God kennen, terwijl dat niet zo is?

A: Ze beweerden in God te geloven, maar dat was slechts schijn. Ze konden niet spreken van trouw aan God als ze tegelijkertijd ook afgoden dienden. In Hosea 8:5 staat in het Hebreeuws: „De Heer heeft uw kalf verworpen”, maar in de Septuaginta staat: „Gooi uw kalf weg”. Een andere betekenis is: „uw kalf stinkt”. Als zij hun kalf zouden verwerpen, zouden zij natuurlijk ook hun religieuze erfgoed moeten verwerpen dat teruggaat tot Jerobeam I in 1 Koningen 12:28.

V: Wat was er in Hos 8:4 mis met het aanstellen van koningen die niet door God waren aangesteld?

A: Bij het antwoord moeten twee punten in overweging worden genomen.

1. De oorspronkelijke splitsing in het noordelijke en het zuidelijke koninkrijk werd (met tegenzin) door God goedgekeurd in 1 Koningen 11:11-13, 11:29-39, 12:22-24.

2. De opvolging van koningen in het noordelijke koninkrijk werd gekenmerkt door bloedvergieten.

a. Baäsa werd koning door Nadab en de hele familie van Jerobeam te doden (1 Koningen 15:27-29).

b. Zimri werd koning door Elah te doden (1 Koningen 16:9-10)

c. Zimri stak zichzelf in brand voordat Omri hem kon doden (1 Koningen 16:16-18).

d. De aanhangers van Omri doodden Tibni om koning te worden (1 Koningen 16:21-22).

e. Joram en Izebel (2 Koningen 9:22-24,30). God keurde deze opstand echter goed.

f. In Juda doodde Athalia de hele koninklijke familie, behalve Joas (2 Koningen 11:1-2).

g. In Israël vermoordde Sallum koning Zacharia (2 Koningen 15:10).

h. Menahem doodde Sallum (2 Koningen 15:13-14).

i. Pekah vermoordde Pekahia (2 Koningen 15:23,25).

V: Hoe hebben zij in Hos 8:7 de wind gezaaid en de storm geoogst?

A: Wanneer je een zonde zaait, kun je de gevolgen daarvan oogsten. Natuurlijk kunnen die gevolgen ook inhouden dat je nog meer zondigt. Na verloop van tijd kunnen de gevolgen groter worden dan de oorspronkelijke zonde. Bovendien, wanneer een zeer sterke wind over een rijp graanveld waait, kan deze het goede dat bovenop groeit wegblazen, waardoor al het andere overblijft, dat nu waardeloos is.

V: Wat is in Hos 8:8 een aardewerken vat dat geen plezier verschaft?

A: Sommige potten zijn kunstzinnig, en sommige aardewerkvaten bevatten waardevolle mirre of specerijen. Sommige potten dienden echter als toilet, een onwaardig gebruik. Hier kan echter bedoeld worden dat sommige potten gebrekkig of zo slecht gemaakt waren dat ze helemaal nergens voor gebruikt konden worden. Sommige mensen zijn, door hun eigen weg te gaan, op een punt gekomen waarop ze nergens meer voor van nut zijn.

V: Waarom zouden zij in Hos 8:13 en Hos 9:3 terugkeren naar Egypte?

A: God zegt niet dat Hij wil dat zij naar Egypte terugkeren. God voorspelt veeleer dat zij zo ongehoorzaam zullen zijn dat zij het land zullen verlaten en terugkeren naar Egypte. Je kunt de smerige details lezen in Jeremia 41:46 – 44:30. Hoewel zij nooit meer fysiek gevangenen in Egypte waren, keerden zij toch „in hun hart terug naar Egypte”, zowel voor hulp als voor afgoderij. God kan mensen uit de slavernij bevrijden, maar zij kunnen ervoor kiezen om zich om te keren en weer in de slavernij terug te keren.

V: Waren de religieuze leiders die hier in Hosea 9:7-17 worden genoemd slecht?

