< Biblíufyrirspurn úr 1. Pétursbréfi

Sp.: Í 1. Pét. 1:1, hvar er Asíu?

S: Asia merkir ekki Asíuheimaálfuna hér. Heldur er um að ræða rómverska héraðið Asia, sem var í vestur þriðjungi nútíma Tyrklands. Þetta var grískt heiti sem Heródótus notaði árið 440 f.Kr. um alla Anatólíuskagann. Uppruni þess var líklega frá hetítahéraðinu Assuwa.

Sp.: Í 1. Pét. 1:1, af hverju nefndi Pétur þessar héruð í þessari röð?

S: Þó ritningin segi það ekki beinlínis, mynda röð héruðanna hring til hægri, sem gæti verið hvernig bréfið átti að dreifa. "Bitúnía og Pontus" var eitt rómverskt fylki. Fræðilega séð bendir tilvísun í bæði Galatíu og Kapadókíu til þess að bréfið sé frá fyrir 72 e.Kr., því þá sameinaði rómverski keisarinn Vespasian þessi tvö fylki í eitt, þar sem þau voru sameinuð þangað til keisarinn Hadrían aðskildi þau aftur árið 137 e.Kr.

Listinn hefst og endar á Bitýníu-Pontus, frumstæðara svæði, og inniheldur Asíu, afar menningarlegt svæði. Á fyrri grískum tímum voru sjómenn sem lentu í skipbroti á ströndum Pontus fórnaðir til guðanna af heimamönnum. Í grískri goðafræði var Prometheus keðjaður í Pontus, og Hérakles fór þaðan til undirheima. Á hinn bóginn voru um helmingur helstu borga í Litlu-Asíu í héraðinu Asia. Efesus var risastór borg, þó ekki eins stór og Róm.

Spurning: Í 1. Pétursbréfi 1:1,17 og 1. Pétursbréfi 2:11 eigum við að finna okkur sem framandi og útlendingar?

S: Ef þú ert trúmaður og hefur aldrei fundið þig sem framandi eða útlending hér, þá er eitthvað bogið. Við erum framandi í þessum heimi. Við erum borgarar himinsins og tilheyrum raunverulega þar. Hins vegar erum við tímabundið enn á jörðinni, og kristnir menn gleyma þessu stundum.

Sp.: Í 1. Pét. 1:2, helgar andinn okkur, eða er það Guðs sannleikur eins og í Jóh.17:17 ?

S: Er eldur kveiktur af manni sem kveikir á eldspýtu eða af eldspýtunni sjálfri? Báðar skýringarnar eru réttar. Á sama hátt er það Andinn sem helgar okkur, og Hann gerir það með sannleika Guðs.

Sp.: Í 1. Pét. 1:2a, hvernig tengjast það að vera útvöld af Föður, helgaður af Anda og hlýðni við Krist?

S: Þessi vísun til Þrenningarinnar sýnir eitthvað um hvernig þær starfa. Hvenær sem fyrirþekking eða forsjá er nefnd tengist hún Föður. Það er Heilagur Andi sem helgar, þ.e. setur okkur til hliðar til að gera okkur heilög. Við erum frelsuð til að hlýða Drottni vorum Jesú, sem er Orð Guðs. Þetta er viðbótarleg sýn á hlutina miðað við Pál í Efesusbréfinu. Í Efesusbréfinu 2:8-10 erum við frelsuð fyrir náð í gegnum trú, til að framkvæma góðverk. Í 1. Pétursbréfi erum við frelsuð fyrir forsjá Föðurins í gegnum helgandi verk Anda, til hlýðni við Krist. Þetta eru mismunandi sýn á frelsun, en báðar eru réttar.

Spurning: Í 1. Pét. 1:2b, þar sem við trúuðu höfum þegar náð og frið, hver er þá munurinn á því og að hafa það í ríkum mæli?

S: Við höfum þegar verið réttlætt, eða lýst réttlátir, og okkur hefur þegar verið veitt guðs náð og friður sem sættir okkur í gegnum Krist. Við munum sjá endanlega uppfyllingu þeirra í himni, en ekki áður. Hins vegar eigum við að vaxa í gnægð guðs náðar og friðar núna. Við gætum ekki dvalið lengi á jörðinni, borið saman við himnaríki, en meðan við erum hér hefur Guð mikið verk að vinna í okkur. Hins vegar vantar í 1. Pétur þá hugmynd að þegar við verðum frelsuð, leggjum við okkur aftur passíft og bíðum eftir að Guð geri allt. Við tökum þátt í að vinna út frelsun okkar með því að vera stöðugt í Kristi og hlýða Honum.

S: Í 1. Pét. 1:3 og Efesus 1:17, hvernig er Faðirinn Guð Jesú Krists jafnvel núna?

S: Þó að hann væri á jörðinni lútaði Jesús föður sínum, lærði hlýðni og vissi ekki stund endurkomu sinnar. Hebr. 13:8 segir að Jesús sé hinn sami í gær, í dag og að eilífu, svo Jesús "sameinaðist ekki aftur" Guði föður. En jafnvel nú er Jesús enn hlýðinn sem Sonur, og Faðirinn er enn Faðirinn. Þegar allt í sköpuninni er lagt undir fætur Krists í 1. Korintubréfi 15:27-28, mun Kristur enn vera undir Guði Föður.

S: Í 1. Pétur 1:4, hver er munurinn á einhverju sem tortímist, einhverju sem spillist og einhverju sem visnar? Hvaða dæmi eru um þessi atriði og hvernig tengist það frelsun okkar?

A: Eitthvað sem tortímist getur horfið, eða eins og brunnið hús, enn til staðar en í algjörlega eyðilögðu ástandi. Eitthvað sem spillist er ekki eins gott og það var áður, eins og föt, eða verður rotna og síðan enn meira rotna, eins og gamalt mat. Ilmir og litir dofna, og lyktarskyn og sjón geta dofnað með aldrinum. Ef þú ættir milljón geislavirkra atóma með hálfverðartíma fimm ára, þá eru eftir fimm ár aðeins 500.000 geislavirk atóm eftir. Eftir tíu ár eru aðeins 250.000 geislavirk atóm eftir. Geislavirk atómin hverfa aldrei alveg, heldur dofna þau samkvæmt veldisfalli. En lofuð sé Guð að hjálpræði okkar er alls ekki eins og nokkur af þessum hlutum. Ímyndaðu þér að Guð segi einhverjum að hann geti verið í himninum í 500 ár (einfaldað með því að gera ráð fyrir að tíminn í himninum sé eins og á jörðinni). Hann myndi stöðugt horfa yfir öxlina, spyrja sig hvenær tíminn hans væri liðinn, og himnaríkið væri ekki eins gott ef það væri ekki ódauðlegt. Tíminn okkar í himninum mun aldrei spillast, og þegar við höfum verið í himninum í milljón ár, verður hann jafn ferskur og spennandi og þegar við komum fyrst.

Sp.: Í 1. Pét. 1:4, 7, 23–25 er tortíming vs. óhvarfnanleiki mikilvægt, sem og ófölanleiki í 1. Pét. 3:4; 5:5b. Hvernig getum við séð hvað er óhvarfnanlegt og ófölanlegt?

S: Stundum er þetta erfitt fyrir fólk því flest sem við sjáum er forgengilegt. Sumir, sérstaklega unglingar, gætu dýrkað ákveðinn tónlistar- eða kvikmyndastjörnu. En tíu árum síðar gætu þeir nánast gleymt þeim. Áhugaverð lag árið 2005 hét "1985". Lagið fjallaði um móður eins drengs sem var varanlega föst í tónlist, persónuleikum og bandarískri menningu ársins 1985, og hversu undarleg og skrýtið hún leit út og héraði. Þrír hlutir sem Biblían segir að séu eilífir eru Guð, orð Guðs og mannssálir. Svo einbeitið ykkur að þessu og munið að afrek ykkar, önnur nám og markmið munu öll hverfa.

Spurning: Í 1. Pét. 1:4,23, þar sem við erum fædd af ódauðlegu fræi og varðveitt af krafti Guðs samkvæmt 1. Pét. 1:5, getur kristinn maður misst hjálpræði sitt?

S: Ekta kristnir eru ekki sammála um þetta. Kristnir menn eins og John Wesley trúa því að þótt Guð "varðveiti" kristna, geti kristnir menn sjálfir valið að vera fjarlægðir úr þeirri "varðveislu". Aðrir, eins og ég, trúa því að þeir sem hafa sannarlega gefið líf sitt Kristum muni aldrei falla frá.

Allir ættu að geta verið sammála um að a) þeir sem virðast vera kristnir geti fallið frá að eilífu (2. Pétur 2:20-22), b) Guð varðveitir kristna sem eru hin útvöldu (Efesusbréfið 1:13), c) Guð veit hver útvöldu eru, d) við getum haft fullvissu um hjálpræði okkar (1. Jóhannesarbréf 5:13,19), e) fólk getur blekkt sjálft sig og á fölsuða umbreytingu (Matteus 7:22-23), og f) okkur er boðið að prófa okkur sjálf stöðugt til að sjá að við séum í trúinni (2. Korintubréf 13:5).

Spurning: Í 1. Pétur 1:5a, hvernig verndar Guð okkur með krafti sínum fyrir trú?

S: Við erum ekki aðeins frelsuð fyrir Heilögum Anda, heldur er frelsun okkar varðveitt af Honum. Heilagi Andi er innsigli sem tryggir frelsun okkar í Efesusbréfinu 1:13-14.

Sp.: Í 1. Pét. 1:5b, hvernig er hjálpræði okkar tilbúið til að opinberast, ef við eigum það þegar eða erum nú að taka á móti því í 1. Pét. 1:9? Í hvaða skilningi er það arfur í 1. Pét. 1:4?

S: Frelsun okkar var lofuð í forsjá Guðs áður en heimurinn hófst. Við fengum frelsun okkar þegar við trúðum. En fullkomnuð frelsun okkar, þar sem við munum lifa í syndlausri dýrð á himni með Jesú, verður ekki fullgerð fyrr en eftir að við deyjum eða verðum hrifin upp.

Spurning: Hvernig endurspegla þjáningar okkar og hinir síðar dýrðarkostir í 1. Pét. 1:6,11 dýrð Krists?

A: Mjög þolinmóður og án kvörtunar þjáðist Kristur óréttlátlega fyrir dýrð Guðs, til frelsunar okkar. Mjög þolinmóður og án kvörtunar ættum við einnig að vera reiðubúnir að þjást óréttlátlega fyrir dýrð Guðs og sem vitni fyrir aðra. Einnig eru erfiðleikar mikilvægir fyrir vöxt okkar. George Müller sagði: "Erfiðleikar eru fæðan sem trúin nærist á." The Believer's Bible Commentary bls. 2195.

Spurning: Í 1. Pétursbréfi 1:7, hvenær birtist Jesús Kristur hér?

S: Þetta vísar til annarrar komu Krists í dýrð á skýjum himinsins, í Opinberunarbókinni 1:7; 19:11-17; Matteusi 24:27-28; og Lúkasi 21:27-28.

S: Í 1. Pét. 1:8, hverjar eru þrjár uppsprettur ósegjanlegrar og dýrðlegrar gleði?

S: Við getum fagnað því að Guð bjargaði okkur þegar við treystum lífi okkar fyrst á hann. Við getum einnig fagnað því að andi Krists býr í okkur dag frá degi. Að lokum getum við fagnað framtíðaruppfyllingu frelsunar okkar á himni.

S: Í 1. Pét. 1:9, höfum við þá þegar frelsun?

S: Athugið að þetta svar er afrit af umræðunni um Efesusbréfið 1:13.

Biblían gefur í skyn að Guð sé tímalaus. Fyrir tímalausan Guð er svarið öll þrjú: fortíð, nútíð og framtíð.

Chuck Swindoll hefur skrifað frábæra biblíunámsbók um frelsun sem fjallar um þessa þætti.

Fyrirsjáanlegir og forséðir þættir: Áður en tíminn hófst, þekkti Guð endann frá upphafi og alla daga okkar (Sálmur 139:16; Jesaja 44:7; Efesusbréfið 1:4; Títusarbréfið 1:2).

Núverandi atburðarþættir: Þegar við heyrðum orð sannleikans og kölluðum á Drottin (Rómverjabréfið 10:9-10), urðum við ný sköpun (2 Korintubréf5:17 ). Hebreum 4:2 og Postulasagan 10:44 sýna einnig núverandi þætti.

Núverandi áframhaldandi þættir: Þegar við vinnum að því að láta frelsunina sem er í okkur koma fram í lífi okkar, er Guð að umbreyta lífi okkar (Filippíum 2:12-13; 1. Pétur 2:2; Hebr.3:14 ;4:11 ; 6:11).

Vonarþættir framtíðar: Við þráum að fullkomnun frelsunar okkar (Hebríum 9:15,28; Rómverjabréfið 8:23-25; 1. Pétursbréf 1:4-5,9,13; 1. Korintubréf 15:50-53; 2. Korintubréf 5:5).

S: Í 1. Pét. 1:12a, hvernig prédikuðu spámennirnir þeim fagnaðarerindið fyrir Heilagan anda?

A: Þegar spámenn töluðu um framtíðina, þjónuðu þeir ekki aðeins þeim sem hlustuðu á þá á þeim tíma, heldur einnig komandi kynslóðum. Í Dáníelsbók 12:8-10 sagði Dáníel til dæmis að hann skildi ekki, og Guð sagði honum að orðin væru ekki fyrir hann, heldur ættu að vera innsigluð (gerð óskiljanleg) þangað til endatíminn kæmi.

Spurning: Í 1. Pétursbréfi 1:12b, hvernig þrá englir að skyggnast inn í "þessi mál"? Hvaða mál eru þetta? Hebreum 2:9 og 16 gætu gefið nokkur vísbendingar.

S: Þetta vísar til hjálpræðis trúaðra. Jesús veitti hjálpræði fyrir menn, ekki fyrir engla, svo englar munu ekki upplifa það sem við upplifum í hjálpræði. Englar eru þó andar sem þjóna okkur. Þetta hjálpræði í gegnum Krist var ríkulega gefið í skyn í Gamla testamentinu en ekki fullkomlega opinberað fyrr en Kristur kom og kirkjutíminn hófst, samkvæmt Efesusbréfinu 3:9-11.

S: Í 1. Pétursbréfi 1:13, hvernig setjum við von okkar "fullt" á náðina sem á eftir að opinberast?

S: Stundum geta kristnir orðið örvæntingarfullir og ekki haft nægan von um framtíðarheimili okkar á himnum; en það er ekki það sem hér er átt við. Því oftar er það svo að kristnir menn hafi of mikla von – of mikla von í aukaatriði sem ekki er þess virði að vona til. Vonir um auð okkar, starfsferil, heilsu, fjölskyldu og sambönd hér á jörðinni geta öll horfið, og það hvenær sem er. Það er ákaflega leitt þegar maður setur vonir sínar í slíka hluti og þær rætast ekki. En við eigum að vona til hinna ódauðlegu hluta, til frelsunar okkar og þess að komast til eilífs heimilis okkar.

Sp.: Hvers vegna segja 1. Pétur 1:13 og önnur ritstykki okkur öll að vera sjálfsstýrð? Eru einhver ritstykki í Biblíunni sem segja okkur að vera Krist-stýrð, þar sem Jesús er Drottinn okkar?

Það eru engar slíkar; aðeins kaflar sem skipa okkur (en þvinga ekki) að lúta Jesú sem Drottni okkar. Ólíkt djöfullegri áráttu, þar sem sá sem er áráttur missir það litla frelsi sem hann hafði til að syndga ekki, er í Kristi fullkomið frelsi. Góðu fréttirnar eru þær að manneskja sem er undir drottinvaldi Jesú er í raun frekari en manneskja sem er ekki frelsuð og í þrældómi syndarinnar. Vonda fréttin er sú að enginn kristinn maður á jörðinni nær nokkurn tíma því ástandi að hann þurfi ekki lengur að hafa áhyggjur af freistingum eða að móðga Drottin.

Það eru atriði varðandi hlýðni við Krist og sjálfsagi, en ólíkt öndum og synd er frelsi í Kristi. Guð skipar, en á jörðinni kýs Hann (venjulega) ekki að þvinga.

F: Í 1. Pét. 1:13, hvaða mismunandi hliðar eru á því að hafa sjálfsagi? Hverjar eru mismunandi ástæður fyrir því að kristnir menn skorti sjálfsagi á ákveðnum sviðum?

