< Biblíufyrirspurn úr 2. Samúelsbók

Spurning: Í 2. Samúelsbók, hvenær var þessi bók skipt frá 1. Samúelsbók?

S: Í gyðinglegum biblíum í dag eru þær ein bók. 1. og 2. Konungabók eru einnig ein bók. 1. og 2. Samúelsbók voru aðskildar þegar Septúaginta var þýdd um 250 f.Kr. Í Septúagintu kallast þær 1., 2., 3. og 4. Konungabók í þeirri röð.

Það skiptir ekki máli hvort 1. og 2. Samúelsbók séu taldar ein bók eða tvær. Það sem skiptir máli er efnið í 1. og 2. Samúelsbók.

S: Hvernig er 2. Sámúel ólíkt 1. Króníkubók 1–21?

S: Þau ná yfir sama tímabil og eru svipuð. Hins vegar fjallar 1 Króník meira um ættfræði og sleppir hinum slæmu verkum Davíðs. Auk þess er lofsöngurinn í 2 Samúelsbók 22 mjög líkur Sálmi 18.

Q: Í 2 Sam, hvaða fornleifarannsóknargögn höfum við um valdatíð Davíðs?

A: Áður en 1993 höfðum við engin, en nú höfum við þrjár fornleifar sem gætu vísað til Davíðs.

Tel Dan-stélan var gerð úr dýrkeyptu steini af aramískum höfðingja um 800 f.Kr. Hún nefnir "Jehóram son Ahabs, konung Ísraels" og "Ahazja son Jehórams, konung af húsi Davíðs."

Mesha-stélan (11–18) í Móab nefnir "hús [Davíð]." Þú getur séð mynd af Mesha-stélunni, sem einnig er kölluð Móabítasteinninn, í Rose-bókinni um töflur, kort og tímalínur, bls. 77.

Reljeffigur Shoshenq í Þebú í Egyptalandi minnir á innrás faraósins Shoshenq/Shishak inn í Júda árið 925 f.Kr. Þar er minnst á "hæðir Davíðs".

Sjá http://theophilogue.com/2009/04/24/extrabiblical-evidence-for-king-david/ (4. jan. 2014) fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 1:4-10, hvers vegna stangast orð Amalekítans á við frásögnina af dauða Sáuls í 1 Samúelsbók 31:3-5?

S: Smáatriðin eru ólík. Í 1 Samúelsbók 31:3-5 höfðu bogmenn hitt Sáúl. Eftir að hafa orðið banvænt særður framdi Sáúl sjálfsvíg. Filisveingar tóku brynju Sáúls til að skreyta hof sitt. Amalekítinn sagði að það hefðu verið vagnar og riddarar, að hann hefði drepið Sáúl, og að Filisveingar hefðu skilið brynjuna eftir svo Amalekítinn gæti sótt hana síðar.

Einfaldasta svarið er að Amalekítinn hafi verið að ljúga, því hann hélt að Davíð myndi gefa honum umbun. Augljóslega kom Amalekítinn að Sáúl áður en Filísveirarnir sviptu hina fallnu búningi, því hann komst burt með krónuna og armbandið. Það væri einnig mjög forvitnilegt ef Amalekítinn hefði verið í herbúðum Ísraelsmanna sem hermaður þeirra. Líklegra er þó að Amalekítinn hafi verið á svæðinu eftir orrustuna og komið síðar til að ræna hina fallna verðmætum.

Jósefus reyndi ranglega að samræma orð Amalekítans við 1. Samúelsbók 31, en ekki er þörf á því ef Amalekítinn var að ljúga.

S: Í 2 Samúelsbók 1:4-16, eru til dæmi í dag um að fólk segi ósatt frá því að hafa framið syndir sem það framdi í raun ekki?

A: Í tilviki Amalékítansins sá hann mikinn möguleika á ábata og enga skaðsemi í því. Hann hefði vissulega ekki talið að Davíð hefði litið svo á að það væri rangt. Á sama hátt geta menn í dag logið um að hafa framið syndir, þegar a) þeir telja það ekki rangt, eða b) þeir sjá enga skaðsemi í því að "auka mannorð sitt" með því, eða c) þeir sjá ábata í því.

Það sem Amalekítinn skildi algjörlega var að Davíð var umfram allt göfugur heiðursmaður, en Sáúl, eins og margir aðrir, var það ekki. Margir í heiminum skilja ekki hugtakið heiðursmaður eða heiðurskona.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 1:6–15, af hverju drap Davíð manninn sem sagðist hafa drepið óvin Davíðs?

Svar: Davíð taldi virðingu fyrir embætti konungs mikilvægari en hversu fljótt hann gæti orðið konungur. Davíð hefði einnig verið minna áhyggjufullur um að Guð bryti loforð sitt en um að fólk sýndi stjórnvöldum ekki virðingu. Þessi tvö atriði: traust á því að Guð muni að lokum leysa öll mál og traust á því að tímasetning Guðs sé sú besta, eru einnig mikilvægt hluti af trú okkar á Guð í dag.

Á hinn bóginn, ef fólk hefði heyrt að Davíð hefði sýnt miskunn og jafnvel umbunað manninum sem drap fyrri konunginn, hefði Davíð ekki verið talinn lögmætur konungur sem umbunaði þeim sem drápu forvera hans.

S: Í 2 Samúelsbók 1:19-27, hvernig er uppbygging þessa ljóðs?

S: Þessir versir innihalda tegund hebreskrar bókmenntalegrar samhverfu sem oft finnst í Gamla testamentinu og kallast kíasma. Það var greinilega frægt ljóð, því höfundur 2. Samúelsbókar nefnir að það sé í Jasharbókinni. Hér er uppbygging ljóðsins.

2 Sam 1:19 Jónatan (óbeint)

— 2 Sam 1:20 báðir mennirnir (óbeint)

— — 2 Sam 1:21 Sáúl (skýrt)

— — — 2 Sam 1:22-23 Jónatan og Sáúl (skýrt)

— 2 Sam 1:24 Sáúl (skýrt)

— 2 Sam 1:25-26 Jónatan (skýrt)

2 Sam 1:27 báðir mennirnir (óbeint)

Sem áhugaverð hlið athugasemd, á hebresku er sorgarlag eins og þetta, sem og Bók harmakveina, þegar það er flutt með harmakveini kallað qyn. Á Írlandi er sorgarlag sem flutt er með harmakveini kallað "keen". Davíð lét kenna þetta mönnum Júda því að Davíð var enn ekki konungur yfir Ísrael.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 1:23, af hverju sagði Davíð að Sáúl væri "elskaður og yndislegur á lífsleiðinni" þegar Sáúl reyndi ítrekað að drepa Davíð?

S: Davíð hefði haft mikið til að kvarta yfir hefði hann kosið að gera það. Davíð var kurteis og minnti á fyrri og betri hluta lífs Sáuls.

Eðlilegt væri að gera ráð fyrir að Davíð hefði bitra hatrun á Sáúl í hjarta sínu. Orð hans hér sýna að hann kaus að bera ekki þennan gremuknút. Á sama hátt höfum við val um hvort við viljum bera hatrun og gremuknúta í hjörtum okkar eða ekki. Matteusarguðspjallið 18:21-35 og 1. Korintubréf 13 sýna að við megum það ekki.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 1:23-24, hvenær ættum við að hunsa neikvæðu og ofsatrúarlegu atriðin um einstakling og einblína eingöngu á hið jákvæða, eins og Davíð gerði?

Svar: Davíð virtist dálítið ýkjótt í lofi sínu til Sáuls, og ritningin skráir trúlega það sem hann söng. Þú þarft ekki að segja neitt neikvætt um mann; stundum er betra að þegja. Davíð hafði þrjú markmið hér. Hann vildi af einlægni syrgja vin sinn Jónatan. Davíð vildi gera það ljóst að hann hefði hvorki stuðlað að né aðstoðað við dauða fyrrverandi konungs. Davíð vildi fá stuðning norðlægu ættbálkanna. Lykilatriði er að Davíð sýnir enga gremju gagnvart Sáúl.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 1:26, þar sem ást Davíðs til Jónatans fór fram úr ást kvenna, þýðir það að þeir hafi haft rómantískar tilfinningar fyrir hvor öðrum?

S: Nei. Hebreska orðið hér, 'aheb, þýðir vinátturómantík. Það er ekki notað um samkynhneigð annars staðar. Fólk getur haft sterkar vináttutilfinningar án þess að rómantískur ástarfélagsskapur sé til staðar.

S: Í 2 Sam 2:1, hverjar voru afleiðingarnar af því að Davíð var smurður konungur yfir Júda?

Svar: Davíð hafði þegar verið einkasamlega smurður sem konungur af Sámúel, um fimmtán árum fyrr. En opinber smurning Davíðs sem konungs hefði vakið töluverða óróleika. Í fyrsta lagi hefði það verið skýr skilaboð til Filista að hann væri ekki undirgefður þeirra. Í öðru lagi beið Davíð fimmtán ár eftir að Sáúl, Drottins smurði, myndi deyja áður en hann varð konungur. En Davíð ætlaði ekki að samþykkja að Ísboset, sem ekki var valinn af Guði, yrði næsti konungur. Þegar Davíð var krýndur konungur Júda var það skilnaður frá restinni af Ísrael, sem leiddi til borgarastyrjaldar.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 2:1, hvers vegna vildi Guð að Davíð gerði Hebron að höfuðborg sinni?

Svar: Ritningin segir það ekki, en við sjáum fimm ástæður.

1. Hebron var ein af stærstu borgum Júda.

2. Sögulega voru Abraham og ættföður grafnir þar.

3. Ísraelsmenn í norðri höfðu enn ekki viðurkennt Davíð sem konung.

4. Hebron var í fjöllunum, hærra en nokkur önnur borg í Júda og öruggari gegn árásum. Jerúsalem, 19 til 20 mílur norðnorðaustur, hefði verið enn betra, en Jerúsalem var enn undir stjórn Jebúsítanna.

5. Hebron var einn af borgum Júda sem Davíð hafði áður sent herfangi til í 1 Samúelsbók 30:31.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 2:5–7, af hverju sendi Davíð sérstaklega boðbera til borgarinnar Jabesh-Gílead?

S: Þeir gátu haldið að athafnir þeirra til að heiðra Sáúl og Jónatan myndu reita nýja konunginn, Davíð, til reiði. Davíð sendi viljandi boðbera til að fullvissa þá um að svo væri ekki, og Davíð sýndi minningu Sáúls og Jónatans virðingu. Þetta var einnig snjallt af Davíð að reyna friðsamlega að vinna yfir höfði sér íbúa Jabes-Gílead til að þeir viðurkenndu hann sem konung.

S: Í 2 Samúelsbók 2:8, af hverju er Ísboset kallaður Esh-baal í 1 Króníkubók 8:33; 9:39?

S: Baal getur þýtt meistari, Drottinn eða kanaanskur guð. "Esh-Baal" þýðir "eldur Baals", og "ish" þýðir maður. Sáúl nefndi son sinn Ish (maður) Baals, líklega með þeim ásetningi að það merkti meistari eða Drottinn. Rithöfundar eða afritarar breyttu nafni líklega í bosheth sem þýðir skömm. Ishbosheth gæti einnig verið Ishvi í 1 Samúelsbók 14:49.

S: Í 2 Samúelsbók 2:8, af hverju studdi Abner ekki Davíð?

A: Hefði Abner gert það, hefði það komið í veg fyrir sjö ára borgarastyrjöld. Þó að ritningin segi það ekki, ber að hafa í huga að Abner var sennilega einn af herforingjunum sem eltu Davíð fyrr á tíma. Abner var frændi Sáuls, svo eftir son Sáuls hefði hann átt kröfu á hásætinu. Oft þjást menn af öðru tvennu. Annaðhvort eru þeir ekki tryggir þegar þeir ættu að vera það, eða þeir eru tryggir því sem þeir ættu ekki að vera.

Auk þess ríkti Davíð einungis yfir Júda í sjö og hálft ár, en Ísboset ríkti í norðri í tvö ár. Það þýðir að Abner stýrði norðurríkjum í fimm og hálft ár áður en hann gerði sig að konungamiðlara og krýndi Ísboset sem konung, sem var þá fertugur. Athugið að ekki er sagt að lýður Ísraels krýndi Ísboset sem konung; einungis Abner gerði það. Abner hefði getað verið mjög upptekinn við að reka Filippíumenn úr Ísrael. Abner hafði meiri áhuga á að halda völdum en á þjóðlegum einingu eða því að gera Ísboset að konungi. En eftir að Ísboset ákærði Abner fyrir að hafa tekið eina af hliðkonum Sáuls sér til eigin nota, sá Abner að völd hans voru skert og gekk þá til liðs við Davíð, þar sem hann vonaðist til að hafa enn völd undir eða hlið Joab.

Frábært dæmi var hinn snjalli þýski efnafræðingur Fritz Haber. Hann var faðir Haber-ferlisins, sem var aðferð til að útdraga köfnunarefni úr lofti. Þetta gerði Þýskalandi kleift að framleiða sprengiefni án þess að treysta á innflutning frá Chile eða öðrum löndum. Í bók Isaac Asimov, Book of Facts, bls. 254, er bent á að ef ekki hefði verið fyrir störf Habers hefði Þýskaland verið neytt til að hörfa úr fyrri heimsstyrjöldinni fyrir 1916. Haber stýrði einnig þróun eiturefna í Þýskalandi í fyrri heimsstyrjöldinni. Í bók Isaac Asimov, Book of Facts, bls. 254, er einnig minnst á að Haber hafi verið gerður útlægur þegar Hitler kom til valda, vegna þess að hann var gyðingur.

Hvað eru öll þau atriði sem þú ert tryggur?

Spurning: Í 2 Samúelsbók 2:8, hvenær eigum við að bíða þolinmóður eftir að illt gufi upp, flýja ef þörf krefur, og hvenær eigum við að standa upp og berjast, annaðhvort fyrir það sem Guð hefur gefið okkur eða það sem Guð hefur gefið öðrum?

Svar: Davíð beið þolinmóður eftir Sáúl og var ekki reiðubúinn að þola Ísboset, sem er áhugaverð rannsókn á því hvenær best sé að sýna þolinmæði og hvenær ekki.

Einföld svör eru að berjast þegar Guð vill að við berjumst, og ekki berjast þegar Guð vill það ekki. En hvernig vitum við þá hvenær Guð vill að við berjumst?

Kristnir menn eru ofsóttir á meginlandi Kína, í Norður-Kóreu, Afganistan, Íran, Assam í Indlandi og norðurhluta Nígeríu. Auðvitað ætti Bandaríkin ekki að skipta hernum sínum í sex hluta og ráðast á meginland Kína og hin fimm svæðin til að verja kúgaða alla í einu. Hvernig veistu því hvenær þú átt að verja aðra og hvenær þú mátt það ekki?

Sp.: Í 2 Samúelsbók 2:8-11, af hverju setti Abner og síðar Ísboset höfuðborg Ísraels á austurhluta Jórdanár?

A: Mundu að Filistímumenn höfðu lagt undir sig töluvert land milli Júda og Galíleuvatns. Höfuðborg á austurhliðinni hefði verið erfitt fyrir þá að ná til. Mahanaim var líklega vel varið, þar sem Davíð flúði þangað þegar hann var á flótta undan Absalóm.

S: Í 2 Sam 2:9, hverjir voru Asúríumennirnir?