A: Nee. Dit waren ware profeten die door het volk met vijandigheid werden bejegend. Deze religieuze leiders onderwezen hen op de juiste manier, maar het volk beschouwde hen als dwazen.

V: Hoe kan in Hos 10:1 een lege wijnstok vrucht voor zichzelf voortbrengen?

A: Dit staat in schril contrast met Psalm 80, waar God Israël had geplant als een vruchtbare wijnstok. Jeremia 2:21 en Ezechiël 10:10-11 laten zien dat dit zou veranderen. Een vruchteloze wijnstok voorziet de wijnstok zelf van voeding, maar levert geen voeding op voor de zaden in de druiven ten behoeve van anderen of om een nieuwe wijnstok te laten groeien. Evenzo richten sommige mensen hun leven in om zichzelf te bevoordelen, zonder dat dit anderen ten goede komt of God tot eer strekt. Hoe heb jij de afgelopen vijf jaar geprobeerd om anderen leven en voeding te geven?

V: Waarom zouden de Israëlieten in de toekomst in Hosea 10:3 zeggen dat zij geen koning hadden omdat zij de Heer niet eerden?

A: In 1 Samuël 8 vroegen de Israëlieten aan Samuël om God om een koning te vragen. God was hier niet blij mee, maar gaf hen met tegenzin een koning. Zij zouden het hebben van een eigen koning associëren met onafhankelijkheid. In de tijd van Hosea hadden de Israëlieten een koning. Vanaf het moment dat de Babyloniërs de macht over Juda overnamen, zouden de Joden echter nooit meer een koning hebben tot aan de tijd van de Makkabeeën. Na die korte periode zouden zij nooit meer een koning hebben, totdat Christus terugkomt en over alles zal regeren. Mogen wij nooit zo tevreden zijn dat wij nalaten de Heer te zoeken (zie Spreuken 30:8-9). Of: houd je blik gericht op de prijs en sluit geen compromissen.

V: Wie zijn Shalman en de stad Beth-arbel in Hos 10:14?

A: Shalman zou Shalmaneser V van Assyrië uit 727 v. Chr. kunnen zijn, maar het verwijst waarschijnlijker naar de koning van Moab, die Salamanu heette. Salamanu leefde in dezelfde tijd als Hosea en werd genoemd in de eerbetoonlijst van Tiglath-Pileser III.

Beth-Arbel (Huis van Arbel) zou de stad Arbela in Jordanië kunnen zijn, 18 mijl (29 kilometer) ten zuidoosten van het Meer van Galilea, volgens Eusebius. Het zou ook het huidige Arbel kunnen zijn, 2 mijl (3,2 kilometer) ten westen van het Meer van Galilea (1 Makkabeeën 9:2)

V: Hoe riep God in Hos 11:1 Zijn zoon uit Egypte?

A: Jakob, die in Israël werd hernoemd, trok naar Egypte en stierf daar. Hoewel zijn beenderen uit Egypte werden weggehaald (Genesis 48:29-30; 49:29-50:14), is dat hier niet het belangrijkste punt. In 430 jaar tijd groeide Israël uit van een man met twaalf zonen tot een groot volk van meer dan een miljoen mensen. Net als op andere plaatsen stelt Hosea het leven van de man Israël naast het leven van het volk Israël. Een tweede voorbeeld van deze tegenstelling is dat Hosea’s vrouw en kinderen symbolen moesten zijn van de relatie van Israël met God. Dit was ook een voorafschaduwing van Jezus, op wie deze profetie in Mattheüs 2:15 van toepassing is.

V: In Hos 11:1-2, in welk opzicht is God als een ouder wiens kinderen niets met Hem te maken willen hebben?

A: God leidde de Israëlieten met machtige wonderen uit Egypte. Toch vergaten zij later wat God had gedaan en keerden zij zich tot andere goden. Als iemand een kind heeft dat zich van zijn ouder afkeert, dan kent God uw pijn. God heeft iets soortgelijks meegemaakt, en Hij begrijpt het hartzeer.