S: Stundum getur maður haft mikla sjálfsagi á einu sviði en ekki á öðru. En Guð vill að við höfum sjálfsagi á öllum sviðum. Varðandi syndugar hluti eigum við að hafa sjálfsagi og alls ekki vilja gera þá. En jafnvel varðandi ekki-syndugar hluti, eins og mat og (skort á) hreyfingu, eigum við einnig að hafa sjálfsagi. Stundum reynum við að afsaka skort á sjálfsagi í einu máli með því að vísa til sjálfsags okkar í öðru. Sumir kristnir, sem eru mjög virkir í þjónustu, geta stundum haldið að það afsaki skort á sjálfsagi í öðru máli. En Pétur vísar ekki til "ákveðins sjálfsags" eða "hálfs sjálfsags", heldur eigum við að hafa sjálfsagi á öllum sviðum, svo að við getum fært okkur fram, undir stjórn Krists.

Sp.: Í 1. Pét. 1:14 hvernig aðlagast sumir kristnir, hugsanlega óviljandi, illum löngunum heimsins?

S: Í nánast hverri tíð og menningu eru til augljóslega syndugir hlutir sem eru menningarlega samþykktir. Hvort sem það er að verða ölvaður vikulega, einvígi á 16. og 17. öld, misnotkun þræla á 17. til 19. öld, fordómar gegn ýmsum þjóðum, eða ósiðlegt kynlíf gagnkynhneigðra og samkynhneigðra á 20. og 21. öld.

F: Í 1. Pét. 1:15 er Guð ætíð fullkomlega heilagur. Við erum það ekki og getum aldrei orðið fullkomlega heilagir á þessu lífi. Hvernig erum við þá kölluð til að vera heilagir, eins og Guð er heilagur? (1. Pét. 1:16 vísar til 3. Mósebók 11:44; 11:45; 19:2. Svipað hugtak er í 3. Mósebók 20:7.)

S: Hér eru tveir þættir.

Stefna að stjörnunum: Þó að maður sem stefnir að stjörnunum nái þeim ekki, gæti hann samt komist mun lengra en maður sem stefnir að jörðinni. Þó að við munum aldrei ná fullkomnum helgi í þessu lífi, eigum við að reyna að ná fullkomnum helgi núna.

Hlutfallsleg fullkomnun/þroski: Strax eftir að Páll segir að hann sjálfur hafi enn ekki verið gerður fullkominn í Filippíbréfinu 3:12, segir hann að hann hafi verið fullkominn í skilningi þess að vera þroskaður í Filippíbréfinu 3:15. Þannig að meðan við erum í þessu líkama í dag getum við búist við að ná þroska og sigra yfir iðrunarsýki og fíkn.

Sp.: Í 1. Pét. 1:14-16, þar sem við getum ekki verið syndlaus fullkomin og jafn heilagir og Guð, er Guð þá að krefja okkur um ómögulegt?

S: Nei, en það eru þrír punktar.

Staðbundið er mögulegt að við verðum lýst heilög fyrir Guði.

Reynslulega séð erum við ekki og munum aldrei verða syndlaus fullkomin á þessu lífi á jörðinni.

Í himninum munum við hafa náð markmiði okkar og reynsla okkar mun samræmast stöðu okkar.

Trúmenn kunna að vera ekki fullkomnir, en enginn trúmaður myndi að lokum vilja vera ekki fullkominn.

Sp.: Í 1. Pét. 1:17, hvernig eigum við sem kristnir að lifa lífi okkar hér í ótta? Á grísku er þetta almenna orðið fyrir ótta, phobos/phobou. Ýmsar biblíuþýðingar hafa "ótta", "virðingarótta" (BSB), "virðingu" eða "hollan, alvarlegan varúð".

S: Við eigum að standa í lotningu og ótta gagnvart Skapara okkar og Frelsara. Guð er ástúðlegasti veru alheimsins, en hann er einnig reiðilegastur. Páll óttaðist ekki að missa hjálpræði sitt, en hann óttaðist að missa umbun ef hann sneri baki við. Við getum líka óttast helvíti fyrir ástvini okkar sem þekkja ekki Drottin.

S: Í 1. Pét. 1:18-19 vorum við leystir út með einhverju dýrmætara en silfri eða gulli, blóði Krists. Í 1. Pét. 1:7 er trú okkar dýrmætari en gull. Trúir þú virkilega að hjálpræði þitt og trú þín séu dýrmætari en gull? Hvernig gæti kristinn maður sem tekur þessa trú alvarlega lifað og brugðist við í þessum heimi, borið saman við kristinn mann sem gerir það ekki?

A: Kristinn maður ætti að hafa meiri áhyggjur af sambandi sínu við Krist og hjálpræði annarra en af fjárhagslegum öryggi eða árangri. Bæði tékkabók og dagatal kristins manns ættu að endurspegla meiri áhuga á Guðs ríki en einungis á að græða peninga.

S: Í 1. Pét. 1:18 og Mt. 15:9, er hefðin alltaf slæm?

A: Nei. Siður í sjálfu sér getur verið góður eða slæmur, allt eftir því hvort hann stangast á við orð Guðs eða ekki. Hins vegar, jafnvel guðlegir siðir, ef þeir verða manni mikilvægari en Guð, verða illur goð fyrir þann einstakling.

S: Í 1. Pét. 1:19, er frelsun byggð á blóði Jesú á krossinum, eða á því að Jesús hafi eytt þremur dögum í helvíti, eins og Kenneth Copeland sagði?

S: Samkvæmt When Cultists Ask bls. 292 sagði Copeland: "Jesús fór til helvítis til að frelsa mannkynið undan refsingu hásögu Adams ... þegar blóðið hans var hellt út tók það ekki burt syndirnar....". Þetta var í persónulegum bréfi sem vitnað er í í bók D.R. McConnell, A Different Gospel, Hendrickson Publishers, 1988.

Hér eru fimm af mörgum ástæðum fyrir því að þessi skoðun er röng.

Efesarbréfið 1:7 segir að við höfum lausnargreiðslu fyrir blóð hans.

Opinberunarbókin 1:5 segir einnig: "í blóði hans".

Í Jóhannesarguðspjallinu 19:30 sagði Jesús "tetelestai", sem er grískt bókhalds hugtak sem þýðir "greitt að fullu".

Hebríum 10:14-20 segir að aðeins ein fórn hafi verið. Hebríum 10:19-20 segir að þetta hafi verið með blóði Jesú, í gegnum gardínuna sem er líkami hans.

Í Postulasögunni 20:28 keypti Jesús kirkjuna með eigin blóði.

Í hnotskurn er kristni án blóðoffurs ekki í samræmi við orð Guðs í Biblíunni.

Spurning: Í 1. Pét. 1:20, Efesus 1:4, Postulasögunni 2:23 og Títusarbréfinu 1:2, var Kristur valinn til að deyja fyrir syndir okkar og leysa okkur með blóði sínu eftir að Adam og Eva syndguðu eða áður? Af hverju?

S: Kristur var útvalið sem lamb áður en heimurinn var grundvallaður. Í forsjá Guðs vissi Hann að Adam og Eva myndu syndga og að við myndum þurfa Frelsara, löngu áður en Adam og Eva til komu. Hins vegar leiddi þekking Guðs ekki til þvingunar, né ber Hann sök né ábyrgð á syndum Adams og Evu, né okkar; það er sök Adams og Evu og okkar, ekki Guðs.

Sp.: Hvað segir 1. Pétur 1:20-21 vera mikilvægt um guðdóm Krists?

S: Frelsun okkar er alfarið verk Guðs, og hvorki að öllu leyti né að hluta til verk einhvers sem er ekki Guð. Ef Jesús væri einungis maður, þá væri trú okkar og von í manni sem er ekki Guð. Þar sem Jesús er Vegurinn, Sannleikurinn og Lífið, þá væri vegurinn, sannleikurinn og lífið einungis maður, en ekki Guð. Frelsun er verk Guðs, vegna þess að Jesús er Guð. Jesús er einnig fullkomlega mannlegur, en ef hann væri ekki Guð, væri frelsun okkar ekki frá Guði.

Sp.: 1. Pétur 2:1 segir: "sverta af öllu tagi". Hverjar eru mismunandi tegundir svertingar? Sjá Jakobsbréf 4:11-12.

S: Róður er að segja neikvæðar, ósannar staðhæfingar um einhvern eða eitthvað, en smjaður er að segja jákvæðar, ósannar staðhæfingar um einhvern eða eitthvað. Það er beinlínis róður, einfaldlega að segja falskar, slæmar staðhæfingar um einhvern, en það er líka duldur róður, þar sem þú segir eitthvað sem hljómar vel á yfirborðinu en grafur undan trúverðugleika einstaklingsins. Ein tegund kallast "vinstri-hönduð hrósorð", eins og: "Hann virðist virkilega vera að standa sig vel, fyrir einhvern sem er svo óreyndur og ókunnugur því sem er að gerast." Rógur getur verið opinber, en stundum er verstur rógur sagður bak við bakið á manni. Rógburður er oft stundaður til að lyfta sjálfum sér upp á kostnað annarra eða einfaldlega til að spilla orðspori þeirra. Hann getur einnig verið notaður til að draga úr dómgreind þeirra, siðferði eða til að ráðast á trúverðugleika þeirra sem fyrirlesara eða leiðtoga. Hvaða tegundir rógburðar er kristnum mönnum boðið að forðast? – allar tegundir.

Stundum er réttur tími og staður til að segja neikvæðar en sannar staðhæfingar. Það er ekki ærumeiðing ef það er satt. Hins vegar, jafnvel þótt eitthvað sé satt, er ekki endilega rétt að Guð vilji að við segjum það öllum. Þegar við segjum neikvæðar staðhæfingar ættum við að ganga úr skugga um að þær séu sannar, hjálplegar, nauðsynlegar og það sem Guð vill að þú segir.

Sp.: Í 1. Pét. 2:2, hversu mikið líkar ungabarninu mjólkin sín? Hvað er andlega mjólk Guðs? Líkum við andlegu mjólk Guðs jafnmikið?

A: Mjólk er allt fyrir ungbarn, því ungbarn þekkir enga aðra fæðu. Ungbörn þekkja mjólk sem eina fæðuna sem getur seðlað hungur þeirra. Á sama hátt ættum við að viðurkenna að það að nálgast Guð og lesa Orð hans er eina leiðin til að seðla andlegu hungri okkar.

Sp.: Í 1. Pét. 2:2, eigum við að þrá mjólk orðsins, eða kjöt í stað mjólkur eins og Heb. 5:12-14 kennir?

S: Eins og með líkamlegt fæði eiga allir að þrá mjólk, sérstaklega nýfæddir kristnir. Hins vegar dugar mjólk ekki til að eldri börn vaxi upp í fullorðna, og við eigum ekki að duga okkur við mjólkina eina heldur einnig fá kjöt.

S: Í 1. Pét. 2:3 fer þá ekki allur sem smakkar að Drottinn er góður til himna? Sjá Hebr. 6:4-6.

A: Nei. Eins og sumir geta smakkað en ekki kyngt, geta menn haft reynslu en samt verið dæmdir til helvítis. Við erum frelsaðir fyrir náð í gegnum trú. Ef fagnaðarerindið sem einhver heyrir er ekki sameinað trú, þá er hann ekki frelsaður og það hefur enga þýðingu fyrir hann, eins og segir í Hebrebréfinu 4:2. Aðrir verslar sem sýna að jafnvel kirkjugöngumenn geta fallið frá varanlega eru Hebrebréfið 6:4-6; 10:26-31; og 2. Pétursbréf 2:20-22.

Spurning: 1. Pétursbréf 2:5 segir að húsi Guðs sé ekki bygging, heldur við, kirkja hans. Hvernig gætu kristnir í Bandaríkjunum vanrækt að byggja húsi Guðs? Giskaðu á hvaða prósentu kirkjurnar gefa að meðaltali til erlendra sendiferða.

S: Við gætum verið meira upptekin af eigin fjárhag og tíma en dýrð Guðs. Tölur sem ég las fyrir nokkrum árum sýna að að meðaltali gefa evangelískir söfnuðir um 10 til 13 prósent til erlendra sendiferða. Frjálslyndir söfnuðir gefa aðeins nokkur prósent.

S: Í 1. Pét. 2:5-8 hvaða "steinar" eru það allir sem kirkjan er byggð á? Sjá Efesusbréfið 2:19-22 og Opinberunarbókina 21:12-14.

S: Jesús er hornsteinninn, mikilvægasta steinninn sem kirkjan er byggð á. Á eftir honum koma undirstöðusteinar postulanna og spámannanna.

Q: Í 1. Pét. 2:5-8 má nota steina af mismunandi stærðum og lögun í vegg. Múrmótið fyllir upp í smáspjöld. En ef steinn hefur langa, mjóa útstæðu eða holu í miðjunni, er hann ekki hæfur til notkunar. Hvernig bregst Guð við holum og löngum útstæðum í lífi okkar?

S: Syndir sem við viljum ekki losna við í lífi okkar geta verið eins og langar, illa passandi naglar sem stinga út. Ef við viljum ekki fjarlægja þær, getur Guð fjarlægt þær, og stundum getur aga verið sárt. Á sama hátt, ef við berum einhverja grunnlega, ókristilega persónuleikaeinkenni, sem eru eins og stórt gat í miðju steinsins, mun það koma í veg fyrir að steinninn gegni hlutverki sínu við að halda rigningu úti eða kólgum lofti inni. Heilagur Andi þarf að móta okkur upp á nýtt, stífa götin og slípa brotnaoddana okkar.

Spurning: Í 1. Pétursbréfi 2:6-8, hvernig getur Jesús verið bæði hornsteinninn og þaksteinninn?

S: Hornsteinninn er eini viðmiðunarpunkturinn fyrir alla aðra hluta byggingarinnar. Hornsteinninn er Jesús Kristur og enginn annar. Á sama tíma er Jesús einnig kóróna steinsins, sem er efsti steinninn í bogagafli. Ef kóróna steinsins er fjarlægð getur boginn fallið.

Spurning: Í 1. Pétursbréfi 2:8, af hverju skipaði kærleiksríkur Guð suma til að hrasa?

A: Ritningin segir aldrei einu sinni að Guð hafi þvingað neinn til syndar. Raunar segir Jakobsbréfið1:13 að Guð freisti engan. Hins vegar, fyrir þá sem Guð veit að muni kjósa að hafna Honum alfarið, skipaði Guð að þeir skyldu hrasa á margvíslegan hátt.

S: Í 1. Pét. 2:9, hver er munurinn á helgri þjóð og konunglegu prestastétt?

A: Þegar spámaður táknaði Guð fyrir lýðnum, táknaði prestur lýðinn fyrir Guði. Konungur leiddi lýðinn. Þó að kristnir menn séu allir prestar, þurfum við engan annan til að tákna okkur fyrir Guði, því miðlari okkar er bæði Guð og maður: Jesús Kristur. Ússía reyndi að sameina að vera konungur og æðsti prestur, en Guð refsaði honum með holdsótt til æviloka fyrir að brenna reykelsi á reykelsisaltari, þegar hann hafði ekki heimild til þess. Ísraelsmenn voru heilagur þjóðflokkur, kristnir menn, úr öllum þjóðernishópum í hverju landi, eru heilagur þjóðflokkur í dag.

Spurning: Í 1. Pét. 2:10, hvað í Gamla testamentinu nefnir að ekki væri þjóð Guðs og nú að vera þjóð?

S: Pétur vísar líklega til Ósíasar 1:9-10 þar sem Ósías kallaði son sinn Lo-Ammi, sem þýðir "ekki mitt fólk" í vers 9. En í vers 10 segir Ósías að þeir sem áður voru kallaðir "ekki mitt fólk" muni nú verða kallaðir "synir hins lifandi Guðs".

Spurning: Í 1. Pét. 2:10 sýnir Guð þá ekki miskunn öllum, þar sem hann er miskunnsamur við allt sem hann hefur skapað í Sálmum 145:8,18?

A: Guð sýnir almenn miskunnsemi öllum sem hann hefur skapað. Hann gefur þeim líf, loft og fæðu. Guð hefur hins vegar forréttindi til að sýna sérstaka miskunnsemi hverjum sem hann vill. Guð sýndi Ísraelsmönnum sérstaka miskunnsemi, jafnvel eftir að þeir óhlýddu honum ótal sinnum. Guð sýndi Sáuli frá Tarsus og mörgum í dag sérstaka miskunnsemi. Ekki taka miskunnsemi Guðs sem sjálfsögðum hlut. Guð er réttlátur gagnvart öllum, en hann sýndi sérstaka miskunn Jakobi og niðjum hans sem hann sýndi ekki Esau og niðjum hans, eins og ræðir í Rómverjabréfinu 9:11-15.