A: Þetta voru líklega menn frá þorpi sem hét Ashuri. Fólk ættbálksins Asher var lengra í burtu. Þeir komu ekki frá Assur, fyrrum höfuðborg Assýríu.

Sp.: Í 2 Sam 2:10, réð Ísboset í tvö ár, eða réð Davíð í sjö og hálft ár í Hebron í 2 Sam 2:11 og 2 Sam 5:5?

S: Kristnir hafa tvö mismunandi svör.

Davíð ríkti yfir Júda aðeins í sjö og hálft ár: Ísboset, Abner og ísraelska herinn urðu að hörfa austur yfir Jórdan eftir sigur Filista. Ísh-boseth var fyrst gerður konungur yfir Gíleád, Asúrí og Jésreel, samkvæmt 2. Samúelsbók 2:8-9. Ekki fyrr en eftir fimm og hálft ár náðu þeir aftur nægu landi vestan Jórdanar. Ísrael var því án konungs í fimm og hálft ár, síðan ríkti Ísh-boseth í tvö ár og að lokum Davíð.

Davíð ríkti í Hebron í sjö og hálft ár: Þó að nokkur töf hafi verið á krýningu Ísbosets, þá vísar sjö og hálfs árs tímabilið til alls þess tíma sem Davíð ríkti í Hebron áður en hann lagði Jerúsalem undir sig og tók þar völdin. Á tímabilinu frá því að Ísboset var myrtur og þar til Davíð réð ríkjum í Jerúsalem, réð Davíð engum öðrum stað en Hebron. Þess vegna var Ísboset konungur yfir Ísrael í tvö ár, síðan var Davíð konungur yfir bæði Ísrael og Júda í sjö og hálft ár í Hebron, og að lokum flutti Davíð höfuðborg sína til Jerúsalem.

Hins vegar er fyrri túlkunin sennilega rétt; ekkert bendir til þess að Abner hafi krýnt Ísboset strax.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 2:19-24, af hverju elti Asahel eingöngu Abner og af hverju sló Abner hann með spjótahnefa sínum?

A: Jóbab og Abísaj eltu einnig Abner sérstaklega í 2 Samúelsbók 2:24. Kannski áttuðu þeir sig á því að Abner var bæði mátturinn á bak við uppreisnina og hæfur hershöfðingi, og ef þeir dræpu hann myndu Ísraelsmenn gefast upp. Asahel hljóp mjög hratt; kannski var hann léttari að vöxtum en Abner (sem var eldri) og aðrir. Abner virtist ekki vera mjög áhyggjufullur um að Asahel myndi drepa hann; en hann sá að stríðið myndi enda með mun meiri erfiðleikum ef hann dræpi bróður Jóbabs og Abísajs. Kannski ætlaði Abner, í stað þess að snúa sér við og nota beittan enda spjótinu, einfaldlega að sækja Asahel. En óháð því hvað Abner ætlaði sér, varð höggðinu að bana fyrir Asahel sem hafði ekki búist við þessu.

Spurning: Í 2. Samúelsbók 2:19-24 var Asahel fullviss um að hraði hans væri nægjanlegur til að sigra máttugan, vel vopnaðan vígamað. Ofmat Asahels reyndist banvænt. Eru til tímar í dag þegar færni manns á einu sviði gefur honum falska sjálfstraust á öðru?

S: Þetta getur verið algengt í viðskiptum þegar árangur í einu atvinnugreini fær stjórnendur til að halda að þeir geti stigið inn í aðrar atvinnugreinar. Stundum hafa þeir rétt fyrir sér og stundum ekki. Stundum gera stjórnmálamenn og læknar, sem hafa mikla reynslu eða þekkingu á einu sviði, ráð fyrir að sérfræðiþekking þeirra nýtist á öllum sviðum.

S: Í 2 Samúelsbók 2:26-32, af hverju hætti Jóab að elta her Abner?

S: Ritningin segir það ekki. Kannski vissi Jób að þetta var tilgangslaus stríð og hann var fús til að hætta um leið og Abner gerði það. En hefði Abner ekki komið með hugmyndina um miskunn, hefði Jób kannski látið herinn halda áfram að berjast til að drepa sem flesta Ísraelsmenn.

Q: Í 2 Sam 2:30-31, af hverju voru mannfallstölurnar, 360 á móti 20, svona ójöfnar?

S: Davíð lærði sennilega um ný vopn og nýjar aðferðir, bæði af baráttunni gegn Filistum og því að berjast á sama hlið og Filistar frá Gat (1. Samúelsbók 27), auk þess sem hann hafði nokkra Filista í hernum sínum. (Þeir voru kallaðir Keretítar og Peletítar.) Í 2. Samúelsbók 1:18 segir einnig að Davíð hafi kennt hermönnum sínum að beita boga og örvum. Einnig hafði Davíð reynslumikla hermenn, og margir af reynslumiklu hermönnunum í her Sáuls höfðu verið drepnir af Filistímönum á Gilbóafjalli.

Spurning: Merkir 2 Samúelsbók 3:1 að það hafi verið stöðugar orustur í sjö og hálft ár?

S: Þetta var ástand fjandskapar, ekki stöðugra átaka. Mundu að bæði Abner, Davíð og Jóab höfðu fullt fyrir stafni í baráttunni gegn Filistímönnum. Í miðju þessara fjandskaparbeiðni bað Davíð Ísboset um að fá eiginkonu sína, Míkal, aftur til sín, og Ísboset samþykkti án kvörtunar. Eins og við munum sjá síðar í 2. Samúelsbók 3–4 eru til mismunandi gerðir hollustu og mismunandi gerðir óhollustu. Á nánast öllum þessum tíma var Abner tryggur Ísboset, en stærri spurningin er: "var hann tryggur Guði?"

Spurning: Í 2 Samúelsbók 3:1-5 og 2 Samúelsbók 5:13-16, hefði Davíð átt að giftast öllum þessum konum?

S: Nei, sumir af börnum þeirra myndu valda Davíð miklum harmi síðar. 5. Mósebók 17:17 segir að konungur megi ekki taka sér margar konur svo að hjarta hans snúist ekki frá tryggð sinni við Guð. Eftir að Davíð kvæntist Míkal, Ahínóam og Abígíl, gekk hann að eiga Maaká, Hagit, Abítal og Egla. Í ritningunni er ekki minnst á Chileab/Kileab/Kaleb aftur, svo hann dó líklega áður en hann varð fullorðinn. Þrír synir eiginkvenna hans, Amnon sonur Ahínóams, Absalóm sonur Maakás og Adoníjas sonur Hagit, myndu valda Davíði miklum sorgum og lentu í harmrænum örlögum.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 3:3 og 1 Króníkubók 2:23, er til fornleifaleg sönnun fyrir konungsríki Geshúr?

A: Já. Brunninn höll, með bjórsíu inn í honum, hefur verið dagsettur til áranna 1100–1000 f.Kr. samkvæmt Timothy Renner og Ira Spar í "The Land of Geshur Project" í fréttabréfi New Jersey Archaeological Consortium nr. 3 (1988). Þessi eyðing var líklega framkvæmd af Jóab og Ísraelsmönnum rétt áður en Davíð henti framhjá Batsebu.

S: Í 2 Samúelsbók 3:7, hvað vitum við um Ríspa?

S: Rizpa var ambáttarskona Sáuls, eða annar aðalkona hans. Þegar Ísboset varð konungur var siður að konungar erfðu ambáttarsur föður síns. Þetta gerði Rizpu að konu föður Ísbosets, sem er dálítið óhugnanlegt. Þessi siður stangast á við 3. Mósebók 18:8 sem og 1. Korintubréf 5:1 í Nýja testamentinu. Þá átti Abner samfarir við hana. Við vitum ekki hvort Rizpah hafði nokkurt vald yfir þessum málum. Rizpah var sú sem verndaði berskjaldaða lík sjö karlkyns afkomenda Sáuls í 2. Samúelsbók 21:8-11. Þrátt fyrir fortíð sína sem "verður hent um" var Rizpah trygg tign stórfjölskyldu sinnar.

Spurning: Í 2 Samúel 3:8, er tryggð tvíhliða, eða með öðrum orðum, ber leiðtoga nokkra ábyrgð á tryggð gagnvart fylgjendum sínum?

A: Abner gerði ráð fyrir því og fannst hann svikinn af ásökun Ishbosheth. Fólk sem setur leiðtoga í embætti gerir ráð fyrir að hann sinni þeim verkefnum sem hann var settur til að sinna. Ávallt er krafist að leiðtogar beri ábyrgð á stöðu sinni og þeim sem undir þeim starfa.

Athugið að Abner sagði ekki "hundur", heldur "höfuð hunds", sem er samt niðurlægjandi. Gyðinglegir skýrendur túlkuðu þetta sem að Abner missti sig og spurði reiður hvort Ishbosheth hefði sýnt Abner vanvirðingu sem einungis höfði/leiðtoga hóps hunda. Abner ýkir og flýtir sér í ályktanir vegna óánægju Ishbosheth yfir því sem Abner telur einungis smámál. Hins vegar gæti það hafa lagt grunninn að því að Abner tæki völdin síðar, og Ishbosheth taldi þetta ekki smámál.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 3:12, hvað átti Abner við með "Hver á landið?"

A: Þetta gæti verið dæmi um stefnumótandi óskýrleika af hálfu Abner. Annars vegar gerði Abner Ísboset að konungi, svo Abner var í valdamikilli stöðu og hafði stjórn á norðurríkinu. Hins vegar var Davíð lögmætur konungur, útnefndur af Guði, og Abner viðurkenndi að Davíð ætti í raun að vera konungur yfir öllu Ísrael. Báðar merkingarnar tengjast því þegar Abner segir við Davíð: "Ég hef raunverulega stjórn á norðurríkinu, og ég gef það yfir til þín. Svo vinsamlegast farðu vel með mig."

Spurning: Í 2 Samúelsbók 3:14-16 og 1 Samúelsbók 25:44, af hverju tók Davíð Míkal frá eiginmanni hennar, Paltíel?

S: Þegar maður giftist konu sem er enn gift, en eiginmaðurinn hefur hvorki skilið við hana né yfirgefið hana, er þetta flókin staða. Davíð yfirgaf hana ekki af fúsum og frjálsum vilja, heldur var hann neyddur til að flýja af öryggisástæðum af föður Míkalar, konungi Sáúl. Ekki er minnst á hvort Míkal hafi mótmælt annarri hjónabandið eða ekki. Davíð hafði fullan rétt sem fyrri eiginmaður til að krefjast hennar til baka. Hins vegar er engin umfjöllun um hvort Davíð gerði það sem var best, eða hvort hann hafi verið knúinn áfram fyrst og fremst af ást til Míkalar eða af hroka. Þar sem hún var "talin frá" Faltíel bendir það til þess að Davíð hafi ekki skaðað Faltíel, sem var í fremur vandræðalegri stöðu gagnvart konungi sínum. Paltíel og Míkala voru trygg hver öðrum, en fyrir var til skuldbinding milli Davíðs og Míkalar.

Ennfremur, þar sem Davíð var "giftur" inn í fjölskyldu Sáuls, gæti það styrkt kröfu Davíðs til hásætisins eftir Sául í augum Ísraelsmanna í norðurríkinu.

Endurkvæni getur verið flókið mál í dag. Að minnsta kosti er mikilvægt að ræða við alla sem málið varðar.

Í 2. Samúelsbók 3:16 fylgdi Phaltiel Míkal til bæjarins Bahúrím, líklega um 1,5 mílur norðaustur af Jerúsalem. Síðar kom Símeí, úr húsi Sáuls, úr sama bæ til að bölva Davíð í 2. Samúelsbók 16:5-8.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 3:14-16 braut Davíð þá gegn 5. Mósebók 24:1-4, sem segir að maður sem skilur konu sína og hún giftist öðrum megi ekki taka hana aftur?

A: Reyndar ekki. Davíð skilnaði aldrei við Míkal; Sáúl tók hana frá Davíð.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 3:24-25, af hverju sakaði Jóab Abner um svik og að hann hefði komið til að njósna um Davíð?

S: Við sjáum ekki að Jóbab hafi haft nokkra forsendu til að segja þetta. Hins vegar hefði það getað litið út fyrir að vera möguleiki. Jóbab var fljótur að benda á þetta því hann vildi ekki keppinaut sem æðsta hershöfðingja í her Davíðs. Einnig hófst þessi styrjöld öll vegna Abner, og tryggir menn Júda voru drepnir, þar á meðal bróðir Jóbabs, og Jóbab hefði ekki verið ánægður með að Davíð væri að veislu með manni sem drap bróður hans.

Abner var mjög líklega heiðarlegur í samskiptum sínum við Davíð. Í 2. Samúelsbók 3:1, þegar her Davíðs varð sterkari en her Abners veikari, sá Abner endanlega niðurstöðuna, þar sem Ísboset vildi ekki af fúsum og frjálsum vilja gefa upp konungstitilinn. Því sá Abner að þetta var eina leiðin út.

Joab virtist vita mikið um blekkingar. Það var Joab sem ákvað að myrða Abner án þess að láta Davíð vita í 2. Samúelsbók 3:26-30. Jóab hafði farið frá því að hlýða, fylgja og þjóna Davíð til að gera það sem hann taldi best fyrir sjálfan sig. Þó að Abner hefði drepið Asahel í orustu, ekki fyrir slysni, var Hebron flóttaborg, svo Abner hefði að minnsta kosti átt rétt á réttarhöldum. En Jóab lét sig heldur ekki það varða.

Stundum er manneskja sem hagar sér heiðarlega sökuð um ótryggð, jafnvel af þeim sem sjálfir eru sviksamir. Jóab sakaði Abner um að vera svikari, en í raun var það Jóab sem var svikari.

S: Í 2 Samúelsbók 3:26-30, var Jóab tryggur Davíð?

S: Já og nei. Joab hafði vissulega einhvern trúnað gagnvart Davíð, en Joab taldi eigin hagsmuni, þar á meðal hefnd og að varðveita stöðu sína, æðri en trúnað sinn við Davíð. Rétt eins og til er hlutlæg hlýðni, er einnig til hlutlæg tryggð. Joab gat réttlætt tryggð sína með því að bera fyrir sig að hann hefði aldrei svikið Davíð og að hann hefði ekki farið gegn neinu sem Davíð hafði beinlínis boðið. En Joab vissi fullkomlega hvað Davíð vildi, og hann sviksamlega kom í veg fyrir vilja Davíðs og lét konung sinn líta út eins og sviksamlegan lygara. Maður gæti velt því fyrir sér hvort hlutlæg tryggð teljist yfirhöfuð tryggð.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 3:27, 2 Samúelsbók 4:6 og 2 Samúelsbók 20:10, hvers vegna voru Abner, Ísboset og Amasa öll drepnir undir fimmta rifinu?

S: Þetta var líklega orðatiltæki sem merkti að þeir voru stungnir í neðri hluta rifjanna. Sumir telja að þetta þýði "stunginn í magann", og BSB þýðir það sem "stungu hann í magann".

Sp.: Í 2 Sam 3:28-36 var ríki Davíðs í raun saklaust af blóði Abner?