2. Hoe geeft God ons in Hosea 11:4 zachte koorden?

A: Het beeld is dat van een eigenaar van een os die het juk iets van de mond van de os afbindt, zodat zij gemakkelijker kan eten. Touwen kunnen problemen opzij binden en goede dingen dicht bij ons houden.

V: Wat is in Hos 11:8 de betekenis van Adma en Zeboïm?

A: Nadat deze grote verwoesting van Efraïm (het Noordelijke Koninkrijk) heeft plaatsgevonden, volgt God dit op. Admah en Zeboiim waren twee onbeduidende dorpen die samen met Sodom en Gomorra werden verwoest. In plaats van dat ze onbeduidend zijn en voor altijd vernietigd blijven, zegt God dat Hij van hen houdt en degenen zal behouden die tot Hem terugkeren.

V: Wat betekent de metafoor van de oostenwind in Hos 12:1?

A: De sirocco was een droge, hete woestijnwind uit het oosten. Het heeft geen zin om die wind achterna te jagen. Maar niet alleen bracht hij geen regen, hij blies ook zaad van de gewassen weg en maakte andere dingen eveneens waardeloos. God zal Jakob straffen naar zijn wegen, dat wil zeggen: de wegen van Jakob, zoals in Hosea 12:2 staat. Omdat de Israëlieten hun godsdienst waardeloos hebben gemaakt, zullen waardeloze dingen terugkomen om hen te achtervolgen.

V: Hoe greep Israël in Hos 12:3 de hiel van zijn broer vast?

A: De man Jakob, die Israël werd genoemd, deed dat in Genesis 25:26. Het Israëlitische volk stamt af van Jakob. Hier, net als elders in Hosea, stelt God het leven van het individu en het leven van het volk tegenover elkaar.

V: Betekent het Hebreeuwse woord in Hos 12:7 ‘handelaar’ of ‘Kanaäniet’?

A: Het Hebreeuwse woord hier is Kena’an. Het betekent letterlijk ‘Kanaäniet’, maar het werd ook gebruikt als een beledigende term voor een oneerlijke koopman. De Septuaginta vertaalde dit als ‘Chanaan’ (Kanaän).

De context van Hosea 12 heeft echter duidelijk betrekking op kooplieden, niet op Kanaänieten. Dit illustreert enkele van de uitdagingen bij het vertalen. Het letterlijke woord heeft één duidelijke betekenis, maar wordt vaak gebruikt met een secundaire betekenis, en in dit geval is de context duidelijk de secundaire betekenis.

V: Wat is er in Hos 12:11 mis met het offeren van stieren in Gilgal?

A: Dit was een plechtige religieuze praktijk die volkomen in strijd was met Gods wil. De offers mochten alleen in Jeruzalem worden gebracht, niet in een stad in het noordelijke koninkrijk. Er zijn religieuze praktijken die God niet behagen. Met andere woorden: het is beter om niets te doen dan die praktijken uit te voeren. Evenzo bestaat er schadelijke spiritualiteit, waarbij geen spiritualiteit beter is dan spiritualiteit gericht op zaken die niet van God komen.

V: Wat betekent het in Hos 12:12 dat Israël diende voor een vrouw?

A: De aartsvader Jakob, die omgedoopt werd tot Israël, diende Laman zeven jaar voor elk van zijn vrouwen Lea en Rachel. In Hosea, evenals in andere delen van de Bijbel, worden de geschiedenis van het volk en de individuele geschiedenis vaak naast elkaar geplaatst.

V: Wat zijn in Hos 13:1-2 enkele voorbeelden van hoe een eens zo machtige natie, een volk of een organisatie ten onder gaat en ophoudt te bestaan?

A: Nineve was een van de oudste steden in het Midden-Oosten. Maar na de val van het Assyrische Rijk gingen zowel Nineve als Assyrië ten onder, om nooit meer op te staan. Babylon nam de macht over, maar was nooit meer onafhankelijk nadat de Perzen de macht hadden overgenomen. In latere tijden leverde de Italiaanse familie Colonna pausen en selecteerde zij pausen. Paus Bonifatius VIII liet in 1298 echter zijn leger de gehele Italiaanse stad Palestrina, waar de familie Colonna woonde, uitroeien, nadat de paus de stad had verzekerd dat hij hen zou sparen als zij zich zouden overgeven. We kunnen naar het Mongoolse Rijk kijken en opmerken dat hoe groter ze zijn, hoe harder ze vallen.