S: Í 1. Pét. 2:11, á hvaða hátt erum við útlendingar og gestir í þessum heimi? Á hvaða hátt erum við það ekki? Sjá Jóhannesarguðspjallið 17:9, 11, 13-19, Filippíbréfið 3:18-20 og Kólossubréfið 3:1-4; 2. Korintubréf 5:16; og Rómverjabréfið 12:2.

S: Þetta er ekki heimilið okkar, og við erum ekki borgarar hér. Við þráum að komast heim til himna. Við tilheyrum ekki hingað að eilífu; við erum aðeins á leiðinni.

Henry C. Morrison, sem starfaði sem trúboði í Afríku í 40 ár, veiktist og þurfti að sigla aftur til Ameríku. Þegar farþegaskipið lagðist að bryggju var haldin stór skrúðgöngu. Fyrrverandi forseti Theodore Roosevelt var einnig um borð og stórhljómsveit spilaði fyrir hann eftir safaríið hans. Heimsóknarpresturinn hugsaði dapurlega að Roosevelt fengi þessa stóru hátíð og allt sem hann gerði var að skjóta fílum, og á meðan hann bjargaði sálum, hvers vegna var engin hátíð til að taka á móti honum? Guð talaði til hans og sagði: "En þú ert ekki kominn heim ennþá." Heimalendið okkar er ekki hér, svo ekki verði of þægilegt. Heimili okkar og ríkisborgararéttur er á himnum. Við eigum að vera "ekki af þessum heimi". Á hinn bóginn eigum við nú að vera "í heiminum" og eiga samskipti við alls konar fólk hér, frekar en að vera einangrunarsinnaðir. Við erum á óvinarsvæði, því Satan ræður þessum heimi, þó Guð geti haft yfirráð yfir honum.

Spurning: Í 1. Pétursbréfi 2:12, hvaða fimm leiðir voru það sem heiðingjar ásökuðu kristna um að hafa gert rangt þá? Hvaða að minnsta kosti fimm leiðir eru það sem ekki-kristnir ásaka kristna um að gera rangt í dag?

S: Hér eru fimm leiðir.

1. Þetta hljómar skrýtið í dag, en rómverskir heiðingjar sökuðu kristna um að vera "guðleysingjar". Þeir voru kallaðir guðleysingjar vegna þess að þeir trúðu ekki rómversku guðunum.

2. Kristnir menn töluðu um Drottins kvöldmáltíð, og heiðingjar ásökuðu þá um mannát.

3. Kristnir menn sögðust elska hver annan, og heiðingjar ásökuðu þá um lauslæti og æxlunarfrændsemi.

4. Þegar náttúruhamfarir og stríð skölluðu á, var kennt kristnum mönnum um, því sagt var að vanvirðing þeirra á grísku-rómversku guðunum hefði vakið reiði þeirra. Auðvitað, eins og einn fyrsti kristinn maður benti á, urðu hamfarir og stríð einnig fyrir komu Krists til jarðar.

5. Kristnir menn vildu ekki tilbiðja né færa fórnir rómverska keisaranum, svo þeir voru taldir óhollir og ótryggir heimalandi sínu.

Sp.: Í 1. Pét. 2:13,17, hvernig gátu kristnir menn þá hlýtt og heiðrað illan keisara eins og Níró? Finnst þér það hafa verið erfiðara að hlýða og heiðra valdhafa þá en í dag?

S: Grískumælandi fyrstu kristnir menn notuðu tvíræðni til að greina á milli "lögmætra laga", sem stóðu ekki í bága við boð Guðs, og "ólögmætra laga", sem stóðu í bága við þau. Samviskusamir hlýddu lögmætu lögunum en hlýddu ekki ólögmætu lögunum, svo sem að fórna keisaranum.

Sp.: Í 1. Pét. 2:13,17, ef lýðræðisríki hefur stjórnanda og þingmenn sem haga sér óvinalega gagnvart kristnum gildum, hvernig eigum við þá að sýna þeim virðingu? Hvernig eigum við að andæfa þeim?

S: Við eigum að virða embættið og ekki niðurlægja eða móðga þá. En við getum líka unnið að því að vernda þá sem eru ofsóttir af þeirra völdum, og unnið og gefið tíma og peninga til að koma í veg fyrir að þeir verði endurkjörnir.

Sp.: Í 1. Pét. segir að sýna öllum í valdadæmi viðeigandi virðingu, eigum við þá virkilega að heiðra alla sem hafa vald, jafnvel leiðtoga falskra trúarbragða, glæpagengja og kúgandi stjórnvalda?

S: 1. Pétur2:17 segir að sýna öllum viðeigandi virðingu, og við eigum að beita þessu boðorði að minnsta kosti á fjóra vegu.

1. Sérstaklega heiðra stjórnvöld. Ekki vegna þess að viðkomandi sé endilega verðugur þeirrar heiðurs (það er stundum ekki raunin), heldur eigum við að virða embætti þeirra. Til dæmis í lýðræðissamfélagi, ef við metum forsætisráðherra eða forseta lágt, getum við unnið ötullega gegn endurkjöri þeirra og hvatt aðra til að kjósa þá ekki. Engu að síður verðum við að gera okkur grein fyrir því að viðkomandi er núverandi leiðtogi stjórnvalda okkar. Við eigum ekki að tala niður hlutverk þeirra eða draga úr virðingu stöðu þeirra.

2. Sýnið öllum viðeigandi virðingu. Guð skapaði alla, allir bera Guðs mynd (þó í fallinni mynd), og Kristur dó sem lausnargjald fyrir alla (1. Tímóteusarbréf 2:6). Jafnvel einhver eins illgjarn og Sáúl frá Tarsus getur komið til Krists.

3. Virðing okkar fyrir öllum skal vera án tillits til auðs (Jakob 2:1-7), kynþáttar eða kyns (Galatabréfið3:28 -29) eða ungs aldurs (1. Tímóteusarbréf4:12 ), nema að við skulum sýna öldruðum sérstaka virðingu (3. Mósebók19:32 ).

4. Við eigum einnig að heiðra bræður og systur í Kristi sem hluta af eilífri fjölskyldu okkar.

Fyrir nokkur sértæk dæmi um hvernig beri að heiðra fólk, sjá 1. Tímóteusarbréf 5:1-8.

Spurning: Í 1. Pét. 2:18, af hverju ætti þræll að hlýða húsbónda sínum, sérstaklega harðréttum húsbónda? Hvaða umbun er lofuð?

S: Þrælar í rómversku samfélagi, sem og þrælar á öðrum tímum og í Austur-Afríku í dag, höfðu litla möguleika á að verja sig gegn harðri húsbónda. Það að hlýða þeim var líklega skynsamlegasta ráðið í mörgum tilvikum. Að þola óréttlátan þjáningu var ein leið til að vera vitni og dýrka Guð. Að lokum, sem hagnýt mál, voru meirihluti íbúa Rómaveldis þrælar, og lausþrælar höfðu ekki mörg staði til að fara til.

S: Í 1. Pét. 2:21-25 hvaða að minnsta kosti tvær tengingar eru milli þjáninga Krists og okkar þjáninga?

S: Þjáningar Jesú eru okkur til fyrirmyndar. Þar sem Kristur þjáðist óréttlátlega, ættum við einnig að vera reiðubúnir að þjást óréttlátlega. Þó að dauði Krists á krossi fyrir syndir okkar hafi verið einstakt atvik, geta þjáningar okkar þjónað til að færa öðrum fagnaðarerindið og vitnað um sannleika þess í eigin lífi okkar.

S: Í 1. Pét. 3:1, hvernig getur eiginkona fært mann sinn til Krists án þess að segja eitt orð?

A: Pétur er ekki að segja að eiginkonur eigi ekki að segja orð; heldur staðfestir hann að vitnisburður lífs þeirra eigi að vera slíkur að eiginmenn þeirra megi verða kristnir án þess að heyra boðskapinn frá þeim.

S: Einu sinni þegar ég vann sumarstarf hjá tæknifyrirtæki var þar stór mötuneyti þar sem fólk borðaði.

S: Einu sinni þegar ég vann sumarstarf hjá tæknifyrirtæki, var þar stór mötuneyti þar sem fólk borðaði. Ég var að tala við mann og við ræddum um að ég vonaðist til að verða heimsendiboði, og maðurinn sagði: "Ég vissi það, ég hélt að þú værir mormón!" Þó að ég útskýrði fljótt að ég væri kristinn og ekki mormón, ef þú talar um andleg málefni en sýnir ekki að þú sért kristinn, fyrir hvern ert þú þá nákvæmlega vitni?

Ég heyrði af miðaldra manni sem varð kristinn og sagði það samstarfsfólki sínu á skrifstofunni. Einn kristinn maður sem vann þar óskaði honum til hamingju, og hinn nýi kristni leit á hann dálítið undarlega. Hann sagði: "Vissirðu að þú varst ástæðan fyrir því að ég frestaði því að verða kristinn í mörg ár?" Hinn eldri kristni varð hissa og spurði af hverju. Yngri kristinn maðurinn sagði að áður en hann kom til Krists hefði hann vitað að líf hans væri í algjörri ringulreið. En þegar hann leit á eldri kristna manninn, sem virtist hafa frið, sátt og líf sitt í góðu lagi, vissi hann ekki að hann væri kristinn, og hann hélt að ef eldri kristni maðurinn gæti haft líf sitt í góðu lagi án þess að vera kristinn, þá þyrfti hann það ekki heldur.

Eiginmaður myndi vissulega vita að eiginkona hans væri kristinn (og öfugt). En eiginmaðurinn, og aðrir líka, geta verið svo fjarlægir Kristi að þeir neita að heyra neitt um Krist. En ef þeir vita að þú ert kristinn, getur líf þitt verið vitni fyrir þá, jafnvel þótt þeir vilji ekki hlusta á orð þín. Það er betra að hafa líka orð, en jafnvel án orða getur líf þitt verið vitni.

Sp.: Í 1. Pét. 3:1-7, hvernig er ótrúum eiginmönnum, eða öðrum að sama skapi, sannfært án orða?

S: Ef einstaklingur veit að þú ert kristinn en vill ekki taka við orðum þínum, getur hann samt séð ljósið skína í gegnum líf þitt. Ástandið var nokkuð dimmt á rómverskum tíma. Þegar eiginmenn voru fjarverandi var algengt að þeir stunduðu ósiðlegt líferni. Í raun og veru, jafnvel þegar þeir voru heima, ef kvenþræll hafnaði ástleitum húsbónda síns, var hún refsuð með því að láta skera af sér nefið. En þegar eiginmenn voru fjarverandi gátu eiginkonur framið framhjáhald með karlþrælum. Ástandið með Jósef og eiginkonu Potífars var alls ekki óvenjulegt á rómverskum tíma. Rómaveldi hafði áætlaða íbúafjölda upp á 70 milljónir, þar af voru 40 til 50 milljónir þrælar.

Sp.: Í 1. Pét. 3:3, ættu konur að krulla hárið sitt, klæðast gulli eða dýrindis fötum?

S: Fegurð kvenna á ekki að koma þaðan, því raunveruleg og varanleg fegurð getur ekki stafað af slíku. Ef þú heldur að þú "þurfir" að gera þetta til að líta vel út, eða þú vilt líta mjög vel út í samanburði við aðrar konur, ættir þú að hugsa þig tvisvar um. Fegurð þín ætti að koma frá persónuleika þínum, ekki frá Sears eða Macy's.

Allt fínt föt og skartgripir eru þó ekki slæmir. Drottinn klæddi Jerúsalem myndlíkingarlega í fína klæði og skartgripi í Esekíel 16:10-13.

Spurning: Í 1. Pétursbréfi 3:3-4, hvað telur þú vera mörk þess hvernig konur ættu að skreyta sig í okkar menningu? – og hvað með karla?

S: Á þeim tíma klæddust konur dýrum gullhnöppum og armböndum til að sýna félagslega stöðu sína. 1. Pétur 3:3-4 gildir í dag um bæði karla og konur, að minnsta kosti á þrjá vegu.

Sýndarskapur: Karlar geta keypt úr sem kosta 2.000 dali (eða 1.500 dali fyrir ódýrara) bara til að sýna hugsanlegum viðskiptavinum hversu ríkir þeir eru. Ég heyrði af verkfræðiráðgjafa sem keypti nokkur falsaða Rolex-úr, sem kostuðu aðeins nokkra dollara hvert, frá öðru landi. Á skemmtiferðaskipi með viðskiptavini bankaði hann á úlnliðinn, kvartaði yfir því að þessir Rolex-úrar sýndu ekki tímann rétt og tók eitt af þeim og kastaði því út í hafið. Auðvitað vissi viðskiptavinurinn ekki að þetta væri falska. Stundum eyða auðugir miklu fé í skartgripi, föt, bíla og hús til að sýna stöðu sína. Á hinn bóginn gaf þjónn Ísaks framtíðar konu Ísaks, Rebekku, tvær gullarmbönd og nefshring. Þar sem það var í lagi fyrir Guðs fólk að bera gullnefshring í þeirri menningu er það í lagi að bera gullhring í dag. En meginatriðið er ekki að eyða miklu fé í skartgripi.

Að vera kynþokkafullur: Konur kaupa oft opin og óhóflega klæðnað til að gera sig aðlaðandi. Auðvitað hugsa þær vafalaust ekki um hversu tryggur karlmaður verður sem dregst að þeim eingöngu vegna fatanna. Á sama hátt heyrði ég af strák í menntaskóla sem átti glæsilegan bíl, og kærasta hans elskaði að fara í akstursferðir í bílnum hans. En þegar hann ók bílnum sínum á brott, slítur kærasta hans sambandinu við hann. Sumir karlar lyfta lóðum, ekki bara fyrir heilsuna eða til að standa sig í íþróttum, heldur til að virðast aðlaðandi fyrir konur. Að gefa sér tíma til að vera heilbrigður er fínt, en að byggja upp mikið vöðvamassa sem er ekki viðhaldið breytist síðar í fitu. Aðrir taka sterar, sem eru mjög áhrifaríkir til að hjálpa við að byggja upp vöðvamassa, en geta leitt til heilsufarsvandamála, þar á meðal hjartaáfalla.

Óöruggur útlitslega: Fólk er oft upptekið af því hvernig það lítur út. Fyrir nokkrum árum tók tamilskur indverskur yfirmaður minn (og vinur) mig með í hádegismat og sagði, meðal annars, að Indverjar noti krem fyrir brúðkaup til að gera húðina ljósari. Hann vildi spyrja mig hvers vegna hvítir Bandaríkjamenn fari í brúnkustofur til að gera húðina dekkri. Ég vissi ekki hvernig ég ætti að svara honum. UV-geislar eldast húðina og geta valdið húðkrabbameini, og áhrifin eru sterkust hjá ljósum einstaklingum. Reyndar, ef ljós húðlitaður einstaklingur fær alvarlega sólbruna tvisvar sinnum eða oftar á sama stað, eykst hættan á húðkrabbameini þar. Ég geri ráð fyrir að svarið sé að fólk sé eðlilega ekki ánægt með það sem það á, heldur hafi tilhneigingu til að halda að það sem einhver annar á sé betra. Mér hefur verið sagt að tískan meðal karla sé að kvarta yfir því að kjálkarnir séu ekki nægilega áberandi eða "ferhyrndir" og óska eftir kjálkaaðgerð til að breyta því. Stuttvaxnir óska þess að þeir væru hærri, hávaxnir, sérstaklega sumar stúlkur, óska þess að þær væru lægri. Rétti kristni boðskapurinn er ekki að fara í gagnstæða öfgarnir, að vera svo upptekinn af útliti sínu að maður vilji vera sem ljótastur, heldur að vera ekki svo upptekinn af sjálfum sér. Ef þú ert með tóma tennur og vilt láta fylla í þær, eða þú lendir í slysi og vilt endurbyggingaraðgerð, er það í lagi, en maður þarf ekki að fara í öfgar.

F: 1. Pétur 3:6 segir eiginkonum að láta ekki óttann sig stjórna. Í 1. Pétur 3:14b stendur að við eigum ekki að óttast það sem aðrir óttast. Miðað við tíma og samhengi bréfsins, hvaða tegund ótta heldur þú að Pétur hafi aðallega verið að tala um?

S: Beini óttinn var ofsóknir undir valdatíð Neros og síðar keisara. Nero drap ekki bara kristna, hann lét villidýr drepa þá í opinberum sýningum, brenndi þá til bana og beitti þá öðrum pyntingum. Maður þurfti ekki aðeins að vera hugrakkur sjálfur, heldur líka hugrakkur í þeirri vissu að ástvinir hans yrðu einnig pyntaðir.