S: Kannski ekki. Það voru Joab og bróðir hans Abísai sem, að eigin frumkvæði, drápu Abner. Þeir gátu hafa talið að skyldmenni drepins manns (Asahel) bæru ábyrgð á að koma morðingjanum fyrir rétt. Hins vegar drap Abner ekki Asahel; hann drap hann heiðarlega í orrustu. Engu að síður braut Davíð ekki réttlætið, handtók ekki Joab og Abísai og lét þá ekki af dögum fyrir morð. Á hinn bóginn sá Davíð að ef hann handtæki Jóab og Abísai gæti hann sjálfur verið tekinn af lífi; það er að segja, ef Davíð treysti ekki á Guð.

S: Í 2 Samúelsbók 3:39, af hverju bölvaði Davíð Joab einungis í stað þess að afturkalla hann?

S: Joab taldi að Abner væri bara tækifærissinni, og kannski var hann það að vissu leyti. Joab vildi hefna sanngjarrar dauða bróður síns í orrustunni. Joab sýndi hér að hann hugsaði bæði um eigin hagsmuni og það sem hann taldi best fyrir Ísrael; að fylgja Davíð var ekki hans aðaláhyggjuefni. Að Davíð hafi ekki agað herforingja sína og syni þegar þörf krafði virðist vera einn af mestu veikleikum Davíðs. Á einhvern hátt setti Davíð tryggð sína við Jóbab, Abísaj og syni sína ofar tryggð sinni við að framfylgja vilja Guðs. Davíð réttlætir það með því að hann hafi ekki verið nógu valdamikill til að refsa Jóbab og Abísaj.

Davíð leit á Abner sem heiðarlegann mann sem og fyrrverandi andstæðing. Hann harmaði Abner af einlægni, en þetta var einnig fjölmiðlaatburður til að sannfæra alla um að Davíð hefði ekkert með þetta að gera. Í 2. Samúelsbók 3:31-38 hlýtur það að hafa verið ákaflega, ákaflega óþægilegt fyrir Jóab og Abísai að vera viðstaddir meðal fólksins og leiðtoganna þegar Davíð harmaði Abner opinberlega.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 4:1-2, 4-8, af hverju myrtu Rechab og Baanah Ísboset?

S: Það var sennilega ekki vegna einhvers hatrs á Ísboset. Það virðist sem Abner hafi þvingað Ísboset til konungdómsins engu að síður. En með færum herforingja sínum Abner horfinn, og sumum norðlægum aðalsmönnum reiðubúnum að ganga til liðs við Davíð, skall á panikkur og þessir menn sáu að engin von var um að norðríkið myndi hafa betur. Þeir töldu einnig að Íshboset myndi aldrei samþykkja að gefast upp, og því töldu þeir eina leið út að svíkja málið í eigin hendur.

Mætti halda því fram að Rechab og Baanah væru að framkvæma leynda/endanlega vilja Guðs, því Guð notaði þennan farveg til að færa allt konungsríkið til Davíðs. En þeir gengu gegn opinberuðum vilja Guðs, að við skulum ekki fremja morð. Guð notar stundum illverk og illa menn til að ná markmiðum sínum, en það leysir þá ekki undan ábyrgð á að hafa vanrækt það sem Guð bauð.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 4:4, 9:6-13; 16:1-4; 19:24-30; 21:7, af hverju vildi enginn smyrða Mephiboset sem konung?

S: Mífíbóset var um fimm ára gamall þegar hann lamaðist, og hann var aðeins um tólf ára gamall þegar Ísboset var drepinn (sjá 2. Samúelsbók 4:4). Án Abner var enginn til að gegna embætti ríkisstjóra og stjórna í nafni barnakonungsins. Enn mikilvægara var að konungur sem var fatlaður gæti ekki leitt herinn og honum myndi reynast erfitt að ferðast til að hitta aðra.

Spurning: Í 2 Samúel 4:8, ætti Davíð að hafa fagnað því að Rekkab og Banah drápu Ísboset, þar sem þeir sögðu að Drottinn hefði veitt hefndina?

S: Eins og Davíð vissi, ættum við að gera okkur grein fyrir því að maður getur ekki trúað öllu sem einhver segir. Jafnvel þótt þeir segi að það hafi verið Guð sem stýrði því, verðum við alltaf að íhuga þá hugsanir að þeir gætu verið að búa það til. Vissulega getur Guð hefnt sín, en það gefur þeim ekki rétt til að myrða einhvern sviksamlega.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 4:9-12, af hverju töldu Rekkab og Banah að Davíð myndi gleðjast yfir því að þeir hefðu sviksamlega myrt Ísboset?

A: Svo virðist sem þeir hefðu annaðhvort ekki vitað af eða gleymt Amalekiðanum sem hafði lýst því yfir að hann hefði drepið Sáúl. Þeir töldu það augljóst að Davíð myndi telja það gott og verðugt markmið að fjarlægja uppreisnarmann gegn lögmætum konungi. En það sem þeir misstu af var að Davíð hafnaði sviksömum og óheiðarlegum aðferðum þeirra. Þeir höfðu aðgang að húsi Ísboset vegna þess að hann treysti þeim. Eitt slagorð í kommúnisma og öðrum hugmyndastefnum er "markmiðið réttlætir meðalið". Rechab og Baanah töldu, mjög ranglega, að Davíð meti útkomuna sem allt en tryggð sem ekkert.

Eitthvað svipað gerðist aldir síðar. Þegar Alexander mikli sigraði Persaveldið undir stjórn Dariusar konungs og Darius var myrtur, í stað þess að umbuna morðingjunum, drap Alexander þá fyrir landráðin samkvæmt sögu Justins (12:6) og Curtius (7:5). Eins og margir mat Alexander heiður mikils. Alexander sá sennilega einnig að hann myndi hafa meiri lögmæti sem konungur í augum persneskra underskila sinna ef hann samþykkti ekki svikráða morðtilraun.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 4:9-12, hvaða leiðir eru til að fólk, þar á meðal við sjálf, geti gleymt (eða í raun hunsað) mikilvægar upplýsingar?

A: Rechab og Baanah voru viss um að Davíð myndi verða ánægður með þau. En svar Davíðs gefur í skyn að þau hefðu heyrt hvað hann gerði við Amalékítann sem hélt því fram að hann hefði drepið Sáúl. Í tilviki margra sem gleyma eða hunsa mikilvægar upplýsingar er það ekki vegna þess að minni þeirra sé slæmt; heldur er það eitthvað annað.

Við búum til "líkön" af öðrum til að hjálpa okkur að skilja veruleikann og veita huganum okkar stuttar yfirlitslýsingar á því hvernig hlutirnir virka. Ef við höfum nokkur staðreyndir sem passa við fyrirfram gerða sýn sem við höfum, þá drögum við ályktanir út frá þeim og gerum ráð fyrir að allt í sýninu sé satt. Líkön, eins og staðalímyndir, eru fljótlegar og skilvirkar leiðir til að hoppa beint að ályktunum. Vandamálið er að niðurstöðurnar geta verið rangar, eða í þessu tilfelli mjög, mjög rangar. Vandinn við gerð líkana er sá að flestir farga einfaldlega staðreyndum sem passa ekki við líkanið. Það er mun fullnægjandi og veitir öðrum meiri traust þegar þú segir "Ég skil allt" frekar en að segja að sumt gangi mér ekki upp. Ef Rechab og Baanah voru eins og flestir, gleymdu þeir ekki því sem þeir heyrðu um Davíð og Amalekítann, þeir fengu bara staðreyndina út því venjulegir konungar haga sér ekki svona.

Fyrir okkur er skynsamlegra að vera ætíð opin fyrir þeirri möguleika að játa hógværlega fyrir okkur sjálfum og öðrum að sumt passi ekki við líkan okkar. Við þurfum líkön; við getum ekki varið gríðarlegum tíma í að greina til hlítar þúsund smáákvarðanir sem við gætum tekið á dag. En við verðum að gera okkur grein fyrir því að líkön okkar eru of einfölduð. Eins og einn stærðfræðilegur líkanagerðarmaður orðaði það vel: "öll líkön eru röng, en sum líkön eru gagnleg."

Spurning: Í 2 Samúelsbók 4:11-12, af hverju kallaði Davíð uppreisnarmanninn Ísboset réttlátan mann?

S: Þetta hljómar svipað og það sem Davíð söng um Sáúl í harmaljóði sínu. Svo langt sem við komum auga á, var Ísboset heiðarlegur; hann gerði hluti á heiðarlegan hátt; það er bara þannig að markmið hans var gegn Guðs smurða. Í bandaríska borgarastríðinu hafa sumir sakað Robert E. Lee um landráð, vegna þess að hann sór eið um að berjast fyrir landið okkar og breytti síðan hollustu sinni. En það er rangt; Lee var ekki landráðamaður. Hann beitti hvorki blekkingum né svikum, heldur breytti hollustu sinni heiðarlega. Því miður barðist hann, og barðist vel, fyrir málstað sem leiddi til varanlegrar þrælahalds á Afríku-Bandaríkjamönnum. Hefði hann verið lélegur hershöfðingi, í stað þess að vera svo góður, hefðu mun færri hermenn, þar á meðal hermenn frá suðurríkjunum, látist. Ef þú hagar þér alltaf heiðarlega, er það frábært; en vertu líka viss um að þú berjist fyrir rétta málstaðnum.

Eftir að borgarastyrjöldin lauk var Lee aldrei dreginn fyrir dóm hvorki fyrir landráð né stríðsglæpi því allir vissu að hann var saklaus. En Arlington þjóðargrafreiturinn var stofnaður á landi hans, þar sem hann hafði alltaf gott útsýni.

S: Í 2 Samúelsbók 5:7, hversu stór var borgarvirkið í Jerúsalem?

S: Virkið var "virki" innan borgarinnar og síðasta athvarf. Árið 1983 grafa Yigal Shiloh upp það sem líklega var virkið fyrir daga Davíðs, og það er stórt, 2.150 fermfætur. Sjá The Expositor's Bible Commentary bindi 3, bls. 858 og Hershel Shanks, "The City of David After Five Years of Digging" í Biblical Archaeology Review 11, 6 [1985], bls. 25–26 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 5:8, af hverju fyrirlit Davíð hrumma og blinda?

S: Þrjú atriði til að íhuga í svari.

1. Þar sem hrumir og blindir voru ekki mjög hreyfanlegir, úthlutuðu Jebúsítaleiðtogarnir þeim það hlutverk að vera hermenn sem gættu vatnsbrunnsins.

2. Hrumir og blindir tóku venjulega ekki þátt í orrustum. Reyndar er engin heimild um að Davíð eða nokkur annar hafi nokkurn tíma barist við hrumum og blindum, nema í þessu eina tilviki.

3. En hér, þar sem þeir lögðu niður stöðu sína sem óhermenn til að berjast gegn Davíð, börðust Davíð og menn hans gegn þeim, sama hversu ógeðslegt það var.

S: Í 2 Samúelsbók 5:9, 1 Konungabók 9:15 og 2 Konungabók 12:20 og 2 Króníkubók 32:5, hvað var Milo (eða Millo)?

S: Fornleifafræðingar eru ekki vissir um hvað Millo var, en Wycliffe Bible Dictionary bls. 1120–1121 segir að það gæti hafa verið virki á norðurhlið múranna í Jerúsalem.

Nýja alþjóðlega orðabókin um Biblíuna, bls. 651, segir að um hafi verið að ræða hlaðinn hóll, nefndur varnarhóll, fyrir utan Davíðsborg.

Óháð því hafði það strategíska þýðingu, því Davíð byggði það upp, Sálómón styrkti það (1 Konungabók 9:15, 24; 11:27) og Hisekías styrkti það gegn Assýríumönnum í 2 Króníkubók 32:5.

Sp.: Í 2 Samúel 5:11 og 1 Konungabók 5:1, þar sem Hiram frá Týrus var svo frægur, var hann þá settur á sinn sess á dögum Davíðs á röngum tíma, eins og hinn efaskeiði Asimov's Guide to the Bible bls. 304,325 heldur fram?

S: Nei. Asimov segir að Hiram frá Týrus hafi nýlega orðið konungur árið 969 f.Kr., fjórum árum eftir Sálómón (Asimov bls. 325). Hins vegar segir NIV Study Bible bls. 479 að Hiram hafi ríkt frá um 978 til 944 f.Kr. og að hann hafi jafnvel getað ríkt sem meðkonungur með föður sínum allt frá 993 f.Kr. Nelson Study Bible, bls. 567, segir einnig að Hiram hafi ríkt frá 978 til 944 f.Kr. The New Geneva Study Bible, bls. 480, segir að Hiram hafi ríkt frá um 980 til 947 f.Kr.

S: Í 2 Samúelsbók 5. og 6. kafla, færði Davíð arkina til húss Obed-Edom eftir að hann hafði sigrað Filistímenn, eða áður, eins og 1 Króníkubók 13. og 14. kafli gefur til kynna? (Múslim benti á þetta.)

S: 1 Króníkubók 13 og 14 segja ekki að það hafi verið áður en Davíð sigraði Filippíumenn. Það er engin erfiðleikur þegar maður áttar sig á því að textarnir þurfa ekki að vera í tímaröð. Nema texti tengi atburði með orðinu "þá", "eftir það" eða álíka, geta þeir átt sér stað samtímis eða í hvorri röð sem er.

2. Samúelsbók 6:1 inniheldur orðið "aftur", en það þýðir ekki endilega að það hafi verið eftir orrustuna. Einnig er ekkert orð um tímaröð í 1. Króníkubók.

Á svipaðan hátt segir Súra 16:115-119 að ýmsir matvælar hafi verið bannaðir Gyðingum. Enn sem komið er ekki að orði sem gefur til kynna tímaröð í 1. Króníkubók. Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun.Í Súru 16:119-120 er engin slík orðröðun. Í Súru 16:119-120 var ekki orð sem gaf til kynna tímaröð.

S: Í 2 Samúelsbók 5:17-8:18, hvað er óvenjulegt við uppbyggingu þessa kafla?

S: Þetta er bókmenntalegt bragð sem algengt er í hebresku og kallast kíasm, með jafnri uppbyggingu línanna.

— Davíð sigrar Filistumenn (5:17-25)

— — Davíð flytur sáttmálakistuna til Jerúsalem (6:1-23)

— — — Guð gerir sáttmála við Davíð (7:1-17)

— — Davíð biður til Drottins (7:18-29)

— Davíð sigrar óvini sína (8:1-14)

Spurning: Í 2 Samúelsbók 6:1-5, hvað gerði Davíð hér lofsvert?

A: Davíð hafði nýlega orðið eini konungur Júda og Ísraels, en samt setti hann Guð í fyrsta sæti. Þegar þú nærð árangri eða ert smurður konungur yfir einhverju, heldurðu þá veislu fyrir sjálfan þig eða guðsþjónustu fyrir Guð, konung þinn?

S: Í 2 Sam 6:3 og 1 Króníkubók 13:7, hvað gerði Davíð rangt hér?

S: Davíð heiðraði Guð með því að setja arkina sérstaklega á nýja kerruna. Hins vegar var þetta ekki rétt leið til að meðhöndla arkina. Arkina átti að flytja með því að stinga stöngum í hringana og láta levítana, en ekki dýr, bera hana.

Í dag getum við stundum gert hluti til að heiðra Guð sérstaklega. Hins vegar vill Guð að við heiðrum hann eingöngu á þann hátt sem stangast ekki á við það sem Biblían kennir.

Q: Í 2 Samúelsbók 6:5, hvernig komu sýmballar til?