V: Wat betekent het in Hos 13:2 om de kalveren te kussen?

A: Hoewel kalveren werden gebruikt bij de Baäl-verering, is dat hier niet het belangrijkste punt. Hosea schreef in de tijd van Jerobeam, en het was Jerobeam die als eerste de verering van de gouden kalveren in Bethel en Dan invoerde. Dit is belangrijk, want hoewel mensen al vóór Jerobeam afgoderij bedreven, institutionaliseerde Jerobeam deze verering; Jerobeam deed dit zodat de mensen die in het Noordelijke Koninkrijk woonden niet meer naar Jeruzalem zouden gaan. Je kunt hierover lezen in 1 Koningen 12:25-33.

V: Hoe gaf God hen in Hos 13:11 in zijn toorn een koning, en waarom? Wat kunnen wij hieruit leren?

A: In 1 Samuël 8:6-20; 12:20-21 vroeg het volk om een koning, en God zei via Samuël dat ze eigenlijk geen koning zouden willen, omdat die het beste van de akkers zou afnemen en sommige van hun zonen en dochters tot dienaren zou maken. Maar ze stonden erop om net als de andere volken om hen heen te zijn, dus gaf God hen met tegenzin een koning. Soms kunnen we om iets vragen, en zegt God nee en sluit Hij de deur. Maar we kunnen er toch op blijven aandringen en proberen een deur die God heeft gesloten met geweld open te wrikken, en God zou zich dan wel eens kunnen omdraaien, naar onze houding kijken en ons geven waar we om vragen, tot ons uiteindelijke verdriet.

V: Is Hos 13:14 een duidelijke aanwijzing voor het geloof in het hiernamaals?

A: Ja. Volgens de Hebreeuwse geleerde Walter Kaiser in *Hard Sayings of the Bible*, blz. 325: „Het eerste deel van dit vers vertoont geen teken van een vragende vorm, en daarom beschouw ik het als een van de mooiste evangelische beloften in het Oude Testament.” Hetzelfde Hebreeuwse woord wordt in Hosea 13:10 vertaald met „waar”. Op pagina 326 zegt hij: „God kan en zal hen verlossen uit de macht van het graf. Hij kan hen bevrijden, zelfs nadat de dood het ergste heeft aangericht.” Paulus citeert Hosea 13:14 ook in 1 Korintiërs 15:55.

V: Kan in Hos 14:1-2 een eens zo machtige natie, een volk of een organisatie, die op het punt staat ten onder te gaan, ooit terugkeren en herleven, en zo ja, hoe?

A: Ja, politiek gezien gebeurde dit toen het volk zich in het boek Rechters weer tot God wendde. Een nog grootser voorbeeld hiervan was toen het Koninkrijk Juda door de Babyloniërs werd vernietigd; na 70 jaar keerden zij terug, en afgoderij was geen probleem meer voor de overblijvers die terugkeerden. In de latere geschiedenis stond het Byzantijnse Rijk talloze keren op het punt uiteen te vallen als gevolg van interne conflicten, maar het herleefde telkens weer.

V: Wat is de betekenis van „Assyrië zal ons niet redden, wij zullen niet op paarden rijden“ in Hos. 14:3?

A: Net zoals Hosea elders doet, zijn er hier twee gedachten, en de combinatie daarvan is bedoeld.

In het algemeen waren de Assyriërs al vanaf ongeveer een eeuw voor deze tijd een opkomende macht. Ze beschikten over veel paarden, maar zelfs de militaire macht van Assyrië zou Israël niet redden. Sterker nog, Assyrië zou de vijand zijn die zou komen en het noordelijke koninkrijk Israël volledig zou vernietigen.