Spurning: Í 1. Pétursbréfi 3:6 og 1. Mósebók 18:12, ætti eiginkona að kalla eiginmann sinn "herra"?

A: Pétur nefnir orð Söru sem hrósið, ekki sem boðorð. Hins vegar notar Pétur orð Söru til að skýra boðorðið í 1. Pétursbréfi 3:5 um að konur skuli vera hlýðnar eiginmönnum sínum sem höfði fjölskyldunnar. Lestu Efesusbréfið 5:22-23 til að fá frekari fræðslu um þetta.

Sp.: Í 1. Pét. 3:7, eru konur virkilega veikari ker?

S: Eiginkonur eru almennt (en ekki alltaf) líkamlega veikari en eiginmenn þeirra. (Sumir myndu segja að fínt postulínsglas sé veikara en blikkbolla.) Hins vegar staðfestir ritningin að karlar og konur séu jafnmikils virði í augum Guðs í Galatíum 3:28-29. Áhugavert er að Galatíum 3:28-29 er greinilega elsti þekktu fornritið sem segir að karlar og konur séu jöfn. Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 712–714 fyrir aðra svörun.

Spurning: Í 1. Pétursbréfi 3:7, hvernig getur það að sýna eiginkonum okkar lítinn tillitssemi hindrað bænir okkar?

S: Þetta getur verið bæði almenn athugun og sértækt loforð (á neikvæðan hátt).

Almenn athugun: Jesús sagði í Matteusi 5:23-24 að ef þú ert að færa fram gjöf og manst að bróðir þinn hefur eitthvað á móti þér, þá skaltu ekki færa gjöfina. Láttu gjöfina standa við altarið, sættist við bróður þinn og farðu þá og færðu gjöfina. Þetta gildir vissulega einnig ef systir þín hefur eitthvað á móti þér.

Sértækt loforð: Guð sagði að hann myndi ekki hlusta á bænir okkar ef við geymum synd í hjörtum okkar (Sálmur 66:18-19), snúum daufum eyrum að fátækum (Orðskv. 21:13) eða erum illgjarnir (Orðskv. 15:29; Jesaja 59:1-3). Guð heyrir okkur ekki ef við kjósum að hlusta ekki á Guð (Sakaría 7:11-13 og gefið í skyn í Orðskvæðum 28:9). Á sama hátt, ef við hegðum okkur illa gagnvart eiginkonum okkar og kjósum að hlusta ekki á þær, gæti Guð ekki heyrt okkur fyrr en við iðrumst synda okkar.

S: Í 1. Pétur 3:8, eigum við þá alltaf að vera kurteis? Jesús, Jóhannes skírari, Páll og Pétur voru ekki alltaf eins kurteisir og mögulegt var.

S: Þessi vers kveður á um að vera kurteis, ekki að vera kurteis alltaf. Jesús, Jóhannes skírari og Páll voru oft kurteisir. En Jesús og Jóhannes skírari kölluðu faríseana ormgreiðu í Matteusi23:33 ; Matteusi 3:7. Páll var ekki sérstaklega kurteis við Elmas í Postulasögunni13:11 . Pétur sjálfur var ekki of kurteis við Símon galdramann í Postulasögunni 8:20,22. Í stað þess að taka 1. Pétur 3:8 einangrað, eigum við að skilja hvern vers í ljósi heildarinnar í Biblíunni og almennt sýna kurteisi, en einnig áminna og vera ákveðnir þegar það er best.

Spurning: Í 1. Pét. 3:8, hvað þýðir það að lifa í samlyndi hvert við annað?

S: Það eru þrír þættir.

Neikvætt: Finndu hvað þú ert að gera sem pirrar aðra og hættu því. Hvað sem pirrar þig hjá öðrum, annaðhvort lærðu að lifa með því eða benti þeim kurteislega á það svo þeir geti hætt. Þetta þýðir að komast vel saman við aðra án ágreinings.

Jákvætt: En samhljómurinn endar ekki þar. Eiga aðrir gaman af því að vera í kringum þig? Áttu gaman af því að vera í kringum aðra? Mismunandi fólk hefur mismunandi "ástarmál" til að sýna öðrum að það sé elskað, metið og samþykkt. Fyrir suma getur það verið smá gjöfir; fyrir aðra að fá faðmlag; fyrir aðra að eyða tíma með þeim í einhverri athöfn. Ef ég hringdi í maka þinn í síma, myndi hann/hún segja mér að honum/henni fyndist mjög gaman að vera í kringum þig eða ekki? Eiga börnin þín gaman af því að vera í kringum þig, og þú af því að vera í kringum þau? Eiga aðrir í fjölskyldu þinni í Drottni (aðrir kristnir) gaman af því að vera í kringum þig? Ef ekki, hvað geturðu gert til að bæta þig?

Grunnur: Meiri samhljómur verður, bæði með því að fjarlægja neikvæðu hliðar og styrkja jákvæðu, ef þú og þeir lesið og fylgið orði Guðs. Ef vilji ykkar er í samhljómi við Guð, þá er hann í samhljómi við hvorn annan.

Sp.: Í 1. Pét. 3:9-11, hvernig er það algengt í heiminum að endurgjalda illt með illu og móðgun með móðgun? Hvers vegna ættum við ekki að gera það?

S: Heimurinn hugsar í hugtökum eins og "lög", um að hefna sín á fólki, um að refsa þeim sem gera þér rangt. Kristnir menn ættu að blessa þá sem ofsækja og móðga þá, eins og Jesús skipar í Lúk. 6:27-36.

Q: Merkir 1. Pét.3:13 að þeir sem "fylgja því sem gott er" muni aldrei verða fyrir skaða?

A: Þó að trúuð verði aldrei fyrir verulegum skaða úr eilífri sjónarhóli, er það líklega ekki það sem versið er að vísa til hér.

Fólk sem gerir gott mun aldrei réttlátlega þjást fyrir að gera gott, og Guðs fólk ætti aldrei að refsa öðrum fyrir að gera gott. Hins vegar viðurkennir næsta vers, 1. Pétur3:14 , að fólk þjáist oft óréttlátlega á þessu lífi fyrir að gera gott.

S: Í 1. Pét. 3:15, af hverju ættu kristnir að rökstyðja trú sína, eða gefa Jn3:16 og Postulasagan16:31 í skyn að við eigum einfaldlega að trúa?

A: Eins og 1. Pétur3:15 sýnir, höfum við bæði skynsemi og von. Frægur máltæki segir að sannur trú "fari fram úr skynsemi en ekki á móti henni." Við getum ekki sannað neitt með algjörri vissu, ekki einu sinni hvort sólin muni rísa á morgun. Við eigum að útskýra fyrir öðrum ástæðurnar fyrir því að kristni er rökrétt og reyna að sannfæra þá um að verða kristnir, eins og segir í 2. Korintubréfi 5:11.

En við verðum að gera okkur grein fyrir því að við getum ekki snúið einum einasta manni til Krists. Það er Heilagur Andi sem snýr fólki, og án verkanna hans væri engin von um að nokkur kæmi til Krists. Sjá When Critics Ask bls. 531–532 og When Cultists Ask bls. 293 fyrir ítarlegri svör.

Sp.: Í 1. Pét. 3:15, hvernig eigum við að hafa svar ávallt tilbúið, en með blíðu og virðingu?

S: Við ættum að hafa svar við öllum alvöru spurningum eða andmælum ótrúaðs manns. En það er í lagi að svara: "Ég veit það ekki, en ég kem til baka með svar." Og svo finna svarið og koma aftur til þeirra. Það er nokkuð líklegt að spurningin sem þeir spyrja sé ein af þeim yfir 8.200 spurningum sem svarað er á. Þrjú fleiri atriði til að hafa í huga í svari.

Hvernig á ekki að gera það: Ein vefsíða sem er ekki kristileg, í umfjöllun um New Age, sagði: "[New Age] fólk notar kristalla til að komast í samband við æðri vitsmunir. Fólk sem borgar svona mikinn pening fyrir steina þarf augljóslega á tengingu við æðri vitsmunir að halda." Vandamálið ef kristinn maður segði þetta er ekki að það gagnrýni New Age-hreyfinguna, heldur að það vanmeti fólkið sem hefur verið blekkt af þessari hreyfingu.

Hvernig á að gera það: Innra með okkur ætti viðhorf okkar að vera óeigingjörn ást til hins einstaklingsins. Við ættum að vilja að þeir komi til Krists og lifa í gleði með Guði og okkur að eilífu. Frekar en að reyna að vera mjög varkár með orðin til að koma í veg fyrir að slæmt viðhorf komi fram, er betra að hafa ekki slæm viðhorf til annarra frá upphafi og einfaldlega segja það sem er í hjarta okkar.

Til dæmis gætirðu svarað spurningu á þann hátt að sýna þeim vanvirðingu, og þá vilja þeir ekki hugsa um kristni aftur. Aðalatriðið þegar þú svarar raunverulegri andmælum þeirra er ekki að segja "þeir eru sekir því þeir hafa rangt fyrir sér", heldur "þetta er rangt af þessum ástæðum, og sannleikurinn er svona og svona af þessum ástæðum."

Hvenær á ekki að gera það: Hvernig á að greina hvort mótrökin þeirra séu einlæg eða ekki? Ein leið er að spyrja þá: Ef spurningu þeirra yrði svarað, myndi það færa þig nær því að taka Jesú sem persónulegan Drottin þinn og Frelsara? Ef svarið er "já", þá skaltu finna svarið. En ef svarið er "nei", þá er mótmælið ekki einlæg og þú ættir að spyrja þá hvað myndi þá færa þig nær því að taka Jesú sem Drottin þinn og Frelsara og einbeita tíma þínum að því í staðinn.

Virðið fólk, en hvettuð ekki til virðingar fyrir fölskum trúarbrögðum: 1 Korintubréf 10:20 segir að fórnir heiðingja séu gefnar drekum. Elías sýndi vissulega engan virðingu fyrir Baal í 1 Konungabók 18:27. Jesús sýndi kenningu sadúseumanna ekki virðingu í Matteusi 22:29-32. Haltung Jesú gagnvart faríseunum og kenningum þeirra var ekki gestrisnari í Matteusi 23:13-33, þar sem hann kallaði þá hvítmálaða gröf og ætt slöngunnar. Á hinn bóginn var Jesús náðugur við Nikódemus, faríseum, í Jóhannesi 3:3-10.

Spurning: Í 1. Pétursbréfi 3:16-17, hvernig tengjast þjáningar okkar vegna góðra verka þjáningum Krists?

A: Annars vegar geta líf okkar og þjáningar hvorki bætt við né dregið úr þjáningunum sem Krist þjáðist fyrir okkur þegar hann dó á krossi fyrir syndir okkar. Hins vegar geta þjáningar okkar opnað veginn fyrir boðskap fagnaðarerindisins til að breiðast út, sýnt vantrúuðum raunveruleika friðar og styrks Krists í lífi okkar og dýrkað Guð þegar við förum í fótspor Krists. Öll þjáning okkar er lítil og skammvinn miðað við þá miklu gleði sem við munum eiga að eilífu á himni.

Sp.: Í 1. Pét. 3:18b, þar sem Jesús var uppvakiður í anda, þýðir það þá að hann hafi ekki verið líkamlega uppvakiður líka? (Vottar Jehóva og Sameiningarkirkja Rev. Moon neita líkamlegri upprisu Jesú)

S: Nei. Í þessu versið segir að Jesús hafi verið gerður lifandi af Heilögum Anda. Hvorki þetta vers né neitt annað notar orðið "einungis" til að segja að Jesús hafi einungis verið uppvakinn í anda. Dauða líkami Jesú var uppvakinn til lífs samkvæmt Postulasögunni 2:30-32; 13:35-37; 10:39-41; Postulasögunni 1:3; 1. Korintubréfi 15:1-7.

Stundum fá menn mismunandi svör þegar þeir spyrja mismunandi spurninga. Ef spurningin er "get ég látið þennan vers merkja það sem ég vil að hann merki" fá þeir eitt svar. En ef þú spyrð "hvað Pétur raunverulega átti við" þá færðu annað svar. Sumir myndu reyna að halda því fram að þar sem Kristur var gerður lifandi af anda, hafi Jesús ekki verið lifandi í líkamanum líka. En Kristur var gerður lifandi af anda bæði í líkama og anda. Pétur talaði um upprisu Jesú Krists frá dauðum í 1. Pétursbréfi 1:3. Þó að Gyðingar trúðu á líf eftir dauðann, neituðu sadúsear holdlegri upprisu frá dauðum, en farísear staðfestu hana. Þegar Pétur notaði orðið "upprisa" vissu gyðinglegir lesendur hans hvað hann átti við. Engin merki eru um að nokkur í fornri sögu hafi sagt: "Nei, sadúsear hafa rangt fyrir sér þegar þeir neita upprisu, en hún er eingöngu andleg upprisa." Í 1. Pétursbréfi 1:21 er talað um "Guð, sem vakti hann upp frá dauðum og tignaði hann, svo að trú yðar og von sé í Guði."

Spurning: Í 1. Pét. 3:18b–20, hvernig heldur þú að Kristur hafi prédikað fyrir andum í fangelsi?

S: Kristnir eru ekki sammála um þetta. Þar á meðal eru þeir sem lifðu á dögum Nóa og dóu í flóðinu. Sumir telja að eftir dauða sinn og áður en hann reis aftur hafi Kristur boðað boðskap sinn til hinna látnu (án tækifæris til iðrunar). Önnur skoðun, sem rekja má til frumkirkjunnar með Irenaeus frá Lyon, Clement frá Alexandríu og Hippolytus, allir fyrir árið 235 e.Kr., er sú að Kristur hafi prédikað fyrir þá sem fengu aldrei tækifæri til að heyra fagnaðarerindið, ekki til að gefa neinum annað tækifæri, heldur til að gefa fólki "fyrsta tækifæri".

S: Í 1. Pét. 3:19-20, hvert fór nákvæmlega Jesús þegar hann dó?

S: Fyrst stutta svarið, og síðan langt svar.

Stutt svar: Jesús fór með látnum trúaðmönnum til Paradísar. Ekki er sannað né afsannað að Jesús hafi einnig verið með látnum vantrúaðmönnum og djöflum.

Langt svar: Ef við værum í myrkrinu án nokkurrar ritningar til að leiðbeina okkur um þetta efni, þá væru allar möguleikarnir eftirfarandi:

a) Ekkert tilvera,

b) Himnaríki með Föður, Anda og öllum englum

c) staður hinna látnu helgra,

d) staður hinna látnu vantrúaða,

e) staðurinn sem tilheyrir djöflunum,

f) staður allra látnra,

g) hinir dánu helgimenn voru þegar í himninum,

h) staður djöflanna og hinna látnu vantrúaðra saman,

i) staður allra látnra og djöflanna. (Einn staður getur haft mismunandi hluta)

Hér eru versin sem útiloka möguleikana

Lúkas 23:43, til þjófsins á krossi sagði Jesús: "Í dag munt þú vera með mér í Paradís." Í dag er fyrir upprisu. Þetta útilokar allar aðrar möguleika nema b), c), f), g) og i). (Athugið að Jesús sagði ekki "himnaríki", heldur "Paradís")

Postulasagan 2:27, sem vitnar í Sálm16:10 , segir að Jesús hafi farið til staðar sem kallast Hades (grísku) og Sheol (héberu). Þetta orð er þýtt sem "graf" í nútímalegum þýðingum og "Helvíti" í King James-útgáfunni; BSB heldur "Hades". Hins vegar voru trúuðir látnir þar í helvíti, og vantrúaðir líka. Þess vegna fór Jesús ekki beint frá krossinum til himins. Af fimm möguleikum sem eftir eru útilokar þetta alla nema c), f) og i). Jesús var annaðhvort með látnum helgum mönnum, öllum látnum mönnum og hugsanlega djöflum.

Margir segja að 1. Pétur 3:19-20 og 1. Pétur 4:6 tengist einnig. Sjá einnig næstu spurningu og umræðuna um 1. Pétur 4:6.

Q: Í 1. Pét. 3:19-20, hverjum prédikaði Kristur eftir dauða sinn?

S: Fyrst skaltu skoða fyrri spurninguna. Sannkristnir kristnir eru ekki sammála um svarið við þessari spurningu.

1) Sumir segja að Kristur hafi prédikað til þeirra sem dóu áður en Kristur var krossfestur.