A: Þó að við vitum ekki hvaðan þau komu, voru þau mjög fornt hljóðfæri. Á hebresku er fleirtalaformið mesiltayim, sem virðist koma frá forna ugoritíska orðinu msltm, samkvæmt The Expositor's Bible Commentary, bindi 3, bls. 879. Fólk Ugarit bjó við strönd Sýrlands og Líbanons frá fyrir tímabil Abrahams.

S: Í 2 Samúelsbók 6:6-7 og 1 Króníkubók 13:9-14, af hverju drap Guð Úzzah?

Svar: Úzzá og hinir sýndu Guði vanvirðingu með því að bera sáttmálakistuna á hrjóstrugri kerrunni í 2 Samúelsbók 6:3. Hún átti að vera borin á stöngum, og einungis af levítum. Sumir hafa talið að Guð hafi verið óréttlátur að drepa Úzzá fyrir að reyna að styðja kistuna.

Þó eru þrír þættir sem þarf að hafa í huga.

1. Úzzah og hinir sýndu ekki öskjunni þann virðingu sem Guð hafði boðið þeim að sýna henni. Davíð áttaði sig síðar á því að hann hafði gert mistök með því að leyfa afslappaða afstöðu til öskjunnar, í 1 Króníkubók 15:13.

2. Guð virtist hafa meiri áhyggjur af virðingunni sem fólk sýndi örkinni en af því hvort hún færi í leðjuna. Leðjan hefði engu að síður ekki skaðað gullið.

3. Varðandi tilbeiðsluhluti Guðs hefur Guð réttinn til að setja reglurnar. Þjónusta okkar við Guð verður að vera á Guðs forsendum, ekki okkar.

Sp.: Í 2 Samúel 6:6-7, af hverju drap Guð ekki Filistumennina sem meðhöndluðu örkina, þar sem hann drap Ússá fyrir að snerta hana í 2 Samúel 6:6-7?

S: Biblían segir ekki hvort Filistímönum hafi snert kistuna með höndum sínum eða með stöngunum. Hvort sem er, vissi Guð að þeir voru ómeðvitaðir um reglur Guðs varðandi kistuna, og Guð tekur tillit til hversu mikið fólk gat vitað, eins og Rómverjabréfið 4:15; 5:13 sýna.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 6:7, þýðir það að við eigum að dýrka relíkur eins og rétttrúnaðarkirkjan og kaþólska kirkjan gera?

S: Nei. Ef þetta hefði tengst "minjagripum", myndi það styðja að aldrei megi snerta minjagrip frekar en að heiðra þá. Þrír þættir koma til greina í svari.

1. Úsas var drepinn fyrir að óhlýða lögmálinu um að snerta arkina (4. Mósebók 4:15), ekki vegna skorts á tilbeiðslu eða virðingu.

2. Ísraelsmenn áttu að sýna þessari örk Drottins virðingu, en það er önnur tegund virðingar en sú sem sýnd er mannlegum hlutum.

3. Þó að virðing fyrir þjóð Guðs, á jörðinni og á himni, sé eðlileg, er hún frábrugðin dýrkun. Dýrkun er ólík virðingu, því hún felur í sér bæn til eða í gegnum mynd eða styttu.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 6:20, af hverju dansaði Davíð (að því er virðist) opinberlega án fata?

S: Davíð var ekki nakinn; hann var í línenefódi, samkvæmt 2. Samúelsbók 6:14. Davíð var ekki klæddur konunglegum klæðum né hagaði sér eins og Míkal taldi að konungur ætti að haga sér, og Míkal gagnrýndi hann fyrir það.

Það er eitt að gagnrýna mann til að hjálpa honum að bæta sig. Annað er að gagnrýna mann á þann hátt að þú sýnir að þú berð engan virðingu fyrir honum lengur.

S: Í 2 Samúelsbók 6:20, hvernig eigum við að taka það þegar annar trúmaður spotti okkur kaldhæðnislega á meðan við gleðjum Drottin?

S: Taktu eftir fjórum góðum hlutum sem Davíð gerði.

Engin hefnd: Við eigum ekki að leita hefnda (Lúk. 6:27–36 og Matt. 5:43–44) né hefna okkar (1. Pét. 2:23).

Verja: Við eigum að verja gjörðir okkar með því að útskýra að það sem við gerum sé rétt. Á sama hátt segir Rómverjabréfið 14:16 að láta ekki það sem þú telur gott vera talað niður sem illt.

Halda áfram: Davíð leggur áherslu á að hann muni halda þessu áfram.

Haltu fókusnum á Guði, ekki á spotarann: Við ættum að kjósa að láta ekki nokkur ill orð spilla upplifun okkar af guðsþjónustu.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 6:23, átti Michal ekki börn vegna ummæla sinna til konungsins?

A: Já, það er það sem þessi vers sýnir. Míkal átti engin börn vegna ummæla sinna sem sýndu óvirðingu gagnvart eiginmanni sínum, konunginum. Hins vegar þegir Biblían um hvort skortur á börnum stafaði frá Guði eða frá fjarveru Davíðs.

En hvernig sem það er, getur eitt ótryggt, guðlaust orð frá einhverjum sem þú myndir búast við að væri tryggur og guðhræddur haft langvarandi áhrif. Matteus 12:36 segir: "En ég segi ykkur að menn munu gefa reikningsskil á dómsdegi fyrir hvert óhugsað orð sem þeir hafa talað." (BSB). Þetta leiðir okkur til sömu niðurstöðu og Jakobi kenndi okkur í Jakobsbréfi 1:19.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 6:23, af hverju var Míkal barnlaus alla ævi?

S: Ritningin segir það ekki, en það eru fjórar möguleikar.

1. Hún gat aldrei eignast börn. Athugið að hún eignaðist heldur engin börn með Faltíel.

2. Davíð vildi af ásetningi ekki eignast börn með henni, þar sem hún sýndi honum ekki virðingu.

3. Davíð var ekki oft hjá henni og hún varð ekki ólétt.

4. Davíð var oft hjá henni, en Guð gerði Míkal ófrjóa eftir að hún sýndi eiginmanni sínum vanvirðingu.

Óháð því þegir ritningin um að Míkal hafi nokkurn tíma breytt um skoðun, snúið sér annað hvort til Davíðs eða Guðs og beðið fyrirgefningar.

Ritningin þegir um beinu orsakasambandið fyrir því að hún eignaðist engin börn. Kannski þegir ritningin af því að við þurfum ekki að vita það. Lærdómurinn fyrir okkur er sá að Míkal sýndi eiginmanni sínum og konungi Ísraels ekki virðingu, og með hvaða hætti sem var, refsaði Guð henni fyrir það.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 7:1-2, koma allar góðu fyrirætlanir sem við höfum í raun frá Guði?

A: Nei. Þó að Guð viti allt sem við hugsum (Sálmur 139:2), og allt sem við segjum áður en við segjum það (Sálmur 139:4), kýs Guð að stjórna okkur ekki eins og marionettum. Sumt gott kemur frá eigin frumkvæði trúmanns, eins og 2 Korintubréf 8:17 sýnir. Í þessu tilfelli hafði Davíð góða fyrirætlun, en það var ekki vilji Guðs að Davíð framkvæmdi þá fyrirætlun. Það er að hlýða vilja Guðs sem skiptir máli, ekki bara að fylgja góðum fyrirætlunum. Góðar fyrirætlanir eru ekki staðgengill hlýðni.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 7:3-17, var Natan falsspámaður fyrir að segja Davíði í fyrstu að gera hvað sem hann vildi?

A: Nei. Að vera sannur spámaður þýðir ekki að þú munir aldrei segja neitt rangt. Það þýðir að, þegar sanni spámaður talar sem spámaður og segir: "Svo segir Drottinn", þá er það sannur orð Guðs.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 7:13,16 stendur að ríki Salómons myndi varanlega standa, en svo varð ekki. Hvernig skýrum við það?

S: 2. Samúelsbók 7:5-17 er ein spádómur til Davíðs sem hefur tvöfalda uppfyllingu: hann fjallar um niðja Davíðs, bæði til skamms og langs tíma. Um leið og Davíður dó myndi eigin niðji hans, Salómon, verða konungur og það væri Salómon sem myndi byggja musterið. Til langs tíma lofar 2. Samúelsbók 7:13 að hásæti ríkis Salómons verði staðfest að eilífu.

Biblían segir einnig að Messías muni koma úr ætt Davíðs: Jeremía 23:5; og í Nýja testamentinu Lúkasarguðspjallið 3:31; Postulasagan 13:22-23; Opinberunarbókin 22:16.

Margir gyðinglegir Talmúdar segja að Messías muni koma úr ætt Davíðs. Samkvæmt The Expositor's Bible Commentary, bindi 9, bls. 298, töldu ákveðnir hópar í seinni gyðingdómi þetta, svo sem 4QFlor.

Þetta reynist rétt á tvo mismunandi vegu. Líffræðilega kom Jesús frá Maríu, sem var afkomandi Davíðs en ekki Sálómons, í Lúkasi 3:23-31. Lagalega, en ekki líffræðilega, var Jesús sonur Jósefs, afkomandi bæði Davíðs og Sálómons í Matteusi 1:6-16. Þannig var Jesús líffræðilega af Davíði í gegnum Maríu, en konungsvald færðist ekki til kynslóða í gegnum móður. Því hefði Jesús, eingöngu í gegnum Maríu, ekki haft neinn rétt til konungsvalds í Ísrael. En þar sem Jesús var laglega sonur Jósefs, hafði hann rétt til hásætisins.

Hins vegar eru hér tvö áhugaverð hliðar mál.

Ef Jesús hefði í raun verið líffræðilega sonur Jósefs, hefði ritningarleg spádómur brotist. Jósef var afkomandi konungs Jekonías (Jehojakín), afkomandi Sálómons, í Matteusi 1:11-12. En Jeremías 22:30 segir að enginn afkomandi Jekonías muni nokkurn tíma aftur sitja á hásæti.

Annar vandi er sá að síðan í útlegðinni hefur enginn afkomandi Davíðs verið konungur, og fáir gyðingar í dag vita einu sinni hvaða ætt þeir tilheyra (þó sumir prestarnir með eftirnafnið Cohen viti það). Því, frá hreint gyðinglegri sjónarhóli, virðist þessi spádómur hafa brugðist – nema auðvitað ef hásæti Salómons var varanlega tryggt í gegnum Krist.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 7:18-29, hvað er merkilegt við viðhorf Davíðs hér?

A: Annars vegar virðist þetta hafa verið Davíð mjög vonbrigði. Davíð bauðst til að byggja hof fyrir Guð með eigin auðlindum og Guð hafnaði honum skýrt og afdráttarlaust. Davíð vildi svo mikið byggja hús fyrir Guð. Guð sagði "nei", en Guð snéri við og byggði lifandi hús fyrir Davíð í gegnum Sálómón og afkomendur hans.

Við getum gert ráð fyrir því að þar sem Guð vissi hvað Davíð myndi gera með Batsebu og moabítískum mönnum, hafi Guð ekki talið það við hæfi að Davíð yrði sá sem byggði musterið.

Stundum viljum við gera eitthvað til að hjálpa Guði því við teljum að Guð þurfi á okkur að halda. Í raun er það Guð sem sér fyrir okkur, ekki öfugt.

Sjá The Tony Evans Bible Commentary bls. 328 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 8:2, hafði Davíð rétt fyrir sér að drepa tvo þriðju hluta Moabítanna?

S: Davíð var mjög harður hér. Markmið hans virtist ekki vera að drepa alla Móabítana, heldur að draga úr getu þeirra til að gera uppreisn. Ekkert í ritningunni segir að Guð hafi samþykkt þessa aðgerð. Þvert á móti segir 1 Konungabók 5:3 að Guð hafi ekki viljað að Davíð yrði sá sem byggði Musterið, vegna þess að Davíð var stríðsmaður.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 8:3, sigraði Davíð Hadadezer, eða Hadarezer eins og segir í 1 Króníkubók 18:3?

S: Þessi eina stafsmunur í hebresku er líklega afritunarvilla. Í bókinni Bible Difficulties & Seeming Contradictions, bls. 130, segir að hebresku stafirnir "d" og "r" séu svipaðir hvor öðrum.

Q: Í 2 Samúelsbók 8:4 tók Davíð 1.700 riddara, eða 7.000 vagnmenn/riddara eins og segir í 1 Króníkubók 18:4?

S: Það voru þúsund vagnar og sjö þúsund vagnakarlar. Bæði 1 Króníkubók 18:4 og Dauðahafsritin af 2 Samúelsbók 8:4 segja sjö þúsund. Gríska Septúaginta-þýðingin nefnir einnig 1.000 vagna og 7.000 riddara. Því er næst öruggt að 1.700 í masoretíska textanum í 2 Samúelsbók 8:4 sé afritunarvilla. When Critics Ask bls. 171–172, Encyclopedia of Bible Difficulties bls. 184, The Expositor's Bible Commentary bindi 4 bls. 398 og NIV Study Bible um 2 Samúel 8:4 segja hið sama. Masóretíska textinn inniheldur einnig málfræðivillu sem bendir til að orð hafi fallið út.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 8:17, hvers vegna er Ahimelech sagður vera sonur Abiathars, þar sem faðir Abiathars, sem var drepinn áður en Davíð varð konungur, hét Ahimelech?

S: Það eru tvær möguleikar.

Ritvilla afritara: Líklegt er að nöfnin hafi verið snúin við. Bæði í 2 Samúelsbók 8:17 og 1 Króníkubók 18:16 segir í sýrísku útgáfunni "Abjatar sonur Ahímeleks" í stað "Ahímelek sonur Abjatars", eins og stendur í masórétísku handritinu og Septúagínta. (2. Samúelsbók 8:17 og 1. Króníkubók 18:16 eru ekki varðveitt í Dauðahafshandritunum.) Sjá The New Geneva Study Bible bls. 438 og New International Bible Commentary bls. 380 fyrir frekari umfjöllun um þessa kenningu.

Barnabarn nefnt eftir afa: Ef barnabarn var nefnt eftir píslarvottaafa sínum, varð ungur Ahimelech líklega ekki prestur fyrr en á síðari hluta valdatíma Davíðs. Bókin Expositor's Bible Commentary, bindi 3, bls. 911, segir að þessi siður, sem kallast papponymy, hafi verið algengur. (sjá 1 Króníkubók 6:9b–10a; 7:20). Sjá The Bible Knowledge Commentary: Gamla testamentið, bls. 466, fyrir þessa sýn.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 8:18, hvernig voru synir Davíðs prestar, þar sem Davíð var af ættinni Júda en ekki Leví?

S: Þeir voru það ekki; engin sönnun er fyrir því að synir Davíðs hafi haft neinar prestlegar skyldur í musterinu. Þó að hebreska orðið hér sé hið algenga orð yfir presta (kohen), segir í 1 Króníkubók 18:17 að þeir hafi þjónað sem æðstu embættismenn. Í bókinni When Critics Ask, bls. 172, er bent á að hebreska orðið þýði einnig þjónn, embættismaður eða ráðgjafi.

S: Í 2 Samúelsbók 8:18, hverjir voru Keretítar og Peletítar?

S: Þeir voru filistískir hermenn sem þjónuðu trúföst í her Davíðs. Þeir voru undir stjórn hershöfðingja Davíðs, Benaja, samkvæmt 2. Samúelsbók 8:18.