Concreet: toen de Assyriërs naar Jeruzalem kwamen, deden zij in 2 Koningen 18:23 het volgende aanbod: „Kom nu, sluit een overeenkomst met mijn heer, de koning van Assyrië: ik zal u tweeduizend paarden geven – als u er ruiters op kunt zetten! Hoe kunt u ook maar één officier van de minste onder de ambtenaren van mijn heer afslaan,…” (NIV).

V: Wat zijn, kort samengevat, in Hosea 14:9 „de wegen van de Heer” die de wijzen begrijpen?

A: Enkele punten zijn dat Gods wegen rechtvaardig zijn. God is streng en tegelijkertijd zeer goedhartig. God waakt op iedereen, op de een of andere manier.

V: Wat zijn in Hosea enkele van de vroegste handschriften die vandaag de dag nog bestaan?

A: Dode Zeerollen: (ca. 1 v.Chr.) Er zijn drie exemplaren van Hosea onder de Dode Zeerollen, aangeduid als 4Q78, 4Q79 en 4Q82. Er zijn ook twee commentaren op Hosea, genaamd 4Q166 (=4QpHosa) en 4Q167 (=4QpHosb). (ibid. p. 485)

4Q78 (=4QXIIc) bevat Hosea 2:13-15; 3:2-4; 4:1-19; 5:1; 7:12-13; 13:3-10,15; 14:1-6

4Q79 (= 4QXIId) bevat Hosea 1:6-9; 2:1-5

4Q82 (=4QXIIg) bevat Hosea 2:1-5, 14-19, 22-25; 3:1-5; 4:1,10-11,13-14; 6:3-4,8-11; 7:1,13-16; 8:1; 9:1-4,9-17; 10:1-14; 11:2-11; 12:1-15; 13:1,6-8?,11-13; 14:9-10

4Q166 bevat een bewaard gebleven commentaar op Hosea 2:8-9,10-14

4Q167 bevat een bewaard gebleven commentaar op Hosea 5:13-15; 6:4,7,9-10; 8:6-7,13-14.

In totaal bevatten de Dode Zeerollen de volgende verzen uit Hosea: 1:6-9; 2:1-5,13-19,22-25; 3:1-5; 4:1-19; 5:1; 6:3-4; 8-11; 7:1, 13-16; 12-13; 8:1; 9:1-4, 9-17; 10:1-14; 11:2-11; 12:1-15; 13:1,3-10-13,15; 14:1-6,9-10.

Nahal Hever is een grot in de buurt van Engedi, waarin een fragment van de kleine profeten in het Grieks is gevonden (8 Hev XIIgr). Het is geschreven tussen 50 v.Chr. en 50 n.Chr. Het werd verborgen tijdens de opstand van Bar Kokhba tegen Rome. Het is een herziening van de Septuaginta, gemaakt in Judea, en vrijwel identiek aan de Masoretische tekst.

Christelijke bijbelmanuscripten, daterend van rond 350 n.Chr., bevatten het Oude Testament, inclusief Hosea. Twee daarvan zijn de Vaticanus (325-250 n.Chr.) en de Alexandrinus (ca. 450 n.Chr.), waarin de boeken van de twaalf kleine profeten vóór Jesaja waren geplaatst. Hosea is volledig aanwezig in zowel de Vaticanus als de Alexandrinus.

Hosea, Amos en Micha ontbraken in de Sinaiticus (340-350 n.Chr.).

V: Welke vroege schrijvers verwezen naar Hosea?

A: Schrijvers van vóór het Concilie van Nicea die naar verzen in Hosea verwezen of ernaar zinspeelden, zijn:

De joodse schrijver Philo van Alexandrië (15/20 v.Chr.–50 n.Chr.) verwijst naar Hosea 14:9 en vermeldt dat een van de profeten dit heeft gezegd.

Justin de Martelaar (ca. 138–165 n.Chr.) noemt Hosea als een van de twaalf profeten in *Dialoog met Trypho*, hoofdstuk 19, blz. 204. Hij citeert ook uit Hosea 10:6 in *Dialoog met Trypho*, hoofdstuk 103, blz. 251.