1a) Sumir segja að Kristur hafi prédikað til þeirra sem fengu aldrei tækifæri til að taka ákvörðun um fagnaðarerindið, svo að þeir gætu gert sömu val og þeir hefðu gert ef þeir hefðu verið á lífi.

Einn kennari þessarar kenningar var Klemens frá Alexandríu í verkinu Stromata (193-202 e.Kr.), bók 6, kafli 6, bls. 490-492. Klemens sagði að þeir sem voru réttlátir samkvæmt guðlegum lögum þyrftu aðeins trú, en þeim sem ekki höfðu lögin en voru réttlátir samkvæmt eigin heimspeki þyrftu bæði trú og iðrun frá goðadýrkun. "Um leið og sannleikurinn var opinberaður, iðruðust þeir einnig fyrri [goðadýrkunar] háttsemi." Ante-Nicene Fathers 2 bls. 490.

Írenæus (182–188 e.Kr.) skrifaði: "Það var einnig af þessum sökum að Drottinn steig niður í svæðin undir jörðu, prédikaði þar einnig komu sína og [kynnti] fyrirgefningu synda sem þeir sem trúa á hann hljóta. Nú trúðu allir þeir sem vonuðu til Hans, það er að segja þeir sem boðuðu komu Hans og lúttu Hans forsjá, réttlátir menn, spámenn og ættföður, þeim sem Hann fyrirgaf syndir á sama hátt og Hann gerði það við okkur,... "Því að 'allir menn skortir dýrð Guðs' og eru ekki réttlættir af sjálfum sér, heldur fyrir komu Drottins," Irenaeus, Á móti villutrú, bók 4, kafli 27.1, ANF, bindi 1, bls. 499.

Hann skrifaði einnig: "Og af þessum sökum hafa allir hlutir [með almennri samþykki] verið lagðir undir völd hans sem kallast Hinn Hæsti og Almáttugi. Með því að kalla á hann, jafnvel fyrir komu Drottins vors, voru menn frelsaðir bæði frá mestu illu öndum, og frá öllum tegundum djöflanna, og frá hverri tegund af fráhvarfsefli." Irenaeus, Á móti villutrú, bók 2, kafli 6,2, bls. 365

Hippolytus (222-235/6 e.Kr.) "Hann [Jesús], sem varð prédikari fagnaðarins fyrir dauða, frelsari sála og upprisa grafinna;" Brot úr skýringu á Sálmi 19 eða 20 bls.170. Einnig kafli 7.14 bls.189

Orígenes (225–254 e.Kr.) sagði einnig svipað í Orígenes gegn Celsus, bók 2, kafli 43, bls. 448 (225–254 e.Kr.).

1b) Sumir telja að Kristur hafi boðið eingöngu hinum trúuðu úr gamla testamentinu (aðallega gyðinga).

2) Aðrir segja að Kristur hafi prédikað til fallinna engla og/eða dauðra manna sem hafa verið afskrifaðir, tilkynnt þeim fagnaðarerindið án þess að evangelísera þá. Sjá einnig 1. Pétur 4:6. Margir lútherskir trúa þessari skoðun.

3) Þriðja sjónarhornið er að Kristur prédikaði "í gegnum Nóa" til þeirra sem nú eru dánir. Sjá Christian Theology eftir Millard Erickson (Baker) bls. 773–776 og NIV The Making of a Contemporary Translation bls. 59–60 til að fá nánari upplýsingar um þetta sjónarhorn. Í 1. Pétursbréfi1:11 segir að "andinn í Kristi" hafi talað í gegnum spámenn Gamla testamentisins.

Hins vegar þýða engar af ofangreindum skoðunum að fólk fái annað tækifæri eftir dauða.

Auk þess var orðalagið "steypti niður í helvíti" ekki í upprunalegu postulínskri trúarjátningu, heldur var það bætt inn í akvíleíska útgáfu hennar um 390 e.Kr.

Sp.: Styður 1. Pétur3:19 að vantrúaðir fái annað tækifæri eftir dauða?

A: Nei. Sjá fyrri spurningu og 1. Pétur 4:6. Þó að þetta vísi líklega til látnra, er engin vísbending um að fólk fái annað tækifæri. Ritningin er full af ákallinu til allra sem hafa heyrt að taka ákvörðun á meðan þeir lifa, áður en þeir deyja. Hebreum 3:13-15 leggur áherslu á að kalla á Drottin í dag, á meðan það er enn kallað "í dag".

S: Í 1. Pét. 3:21, í hvaða skilningi frelsar vatnsskírnin okkur?

S: Vatnið í kringum örkina er myndlíking fyrir skírn okkar. Vatnið bjargaði ekki Nóa, heldur var Nói og hinir sjö manns bjargaðir af Guði í gegnum vatnið. Líkamlegi þvotturinn með vatni bjargar okkur ekki, en skírnarloforð okkar um góða samvisku gagnvart Guði sýnir að við erum bjargaðir fyrir upprisu Jesú Krists.

Það er augljóst að Pétur var ekki að nota seinni hluta 1. Pétursbréfs 3:21 til að ganga þvert á fyrri hlutann. Það er Jesús sem bjargar okkur, ekki vatnið. Þar sem vatn getur ekki tekið við hlutverki upprisu Jesú fyrir okkur, hvað átti Pétur þá við? 1. Pétursbréf3:21 sjálft gefur okkur svarið í tvennu lagi.

A. Frá okkar sjónarhorni hefur vatnsskírn engin gildi sem athafnaskyl. Í staðinn er vatnsskírn mjög verðmæt sem "trygging góðs samvisku gagnvart Guði."

B. Frá sjónarhóli Guðs hefur vatnsskírnin enga björgunargildi. Þvert á móti er vatnsskírnin mjög verðmæt sem auðkenning þín sem "bjargar þér með upprisu Jesú Krists." (Sjá einnig Kólossubréfið 2:12).

Rétt eins og Nói var bjargaður "með vatninu", ekki "af vatninu", erum við einnig bjargaðir "með vatninu". Auk þess eru hér fjórar aðrar lykilleiðbeiningar um vatnsskírn.

1. Öllum trúaðmönnum, án undantekningar, er boðið að láta skíra sig (Postulasagan2:38 ).

2. Boð um skírn var aldrei afnumið. (Sjá Matteus 28:19-20).

3. Ef sannur trúmaður deyr áður en hann er skírður, getur Guð samt sem áður sent hann til að vera með Jesú. Því allir sem hafa Heilagan Anda eru synir Guðs (Rómverjabréfið 8:14).

4. Guð getur bjargað fólki og gefið því Heilagan Anda áður en það er skírt (Postulasagan10:44 -48).

Skírnin er eins konar umskurður, og eins og Rómverjabréfið 4:10-11 sýnir, var trú Abrahams talin til réttlætis áður en hann var umskorinn, og umskurðurinn var innsigli réttlætis.

Í stuttu máli er skírnin ekki orsök nýs lífs í Kristi. Hún er trúmannsheit til Guðs um nýtt líf í Kristi.

Sp.: Í 1. Pét. 3:22, hvernig getur Jesús verið til hægri handar Guði, þar sem Jesús er Guð?

S: Faðirinn er Guð, Jesús er Guð og Heilagur Andi er Guð; og það er aðeins einn Guð. Þeir þrír eru aðskildir en óaðskiljanlegir. Nú á himni er Jesús til hægri handar Guði Föður. Aðrir kaflar sem sýna Jesú til hægri handar Guði [Föður] eru: Matteus 22:44; 26:64; Markús 13:26; 14:62; 16:19; Lúkas 20:42; 22:69; Postulasagan 2:34; 7:56; Rómverjabréfið 8:34; Efesusbréfið 1:20; og Hebreabréfið 1:3; 10:12.

Orðið "Guð" hefur fjórar merkingar þegar vísað er til þrenningarinnar. Stundum merkir Guð:

Faðir: 1. Pétur 1:2,3; Efesus 1:3,17; 3:14; 5:20; 1. Þessaloníkubréf 1:1; 3:11; 2. Þessaloníkubréf 1:1-2; 2:16; Títus 1:4

Jesús: Jóhannesarguðspjallið 1:3; Kólossubréfið 1:16-17; Hebreabréfið 1:6-9; Jóhannesarguðspjallið 9:38; 2. Korintubréf 11:3; Jóhannesarguðspjallið 20:28-29; Opinberunarbókin 5:8-9; Opinberunarbókin 22:20

Andi: Rómverjabréfið 8:9-16; Lúkasarguðspjallið1:35 ; 1. Jóhannesarbréf4:12 –16; 1. Korintubréf3:16 vs. 1. Korintubréf6:19 ; Postulasagan 5:4

Guð í þrenningu er gefinn í skyn í Matteusi 3:16-17; 28:19; 2 Korintubréfi 13:14; 1 Pétursbréfi 1:2; Efesusbréfi 2:18; 3:14-17; 1 Þessaloníkubréfi 1:3-5; Opinberunarbókinni 4:8; 1 Korintubréfi 12:4-6; Rómverjabréfið 15:16; Hebreabréfið 9:14; Júdasbréfið 20,21; 2. Þessaloníkubréfið 2:13-14; Jóhannesarguðspjallið 15:26.

Tvö tilvik orðsins "Guð" í Hebreum 1:8-9 merkja skýrt Jesú í fyrsta lagi og Föðurinn í öðru lagi. Í 1. Pétursbréfi 3:22 merkir "Guð" hér Föðurinn. Sjá einnig umfjöllun um Efesus 1:3,17 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í 1. Pét. 4:1-2, eru þeir sem hafa þjáðst fyrir Krist nú syndlausir?

S: Þeir sem hafa dáið fyrir Krist eru syndlausir, en það er ekki meginatriði þessara versanna. Fyrir þá sem hafa þjáðst fyrir Krist virðast freistingar syndar oft fjarlægari og minna aðlaðandi.

S: Í 1. Pét. 4:1-2, hvernig gerir þjáningin okkur lausa við synd?

Svar: 1. Pétur 4:2 bendir til þess að þegar einstaklingur hefur þolað þjáningu fyrir Krists sakir hafi hann ekki verið að una lystum syndarinnar. Þjáning getur einbeitt manni og minnt hann á langtíma, eilíft sjónarhorn.

S: Í 1. Pét. 4:3, myndir þú líða vel með kristnum manni sem gerði þessi verk áður en hann iðraðist og kom til Krists? Hvað með einhvern sem drap aðra kristna, eins og Páll? Hvaða viðhorf ættum við að hafa til slíkra kristinna manna?

S: Við ættum að líða vel því að þar, í augum Guðs, höfum við engan meiri verðleika en þeir. Þegar fullkominn, heilagur Guð fyrirgefur einhverjum syndir sínar af alvöru, ætti fyrirgefning okkar ekki að vera erfiðari í að fá en Guðs.

Sp.: Í 1. Pét. 4:3-4, hvaða leiðir notar syndugur samfélag í dag til að senda skilaboð um að þú sért ekki eðlilegur ef þú heldur ekki áfram að fremja þessar syndir?

S: Stundum eru menn undir þrýstingi um að drekka áfengi og verða ölvaðir. Þeir eru ekki taldir karlmannlegir, fágaðir eða kúl ef þeir gera það ekki. Stundum er jafningjapresía um að skaða líkama sinn á aðra vegu, til dæmis með reykingum eða vímuefnum. Stundum stundar stelpa kynlíf með kærasta sínum, þótt hún vilji það ekki, en af ótta við að kærastinn muni yfirgefa hana annars. Vertu hrein, bæði fyrir Guð og fyrir framtíðar eiginmann þinn.

S: Í 1. Pét. 4:6, hvernig var fagnaðarerindið prédikað hinum dauðu?

S: Eins og rætt er um í 1. Pétursbréfi 3:19b-20, eru kristnir menn ekki sammála um þetta. Ein túlkun kemur fram í NIV-þýðingunni, sem hefur orðið "nú" (eins og í BSB), sem þýðir að Kristur var boðaður til þeirra manna meðan þeir voru enn á lífi. Þetta hlýtur að vísa til manna, ekki fallinna engla, því fallnir englar eru ekki taldir "dauðir". Það eru fjórar mögulegar túlkanir.

1. Þessir menn eru nú dauðir, en þeir voru á lífi á jörðinni þegar fagnaðarerindið var prédikað til þeirra. Sjá When Cultists Ask bls. 296 fyrir frekari umfjöllun um þessa skoðun.

2. Þessir menn heyrðu fagnaðarerindið eftir dauða sinn og fengu loks tækifæri til að taka sömu ákvörðun um Krist og þeir hefðu gert ef þeir hefðu verið á lífi.

3. Þessir trúmenn úr gamla testamentinu heyrðu fagnaðarerindið eftir dauða sinn, og allir þessir urðu hólpnir.

4. Ótrúuðu í gamlatestamentstímabilinu var tilkynnt um fagnaðarerindið sem þeir hefðu engu að síður hafnað. Þó að í bókinni Erfiðleikar í Biblíunni, bls. 183–189, sé ranglega talið að 1. Pétursbréf 4:6 vísi til fallinna engla, bendir hún réttilega á að tvö grísk orð eru notuð fyrir "að prédika". Eitt orðið þýðir "að prédika fagnaðarerindið", hitt orðið þýðir "að boða eitthvað", og það er hið síðara orðið sem hér er notað.

Hins vegar segir síðari hluti 6. vers: "dæmdir eftir mönnum að holdi, en lifa eftir Guði að anda." Þetta bendir til þess að túlkanir 1 og 4 séu rangar.

Fyrstu kirkjan kenndi að fagnaðarerindið var prédikað til sumra eftir dauða þeirra.

Hirðirinn Hermas (um 115–155 e.Kr.) bók 3, líkingu 9, kafli 16, bls. 49 (að hluta) vísar til þeirra sem dóu fyrir Krist og áður en þeir voru skírðir. Þar segir að postular og kennarar [engin umfjöllun um Krist] prédikuðu það til þeirra sem þegar voru sofnaðir.

Irenæus í bók sinni Á móti villutrúum (182–188 e.Kr.) bók 4, kafli 27.1, bls. 499: "Það var einnig af þessum sökum sem Drottinn steig niður í svæðin undir jörðinni, boðaði þar einnig komu sína og [kynnti] fyrirgefningu synda sem þeir sem trúa á hann hljóta." Nú trúðu allir þeir sem vonuðu til hans, það er að segja þeir sem boðuðu komu hans og lúttu undir forsjá hans, réttlátir menn, spámenn og ættföður,... Því að "allir menn skortir dýrð Guðs" og verða ekki réttlættir af sjálfum sér, heldur fyrir komu Drottins,"

Irenaeus, Á móti villutrúum (182–188 e.Kr.), bók 2, kafli 6.2, bls. 365: "Og af þessum sökum hafa öll hlutir [með almennri samþykki] verið settir undir valdsvið hans sem kallast Hinn Hæsti og Almáttugi. Með því að kalla á Hann, jafnvel fyrir komu Drottins vors, urðu menn frelsaðir bæði frá mestu illu öndum, og frá öllum tegundum djöfla, og frá hverri tegund af afturfallandi völdum." Irenaeus, Á móti villutrú, bók 2, kafli 6.2, bls. 365

Klemens frá Alexandríu (193–202 e.Kr.) sagði að Kristur prédikaði fyrir þá sem höfðu yfirgefið þetta líf áður en hann kom. Stromata, bók 6, kafli 6, bls. 492.

Tertullían (198-220 e.Kr.) nefnir að Kristur fór til helvítis "til þess að gera ættföðurna og spámennina þátttakendur í sjálfum sér þar." (Þetta styður málsatvikið aðeins að hluta til, því það segir þó ekki hvort Jesús prédikaði fyrir þeim.) Ritgerð um sálina k.55 bls.231.

Hippolytus (222–235/6 e.Kr.) "Hann [Jesús], sem varð prédikari fagnaðarerindisins fyrir dauða, frelsari sála og upprisa grafinna;" Brot úr skýringu á Sálmi 19 eða 20 bls. 170. Einnig kafli 7.14 bls. 189

Orígenes (225–254 e.Kr.) "en einnig, þegar hann varð sál, án líkamshjúpunar, bjó hann meðal þeirra sála sem voru án líkamshjúpunar, og snúði til sín þeim sem vildu, eða þeim sem hann sá, af ástæðum sem einungis hann þekkti, vera betur færir um slíkt." Orígenes gegn Celsusi, bók 2, kafli 43, bls. 448.

Sjá The Complete Book of Bible Answers bls. 184-186 og When Critics Ask bls. 534-535 fyrir aðra svörun. Sjá einnig umfjöllun um 1. Pétur 3:19-20.