Sérstaklega í úgarítísku er orðið Krty talið vísa til fólks frá eyjunni Krít. Því voru Kereþítar líklega ekki bara Filistímönn, heldur ættbálkur Filistíma sem kom sérstaklega frá eyjunni Krít.

S: Í 2 Samúelsbók 9:1-13, hvernig er uppbygging þessa kafla?

Svar: Þetta er skrifað sem kírasmíð, algengt einkenni hebreskrar ljóðlistar.

9:1 Davíð vill sýna náð fjölskyldu Sáuls

- 9:2-5 Davíð talar við Síba, þjón Sáuls

- - 9:6-8 Davíð sýnir Mífíbóset náð

- 9:9-11a Davíð talar við Síba, þjón Sáuls

9:11b-13 Davíð sýnir náð fjölskyldu Sáuls í gegnum Mífíbóset

Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 3, bls. 916, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 9:1-13, af hverju var Davíð góður við hinn lamaða Mífíbóset, þar sem hann fyrirlit lamaða og blinda sem vörðu Jerúsalem samkvæmt 2 Samúelsbók 5:8?

Þó að hrumir og blindir gætu ekki barist vel, hataði Davíð að þurfa að drepa þá til að taka vatnsleiðsluna sem gaf Jerúsalem vatn. Sú staðreynd að Mífíbóset var hrum gerði hvorki góðvild Davíðs gagnvart honum meiri né minni.

Getur gott hermanni fundið fyrir svipaðri tilfinningu í dag? Myndir þú sem hermaður nokkurn tíma vilja skjóta á lítið barn? Hvað ef litla barnið væri með AK-47 riffil og væri að miða á þig? Já, þú myndir drepa það, en þér myndi ekki líða vel með það og þú myndir hata aðstæðurnar sem neyddu þig til þess.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 9:1-13, af hverju var Davíð góður við Mípfíbóset?

S: Davíð var ekki góður við Mífíbóset vegna þess að hann rakst á hann. Þvert á móti ákvað Davíð að leita uppi Mífíbóset því hann var að leita leiða til að sýna samúð við fjölskyldu Sáuls og sýna fram á að hann bar enga óvild í garð þeirra. Dávíð hafði gefið Jónatan loforð í 1. Samúelsbók 20:42 um að annast hann og fjölskyldu hans, og Dávíð var heiðursmaður. Þetta er kjarni sáttmálakærleikans í Gamla testamentinu, lofað skuldbinding og traust. Þó að Jónatan væri látinn og gæti hvorki hjálpað né skaðað Dávíð, ætlaði Dávíð að standa við skuldbindingu sína um að annast niðja Jónatans.

Hins vegar vissi Mífíbóset sennilega ekki af þessu loforði og varð hneykslaður á góðvild Davíðs. Mífíbóset var lamaður (2 Samúel 4:4) vegna þess að barnfóstran hans tók hann með sér til að flýja Davíð. Mephiboset var þá um það bil fimm ára gamall. Konungar drápu oft öll börn forvera sinna, og gert var ráð fyrir að Davíð myndi haga sér eins og venjulegur konungur og gera hið sama. Davíð var hins vegar ekki venjulegur konungur.

Mephiboset má í myndlíkingu líta á sem týndan einstakling. Hann er fátækur útlegðarmaður, lamaður og án leiðar til að komast til Davíðs. En af náð og sáttmálakærleika lét Davíð sækja Mephiboset til Jerúsalem og annast hann.

Sjá New International Bible Commentary bls. 380, The Expositor's Bible Commentary bindi 3 bls. 916–918, The Tony Evans Bible Commentary bls. 329–330, Evangelical Commentary on the Bible bls. 218–219, Believer's Bible Commentary bls. 332–333 og The Bible Knowledge Commentary: Gamla testamentið bls. 466 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 9:1, sagði Davíð þetta eftir að hann hafði drepið syni Sáuls, eins og segir í Asimov's Guide to the Bible, bls. 309?

S: Asimov heldur því fram að Davíð hafi sagt þetta eftir aftökurnar, því það hefði ekki verið erfitt að finna meðlimi úr fjölskyldu Sáuls fyrir aftökurnar.

Tvö atriði til að hafa í huga í svari.

Í leit að syni sem væri honum tryggur: Davíð sagði ekki að hann væri bara að leita að einum syni Sáuls. Heldur sagði Davíð að hann væri að leita að einum syni Sáuls sem hann gæti sýnt miskunnsemi vegna Jónatans.

Ekki tímaröð: 2 Samúelsbók 21:1 segir að aftaka sona Sáuls hafi átt sér stað "á dögum Davíðs", og það er ekki endilega í tímaröð. Með öðrum orðum, mögulegt er að Asimov hafi rétt fyrir sér hér.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 9:4, hvar var Lo-Debar?

S: Lo-Debar var austan við Jórdan og sunnan við Galíleuvatn. Þetta þorp væri öruggur staður langt frá Jerúsalem, hinum megin við Jórdanfljót, og nálægt eyðimörkinni, þar sem Davíð gæti flúið til eyðimerkurinnar ef þörf krefur. Nýja alþjóðlega orðabókin um Biblíuna, bls. 599, segir að þorpið hafi enn ekki fundist. Wycliffe Bible Dictionary bls. 1044 og The Expositor's Bible Commentary bindi 3, bls. 917 segja að þrátt fyrir að staðsetningin sé ekki örugg telja fornleifafræðingar að hún gæti verið við Umm ed-Dabar um 8 til 10 mílur suður eða suður-suðaustur af Galíleuvatni. Lo-Debar þýðir einnig "ekkert".

Spurning: Í 2 Samúelsbók 10:2,4-8, þar sem upprunalegi hvati Davíðs var greinilega að sýna soni Nahash góðvild, af hverju fór Davíð þá í stríð gegn honum?

A: Davíð vissi ekkert, hvort sem var gott eða slæmt, um Hanun, son Nahash, en hann vildi heiðra líf konungs sem var bandamaður. Kannski var Davíð að sinna formlegri pólitískri kurteisi, en aðalsmenn Hanúns, sem voru kannski ofsatrúaðir gagnvart stærra konungsríki við hlið Ammoníta, ráðlögðu Hanún að túlka það mjög öðruvísi. Þegar Hanún sýndi óvænt að hann vildi vera óvinur Davíðs, sinnti Davíð ósk hans. Hanún sýndi Davíð fyrirlitningu og óttaðist ekki að sýna það. Davíð taldi líklega að ef hann myndi ekki bregðast við, myndu önnur ríki einnig sýna Ísrael fyrirlitningu.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 10:2,4-8, hvernig getur ofsatrú, eða að gera ráð fyrir versta ásetningi annarra, orðið sjálfuppfyllt spádómur?

S: Þegar þú býst við illu af öðrum er auðvelt að láta það koma fram að þú búist við að þeir standi þér fjarri. Þegar fólk veit að þú treystir því ekki og heldur jafnvel að það muni gera þér mein, getur það strax hugleitt: "Er einhver ástæða fyrir því að það lítur svona á mig?", "Er eitthvað sem ég ætti að vita til að verja mig gegn því?" og "Ætti ég að haga mér eins og það býst við af mér?"

Q: Í 2 Samúelsbók 10:7-19, hvernig gátu Jóab og Davíð sigrað sameinað herlið Ammoníta og Sýrlendinga?

S: Þrjú atriði til að huga að í svari.

1. Að vera vagnstjóri sem berst illa útbúinni herdeild er tiltölulega öruggt starf. Maður þarf bara að skjóta örvum úr fjarlægð. Ef herinn kom of nærri var hægt að keyra hestana einfaldlega lengra í burtu. Fótgöngulið gæti ekki stöðvað vagnárás ef það hefði aðeins stutt sverð.

2. Hins vegar er allt önnur saga að berjast gegn vel útbúinni fótgönguliði. Ísraelsmenn voru reyndir í baráttunni gegn filistískum vögnum. Þeir höfðu örvar, og stór hópur fótgönguliðsskotmanna hefði meiri samþætta eldvirkni en vagnar. Veggur af fótgönguliði með langa spjóta hefði stöðvað vagnaráhlaup.

3. Árinni síðar lærði persakonungurinn Dárius þetta til mikillar óánægju, því aftur og aftur sigruðu falangar makedónska hersins, sem að mestu samanstóðu af fótgönguliðum, miklu stærri fjölda persneskra reiðliða.

S: Í 2 Samúelsbók 10:17-19, hver varð afleiða þessa stríðs?

Nahash, konungur Ammoníta, var sigraður af Sáúl í 1 Samúel 11 eftir að Ammonítar réðust á Jabesh-Gílead. Gert er ráð fyrir að hann hafi hjálpað Davíð þegar Davíð var á flótta undan Sáúl. Þess vegna vildi Davíð færa samúðarkveðjur þegar konungur Nahash lést. Þessi stríð var upphaflega eingöngu til að refsa Hanun, konungi Ammoníta, fyrir skammarlega meðferð sendimanna Davíðs, svipað og gert væri við stríðsfanga. Davíð skynjaði það sem það var: stríðserklæring. En þegar Hanun kallaði til sín marga bandamenn frá ýmsum aramískum (sýrískum) konungsríkjum, sáu Ísraelsmenn að þetta yrði ekki auðvelt stríð í 2 Samúel 10:11-12. Herir Ísraels sigruðu að lokum alla og konungsríki allt að Efrat-ánni urðu undir hans valdi. Polítískt og hernaðarlega leit það út fyrir að vera stórsigur fyrir Ísraelsmenn. En stundum, mitt í miklum sigri, þurfum við að gæta okkar á því að láta ekki vörnina dofna og leyfa einhverju slæmu að smygla sér inn, eins og næsta kafli sýnir.

Hórdómur hans með Batsebu var vendipunktur í valdatíð Davíðs. Eftir það missti hann virðingu meðal lýðsins og hann stóð frammi fyrir fjölmörgum uppreisnum. Bardagarnir og vofaðri tortíming af völdum Absalóms voru mikilvægari kreppur en landvinningarnir út að Efratfljóti.

S: Í 2 Samúelsbók 10:18 voru það 700 vagnakappar eða 7.000 vagnakappar eins og segir í 1 Króníkubók 19:18?

S: Það gæti verið hvorugt. Þetta er greinilega afritunarvilla í masoretíska textanum.

2 Samúel 10:18 segir 700 vagnamenn og 40.000 riddarar í Masóretísku handritinu og Septúagínta.

1 Króníkubók 19:18 segir 7.000 menn sem börðust í vögnum og 40.000 fótgönguliða í masoretísku handritinu og Septúagínta.

Það voru líklega 700 menn sem börðust í vögnum og 40.000 fótgönguliðar.

Kenningin um óskeikulleika merkir að við trúum því að Biblían hafi verið án nokkurrar villu (þar með talið raunverulegra mótsagna) í frumhandritunum, en við viðurkennum að einhverjar afritunarvillur hafi orðið við miðlun.

Hlutlaga séð er hvorki hægt að sanna né afsanna hvort um afritunarvilla var að ræða eða villu í frumhandritunum. Hins vegar,

1. Í ljósi fjölda fornleifafræðilega staðfestra fullyrðinga í Gamla testamentinu, og

2. Í ljósi þess að flestar aðrar staðsetningar þar sem raunverulegir ósamræmingar eru í nútímalegum afritum varða tölur,

Því eru sönnunargögnin ekki afgerandi en benda til afritunarvillu.

Q: Í 2 Samúelsbók 11–12, hvernig er uppbygging þessara tveggja kafla?

Þau eru uppsett sem kíasm, og þetta er eitt af lengstu kíasmum í ritningunni.

11:1 Davíð sendir Jóab til að leggja belti um Rabbah

- 11:2-5 Davíð gerir Batsebu ólétta

- - 11:6-17 Davíð lætur drepa Úría

- - - 11:18-27a Jóab sendir Davíð boðbera

- - - - 11:27b Drottinn er mjög óánægður

- - - 12:1-14 Drottinn sendir Davíð boðbera

- - 12:15-23 Drottinn drepur ungbarn Davíðs

- 12:24-25 Davíð gerir Batsebu aftur ólétta

12:26-31 Jóab sendir Davíð til að leggja undir sig Rabbah

Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 3, bls. 927 og 940 fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 11:1–5, þar sem Davíð var maður Guðs, hvernig gat hann girnt konu annars manns, framið hórdóm, látið einhvern verða ölvaðan og skipað morð? (Þetta spurði guðleysingi.)

S: Það er engin varnarbarátta fyrir Davíð; Davíð syndgaði mjög með því að fremja þessi verk. Hann var í þægilegri stöðu; hann var herra alls – allt, eins og kom í ljós, nema sjálfan sig. Hann var latur í stað þess að fara með hernum, hann var að vissu leyti "of þægilegur" og augun hans reikuðu. Dávíð gekk með Guði í sigri, og ekkert bendir til þess að hann hafi stefnt að falli. Þvert á móti setti hann sig í viðkvæma stöðu og sneri ekki baki við freistingunni, heldur lét hana ráða för. 5. Mósebók 27:24 undirstrikar hve illt það er að drepa náunga sinn í leyni.

Þrír punktar til að íhuga í svari.

1. Málið hér er ekki meinta mótsögn í Biblíunni. Ritningin skráði einfaldlega hið illa sem Davíð sagði og gerði. Davíð hugsaði ekki bara um að gera þetta; hann var maður af verki og framkvæmdi það. Stundum er það slæmt að vera maður af verki.

2. Eitt vandamál hér er mótsögnin innan Davíðs. Davíð var maður eftir Guðs eigin hjarta, en í 2. Samúelsbók 12:10 segir að Davíð hafi fyrirlitið Guð hér. En margir eru tvíhugaðir (sjá Jakobsbréf 1:8) einhvern tíma á lífsleiðinni. Hiðulíndar hafa alltaf verið til og við getum öll verið sammála um að Davíð hafi hér verið hiðulíndar af versta tagi.

3. Raunverulegi spurningin er hvers vegna Guð myndi samt elska og nota einhvern eins og Davíð. Það eru fjórir mjög einfaldir punktar um þetta mál.

3.1 Guð getur gert hvað sem hann vill með hverjum sem hann vill. Hver erum við til að segja Guði hvernig hann eigi að nota sköpun sína?

3.2 Guð vissi að Davíð hafði sannarlega ást til sín. Lærdómurinn hér er sá að þótt ekki sé hver tvískinnungur sannur trúmaður, gætu sumir tvískinnungar samt verið sannir trúmenn og haft sanna ást til Guðs undir tvískinnungum sínum.

3.3 Guð elskaði Davíð og agaði hann harðlega fyrir hræsni hans. Harður aga getur verið birtingarmynd kærleika Guðs: þótt hann sé óæskilegur á þeim tíma getur hann borið ávöxt iðrunar.

3.4 Eftir að Davíð iðraðist, gaf Guð honum fullkomna fyrirgefningu. Enn voru afleiðingar og aga fyrir Davíð; hann var þó fyrirgefinn. Við eigum einnig að fyrirgefa öðrum sem hafa iðrast. Í Rómverjabréfinu 15:7 stendur að við eigum að taka hvert annað til okkar eins og Kristur tók okkur til sín.

Fyrir annað en jafnframt viðbótar svar, hér er það sem bókin Today's Handbook for Solving Bible Difficulties, bls. 260–261, segir um raunverulega málið.