Melito van Sardis (170–177/180 n.Chr.) (impliciet) noemt het „Oude Testament“ en somt de boeken op. Hij noemt de twaalf kleine profeten niet afzonderlijk, maar noemt hen „De Twaalf“. Fragment 4 uit het „Boek der Uittreksels“, deel 8, blz. 759

Theophilus van Antiochië (168-181/188 n.Chr.)

Irenaeus van Lyon (182-188 n.Chr.)

Clemens van Alexandrië (193-217/220 n.Chr.)

Tertullianus (198-220 n.Chr.)

Hippolytus (222-235/6 n.Chr.)

Origenes (225-254 n.Chr.)

Novatianus (250/254-256/7 n.Chr.)

Cyprianus van Carthago (248-258 n.Chr.) citeert uit ‘Hosea’ in Verhandeling 12, het derde boek, 47.

Lactantius (ca. 303–ca. 325 n.Chr.)

Na Nicea (325 n.Chr.):

Athanasius van Alexandrië (367 n.Chr.) (Impliciet, omdat hij de twaalf profeten noemt) „Er zijn dus in het Oude Testament tweeëntwintig boeken; … vervolgens de Profeten, waarbij de twaalf als één boek worden geteld….” Athanasius, Paasbrief 39, hoofdstuk 4, blz. 552.

Hiëronymus (373-420 n.Chr.) bespreekt de boeken van het Oude Testament. Hij gaat specifiek in op Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri, Deuteronomium, de Pentateuch, Job, Jezus, zoon van Nave [Jozua], Rechters, Ruth, Samuel en Koningen (2 boeken), de twaalf profeten, Hosea, Joël, Amos, Obadja, Jona, Micha, Nahum, Habakuk, Zefanja, Haggai, Zacharia, Maleachi, Jesaja, Jeremia, Ezechiël, Daniël, Esther, Ezra, Nehemia, Brief 53, hoofdstuk 7-8, blz. 99-101.

Na Nicea zijn er ook nog andere schrijvers.

V: Wat zegt een commentaar op de Dode Zeerollen over Hosea?

A: Hier volgt een interpretatie van Hosea 5:13 uit het commentaar 4Q167. De vertaling is afkomstig uit The Dead Sea Scrolls Study Edition, deel 2, p. 333.

“[Hos 5:13 maar hij kan] je zweren niet genezen. [leeg] De interpret]atie…] […] woeste leeuw. Want Ik zal zijn als een lee[uw [voor E]fraïm [en als een leeuwenwelp voor het Huis van] [Juda. De interpretatie heeft betrekking] op de laatste priester die zijn hand zal uitstrekken om Efraïm te slaan […] zijn ha[nd.] [leeg] [Ik zal heengaan en terugkeren naar] [mijn plaats] totdat zij hun zonde erkennen en mijn aangezicht zoeken; in [hun] nood [zullen zij vroeg opstaan om mij te zoeken. De uitleg hiervan:] God [zal zijn aangezicht verbergen] voor [het] land[…] […] … en zij luisterden niet […].”

Zoals u kunt zien, vertoont deze rol veel hiaten.

V: Wat zijn in Hosea enkele van de vertaalverschillen tussen het Hebreeuws en de Griekse Septuaginta?

A: De bestaande Hebreeuwse tekst van Hosea bevat meer overleveringsfouten dan enig ander boek uit het Oude Testament. De Septuaginta is bijzonder nuttig om deze te corrigeren. Met de nadruk op Hosea hoofdstuk 11 volgt hier de Hebreeuwse Masoretische tekst, gevolgd door de Septuaginta, tenzij anders aangegeven.