S: Í 1. Pét. 4:7; 1:13; 5:8 virðist Pétur leggja áherslu á sjálfsagi. Hvernig hjálpar það þér að biðja að hafa sjálfsagi? Hvernig hjálpar það þér að biðja að hafa skýran hug?

S: Að hafa sjálfsagi hjálpar á að minnsta kosti þrjá mismunandi vegu. Það veitir þér aga til að setja sérstakan tíma til bæn. Það hjálpar þér að einbeita þér í bæn, bæði einn og með öðrum þegar þeir biðja. Að lokum segir Guð að hann heyri ekki bæninni okkar ef við geymum synd í hjörtum okkar (Sálmur 66:18-19), snúum daufum eyrum að fátækum (Orðskvæði 21:13), erum óguðleg (Orðskvæði 15:29; Jesaja 59:1-3), eða við kjósum að hlusta ekki á Guð (Sakaría 7:11-13 og gefið í skyn í Orðskvæðum 28:9).

Spurning: Í 1. Pétursbréfi 4:7, í hvaða skilningi var endir allra hluta "nálægt"?

A: Fjórir punktar til að hafa í huga í svari.

1. Gríska orðið hér er "af öllu nema endinn er nálægður", svo "öllu" merkir einfaldlega "öllu".

2. Orðið "að nálgast" er það sama og notað er í Jakobsbréfinu 5:8 um seinni komu Jesú.

3. Í nærveru Péturs sagði Jesús í Matteusi 24:36 að enginn maður viti klukkustund né dag endurkomu hans.

4. "Nálægt" þýðir ekki að Pétur sé að spá fyrir um þann dag sem Jesús mun koma aftur. Heldur er Pétur að segja að Jesús gæti komið aftur hvenær sem er. Þetta ætti að vera hvatning til að "vera skýr í huga og sjálfbjarga svo að þið getið beðið."

Sjá einnig umfjöllun um Filippíbréfið 4:5, 1. Þessaloníkubréf4:15 og Opinberunarbókina 22:6-20 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í 1. Pét. 4:8, Jak. 5:20 og Orðskv. 10:12, hvernig hylur kærleikur fjölda synda eða ranginda?

S: Fyrst tvö atriði sem eru ekki svarið, og svo svarið.

Ekki svarið

Jesús hylur syndir okkar á einn hátt með því að færa fyrirgefningu fyrir allar syndir okkar gegn Guði, og þannig hylur kærleikur Guðs fjölda synda. Þó að kærleikur Krists til okkar á krossinum hafi ekki aðeins hulið, heldur einnig gert fullnægjandi bætur fyrir syndir okkar, er það ekki aðalatriðið hér.

Í öðru lagi geta kærleikur okkar og vitnisburður hvatt fólk, jafnvel ókristna, til að syndga ekki. Hins vegar vísar þessi vers ekki til þess að koma í veg fyrir syndir, heldur til að hylja yfir þær syndir sem þegar hafa verið framin.

Svarið

Jakob talar í samhengi við að snúa einhverjum aftur til sannleikans, og 1. Pétur talar í samhengi við bæn og djúpa kærleika til annarra. Kærleikur okkar "huldir" syndir á að minnsta kosti fjórum mismunandi vegu.

Fyrir okkur sjálf: Að elska Guð og náunga gerir okkur minna freistaða til að gera hluti sem vanvirða Guð eða gagnast ekki öðrum. Þegar við þjónum öðrum erum við oft minna sjálfhverf og minna upptekin af því að fullnægja syndugum löngunum.

Fyrir ótrúa: Bæði venjulega ótrúa og villutrúarmenn, að hjálpa þeim að komast til sannrar trúar á Krist bjargar sál þeirra frá dauða og syndir þeirra eru huldar.

Fyrirgefning: Villandi okkar til að fyrirgefa öðrum syndir þeirra gegn okkur og að endurreisa mann sem hefur fallið hylur yfir synd þeirra og getur gert það auðveldara að koma til Drottins í iðrun.

Fyrir aðra: Bænir okkar um að aðrir standist freistingar og snúi aftur til sannleikans, iðrist fyrri synda og haldi ekki áfram í synd. Hógværð okkar (þ.e. að hafa raunsæja mynd af okkur sjálfum), að við vorum öll óhrein og syndug fyrir Guði, og að nema fyrir náð Guðs myndum við gera enn verra, getur gert það aðlaðandi fyrir einstakling að yfirgefa syndir sínar og koma eða koma aftur til Krists. Með því að sýna djúpa ást til annarra getum við hvetjað þá til að "halda áfram" og halda áfram í leit sinni að guðlegri hegðun og ást til annarra.

Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 706–708 og Now That's a Good Question bls. 161–162 fyrir viðbótarsvör.

F: Í 1. Pét. 4:9, af hverju er mikilvægt að sýna hver öðrum gestrisni – án kvartananna? Sjá Hebr. 13:2 og Jak. 2:25.

S: Óháð öllum öðrum ástæðum er það mikilvægt einfaldlega vegna þess að ritningin skipar það. Þetta er hagnýt leið til að sýna öðrum ást, bæði kristnum og ókristnum. Í Hebreum 13:2 stendur að sumir sem bjóða gestrisni taki á móti englum, líkt og Abraham, þó að þeir geri sér ekki grein fyrir því.

Gestasemi felst ekki einungis í því að gefa einhverjum stað til að gista eða bjóða einhverjum í heimsókn heim til sín. Hún felur einnig í sér að vera örlátur við að láta einhvern fá lánaða eignir þínar eða bílinn þinn, að gefa einhverjum far eða gefa einhverjum hluta af tíma þínum.

Önnur hlið gestrisni er að hafa heimilið eða bílinn sinn snyrtilegan, svo þú getir boðið fólki heim eða gefið því far.

Spurning: Í 1. Pétursbréfi 4:10, af hverju heldur þú að Pétur leggur áherslu á að við notum þá gjafir sem við höfum fengið?

A: Guð gefur hverjum trúuðum einhvers konar hæfileika og gjafir. En Guð gaf engum trúuðum gjöf til að vera sóun, hunsuð eða notuð í eigingjörnum eða guðlausum tilgangi. Þeim sem mikið er gefið, er mikið krafist. Guð mun krefja okkur til reikningsskila, ekki fyrir að hafa ekki notað gjafir sem hann ætlaði okkur aldrei að hafa, heldur fyrir þær gjafir sem hann hefur gefið okkur. Spurningin sem þú ættir að spyrja sjálfan þig er ekki bara: "Ertu að nota gjafir Guðs?", heldur: "Ertu að nota gjafir Guðs í þeim tilgangi sem hann ætlaði?"

Sp.: 1. Pétur 4:10 nefnir að náð Guðs sé í "vissum" myndum. Það notar sama gríska orðið (poikilos) um prófanir, freistingar eða illar langanir í 1. Pétur 1:6, Jakobsbréfi 1:2, 2. Tímóteusarbréfi 3:6 og Títusarbréfi 3:3. Hvað telur þú að sé mikilvægi sama gríska orðsins, sem getur þýtt marglitt, fyrir bæði?

A: Ein merking er sú að freistingar og prófanir skelli á kirkjuna á margvíslegan, "margarlitan" hátt, en Guð birtir náð sína til okkar einnig á margvíslegan, marglitan hátt. Fyrir hverja freistingu sem skellur á einstakling lofar Guð að útvega leið til að komast út úr henni, samkvæmt 1. Korintubréfi 10:13. Hvenær sem prófun skellur á hóp trúaðra getur Guð útvegað þeim einnig leið út úr henni.

S: Í 1. Pét. 4:11, hvernig ætti talmálið okkar að vera eins og Guð væri að tala?

S: Við getum séð hvað þetta þýðir með því að skoða svipuð orðalög í kringum þennan vers. Hvaða gjöf sem við höfum skulum við nota hana sem trúir umsjónarmaður guðlegrar náðar. Rétt eins og hver sá sem þjónar á að þjóna með þeirri styrk sem Guð veitir, á sá sem talar að tala með þeim orðum sem Guð veitir. Það er í lagi að deila eigin skoðunum sem okkar eigin skoðunum, en:

1. Bætið ekki við - farið aldrei út fyrir það sem skrifað er og kennið eigin skoðanir sem orð Guðs (Orðskv. 30:5-6; 1 Kor. 4:6).

2. Ekki missa fókusinn – Vertu miðaður að orði Guðs frekar en mannlegu áliti (1 Korintubréf 2:1-2; 1 Tímóteusarbréf 1:3-4,6; Kólossubréf 2:3,8).

3. Ekki taka frá orði Guðs. Ekki hafna sannleikanum né þegjandi kjósa að tala ekki um hann.

4. Virðið orð Guðs ekki, með því að tala léttvægt um það við aðra.

Kristinn maður getur reynt að "aðstoða Guð" með því að tala það sem honum finnst best til að verja Guð. En Pétur er ekki að segja okkur að gera það, heldur að tala orð Guðs sjálfra. Við eigum að verja trúna, en við eigum að verja trúna á Guðs hátt, ekki bara á okkar hátt. Enginn kemur til Krists án þess að Guð hreyfi við lífi þeirra, svo er það ekki skynsamlegra fyrir okkur að gera hlutina á Guðs vegu? Sjá einnig Orðskvæði 30:6 og 1 Korintubréf 4:6.

Spurning: Í 1. Pétursbréfi 4:11b, hver er munurinn á því að kristinn maður þjóni Guði og að þjóna með þeirri styrk sem Guð veitir?

A: Þegar þú þjónar Guði með eigin styrk gæti hann ekki dugað um stund og gæti síðar þrotið. En þegar þú þjónar Guði með Guðs styrk geturðu alltaf fengið meiri styrk frá Guði.

S: Í 1. Pét. 4:12, hvaða eldprófi var að fara að eiga sér stað?

A: Kristnir menn voru að fara í gegnum harða ofsókn af hálfu rómverskra stjórnvalda, þar á meðal tíð brennslu til dauða. Það var skrifað að Níró hafi stundum hulið kristna menn vaxi og kveikt í þeim eins konar "lifandi kertum". Hins vegar er það betra að deyja í slíkum eldi en að farast að eilífu í eldvatninu.

Fyrstu kirkjan var engum ókunnug eldprófunum. Í umfjöllun um réttarhöldin og aftöku Pólýkarps, lærisveins postula Jóhannesar, skrifar Evarestus: "En aftur sagði landstjórinn við hann: 'Ég mun láta brenna þig í eldi, þar sem þú fyrirlítur villidýrin, ef þú iðrar þig ekki.' En Pólýkarpús sagði: 'Þú hótar mér eldi sem brennur í eina stund og slokknar svo fljótlega, en þú þekkir ekki eld komandi dóms og eilífrar refsingar sem bíður guðlausra. En af hverju dvelur þú? Leiðdu fram það sem þú vilt.' Martýrudauði Pólýkarpúsar (um 169 e.Kr.) kaf. 11, bls. 41

Spurning: Í 1. Pét. 4:13, hvernig tökum við þátt í þjáningum Krists? Hvers vegna ættum við að gleðjast yfir því?

A: Þó að Kristur einn hafi dáið til að greiða alla refsingu fyrir syndir okkar, er mikil þjáning hans fyrirmynd fyrir okkur til að þola minni þjáningu sem við verðum að þola. Þjáning okkar getur þjónað til að dýrka Guð, jafnvel þó enginn á jörðinni sé meðvitaður um þær. Stundum notar Guð þjáningu okkar til að færa fólki fagnaðarerindið sem annars væri ófært eða óviljugt til að hlusta. Sjá einnig Kólossubréfið 1:24.

Sp.: Í 1. Pét. 4:14, er andi dýrðarinnar sami og Heilagur Andi?

S: Já. Andi dýrðarinnar er lýsing á Heilögum Anda, Anda Guðs.

S: Í 1. Pét. 4:16 hafa sumir fylgjendur Jesú sagt að orðið "kristinn" komi aðeins tvisvar fyrir í Biblíunni, hér í samhengi þjáninga og í því sem konungur Agríppa kallar Pál í Postulasögunni 26:28. Því segja þeir að við þurfum ekki að bera nafnið "kristinn" í dag. Hvernig myndir þú svara því?

S: Það eru þrjár samverkandi svör.

Einu sinni er nóg í 1. Pétursbréfi 4:16 til að sýna að við eigum að þjást fyrir að bera nafnið kristinn, fremur en að reyna að komast undan þjáningum með því að neita því að við séum kristnir.

Fylgjendur postula og fyrstu kirkjunnar þorðu að kalla sig kristna og neituðu því ekki einu sinni frammi fyrir dauðanum. Reyndar, fyrir kirkjuþingið í Níke, höfum við skráð 41 kristinn rithöfund sem kallaði trúaða kristna. Sjá til að sjá hverjir þeir voru.

Sumir þeirra sem vilja ekki vera þekktir sem kristnir vilja ekki tengja sig við brúði Krists, kirkjuna.

Spurning: Í 1. Pét. 4:17, hvernig byrjar dómurinn með guðsfjölskyldunni?

S: Á tvo mismunandi vegu: núna og síðar.

Í þessu lífi fylgist Guð með okkur, prófar okkur og agi okkur (Hebreum 12:5-13). Kristnir geta verið dæmdir í þessu lífi og hlotið fleiri blessanir eða aga sem fordæmi fyrir sjálfa sig og aðra, þar á meðal snemma dauða.

Í himninum standa allir trúarmenn fyrir því sem kallað er "bema-sætisdómurinn", svo þeim megi veita umbun í himninum fyrir verk sín. Páll lýsir dómi kristinna manna um umbun eða tap hennar í 1 Korintubréfi 3:11-15.

Sjá Hard Sayings of the Bible bls. 721-722 fyrir aðra svörun.

Sp.: Í 1. Pét. 5:1-4 hvaða fjórar jákvæðu og tvær neikvæðu skipanir gefur Pétur öldungunum?

S: Hér eru sex boðorðin.

Verðið hirðar Guðs hjörðar

Því að þið eruð fús

(neikvætt) Ekki gráðugur eftir peningum

Áhugasamir um að þjóna

(neikvætt) Ekki drottna yfir hjörðinni

Verðið fyrirmyndir

Pétur leggur hér meiri áherslu á hvernig þeir þjóna en á það að þeir séu að þjóna. Ef þú ert ekki að vera hirðir eins og Guð vill að þú sért hér, þá kannski vill Guð alls ekki að þú sért hirðir. Hebreum 13:17 segir að hirðarnir verði að leggja fram reikning fyrir Guði fyrir forystu sína. Á hinn bóginn, ef þú ert góður hirðir, munt þú fá umbun í himninum fyrir trúfasta þjónustu þína samkvæmt 1. Pétursbréfi 5:4.

Spurning: Hvað segir 1. Pétur 5:1-4 um kaþólsku kenninguna um páfastjórn?

A: Ekkert. Kenning um páfavaldskeið heldur því fram að Pétur hafi verið fyrsti páfi og höfuð alls kirkjunnar eftir Jesú. Hins vegar segir Pétur sjálfur í 1. Pétursbréfi 5:1-4 að hann sé sjálfur aðeins sameldri.

S: Í 1. Pét. 5:4 fáum við óviltan krónu/krans, en Ísthmíuleikirnir veittu sigurvegurum krans af visnaðri steinselju samkvæmt The Expositor's Bible Commentary, bindi 12, bls. 250–251. Hver er munurinn á viltum og óviltum krónum? Hvaða viltar krónur eru dæmi um í dag?

Báðar gerðir krónna líta vel út í fyrstu. En krónan sem visnar lítur sífellt verr út með tímanum og er að lokum varpað frá sér og hent. Ódauðlegar krónur okkar á himni verða enn jafn góðar og dýrlegar eftir 10.000 ár eins og þegar við fengum þær fyrst.

Á jörðinni eru margar dofandi krónur: auður, virðing, heiður, félagsstaða, en þær eru allar tímabundnar. Vinnið hörðum höndum fyrir ódofandi krónu sem aldrei dofnar.

F: Í 1. Pét. 5:5a hvað þýðir "á sama hátt", þar sem ekki er sagt að þeir séu yfir neinum?

A: Rétt eins og eldri menn, sem áður var nefnt, áttu að vera fúsir til að þjóna, ekki drottna yfir öðrum heldur vera fyrirmyndir, eiga ungir menn einnig að vera þannig. Auðvitað verða sumir ungir menn, þegar þeir þroskast, eldri menn síðar.