"Munið að mjög fáir af þeim sem Guð kaus sem tæki voru án galla, eða jafnvel alvarlegra synda. Móse var morðingi. Davíð var hórdómsmaður og morðingi. Jakobs var svikari og Abrahams var lygari. Jónas var kynþáttahatari semreis upp gegn þeirri hugmynd að Guð myndi fyrirgefa Assýríumönnum. Og hvað með hvatvísi Péturs og deilugjörnu andinn sem Jakob og Jóhannes sýndu? En Guð notaði þá alla.

Guð getur notað hvern sem hann kýs. Hann notaði Balaam, spámanninn frá Sýrlandi. Hann notaði Kýrus, konung Persíu. Hann notaði jafnvel Faraó og harðleika hjarta hans til að efla áætlun sína. … Mér finnst þessi vitneskja hvetjandi.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 11:1, dvaldi Davíð venjulega heima þegar herinn fór í stríð?

A: Nei. Davíð fór með hernum í 2 Samúelsbók 5:2; 8:1-14; og 10:17. Hins vegar, þegar Davíð varð eldri, báðu menn hans hann um að dvelja í borginni í 2 Samúelsbók 18:3; 21:17.

S: Í 2 Samúelsbók 11:3, hvað vitum við um bakgrunn Batsebu?

S: Maður Batsebu, Úría, var Hetíti, og Hetítar störfuðu yfirleitt sem vinnumenn í musterinu. Nafn Úría þýðir "Drottinn er mitt ljós", svo foreldrar hans voru líklega trúaðir. Faðir Batsebu hét Elijam, einn af hinum hetjum Davíðs í 2. Samúelsbók 23:34. Elijam var sonur Ahtífels, vitra ráðgjafa Davíðs. Síðar, þegar Absalóm gerði uppreisn gegn Davíði, sneri Ahtífel tryggð sinni að Absalóm í stað Davíðs. Kannski skildi það hvernig Batseba missti fyrsta eiginmann sinn eftir sig vondan smekk.

S: Í 2 Samúelsbók 11:1-5, hvað segir þetta okkur um frásögnina í 2 Samúelsbók?

A: Almennt skráðu hirðarskrárarar árbækur konungs; og konungur hafði beina stjórn á því hvað var tekið með og hvað var sleppt. Þessi kafli sýnir að þessi skrá var ekki undir stjórn konungs. Hvorki Davíð né Salómón hefðu líklega viljað að þessi upplýsingar yrðu gerðar opinberar, svo þetta var ekki undir þeirra stjórn.

Q: Í 2 Sam 11:3 af hverju er Eliam, faðir Batsebu, kallaður Amiel í 1 Króník 3:5?

S: Það eru að minnsta kosti 22 pör af stöðum í Gamla testamentinu þar sem fólk hafði tvö nöfn. Sjá umfjöllun um 2. Mósebók 2:18 fyrir svarið.

S: Í 2 Sam 11:8ff., af hverju gaf Davíð Úría gjöf?

S: Þetta hefði gefið til kynna að Davíð hygðist sýna Úría sérstaka hylli og vera þakklátur honum. Það hefði einnig sýnt öðrum að Davíð var mjög hliðhollur Úría. Í raun var þetta óheiðarlegur og undirferlaður bragð. Það var sennilega ekki vegna sektarkenndar yfir því sem Davíð myndi gera Úría síðar. Davíð undirbjó svik til að blekkja aðra um ásetning sinn, án nokkurrar tillitssemi gagnvart Úría.

S: Í 2 Samúelsbók 11:8ff., eru til tímar í dag þegar einhver gefur óhreinan, ódýran gjöf einhverjum sem hann ber enga umhyggju fyrir?

S: Allur hvati Davíðs var að grafa synd sína, jafnvel þótt það þýddi að grafa Úría líka. Augljós mútugreiðsla er dálítið svipuð; en það eru líka óbein mútugreiðslur. Hvenær sem þú færð gjöf, sérstaklega rausnarlega gjöf, frá einhverjum sem þú héltst ekki að hefði svo mikla hlýju og þakklæti til þín, er gott að spyrja sjálfan sig þögullega af hverju. Er það eitthvað sem þeir vilja fá frá þér, og eru þeir heiðarlegir og opinskáir um það?

S: Í 2 Samúelsbók 11:11, hvað finnur Davíð fyrir?

S: Davíð er líklega með blöndu af pirringi og örvæntingu, nánast upp á það að hann fari í paník. Hann hélt að hann hefði fullkomna áætlun til að hylja yfir synd sína, nema að Úría var of tryggur til að taka þátt. Óviljandi "rústaði" Úría málum hans með því að kalla hana "konu mína" í stað "Batsebu". Úría kallaði hana eftir stöðu hennar. Úría vissi hver hann var og hver kona hans var, rétt eins og Davíð var að gleyma hver hann var.

S: Í 2 Samúelsbók 11:14-21, hvað var tvífalt ósanngjarnt við þetta?

A: Auðvitað var það ósanngjarnt að Úría, tryggasti liðsmaður Davíðs, yrði sviksamlega drepinn á þennan hátt. En hvað gerðu ísraelsku hermennirnir í kringum þá til að verðskulda að vera drepnir af svikum Davíðs og Jóabs? Eina "glæpur" þeirra var að vera í vegi losta Davíðs. Illska Davíðs beindist ekki aðeins að Úría, heldur var hann reiðubúinn að fórna öðrum trúmönnum sem voru honum tryggir til að hylma yfir synd sína frá einni nóttu.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 11:15-27, hvernig geta guðhræddir trúmenn, sem byrja mjög, mjög vel, spillst af völdum? Hvernig er hægt að koma í veg fyrir það?

S: Enginn trúmaður, hver sem hann er, er svo góður að hann geti látið vörnina niður. Sá sami Davíð sem vildi ekki drepa konung Sáúl sem elti hann, drap Úría og þá sem voru í kringum hann. Sá sami Davíð sem harmaði dauða Sáúls og hins göfuga Jónatans, harmaði greinilega ekki dauða hins trygga Úría, sem hann olli. Þetta ætti að vera okkur viðvörun. En ef ekki væri fyrir náð Guðs og daglega nálgun okkar á Guði gætum við endað eins og hann eða eins og Demas í Nýja testamentinu.

Ef einhver hefði getað látið vörn sína niður, myndirðu halda að það hefði verið Páll. En samt sagði Páll sjálfur: "Vitið þið ekki að í hlaupi hlaupa allir, en einn hlýtur verðlaunin? Hlaupið þá svo að þið hljótið verðlaunin. Allir sem keppast í leikunum aga sig með ströngu aga. Þeir gera það fyrir forgengilegan krónu, en við fyrir óforgengilegan krónu. Þess vegna hlaupa ég ekki eins og ég væri að elta vindinn; Ég ber mig ekki til eins og ég væri að berja loftið. Nei, ég aga líkama minn og geri hann að þræli, svo að eftir að ég hef prédikað öðrum, verði ég sjálfur ekki úr leik tekinn." 1 Korintubréf 9:24-27 (BSB). Páll talar við trúaða þegar hann segir að við eigum að prófa okkur sjálf til að sjá að við séum "í trúinni" í 2 Korintubréf 13:5.

Til að við missum ekki vörslu þurfum við að vera nálægt Guði og í samveru með öðrum sem geta haldið okkur ábyrgum.

S: Í 2 Samúelsbók 11:16, hvað sýnir þetta um hollustu Jóabs?

S: Áður sáum við að Jóab var vissulega tryggur Davíð, en hann var enn tryggari eigin hagsmunum. En hér er Jóab tryggari leiðtoga sínum en því sem er rétt. Tryggð getur verið gott, en tryggð er slæm ef hún beinist að einhverju sem Guð vill ekki. Þar sem tryggð Jóabs við Davíð var aðeins að hluta til, var tryggð hans við það sem er rétt enn minni.

Úría er talinn meðal 37 bestu hermanna Davíðs í 2. Samúelsbók 23:39, en sjá má hvert tryggð Úría leiddi hann, þar sem hann þjónaði hlutfallslega tryggðum herforingja og svikula konungi.

Spurning: Í 2. Samúelsbók 12:1-12, af hverju notaði Natan þessa nálgun til að tala við Davíð um synd hans?

S: Tvær mögulegar ástæður, sem báðar gætu verið réttar.

1. Konungur Davíð vissi þegar að það sem hann gerði var illt. Davíð þurfti hvorki leiðbeiningu né leiðréttingu hér; hann þurfti á áminningu að halda. Natan nálgaðist Davíð á þann hátt að varnarviðbrögð hans yrðu ekki virkjuð. Þegar Natan höfðaði til sterks réttlætiskenndar Davíðs og kveikti reiði hans gagnvart þessum "ónefnda kúgara", lagði hann þá harðorða áminningu á hann.

2. Davíð var konungur sem hafði nýlega skipað að drepa dýrmætan og tryggan þjón. Þar sem Natan var þegar að leggja líf sitt í hættu til að ávíta Davíð, vildi hann nota óbeina en áhrifaríka nálgun.

Athugið einnig að Guð sagði ekki Natan strax að ávíta Davíð. Tími leið svo að ástríðan kólnaði, Davíð fengi samviskubitið og tækifæri til að iðrast sjálfur.

S: Í 2 Samúelsbók 12:1-12, hvað getum við lært af meistaralegu nálgun Nátans?

S: Það eru sex áhugaverðir punktar í óþægilegu samtali Nátans.

1) Á þessum tímapunkti sá Davíð synd í öðrum frekar en í sjálfum sér. Hann sá agnina í auga annars en ekki bjálkann í eigin auga (Matteus 7:3-5). Synd gerir það við fólk, hún veldur því valblindu. Þess vegna sagði Natan sögu sem virtist fjalla um einhvern annan.

2) Natan hefði getað notað líkingu um kálf, kaupmann sem var rænt af, eða eitthvað annað, en Natan notaði lamb, eitthvað sem Davíð, hirðirinn, gat auðveldlega tengt tilfinningalega.

3) Natan breytti aðstæðunum nógu mikið til þess að Davíð myndi ekki átta sig á því að þessi líking snerist um hann. Hann notaði því ekki líkingu um tryggan þjón eða hjónaband. En hinn ríki maður með mikið af kindum vísaði til Davíðs og eiginkvenna hans, og hinn fátæki maður vísaði til Úría og konu hans.

4) Davíð hafði heiðurskennd og samúð með krúttlegu lömb og eiganda þess. Natan beindi þessum dyggðum til Davíðs.

5) Í lok sögunnar var reiði Davíðs gagnvart hinum ríka manninum, vegna heiðursskyns og samúðar hans með fátæka eiganda lambsins, hröpuð þegar ómerkileg og miskunnarlaus meðferð Davíðs á Úría var afhjúpuð.

6) Þegar Natan sagði: "Þú ert maðurinn!", opnuðust augu Davíðs fyrir óréttlætinu. Sem hirðir Ísraels þjóðarinnar vissi hann hversu miklum skaða hann hafði valdið hjörðinni.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 12:5-6, hvað er áhugavert við viðbrögð Davíðs við hinum ríka manni í sögu Natans?

A: Í fyrstu segir Davíð að kúgarinn eigi að deyja fyrir þetta, þótt lögin segi ekki að þetta sé dauðarefsingaverð (ólíkt því sem Davíð gerði samkvæmt 3. Mósebók 20:10 og 24:17). Síðan hemlar Davíð reiði sína og segir að hinn ríki maður verði að borga fátæka manninum fjögur lömb, sem er það sem 2. Mósebók 22:1 segir. Það er forvitnilegt að fjórir synir Davíðs dóu: fyrsti sonur Batsebu (2. Samúelsbók 12:18), Amnón (2. Samúelsbók 13:28-29), Absalóm (2. Samúelsbók 18:14-15) og síðar í tíma Salómons Adoníja (1. Konungabók 2:25).

Eftir að Natan gagnrýndi hann svaraði Davíð: "Ég hef syndgað gegn Drottni," en ekki: "Komum Natan fyrir dóm."

Spurning: Í 2 Samúelsbók 12:8, af hverju gaf Guð Davíð mörg konur, ef fjölkvæni var [meint] synd?

S: Fjölkvæni var ekki synd. Sumt var stundað á tímum Gamla testamentisins, en við höfum hærri staðla síðan Jesús kom. Í Gamla testamentinu sagði Jesús að Guð hefði leyft sumar hluti (eins og skilnað) vegna harðra hjarta þeirra. Ég tel að fjölkvæni sé annað slíkt mál. Hins vegar stendur í Biblíunni að konungur megi ekki eiga of margar konur, og að Salómón hafi syndgað með því að eiga svo margar konur (Nehemía 13:26; 1. Konungabók 11:2-11).

Gamla testamentið gefur einkvæni sem fordæmi (Adam og Eva en ekki Lísa líka), og sýnir vandamálin sem fylgdu fjölkvæni hjá Abrahami, Jakobi, Sálómoni o.s.frv., en Biblían bannar í raun ekki fjölkvæni. Hins vegar, ef maður er fjölkvænn, þá er hann óhæfur til að vera eldri í 1. Tímóteusi 3:2.

Að auki eru um 50.000 fylgjendur trúarbragða í Bandaríkjunum sem stunda fjölkvæni í dag; þeir kallast grundvallar-mórmónar. Þeir brjóta gegn Rómverjabréfinu 13:1, sem segir að við eigum að hlýða yfirvöldum. Margir þeirra búa í suðurhluta Utah, norðvesturhluta Arizona og Nevada.

Þegar ég vitna fyrir mormóna er margt sem hægt er að ræða við þá, en ekki allt er jafn gagnlegt. Mikilvægustu atriðin varða:

a) Að trúa hinum sanna, hæsta Guði

b) Að trúa hinum sanna Jesú

c) Að trúa sannleikann um frelsun

d) Að trúa réttri ritningu.

Ef einhver hefur rangt fyrir sér um þessi fjögur atriði, skiptir það engu máli hvað hann hefur rétt fyrir sér um. Í stað þess að ræða fjölkvæni við mormóna, vil ég frekar ræða hvers vegna þeir trúa á lægri guð, hvers vegna Joseph Smith, þegar hann kvæntist annarri konu sinni, hélt því leyndu fyrir fyrstu konu sinni. Þar sem kenningin gegn svörtum var breytt í ritningu þeirra árið 1978, og LDS breytti kenningu sinni um að banna fjölkvæni, hvaða aðrar kenningar eru í mormóna trú sem ætti að henda út?

Fyrir hvern sem er skiptir máli hvort maður lesi Biblíuna til að svara spurningunni "hvað get ég komist upp með" eða til að svara spurningunni "hvert er fullkomna vilji Guðs fyrir mig". Ef einhver á tímum Gamla testamentisins hefði lesið Biblíuna á fyrrnefndan hátt, hefði hann séð að skilnaður og aðrar hlutir væru í lagi.
Á hinn bóginn gat einhver á tímum Gamla testamentisins lesið Malakí 2:16: "Því ég hata skilnað," segir Drottinn, Guð Ísraels. Á sama hátt er fjölkvæni ekki fullkomin vilji Guðs en var leyft.

S: Í 2 Samúelsbók 12:9 gaf Davíð í raun Úría í hendur óvina Guðs. Eru til tímar í dag þegar trúmaður gæti séð ávinning í því að gefa eitthvað óvinum sínum eða óvinum Guðs?

S: Stundum gefa menn pening, leyfi eða trúverðugleika illu manni til að ná fram markmiði fyrir sig. Á öðrum tímum fórna menn heiðarleika sínum, orðspori, fjölskyldu og öðrum tengslum til að ná fram illu markmiði fyrir sig. Áhrifin af því sem Davíð gerði voru að fyrirlíta boð Guðs og vanheiðra sannleika Guðs.