Hos 2:1 „broers“ versus „broer“

Hos 2:1 „zussen” versus „zus” (Septuaginta, Vulgaat)

Hos 2:6 „jouw weg“ versus „haar weg“ (Septuaginta, Syrisch)

Hos 3:2 „een [maat] gerst“ versus „een [maat] wijn“

Hos 4:7 ‘Ik zal hun glorie inruilen/veranderen’ (Masoretisch, Septuaginta, Vulgaat) versus ‘mijn glorie ingewisseld/veranderd’ (Syrisch, Targum) versus ‘mijn glorie’ (een oude schrijverstraditie)

Hos 4:19 ‘offers’ versus ‘altaren’ (Septuaginta, Syrisch)

Hos 6:5 ‘jullie oordeel’ versus ‘mijn oordeel’ (Septuaginta, Syrisch)

Hos 6:7-9 „Maar net als Adam hebben zij het verbond verbroken; zij hebben zich daar als verraders tegen Mij gedragen. Gilead is een stad van onrechtplegers, glibberig van bloedsporen. En zoals roversbendes op een man liggen te wachten, zo pleegt de groep priesters moord op de weg naar Sichem; want zij hebben goddeloosheid bedreven.” versus „Maar zij zijn als een man die een verbond overtreedt: daar heeft de stad Gilead Mij veracht, ijdelheid bedreven, het water vertroebeld. En uw kracht is die van een rover: de priesters hebben de weg verborgen, zij hebben het volk van Sichem vermoord; want zij hebben ongerechtigheid begaan in het huis van Israël.

Hos 6:9 „zijn een groep“ vs. „zich verenigd“ (Syrisch)

Hos 7:6 „nadergebracht“ vs. „aangestoken“ (Septuaginta, Syrisch)

Hos 7:6 „Hun bakker slaapt de hele nacht“ (Masoretisch in de vertaling van Green en de Geneva Study Bible, Vulgata) versus „Hun bakkers slapen de hele nacht“ versus „hun toorn slaapt de hele nacht“ (Syrisch, Targum) versus „Efraïm slaapt de hele nacht“ (Septuaginta)

Hos 7:14 „zij verzamelen zich” (de meeste Hebreeuwse manuscripten, Targum) versus „zij snijden zichzelf” (20 Masoretische teksten en de Septuaginta) (Baal-aanbidders hadden de gewoonte zichzelf te snijden ter ere van Baäl) versus „dachten aan zichzelf” (Vulgata)

Hos 7:14 „zij komen tegen Mij in opstand“ (Masoretisch, Syrisch, Targum) versus [ontbreekt] (Septuaginta) versus „Zij zijn van Mij afgeweken“ (Vulgata)

Hos 9:1 „tot jubel“ vs. „jubelen“

Hos 9:12 „wanneer Ik Mij van hen afwend“ (Masoretisch) versus „hoewel Mijn vlees uit hen voortkomt“ (Septuaginta) versus „wanneer Ik Mij van hen afkeer“ (Vulgata, Targum)

Hos 10:5 „kalveren” vs. „kalf” (Septuaginta, Syrisch)

Hos 10:9 ‘Gibea’ versus ‘de heuvel’

Hos 10:9 “ongerechtigheid” (veel Masoretische teksten, Septuaginta, Vulgaat) versus “onhandelbaarheid” (andere Masoretische teksten)

Hos 10:9-10 „hebben hen niet ingehaald in Gibea. Wanneer Ik het wil, zal Ik hen binden“ versus „om hen te tuchtigen zullen zij hen niet inhalen op de heuvel“

Hos 10:10 ‘wanneer zij zich binden vanwege hun verdorvenheden’ versus ‘wanneer zij worden getuchtigd [gedisciplineerd] vanwege hun twee zonden’ (Septuaginta, Syrisch, Vulgaat)

Hos 11:1 „Toen Israël nog een kind was, toen heb Ik hem liefgehad, en Ik heb Mijn zoon uit Egypte geroepen“ versus „want Israël is een kind, en Ik heb hem liefgehad, en uit Egypte heb Ik zijn kinderen geroepen.“

Hos 11:2 „Zoals zij hen noemden” (Vulgata, Masoretisch volgens de New Geneva Study Bible), versus „Zoals Ik hen noemde” (Masoretisch, Vulgata) versus „Precies zoals Ik hen noemde” (Septuaginta) versus „Ik zond profeten naar duizend van hen” (parafrase uit de Targum)