S: Í 1. Pét. 5:5 "klæðið ykkur" (gríska egkombosasthe) er sjaldgæft orð sem vísar til þræls sem setur á sig skikkju áður en hann þjónar húsbónda sínum. (Þetta er svipað og Jesús gerði í Jóh. 13:4-17) Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 12, bls. 251 og The Bible Knowledge Commentary: New Testament, bls. 856. Af hverju myndi Pétur nota þessa setningu?

S: Auk þess að Pétur sá Jesú sjálfan setja fordæmið, vísar þetta til þess að klæðast til að þjóna, ekki til að skarta til að heilla eða draga athygli að sjálfum sér.

Spurning: Í 1. Pét. 5:5b og Jak 4:6; Mt 23:12 og Orðskv. 3:34, af hverju heldur þú að Guð standi gegn hrokafullum en veiti náð hinum auðmjúku?

S: Það gæti verið af nokkrum ástæðum.

Það móðgar Guð þegar Hann sér þennan synd.

Það er slæmt fyrir viðkomandi þegar hann setur eigin heiður eða orðspor ofar því að þekkja hann.

Það er ekki gott fyrir aðra ef þeir sjá trúaðan mann sem er hrokafullur.

S: Í 1. Pét 5:5b-6 er einhver leið til að vera auðmjúkur sem þú hefðir erfitt með að hlýða ef Guð bað þig um það? Af hverju?

S: Sumir geta verið auðmjúkir á ákveðnum sviðum en ekki á öðrum. Það er ekki aðeins rangt heldur líka heimskulegt að líta niður á fólk af öðrum stéttum, efnahagslegum stöðum, kynþætti eða þjóðerni. Sumir eru ekki stoltir á þennan hátt, en þeir eru stoltir af því að vera tregir til að viðurkenna að hafa gert mistök eða tregir til að viðurkenna þegar þeir hafa syndgað.

S: Í 1. Pét. 5:7 hvernig er kvíði synd ótrúnaðar?

A: Við getum og ættum að leggja áhyggjur okkar á Guð því við trúum því að hann geti séð um öll vandamál okkar. Ef við veljum að gera það ekki, í þeirri trú að okkur gangi betur að halda áhyggjum okkar sjálf, þá erum við ekki að leggja trú okkar á Guð í þessu efni. Trú á Guð felst ekki einungis í því að trúa réttum hlutum, heldur einnig að treysta lífi okkar í umsjón hans.

Að auki, í 1. Pétursbréfi 5:7, er gríska orðið epiripsantes þýtt sem "kasta" eða "varpa á", og það er í aoristími, sem þýðir að um er að ræða virka aðgerð sem við veljum að framkvæma.

Sp.: Í 1. Pét. 5:8, þótt Satan sé oft undirförull, þá er það alls ekki myndin sem Pétur dregur hér upp. Hvers vegna heldurðu að Pétur gæti borið Satan saman við ruggandi ljón?

S: Eins og hungraður ljón er Satan óþreytandi og miskunnarlaus. Stundum eltir ungt, hraðskreið ljón bráðina þögullega, vitandi að það geti unnið með hraða. Eldra ljón ruggar, bæði til að hræða bráðina til skelfingar og til að kalla á yngri ljónin til að hörfa. Það er einnig viðeigandi að Pétur líki Satan við ruggandi ljón, því Níron kastaði kristnum mönnum til ljóna í Kóloseum.

S: Í 1. Pét. 5:9 er gríska orðið fyrir "að standast" (antistete) það sama og í Jakobsbréfinu 4:7 og Efesusbréfinu 6:11-13. Hvað eða hverjum eigum við nákvæmlega að standast?

S: Við eigum að standa gegn djöflinum, og hann mun flýja frá okkur. Óvinur okkar eru ekki vantrúaðir, sem sjálfir eru fangar syndarinnar, heldur Satan og illir andar sjálfir.

Sp.: Í 1. Pét. 5:10 má gríska fornaforið de þýða sem "en" eða "og". Hvaða þýðingu telur þú réttari og af hverju?

A: Þó gríska orðið megi þýða á báða vegu, telja margir að "en" sé næst rétta þýðingin, því versið á undan um Satan sem ráfar um eins og ljón og kristna sem þjást, stendur í andstöðu við Guð alls náðar og eilífrar dýrðar.

Á hinn bóginn telja sumir að besta valið sé "og" (eins og BSB þýðir það), því í fyrri versinu er minnst á þjáningar en í þessu versinu er talað um eftir að þið hafið þjáð ykkur um stund.

Kannski er allra besta leiðin að skilja þetta orð í þessu versi eins og gríska textinn gerir: bæði sem "en" og "og". Þar sem Guð vinnur allt saman til góðs fyrir þá sem elska hann (Rómverjabréfið 8:28), verða "en"-in í heiminum að Guðs "og"-um.

S: Í 1. Pét. 5:13, hvar er Babýlon sem Pétur nefnir?

S: Babýlon var kóðordur meðal fyrstu kristnu manna fyrir Róm. Það er mjög ólíklegt að Pétur hafi verið í rústum Babýlon á þeim tíma. Það er einnig mjög ólíklegt að Pétur hafi verið að vísa til lítillar herstöðvar í Egyptalandi sem kallast Babýlon.

S: Í 1. Pét. 5:13 og Opinb. 14:8; 16:19; 17:5; 18:2-21, hverjir aðrir en kristnir menn og Biblían vísuðu til Babýlonar sem Rómar?

S: Þó að í 1. Pétursbréfi 5:13 sé ekki tekið fram að Babýlon hafi verið Róm, er það nánast almennt skilið bæði af fyrstu kristnum mönnum og nútíma kristnum mönnum sem vísun til Rómar. Nánast allir fyrstu kristnir menn og margir nútíma kristnir menn segja einnig að Babýlon í Opinberunarbókinni vísi til Rómar eða rómversk-kaþólsku kirkjunnar. (Önnur skoðun er sú að um bókstaflega Babýlon sé að ræða.) Hins vegar eru margir ekki meðvitaðir um að Pétur hafi ekki verið fyrstur til að líta á Babýlon sem kóðord fyrir Róm. Í apokrýfísku bókinni 4. Esra 3:1,28,31 er Babýlon nefnd sem Róm. Það gerir einnig gyðinglega pseudóepigrapfíska bókin Opinberun Barúksar 10:1-3; 11:1; 67:7, eins og Sibylline Oracles 5.153-168; 5:434.

Auk þess var Babýlon á tímum Péturs eyðimörk þar sem mjög fáir bjuggu, samkvæmt Diodorus frá Sikiley (56–36 f.Kr.) í verki sínu 2.9.9 og Strabó (sem dó árið 19 e.Kr.) í Geography 16.1.5.

Snemmbúin kristnir rithöfundar sem sögðu að Babýlon vísaði til Rómar, annaðhvort í 1. Pétursbréfi5:13 eða í Opinberunarbókinni, eru:

Tertullían (198–220 e.Kr.) Svör til Gyðinga k.9 bls.162 og Fimm bækur gegn Marcion bók 3 k.13 bls.332 (báðar í ANF bindi 3)

Hippolytus (222-235/6 e.Kr.) (gefið í skyn) Ritgerð um Krist og Antíkrist k.49 ANF bd.5 bls.214.

Kennslubók Commodianusar (um 240 e.Kr.) kafli 41 bls. 210-211

Victorinus, biskup í Pétav í Slóveníu (drepinn sem píslarvottur árið 304 e.Kr.), Skýringar á Opinberunarbókinni úr sjöunda kafla, vers 8, bls. 352; tuttugasta og fyrsta kafla, vers 17, bls. 357–358; og tólfta kafla, vers 3, bls. 355.

Eftir árið 325 e.Kr.

Ágústínus frá Hippo (388–410 e.Kr.) "En þar sem grísk mál eru okkur mun kunnugri en Assýrísk, og þeir sem hafa vandlega rannsakað fornar heimildir um uppruna rómversku þjóðarinnar hafa fylgt tímaröðinni í gegnum Grikki til Latínanna, og frá þeim til Rómverja, sem sjálfir eru Latínar, við eigum af þessum sökum, þar sem þörf krefur, að nefna Assýrísku konungana, svo að það sjást megi hvernig Babýlon, eins og fyrsta Róm, gekk sinn veg samhliða borg Guðs, sem er gestur í þessum heimi. En þau atriði sem eiga heima í þessu verki við samanburð borganna tveggja, þ.e. hinni jarðnesku og hinni himnesku, ættu að vera tekin aðallega úr grísku og rómversku konungsríkjunum, þar sem Róm sjálf er eins og önnur Babýlon." Guðsborgin, bók 18, kafli 2, bls. 362

X Ágústínus frá Hippo (388-410 e.Kr.) Borg Guðs bók 18 kafli 41 (NPNF1 bindi 2 bls. 385). ... (ófullkomnari athugasemd) um Aþenu segir, "Jafnvel þótt nokkur sannindi hafi þar verið sögð, voru lygar samt fram borin með sama leyfi; svo að slík borg hefur ekki óskilmerkilega hlotið heitið dularfulla Babýlon. Því Babýlon merkir ringulreið, eins og við minnumst að hafa þegar útskýrt."

Síðari kaþólskir rithöfundar sem einnig kenndu að Babýlon tengdist Róm eru meðal annars:

Kardínáli Cajetan, andstæðingur Marteins Lúthers, taldi að Babýlon yrði kaþólska kirkjan í framtíðinni.

Kardínáli Gibbons í bók sinni Faith of our Fathers í útgáfu frá 1917, bls. 106 ( nóv. 2007)

og The Catholic Encyclopedia (nóv. 2007)

Sjá fyrir frekari upplýsingar um Babýlon sem Róm og 1. Pétur.

Spurning: Í 1. Pét. 5:13 senda þeir sem eru í Babýlon (þ.e. Róm) kveðjur. Það segir ekki til um hvort kristnir menn séu í "Babýlon" með valdi, af því að þeir kjósi það, eða hvort séu til dæmi um bæði. Hvenær ættum við að kjósa að vera á andlega dimmum stað sem ljós fyrir Guð, og hvenær ættum við að "flýja Babýlon" til andlega vinalegri staða?

A: Margir kristnir menn eru í andlega dökkum stöðum í heiminum í dag og hafa enga möguleika á að yfirgefa þá. Guð kallar þá til að vera ljós í myrkrinu og blómstra þar sem þeir eru plantaðir.

En þegar kristnir hafa val um að vera áfram í dimmum söfnuði, í dimmu landi, eða vinna fyrir fyrirtæki á andlega dimmum stað, eru hér nokkur atriði til íhugsunar.

Ertu að vera áhrifaríkt vitni þar sem þú ert? Vita menn að þú ert trúmaður, og eru menn dregnir nær Kristi og/eða að koma til Krists? Eftir því sem tíminn líður, verða menn hlýjari gagnvart fagnaðarerindinu?

Eða, eftir því sem líður á, ertu að verða kaldari gagnvart fagnaðarerindinu? Ferðu að hugsa um þig sem nokkuð góðan, vegna þess að þú getur borið þig saman við þá?

Ef þú býrð á stað með maka þínum og fjölskyldu, eru þau ljós þar sem þau eru? Eða eru þau að kólna?

Ertu einmana kristinn þar sem þú ert, eða átt þú aðra trúuða sem þú getur hist með og þjónað með? Ef þú ert einn, íhugaðu að "endurraða" þér og flytja á stað þar sem eru aðrir samstarfsmenn.

Spurning: Hvenær var fyrsta Pétursbréfið skrifað?

A: Flestir kristnir eru sammála um að það hafi verið skrifað stuttu eftir árið 63–64 e.Kr., eins og The Bible Knowledge Commentary – New Testament og New Bible Dictionary sýna. Á sama hátt segja The NIV Study Bible og New Geneva Study Bible að það hafi verið skrifað á árunum 60–68 e.Kr.

Frá kristnum sjónarhorni telur Asimov í Asimov's Guide to the Bible (bls. 1164) að það hafi verið skrifað eftir árið 90 e.Kr., sem væri eftir dauða Péturs, þar sem hann segir að ofsóknir Dómitíanusar (81–96 e.Kr.) hafi verið "í fyrsta sinn sem kristnir menn í Litlu-Asíu urðu fyrir skipulagðri kúgun frá miðstjórnvöldum."

Nýja biblíuorðabókin (bls. 974–976) gefur rök fyrir því að síðar dagsetning sé röng.

Fyrir nafnið: Á tímum kirkju Nýja testamentisins, en ekki síðar, var nafni Jesú mjög áréttuð. Kristnir menn þjáðust "fyrir nafnið" (Postulasagan5:41 ;9:16 ). Nafn Jesú sjálft var mikilvægt (Markúsarguðspjallið9:37 ,41;13:13 ; Lúkasarguðspjallið21:12 ; Postulasagan2:21 ,38; 3:6,16;4:12 ,17,30;5:28 ). Pétur sagði á sama hátt að við séum "fyrir Jesú nafns lastir taldir" (1. Pétursbréf4:14 ).

Engin ærumeiðing: Á tímum Plíníusar yngri (112 e.Kr.) voru kristnir menn ærumeidðir fyrir alvarlegum glæpum siðleysis og mannátar, en 1. Pétur segir ekkert um að kristnir menn hafi verið ærumeidðir. Mest áberandi er að í 1. Pétursbréfi 4:15 er minnst á að kristnir menn hafi, í mesta lagi, verið gagnrýndir fyrir að vera "íhlutunarmenn", sem er varla á sama stigi móðgunar. Í 1. Pétursbréfi3:16 er rætt um að guðlausir menn tali niðrandi um góða hegðun kristinna manna. Þannig er gefið í skyn að 1. Pétursbréf hafi verið ritað fyrir tíma Plíníusar yngri.

Ekki endilega lagaleg ofsókn: Þar sem orðalag Fyrsta Pétursbréfs vísar ekki til "lagagerðar", fjallar það um ofsóknir almennt, ekki tilteknar lög undir Domitianusi. Þetta bendir til að það hafi verið skrifað fyrir tíma Domitianusar (81–96 e.Kr.).

Sjá einnig umfjöllun um hvenær 2. Pétur var ritaður.

S: Í 1. Pét. hvernig vitum við að það sem við höfum í dag sé áreiðanleg varðveisla þess sem upphaflega var skrifað?

S: Það eru að minnsta kosti þrjár ástæður.

1. Guð lofaði að varðveita orð sitt í Jesaja 55:10-11; Jesaja 59:21; Jesaja 40:6-8; 1. Pétur 1:24-25; og Matteusi 24:35.

2. Sönnunargögn frá fyrstu kirkjunni. Hér eru nokkrir höfundar sem vísa til versanna í 1. Pétursbréfi.

Klemens frá Róm (96–98 e.Kr.) vitnar hugsanlega í 1. Pétur í þremur köflum. Í tíðum tilvísunum Klemens til ritninganna vitnar hann í síðari hluta 1. Pétursbréfs 4:8, sem er jafnframt fjórði hluti af Jakobsbréfinu 5:20: "Ástin hylur fjölda synda" í 1. Klemensbréfi, kafli 49, bindi 1, bls. 18.

Klemens frá Róm (96–98 e.Kr.) vitnar í 1. Pétursbréf 5:5b (sama og Jakobsbréf 4:6; Orðskvæði3:34 ) í 1. Klemensbréfi kafli 30, bindi 1, bls. 13

Klemens frá Róm (96–98 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur 3:20, sem er einnig tilvitnun í 1. Mósebók 7 og 2. Pétur 2:5, í 1. Klemensbréfi, kafli 7, bindi 1, bls. 7.

Ignatius (100–107/116 e.Kr.) vísar til 1. Pétursbréfs 2:5 "sem voru sáð af þeim, sem steinar í musteri Föðurins, undirbúnir til byggingar Guðs Föður" Bréf til Efesusmanna k.9 bls.53

Ignatius (100–107/116 e.Kr.) vitnar í lítinn hluta úr 1. Pétursbréfi 5:5, sem er einnig fjórði hluti af Jakobsbréfi 4:6 og Orðskvæðum 3:34. "Því er skrifað: 'Guð stendur gegn hrokafullum en veitir lítillátum náð.'" Bréf til Efesusmanna k.5 bls.51

Bréf til Diognetusar (um 130–200 e.Kr.) kafli 6, bls. 27 vísar til 1. Pétursbréfs

Bréf til Diognetusar (um 130–200 e.Kr.) kafli 8, bls. 28 vísar til 1. Pétursbréfs3:15 (4 af 30 orðum)

Bréf Barnabasar? (um 70–130 e.Kr.) Í The Expositor's Bible Commentary, bindi 12, bls. 215, er minnst á marga snemma rithöfunda sem vísa til Fyrsta Pétursbréfs, þar á meðal Bréfs Barnabasar, en ég hef ekki fundið neina tilvísun í því.