Faguryrði yfir samningaviðræður við djöfulinn er "Faustian bargain" á ensku; þýska lýsingarorðið er "faustisch". Þetta er nefnt eftir Faust, raunverulegum þýskum alkímista og stjörnuspámanni. Þessi þjóðsaga var síðar gerð að bók og síðar að franskri óperu. Faust-samningur er slæmur samningur þar sem einstaklingurinn borgar hátt verð fyrir það sem virðist freistandi til skamms tíma.

Annað slanguryrði um að vera snjall er "byzantínskur". Býsantínverjar gerðu til dæmis frið við óvini sína, svo sem Búlgara, en greiddu síðan leynt fé til óvina Búlgara, Pechenegum, til að fá þá til að ráðast á Búlgara.

Guð braut hjarta Davíðs þegar börn hans dóu. Davíð skrifaði um synd sína í Sálmi 51.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 12:13, hvað er merkilegt við viðbrögð Davíðs?

Svar: Davíð var að fasta til að hreyfa hjarta Guðs. Guð hafði þegar ákveðið hvað hann myndi gera, og þegar barnið dó vissi Davíð að það væri tilgangslaust að biðja Guð um annað en það sem Guð hafði ákveðið.

S: Í 2 Samúelsbók 12:15-23, af hverju lét Guð fyrsta barn Davíðs og Batsebu deyja?

A: Þetta var ekki refsing barnsins heldur refsing fyrir sekt Davíðs og Batsebu. Guð mun gera allt rétt að lokum, og við verðum að bíða þangað til þá til að sjá fullkomna réttlæti á jörðinni.

Sumir kalvínistar segja að þar sem ungbörn deyja, "sanni" það að ungbörn beri sök á synd Adams. Þetta er röng röksemdafærsla, því að það að þjást vegna afleiðinga sýnir ekki sök. Annars myndi það að kettlingar deyi "sanna" að þeir beri einnig sök á synd Adams. En sannleikurinn er sá að allt skapast var undir háð falli, eins og segir í Rómverjabréfinu 8:19-22.

Ályktun:

1. Allir kristnir eru sammála um að nýfæddir hafi engin eigin persónuleg synd.

2. Allir kristnir eru sammála um að allir fæðist með synduga eðli.

3. Því miður eru ekki allir kristnir enn sammála um að það að þjást af afleiðingum sanni ekki sekt.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 12:20, af hverju tilbeiðir Davíð Guð rétt eftir að sonur hans dó?

Svar: Þú ættir að tilbiðja Guð þegar þú ert í sátt við hann. Þú ættir einnig að tilbiðja þegar þú hefur verið óhlýðinn og vilt nú komast í sátt við Guð. Þegar Davíð flúði Sáúl, heyrði ávörp Nátans og sá barnið sitt deyja, var hann alls ekki gremjufullur né bitur gagnvart Guði. Davíð bað þess að Guð myndi frelsa hann frá þessu áfalli, og þegar Guð gerði það ekki, tilbeiddi hann Guð samt sem áður.

S: Í 2 Samúelsbók 12:20, myndi Guð samþykkja slíka tilbeiðslu?

A: Já. Guð tekur við allri einlægum tilbeiðslu til sín. Hins vegar er tilbeiðsla líkna ekki tilbeiðsla til hans, eins og 1. Korintubréf 10:20 og 2. Korintubréf 6:15-17 sýna glöggt.

S: Í 2 Samúelsbók 12:21, hvað segir þetta um kaþólska siði að biðja fyrir hinum látnu?

S: Þetta segir að Davíð hafi ekki séð neinn tilgang í að biðja fyrir syni sínum sem hafði dáið. Kaþólskir trúa á að biðja fyrir hinum látnu vegna tilvísunar í kaþólsku og rétttrúnaðarkirkjunnar Apokryfubókum (2. Maccabeusar 12:46), sem er ekki í protestantískum né gyðinglegum biblíum. En Davíð bað aðeins fyrir barninu meðan barnið var enn á lífi.

Q: Í 2 Samúelsbók 12:21-23, fór fyrsti sonur Davíðs og Batsebu til himnaríkis, eða ekki?

A: Ekkert bendir til þess að hann hafi ekki farið þangað, og líklega gerði hann það. Hins vegar sýnir 2 Samúelsbók 12:21-23 ekki endilega að svo hafi verið. Þegar Davíð sagði að hann myndi fara þangað sem sonur hans var, átti hann við gröfina (Sheol), ekki endilega himnaríki. Í Mesópótamíu var gröfin kölluð "landið þar sem ekki er komandi til baka".

Spurning: Í 2 Samúelsbók 12:23, hvað átti Davíð við þegar hann sagði að barnið myndi ekki snúa aftur til hans, heldur að hann myndi fara til barnsins?

S: Biblían talar oft um Sjeól, sem gríska sjötugatýðingin og gríska Nýja testamentið kalla "Hades". Það merkir gröfina, og allir fóru þangað. Gyðingar kenndu að til væru tvær deildir í helvíti (Sheol): paradís, þar sem guðhræddir menn fóru, og fangelsi, þar sem vondir menn fóru. Sumir telja að Davíð sé að segja að barnið sé núna í paradís og að Davíð muni fara til paradísar með því. Hins vegar sýnir þessi vers einungis að barnið fór til helvítis (Sheol) og að Davíð myndi að lokum einnig lenda þar.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 12:25, af hverju var hann kallaður Sálómón ef Guð nefndi hann Jedídajáh, sem þýðir "elskaður af Drottni"?

Svar: Davíð og Batseba höfðu þegar nefnt hann Sálómón, sem hljómar svipað og orðið fyrir "frið". Síðar nefndi Guð hann, í gegnum Natan, Jedídías til að sýna að Guð elskaði hann og myndi ekki drepa hann. Jedídías var í raun ekki hans eiginlegt nafn heldur aðeins gælunafn. Hins vegar var ekki óvenjulegt að fólk hefði tvö nöfn, svo það gæti einnig hafa verið hans eiginlegt nafn.

S: Í 2 Samúelsbók 12:28, af hverju talaði Jóab svona við Davíð?

S: Jóbab og Davíð höfðu þekkt hvorn annan lengi. Jóbab vissi að hann gæti ekki skipað Davíð, en hann vildi í raun að Davíð kæmi og sýndi að hann væri að gera eitthvað. Þess vegna gerði Jóbab upp falsa ógn um að hann vildi nefna borgina eftir sjálfum sér til að hvetja Davíð til að koma. Joab var fyrst og fremst tryggur sjálfum sér. En þar sem hann var ekki ógnaður, var Joab líka tryggur Davíð og hann vildi að Davíð kæmi því Joab vissi að það myndi líta best út fyrir konung sinn, og Joab var að gæta hagsmuna Davíðs.

Jóab bar hag Davíðs fyrir brjósti, en án fullkominnar virðingar. Það er nánast eins og Jóab sé að segja: "Davíð, ég vil ekki vita hvað þú varst að gera í Jerúsalem, en þú þarft að koma hingað eins og alvöru konungur núna." Hins vegar er þessi væga vanvirðing gamals vinar ekkert í samanburði við þá vanvirðingu sem aðrir sýndu Davíð síðar.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 12:30, hversu þung var þessi króna?

S: Hún var um 75 pund eða 34 kg. Augljóslega gat maður ekki borið þennan krónu án stuðnings. En krónan var líklega ekki ætluð til að vera borin heldur til sýninga.

S: Í 2 Samúelsbók 12:31, drap Davíð nokkra Ammoníta með því að setja þá undir sögur og öxar og í múrsteinsgufuofninn?

S: Líklega ekki. Heldur neyddi Davíð fangana til að nota saga og öxur til að skera og til að búa til múrsteina í múrsteinsofni. Í New International Bible Commentary, bls. 383, segir að hið síðara sé ráðandi skoðun.

S: Í 2 Samúel 13:1-22, hvernig er uppbygging þessa kafla?

S: Þetta er uppbyggt í djúpu kíasi.

13:1-2 Amnon girnti Tamar

- 13:3-5 Jonadab ráðleggur Amnon að nauðga Tamar

- - 13:6-9a Tamar kemur til að elda fyrir og fæða Amnon

- - - 13:9b Amnon skipar þjónum sínum að yfirgefa staðinn

- - - - 13:10-14a Amnon skipar Tamar að koma í rúmið með sér; hún neitar

- - - - - 13:14b-15a Amnon nauðgar Tamar og girnd hans breytist í hatur

- - - - 13:15b-16 Amnon skipar Tamar að fara, þrátt fyrir bón hennar

- - - 13:17 Amnon skipar þjóni sínum að koma aftur og reka Tamar út

- - 13:18-19 Tamar fer

- 13:20 Absalom segir við Tamar að hún þurfi ekki að hafa áhyggjur; Absalom mun sjá um það

13:21-22 Absalóm hatar Amnón

Í miðju þess er 2. Samúelsbók 13:15 kírasm.

Amnon hataði hana

- Með hatur

- - Mikill

- - - ákaflega

- - - sannarlega

- - Mikill

- Var haturið

sem hann hataði hana með.

Q: Í 2 Samúelsbók 13:1-2, þar sem þetta uppfyllti spádóm Nátans, sendi Guð þessa synd?

A: Nei, en Guð, sem þekkti illt og óstýrilátt hjarta Amnons, leyfði honum að fara úr böndunum. Guð getur ekki aðeins séð fyrir því góða sem hann mun gera, heldur getur hann einnig séð fyrir því góða og illa sem menn munu gera og myndu gera ef tækifæri gefst. Guð sér ekki aðeins fyrir því hvað menn myndu gera, hann getur einnig gert þeim kleift að uppfylla ásetninga sína sem hluta af áætlun sinni.

S: Í 2 Samúelsbók 13:5,7-8, hvaðan fékk Jonadab þessa hugmynd?

A: Þó að við vitum það ekki, var það ekki óalgengt að systir kæmi til að annast sjúkling. Egypskt ástarvís (um 1303–1200 f.Kr.) í Hásöngvum og í Fornegypskum ástarsöngvum, bls. 13, segir: "Ég mun leggjast innar og falsa [leyfa] veikindi. Þá munu nágrannar mínir koma til að sjá, og þá mun systir mín koma með þeim. Hún mun skammast fyrir lækna því hún mun skilja veikindi mín."

Q: Í 2 Samúelsbók 13:5,7-8 lagði Jonadab til að Amnon notaði Davíð, án þess að hann vissi af því, til að koma illsku sinni áfram. Eru dæmi síðan þá um að illmenni hafi notað ógrunaðan einstakling til að efla illsku sína?

S: Hér eru nokkur dæmi.

Algengasta dæmið er "lawfare", þar sem einhver notar lög eða samninga, sem undirritaðir voru í góðri trú af annarri aðilum, til að koma óréttlátlega fram við einhvern. Það þarf ekki að vera að hinn illi einstaklingur sé að reyna að vera óréttlátur; það gæti verið að hann hafi engan skilning á því hvað er réttlátt.

Annað dæmi, með Davíð, Úría og Jóab, er að senda boð um að fremja illt verk í gegnum ógrunaðan aðila.

Þriðja dæmið er það sem kallað hefur verið Hindawi-málið. Það átti sér stað 17. apríl 1986 þegar Nezar Hindawi, Jórdaníumaður, var á ferð með 32 ára gömlum, fimm mánaða óléttum irskum kærustu sinni, Anne-Marie Murphy, frá London til Tel Aviv. Hann slítur sambandinu við hana þegar hann kemst að því að hún er ólétt, en kemur svo aftur saman við hana og segir að hann vilji giftast henni. Hann kom henni fyrir í starfi sem þrifakonur á Hilton-hótelinu í Betlehem. Hann sagði henni að hann þyrfti að ferðast á seinni flugi vegna þess að vegabréfsáritun hans tæki lengri tíma. Hindawi, sem Mike Royko kallaði "þennan göfuga múslimska stríðsmann", gaf ófrískri kærustu sinni farangurskassa með sprengju í, svo hún myndi springa um borð í flugvélinni og drepa alla. Farangurskoffortið komst í gegnum breska öryggisgæsluna, en öryggisverði El Al varð grunsamlegt þar sem ekkert Hilton-hótel var í Betlehem. Hann gerði handvirka endurskoðun til að athuga hvers vegna tóma farangurskoffortið var ennþungt og fann sprengjuna. Hindawi var dæmdur í 45 ára fangelsi. Sjá https://www.timesofisrael.com/35-years-after-el-al-bomb-plot-security-staff-recount-stopping-unwitting-bomber/ fyrir frekari upplýsingar.

Fjórða dæmið er að einu sinni var fólk gripið sem var að flytja ólögleg fíkniefni í flugi og vissi ekki af því. Vinur þess lánaði því farangurskassa og það ætlaði að sækja hann á áfangastaðnum. Ferðalangurinn vissi ekki að ólögleg fíkniefni voru saumuð inn í fóðrið á farangurskassanum.

Fimmta dæmið er að í Pakistan var einhver að fara í burtu um tíma og bað kristinn mann um að geyma hlutina sína. Kristinn maðurinn sagði "auðvitað". Ómeðvitað hjá kristna manninum hafði viðkomandi byssu meðal hluta sinna. Lögreglan fékk ábendingu um þetta og handtók kristna manninn fyrir að byssa væri í eigu viðkomandi. Kristinn maðurinn þurfti að borga peninga til að komast laus.

Auk þess varð nafnið hans Jonadab að slæmri brandara. Nafn hans þýðir "Drottinn er göfugur".

Sp.: Í 2 Samúelsbók 13:6, hvernig gerði Amnon sig veik?

S: Amnon þóttist aðeins veikur. Þó að maður geti gert sig veikann með því að borða eða drekka hluti sem geta valdið ógleði, er engin vísbending um að Amnon hafi gert það hér; hann þóttist veikur. Þegar hann beitti Tamar líkamlegu valdi virtist hann vera heilbrigður líkamlega, þó ekki andlega. Dávíð var blindaður af losta með Batsebu, og nú fékk hann að fylgjast með gjörðum sonar síns og síðar afleiðingum þess að hann var "sjúkur af losta". Það hefur sennilega þó látið Davíð líða illa.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 13:6-7, hvað getum við lært af Davíð um uppeldi hér?

S: Einhver sem elskar Guð, eins og Davíð, getur samt verið lélegur foreldri ef hann tekur ekki uppeldi nægilega alvarlega. Fyrsta mistök Davíðs voru ekki þau að hann refsaði ekki Amnón. Áður en það var aga Davíðs svo lafur að Amnón hélt að hann kæmist upp með það.

Davíð elskaði börnin sín og hafði gaman af þeim. En þegar foreldri elskar börnin sín ekki nógu mikið til að aga þau, þá kannski elskar það frekar tilfinninguna sem tengslin veita en soninn eða dótturina.

Davíð elskaði börnin sín tilfinningalega, sérstaklega þegar hann missti þau úr dauða. Hins vegar höfum við engin sönnunargögn um að hann hafi sýnt foreldraábyrgð. Hann beitti Amnon ekki aga; hann huggaði Tamar ekki, og hann talaði ekki einu sinni við Amnon. Davíð var fjarlægur Absalóm. Að Tamar segi að Davíð myndi leyfa henni að giftast hálfbróður sínum gefur til kynna að henni hafi skort þjálfun í orði Guðs. Davíð elskaði lög Guðs og hann elskaði börnin sín. Því miður virðist Davíð aldrei hafa áttað sig á því að hann bar ábyrgð á að kenna börnum sínum lög Guðs, og það hefði verið birtingarmynd ástar hans.