Hos 11:2 „zij noemden Israël“ (Hebreeuws en Septuaginta) versus „Ik noemde Israël“ (sommige Septuaginta-versies)

Hos 11:2 „zij gingen van hen weg“ versus „zij gingen van mij weg“

Hos 11:3 „Ik leerde Efraïm ook lopen; hij nam hen op zijn armen.“ (Masoretisch) versus „Toch bond ik de voeten van Efraïm vast; ik nam hem op mijn arm/armen“ (sommige Masoretische versies, Septuaginta, Syrisch, Vulgaat)

Hos 11:4 „Ik trok hen met menselijke touwen, met banden van liefde. En ik was voor hen als iemand die het juk van hun kaken afneemt; en ik geef hem zachtmoedig te eten.” versus „Toen mensen werden vernietigd, trok ik hen met de banden van mijn liefde: en ik zal voor hen zijn als een man die een ander op zijn wang slaat: en ik zal hem respect betonen, ik zal hem voor mij winnen.”

Hos 11:5 „Hij zal niet terugkeren naar het land Egypte“ vs. „Efraïm woonde in Egypte“

Hos 11:6 „En het zwaard zal in zijn steden ronddraaien en zijn grendels verbreken, en zal verwoesten vanwege hun eigen raadsbesluiten“ vs. „En in zijn steden overwon hij niet met het zwaard, en hij hield op met strijden met zijn handen; en zij zullen eten van de vrucht van hun eigen plannen:“

Hos 11:7 „En Mijn volk is vastbesloten om van Mij af te vallen, en zij roepen tot Hem, de Allerhoogste …“ versus „En zijn volk zal zich hartstochtelijk aan hun woonplaats hechten; maar God zal boos zijn op zijn kostbare bezittingen, …“

Hos 11:8 „jullie overgeven … bevrijden“ versus „met jullie afrekenen … beschermen“

Hos 11:9 „terugkeren“ versus „in de steek laten“

Hos 11:10 „Zij“ versus „Ik“

Hos 11:10 „brult als een leeuw. Wanneer Hij brult, zullen de zonen uit het westen beven.“ vs. „brult, en de kinderen van de wateren zullen versteld staan.“

Hos 11:11 “hen in hun huizen laten wonen” versus “hen terugbrengen naar hun huizen”

Hos 11:12 ‘het huis van Israël met bedrog’ versus ‘het huis van Israël en Juda met goddeloosheid’

Hos 11:12 “Juda heerst nog steeds met God en is trouw aan de heiligen.” versus “nu kent God hen, en zij zullen Gods heilige volk worden genoemd.”

Hos 13:10 „Waar is uw koning?“ (Masoretisch) versus „Waar is uw koning?“ (Septuaginta volgens Brenton) versus „Ik zal uw koning zijn“ (Septuaginta, Syrisch, Targum, Vulgaat)

Hos 13:14 „O dood, waar zijn uw plagen? O dodenrijk, waar is uw ondergang?“ vs. „Waar is uw straf, o dood? O Hades, waar is uw angel?“

Hos 13:16 „Samaria zal verwoest/verminkt worden“ versus „Samaria zal volkomen vernietigd worden“

Hos 14:2 / Hos 14:3 „kalveren/stieren [offers] van onze lippen“ versus „vrucht van onze lippen“

Bibliografie voor deze vraag: de Hebreeuwse vertaling is afkomstig uit Jay P. Green’s Literal Translation en de Septuaginta-vertaling is afkomstig uit Sir Lancelot C.L. Brentons vertaling van The Septuagint: Greek and English. Ook is gebruikgemaakt van The Expositor’s Bible Commentary en de voetnoten in de NASB-, NIV-, NKJV- en NRSV-bijbels.

Tenzij anders vermeld, zijn de bijbelcitaten ontleend aan The Holy Bible, Berean Standard Bible (BSB), die is vrijgegeven voor het publieke domein: https://berean.bible