Polycarp (110–155 e.Kr.) vitnar í allt 1. Pétursbréf 2:22 í Bréfi til Filippíumanna, kafli 8, bls. 35.

Polycarp (110–155 e.Kr.) vitnar í fyrri hluta 1. Pétursbréfs 3:9 í Bréfi til Filippíumanna, kafli 2, bls. 33. Hann vitnar einnig í síðasta fjórða hluta 1. Pétursbréfs 1:11 í kafla 5, bls. 34. Hann vitnar í fyrri hluta 1. Pétursbréfs2:23 , kafli 8, bls. 35. Polycarpur vitnar í fyrri hluta 1. Pétursbréfs 2:24 í kafla 9, bls. 35. Hann vísar til 1. Pétursbréfs 1:8 í kafla 1, bls. 33, 1. Pétursbréfs 1:13 í kafla 3, bls. 33, og 1. Pétursbréfs 4:7 í kafla 7, bls. 34

Didache (=Kennsla tólf postula) (um 60–120 e.Kr.) bindi 7, kafli 1, bls. 377, tilgreinir einn fjórða hluta af 1. Pétursbréfi 2:11.

Didache (=Kennslubók tólf postula) (um 60–120 e.Kr.) bindi 7, kafli 16, bls. 382 vísar til 1. Pétursbréfs 4:12, "eldur prófraunarinnar"

Papías (130–150 e.Kr.) nefnir sérnöfnum bækurnar eftir Markús, Matteus, Fyrsta bréf Jóhannesar og Bréf Péturs. Brot 6 úr Kirkjusögu Eúsebíosar, bók 3, kafli 39, bls. 173. Eúsebíos er að skrifa og efast um 2. Pétursbréf, svo Bréf Péturs myndi vísa til 1. Pétursbréfs.

2. Klemens (120–140 e.Kr.) kafli 16, bls. 255, tiltekur 1. Pétur 4:8b.

2. Klemens (120–140 e.Kr.) kafli 14, bls. 255, vísar til 1. Pétursbréfs 1:20.

Hirðir Hermasar (um 115–155 e.Kr.) vitnar í helming af 1. Pétursbréfi 5:7 í bók 1, kafli 10, bls. 16–17.

Hirðir Hermasar (um 115–155 e.Kr.), bók 1, kafli 3, bls. 14, vísar hugsanlega til 1. Pétursbréfs3:20 ; Efesusbréfs5:26 ) í orðunum "haldið saman með hinni ósýnilegu krafti Drottins".

Hirðir Hermas hefur engar aðrar tilvísanir í 1. Pétur.

Irenæus (182–188 e.Kr.) vitnar í allt 1. Pétursbréf 1:8 sem "Pétur segir í bréfi sínu". Irenæus, Á móti villutrú, bók 4, kafli 9.5, bls. 472.

Irenaeus (182–188 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur 2:16 sem "Pétur segir". Irenaeus gegn villutrúum, bók 4, kafli 16.5, bls. 482

Írenæus (182-188 e.Kr.) vísar til fimm og hálfs vers í 1. Pétursbréfi. Þau eru: 1. Pétursbréf 1:8;2:16 ,23. Hann vitnar í helminginn af 1. Pétursbréfi1:12 og bendir á 1. Pétursbréf3:19 ,20

Klemens frá Alexandríu (193–202 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur 1:21,22 sem frá Pétri í bréfi sínu. Stromata, bók 3, kafli 18, bls. 402

Klemens frá Alexandríu (193–217/220 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur 4:3 sem eftir Pétur. The Instructor, bók 3, kafli 12, bls. 291

Klemens frá Alexandríu (187-202 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur 1:6-9 sem orð Péturs í bréfi sínu. "að trúarprófun yðar, sem er miklu dýrmætari en gull sem tortímist, þó að það sé reynt með eldi, megi verða til lofs, heiðurs og dýrðar við opinberun Jesú Krists;" Stromata bók 4, kafli 20, bls. 433

Klemens frá Alexandríu (193–217/220 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur 2:1–3 sem orð Péturs. The Instructor, bók 1, kafli 6, bls. 220

Klemens frá Alexandríu (193-217/220 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur 2:9-10a í Exhortation to the Heathen, kafli 4, bls. 189.

Klemens frá Alexandríu (193–217/220 e.Kr.) vísar til 1. Pétursbréfs 1:12 o.s.fr. í verkinu Hver er hinn ríki maður sem verður frelsaður? bls. 598

Klemens frá Alexandríu (193-202 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur 1:21-22 sem "Pétur í bréfi sínu" í Stromata, bók 3, kafli 18, bls. 402

Klemens frá Alexandríu (193–202 e.Kr.) vísar til 1. Pétursbréfs 1:14–16 í Stromata, bók 3, kafli 18, bls. 402

Klemens frá Alexandríu vísar samtals um 28 sinnum til fyrsta Pétursbréfs. Hann vísar til eftirfarandi versanna í 1. Pétursbréfi: 1:6-9,12ff.,14-19,21-22; 2:1-3,5,11-12,15-18,24; 3:1-4,8,13,19-20; 4:3,8,12-14; 5:5

Tertullían (198–220 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur 2:20 og segir: "Þegar Pétur talar til kristna manna í Pontus, segir hann, hvað sem því líður," í Scorpiace, kafli 12, bls. 645. Hann vitnar einnig í 1. Pétur4:12 í sama kafla, bls. 645.

Hippolytus (222–235/236 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur1:24 ,25. Í bókinni Um afneitun allra villutrúar (Refutation of All Heresies) bók 6, kafli 5, bls. 76.

Hippolytus (222–235/236 e.Kr.) vísar til 1. Pétursbréfs 3:19 "Hann var talinn meðal hinna dauðu og prédikaði fagnaðarerindið sálum hinna helgu," Ritgerð um Krist og Antikrist k.26 bls.209

Orígenes (225–254 e.Kr.) vitnar í hluta úr 1. Pétursbréfi 3:18–20 sem "Pétur í sínum kátólíska bréfi". Skýringar Orígenes á Jóhannesarguðspjallinu, bók 6, kafli 18, bls. 368

Orígenes (225-254 e.Kr.) vísar til 1. Pétursbréfs 2:5 sem Péturs. Skýringar Orígenes á Jóhannesarguðspjalli, kafli 23, bindi 9, bls. 404

Kýpríanus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) vitnar í "bréf Péturs til Pontusar" í Ritgerð 12, þriðja bók, kaflar 36, 37 og 39. Kýpríanus er eini rithöfundurinn sem bætir við "til Pontusar" þegar hann lýsir þessu bréfi. (Pontus var í norður-miðhluta Lítlu-Asíu.)

Kýpríanus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) "Pétur líka, postuli hans, ... Því hann skrifaði í epístlíu sinni og sagði" og vitnar í 1. Pét. 4:12–14. Epístlar Kýpríanusar, bréf 55, kafli 2, bls. 347–348.

Firmilianus frá Kesaríu vísar í bréfi sínu til Cyprianusar (256 e.Kr.) til 1. Pétursbréfs: "Svo sem einnig postuli Pétur sagði, og mælti: 'Svo mun skírnin á sama hátt varðveita yður;'" (1. Pétursbréf 3:21) Bréf 74, kafli 15, bls. 394

Pétur frá Alexandríu (306,285–311 e.Kr.) vísar til 1. Pétursbréfs 3:18b samkvæmt Grísku nýja testamentið, bæði 3. útgáfu og 4. endurskoðuðu útgáfu eftir Aland o.fl. Ég hef hins vegar ekki getað staðfest þetta í ritum Péturs frá Alexandríu sem ég hef.

Victorinus frá Petau (drepinn sem píslarvottur árið 304 e.Kr.) vitnar í hluta af 1. Pétursbréfi 2:9 sem orð postula Péturs í Skýringu á Opinberun hins blessaða Jóhannesar, bls. 344.

Methodius (270–311/312 e.Kr.) vísar til 1. Pétursbréfs 2:10 í Ræðu um veislu tíu meyja, ræða 4, kafli 4, bls. 324

Athanasius (318 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur2:22 , í Verkun Orðsins, kafli 17, bls. 45

Auk þess taldi Muratoríuskaninn (um 170 e.Kr.) ekki með bréf Jakobs, Hebreum, 1. og 2. Pétursbréf né þriðja bréf Jóhannesar.

Eftir Níkeu

Kirkjusaga Eúsebíusar (323–326 e.Kr.), bók 3, kafli 3, bls. 133–135, fjallar um bækur Nýja testamentisins. Hann segir að 1. Pétursbréf sé ekta, en að 2. Pétursbréf sé umdeilt.

Ammonas (4. öld)

Eusebíus frá Emesa (um 359 e.Kr.)

Athanasius (367 e.Kr.) skráir bækur Nýja testamentisins í hátíðabréfi 39, bls. 552

Athanasius (um 341 e.Kr.) vísar til 1. Pétursbréfs 1:12 í verki sínu Um Lúkasi 10:22, kafli 6, bls. 90.

Hilari frá Poitiers (355–367/368 e.Kr.) vitnar í ¼ af 1. Pétursbréfi 4:19 sem eftir Pétur. Um þrenninguna, kafli 12.4, bls. 219

Synopsis Scripturae Sacrae (350–370 e.Kr. eða 5. öld) nefnir tvær bækur Péturs sem hluta af Nýja testamentinu. Hún vitnar í allt 1. Pétursbréf 1:1–2.

Marcellus frá Ankyra (um 374 e.Kr.)

Ambrosiaster (eftir 384 e.Kr.)

Kýrílos frá Jerúsalem (um 349–386 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur 3:22 sem frá Pétri í Fyrirlestri 14:29, bls. 102

Kýril af Jerúsalem (um 349–386 e.Kr.) nefnir Pétur í "sjö almennu bréfunum eftir Jakobi, Pétri, Jóhannesi og Júdas" í Lærdómsfyrirlestri 4.36, bls. 28

Kýril af Jerúsalem (um 349–386 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur 1:17. Fræðsluerindi, fyrirlestur 7, kafli 14, bls. 47.

Kýril af Jerúsalem (um 349–386 e.Kr.) vitnar í fyrri hluta 1. Pétursbréfs 1:11. Fræðsluerindi, fyrirlestur 17, kafli 4, bls. 125.

Ambrosius frá Mílanó (370-390 e.Kr.) vitnar í helming af 1. Pétursbréfi 3:4 sem orð heilags Péturs. Skyldur klerka Bók 1. kafli 70, bls. 13.

Grigoríus frá Nazianz (um 330–391 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur 5:8b. Önnur guðfræðileg ræða, kafli 28.2, bls. 289

Grígoríus frá Nyssa (um 356–397 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur 2:22 sem "stendur" í Árás á Eúnomíus, bók 6, kafli 3, bls. 186

Gregoríus frá Nyssa (um 356–397 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur 1:24 sem er einnig Jesaja 40:8. Grafarræða um Meletíus bls. 514.

Didymus blindi (398 e.Kr.)

Epiphanius frá Salamis (360-403 e.Kr.)

Rufínus (374–406 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur 3:10–20 sem eftir Pétur. Skýring á postúllatrúnaðinum k.30 bls.554

Jóhannes Krýsostomos (dáinn 407 e.Kr.) vitnar í þrjá fjórðu hluta af 1. Pétur 1:24. Skýringar á Jóhannesarguðspjalli, prédikun 42, bindi 14, bls. 154.

Jóhannes Krýsostomos (d. 407 e.Kr.) vitnar í 1. Pétur 2:12 í prédikunum um Hebrea, prédikun 28.4, bls. 493

Niketa frá Remesiana (eftir 414 e.Kr.)

Jerómus (373–420 e.Kr.) fjallar um bækur Nýja testamentisins. Hann nefnir sérstaklega hvert af fjórum guðspjöllunum, bréf Páls til sjö kirkna, Hebreabréfið, og bréf Páls til Tímóteusar, Títusar og Filemons. Jerómus fjallar síðan um Postulasöguna. Síðan fjallar hann um sjö bréfin frá Jakobi, Pétri, Jóhannesi og Júdas. Að lokum fjallar hann um Opinberunarbók Jóhannesar. Bréf 53, kafli 9, bls. 101–102.

Ágústínus frá Hippo (388-430 e.Kr.)

Nilus (um 430 e.Kr.) vísar til 1. Pétursbréfs 5:8

Mark kæri (eftir 430 e.Kr.)

Akakíus frá Melitene (um 438 e.Kr.)

Kýril af Alexandríu (444 e.Kr.)

Spegill (fimmta öld)

Fjórða kirkjuþingið í Kálkódónon gegn monofýsítum (451 e.Kr.)

Quodvultdeus (um 453 e.Kr.)

Theodoret frá Kýrós (biskup og sagnfræðingur) (423–458 e.Kr.)

Lúsífer frá Kagliari (461 e.Kr.)

Varimadum (445/480 e.Kr.)

Vigílius (484 e.Kr.)

Jóhannes frá Damaskus (706–749 e.Kr.) "...sjö kaþólskar bréf, þ.e. eitt frá Jakobi, tvö frá Pétri, þrjú frá Jóhannesi, eitt frá Júdas..." Skýrskráning réttrar trúar, bók 4, kafli 17, bls. 90

3. Vottorð villutrúarmanna og annarra rithöfunda

X Marcion (um 160 e.Kr.) innifelur ekki 1., 2. Pétur, 1., 2., 3. Jóhannes né Júdas.

Gnostíska sannleikansfagnaðarboðið (140-150/180 e.Kr.)

Villutrúarmaðurinn Priscillianus (385 e.Kr.) vísar til 1. Pétursbréfs 1:22; 5:8.

Villutrúarmaðurinn Pelagius (416–418 e.Kr.) vísar til 1. Pétursbréfs 3:8

Pelaíska villutrúarmaðurinn Julianus frá Eclanum (um 454 e.Kr.)

4. Elstu handritin sem við eigum af 1. Pétursbréfi sýna að smávægilegar handritabreytingar eru til staðar, en engar guðfræðilega marktækar villur.

p72 Bodmer 7 & 8 Papýrar 1. Pétur 1:1–5:14, 2. Pétur 1:1–3:18 og Júdas 1–25. um 300 e.Kr. Mynd af hluta af þessu handriti (sem sýnir 2. Pétur1:16 –2:2) er í The Eerdmans' Bible Dictionary bls. 820 og í The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts bls. 468. Seinni heimildin segir að handskriftin sé rituð "í skjalahendi."

p74 (=Bodmer 17) Postulasagan 1:2-5,7-11,13-15,18-19,22-25; 2:2-4; 2:6-3:26; 4:2-6,8-27; 4:29-27:25; 27:27-28:31; Jakob 1:1-6,8-19,21-23,25,27; 2:1-3,5-15; 18-22, 25-26; 3:1,5-6,10-12,14,17-18; 4:8,11-14; 5:1-3,7-9,12-14,19-20; 1 Pétur 1:1-2,7-8,13,19-20,25; 2:6-7,11-12,18,24; 3:4-5; 2 Pétur 2:21; 3:4,11,16; 1 Jóhannesarbréf 1:1,6; 2:1-2,7,13-14,18-19,25-26; 3:1-2,8,14,19-20; 4:1,6-7,12,16-17; 5:3-4,9-10,17; 2 Jóhannesarbréf 1,6-7,13; 3 Jóhannesarbréf 6,12; Júdasbréf 3,7,12,18,24 (7. öld)

7. öld - 1968 - Texti Nýja Testamentisins inniheldur Jakobsbréf 2:4 og 1. Pétursbréf 1:12

7. öld - 1975 - Aland o.fl. þriðja útgáfa

6. öld - 1998 - Aland o.fl. fjórða endurskoðuðu útgáfan

p81 1. Pétur 2:20-3:1; 3:4-12 (4. öld)

Vaticanus [B] (325–350 e.Kr.), Sinaiticus [Si] (340–350 e.Kr.) og Alexandrinus [A] (um 450 e.Kr.) innihalda allt úr 1. Pétursbréfi.

Bohairíska koptíska [Boh] 3./4. öld

Sahídískt koptneskt [Sah] 3./4. öld

Peshitta-sýrlenska [Syr P] 375–400 e.Kr.

Ephraemi Rescriptus 5. öld

Armeníska [Arm] frá 5. öld

Geórgíska [Geo] frá 5. öld

Sjá fyrir frekari upplýsingar um eldri handrit 1. Pétursbréfs.