Sp.: Í 2. Samúelsbók 13:6-7, hvaða leiðir eru til í dag sem maður getur "elskað sambandið" meira en hann elskar manneskjuna?

A: Þegar ég var í menntaskóla þekkti ég strák sem átti kærustu og fína bíl. En einn daginn eyddi hann bílnum, svo kærastan hætti með honum. Einhver gæti sagt að hann elski maka sinn, en ef makinn gerir eitthvað rangt, eins og að eldast eða verða fátækari, þá virðist ástin vera horfin. En kannski var ástin í raun ekki horfin, því hún var aldrei raunverulega til staðar frá upphafi. Ef þú segir að þú elskir einhvern, en svo gerist eitthvað, til dæmis að hann eða hún lendir í alvarlegu slysi, brennist í eldi eða fær mjög alvarlegt heilablóðfall, myndir þú þá enn elska viðkomandi? Guð kallar okkur til að elska aðra, og stundum trúum við að við séum að gera það en svo er ekki; í raun erum við bara að elska sambandið. Rannsakaðu tilfinningar þínar gagnvart fjölskyldu þinni og vinum. Elskar þú þá virkilega, eða elskar þú bara sambandið og hvernig þeir láta þig líða?

Einn vegur til að vita þetta er sá að ef hinn aðilinn væri að gera hluti sem eru rangir eða eyðileggjandi fyrir sjálfan sig og aðra, værir þú þá tilbúinn að eiga óþægilegt samtal og segja honum það, eða myndir þú bara láta það vera? Sannur kærleiki sýnir umhyggju, jafnvel þótt það feli í sér áhættu á að viðkomandi líki ekki við þig lengur.

S: Í 2 Samúelsbók 13:11-17, hvers vegna breyttist tilfinning Amnons til Tamas svo hratt úr losta í hatur?

S: "Ástin" hjá Amnon hvarf svo hratt vegna þess að þar var aldrei um neina ást að ræða í upphafi, heldur einungis losta. Hann hafði komið fram við hana eins og hlut en ekki sem manneskju. Þó að ást og hatur séu andstæðar tilfinningar, eru losta og hatur ekki endilega ósamrýmanleg. Þegar Amnon var orðinn saddur áttaði hann sig á því að hann myndi líklega mæta skelfilegum afleiðingum fyrir það sem hann gerði. Sem elstur sonur ógnaði hann því að verða næsti konungur. Það virtist sem Amnon hefði varpað sektarkennd sinni yfir á Tamar. Nú varð það ljóst fyrir Amnon, Tamar og að lokum öllum að girnd Amnons eftir líkama Tamar þýddi ekki að hann hefði haft neina ást til hennar.

Þegar Amnon skipar þjóni sínum að loka dyrunum og útiloka Tamar, er dyrunum í vissum skilningi einnig lokað fyrir Amnon sjálfan. Ódauðlegi hans er ráðinn.

S: Í 2 Samúelsbók 13:11-29 og 2 Samúelsbók 16:22, ættu börn að líta á biblíufígúrur eins og Absalóm og Amnón sem fyrirmyndir sem verðskulda virðingu og aðdáun? (Þetta spurði trúleysingi.)

A: Auðvitað ekki; enginn hefur nokkurn tíma litið á þessa menn sem fyrirmyndir. Biblían segir ekki að við eigum að líta á þessa menn sem hetjur trúarinnar, frekar en við eigum að líta á Júdas og Kaífas þannig. Biblían skráir hlutlaust mörg illverk sem vondir menn frömdu.

Þessi "óþörfa umræða" virðist benda til þess að sumir guðleysingjar misskilji grundvallaratriði þess sem Biblían kennir. Biblían er ekki bleikt áróðursrit sem málar mannkynið sem hreint og óspillt. Nei, það er hreinskilin, raunsönn mynd af fólki, guðhræddum sem og guðlausum, eins og það er. Væri ekki gott ef allir gætu greint á milli "góðu strákanna" og "vonda strákanna" án þess að þeir þyrftu að klæðast hvítum eða svörtum hattum eins og í vesturlenskum sjónvarpsþáttum.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 13:13, hvaða þrjár mögulegu ástæður gætu legið að baki því að Támar sagði að hún skyldi spyrja konunginn og hann myndi leyfa þeim að giftast?

A: Í fyrsta lagi er ástfangning bönnuð í 3. Mósebók 18:9,11; 20:17; 5. Mósebók 27:22. Tamar hefði getað sagt þetta af einni af tveimur ástæðum og mögulega einnig af þriðju ástæðu sem bætir við.

1) Tamar vissi ekki hvað Tóran sagði um skyldmennasambönd. Þetta er líklegasta svarið. Að giftast systkinum og hálfsystkinum var nokkuð algengt meðal egypskra konungsættbálka og síðar persneskra konungsættbálka. Afi þeirra, Abraham, giftist hálfsystur sinni, Söru, í 1. Mósebók 20:12.

2) Támar vissi en var að ljúga, reyndi að segja hvað sem var til að losna undan Amnón með öllum tiltækum ráðum.

3) Þriðja mögulega ástæðan er sú að þótt Támar væri saklaus fórnarlamb í öllu þessu, hefði það litið mjög illa út fyrir hana; hvernig gátu menn verið vissir um að hún væri mótstæð ef hún hafði misst skynsemi sína þegar hún samþykkti að vera ein með Amnón? Hún var örvæntingarfull í að reyna að bjarga orðspori sínu eftir að það yrði drullað niður án nokkurrar sök hennar.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 13:16-17, af hverju myndi Támar telja að það að Amnón sendi hana burt væri meiri óréttlæti?

S: Hvernig Amnon lét henda henni út og læsti hurðinni gaf í skyn að hún væri sú sem reyndi að freista hans. Hér var hrein kona, sem hlýddi föður sínum, og orðspor hennar og heiður voru skyndilega svipt henni á nokkrum mínútum án nokkurrar sök hennar. 2. Samúelsbók 13:19-20 sýnir að hún var algjörlega niðurlút. Það er ekki svo að Amnon hafi verið að fremja alveg aðra synd hér. Heldur gerði hann illt verra með því að auka á fyrstu synd sína. Davíð hafði gert hið sama eftir að hann tók Batsebu, þegar hann ákvað að drepa Úría.

En þótt Amnon hataði Tamar núna, myndi Absalom hata Amnon ennþá meira.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 13:20, af hverju sagði Absalóm Támar að hún ætti ekki að hafa of miklar áhyggjur af því að verða nauðgað?

S: Það eru tvær mismunandi skoðanir.

Ósönn hughreysting: Absalóm reyndi að hughreysta Tamar með því að ráðleggja henni að hugsa ekki of mikið um það. Hins vegar var Absalóm ekki einlægur hér, því hann sjálfur hafði ekki slíkar tilfinningar. Annað hvort á þeim tíma eða síðar eftir það smijaði Absalóm áætlun um að hefna sín á Amnón með því að drepa hann.

Jónadab og Absalóm í samsæri saman: Önnur skoðun var sú að Absalóm hefði lengi stefnt að því að verða konungur og væri reiðubúinn að fórna öllu eða öllum til að ná því, þar á meðal systur sinni og stjúpbróður. Samkvæmt þessari skoðun var Jónadab með Absalómi til að lokka Amnón til að nauðga systur sinni, svo Absalóm varð ekki hissa þegar það gerðist. Þá mátti líta á það sem réttlæti að drepa soninn sem var í röðinni til að verða konungur. Eftir morðið flúði Absalom til konungsríkis afa síns og beið í tvö ár þar til reiði Davíðs hafði dvínað.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 13:21, af hverju var Davíð reiður hér?

S: Það eru líklega þrjár ástæður. Sú fyrsta er sú að hann var auðvitað reiður yfir því að dóttir hans var vanvirt.

Þó að Davíð hafi verið reiður yfir því að Amnon gerði þetta, hafði hann sjálfur framið hórdóm með Batsebu og látið drepa eiginmann hennar. Davíð gæti hafa rifjað upp það sem Guð sagði gegnum Natan, og hann komst að því að Guð gleymir ekki.

Þriðja ástæðan er flóknari. Amnon var frumgetinn, næstur í erfðaröðinni til hásætis. 3. Mósebók 20:17 segir að holdiþráður skuli refsaður með dauða, hvað þá nauðgun. Átti Davíð að setja hlýðni við lög Guðs í fyrsta sæti, eða setja kærleika sonar síns Amnons í fyrsta sæti? Guð og allir aðrir myndu sjá svarið. Svarið var að Davíð setti son sinn í fyrsta sæti. Áskorun til Amnons hefði verið svo óþægilegur samræður að engar heimildir eru til um að Davíð hafi sagt Amnon einu orði. Til minnis, þegar Rúben gekk til hjákonu Jakobs, missti hann rétt sinn sem frumburður í 1. Mósebók 35:22; 49:4. Það er ekki sagt að Davíð hafi gert slíkt við Amnon. Davíð stóð ekki vörð um réttlæti þegar sonur hans var annars vegar.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 13:21, hvernig getur þetta átt við um suma trúaða í dag?

S: Davíð elskaði Guð af einlægni; en hér sjáum við að hann elskaði son sinn meira. Þegar við elskum börnin okkar meira en við elskum Guð, þá kemur í ljós að við erum ekki að gera börnunum okkar neina greiða.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 13:24-25, af hverju bað Absalóm Davíð að fara á "morðveislu"?

S: Absalom var ekki að reyna að drepa Davíð né taka völdin á þessum tíma, því hann drap engan son konungs nema Amnon. Þar sem voru margar beittar hnífur til að skera ullarhár, myndu þær taka líf Amnons. Absalom skipaði mönnum sínum að drepa Amnon; hann drap hann ekki persónulega, frekar en Davíð drap Úría persónulega.

Absalóm vissi sennilega að Davíð gæti ekki komið. Hann spurði Davíð til að afvegaleiða grun og láta Davíð halda að þetta væri saklaus áætlun.

Orðrómurinn, sem byggðist eingöngu á getgátum um að allir synir konungsins hefðu verið drepnir, gæti hafa kviknað að hluta til vegna þess að allir synir Gídeóns voru drepnir af syni hans Abimelek í Dómarabókinni 9:5.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 13:29, hvers vegna flúði Absalóm með hinum sonum konungsins?

A: Í fyrsta lagi gæti flótta Absaloms gefið ranga ímynd um að hann hafi ekki verið meðvitaður um morstilraunina eins og hinir synirnir. Í öðru lagi þurfti Absalom tíma til að flýja til Talmai í konungsríki Geshúr hjá afa sínum, austan við Galíleuvatn.

S: Í 2 Samúelsbók 13:32-33, hvernig vissi Jonadab þetta svo örugglega?

S: Jónadab var sá sem í 2 Samúelsbók 13:3-5 lagði til að Amnón gerði sig veiklegan til að geta nauðgað systur sinni. Annaðhvort talaði Jónadab vonarfullur til að reyna að draga úr alvarleika atburðarins, eða hann vissi fyrirfram hvað Absalóm myndi gera. Jonadab var ekki mikill vinur Amnons. Ein lykilspurning sem enginn spurði, en Davíð hefði átt að spyrja, var: "Jonadab, hvernig veist þú þetta?" Kannski hefði Jonadab getað sagt að hann væri bara að benda á hefndarhvöt Absaloms, til að hylja yfir þá staðreynd að hann hafði í raun bent Amnon á að gera þetta.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 14:1-20, hvernig er uppbygging þessa kafla?

S: Þetta er nokkuð djúpur kíasmi með eftirfarandi uppbyggingu.

14:1 Joab "kunnugur"

- 14:2-3 Joab segir vitru konunni hvað hún eigi að segja

- - 14:4-5a Konan gerir beiðni til konungsins

- - 14:5b-10 Fyrsta ákall konunnar

- - - 14:11 Hún fær að halda lífi sonar síns

- - 14:12-17 Konan gerir aðra beiðni sína.

- - 14:18-19a Konungurinn spyr konuna spurningu

- 14:19b-20a Hún viðurkennir að Jóab hafi leiðbeint henni

14:20b Konungurinn "veit"

Sjá The Expositor's Bible Commentary, bindi 3, bls. 975, fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 14:1-9 og 13:21, hvað hefði Davíð átt að gera fyrst til að refsa Amnón fyrir nauðgun og incest, og síðar Absalóm fyrir morð, þar sem Davíð sjálfur hafði framið framhjáhald og morð?

S: Það var erfitt fyrir Davíð að gera neitt, þar sem hann iðraðist ekki opinberlega syndar sinnar og bauðst ekki til að taka afleiðingarnar. Auðvitað hafði Guð talað í gegnum Natan og sagt að Davíð þyrfti ekki að verða drekkaður fyrir syndir sínar. Til að aga Amnon án þess að virðast hræsnari hefði Davíð að minnsta kosti átt að játa fyrst. En þar sem hann var ekki reiðubúinn til þess, taldi Davíð líklega að hann myndi missa meiri virðingu ef hann refsaði sonum sínum fyrir svipaðar athafnir og hann hafði framið. Auðvitað missti Davíð líka virðingu fyrir aðgerðaleysi sínu.

Davíð hefði að minnsta kosti átt að svipta Amnon strax erfarrétti til hásætis. Rúben missti rétt sinn sem frumgetinn sonur þegar hann svaf hjá ambátt Jakobs í 1. Mósebók 35:22; 49:3-4. Hefði Davíð opinberlega áreitt Absalóm hefði það getað dregið úr væntingum fólks um að Absalóm yrði næsti konungur.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 14:1-9, af hverju notaði Jóab þessa aðferð til að fá Davíð til að kalla Absalóm aftur?

Svar: Skýringarrit Keil-Delitzsch á Gamla testamentinu, bindi 2, hluti 2, bls. 411, telur að Jóab hafi gert nokkrar beinar beiðnir til Davíðs án árangurs. Dómsalurinn gat sennilega greint að Davíð saknaði sonar síns, en engin leið var til að fá Davíð til að taka fyrsta skrefið án þess að hann óttaðist að fólk myndi gagnrýna hann fyrir að fyrirgefa Absalóm. Því fékk Joab, sem var taktíkur snillingur, hugmynd. Hún var svipuð aðferð Nátans, og Joab gerði líklega ráð fyrir að ef hún hefði virkað einu sinni gæti hún virkað aftur. Hún virkaði þó ekki jafn vel að þessu sinni.

Konan beindi hér að samúðarskyni Davíðs. Davíð var í sorg yfir Absalóm og konan var einnig í sorg, eða að minnsta kosti virtist vera það. Síðar myndi Davíð sjá afleiðingar samúðar sinnar þegar Absalóm gerði uppreisn og reyndi að láta drepa Davíð. Auðvitað sýndi Davíð ekki mikla samúð með Úría.

Davíð stóð fastur fyrir réttlæti gagnvart öðrum, en hann var veikburða þegar kom að því að verja réttlæti þegar börn hans voru sek. Hvort sem þetta var aðallega viturleiki Jóbabs, konunnar, eða beggja, hafði konan Davíð í vasanum. Þar sem hann hafði samúð með (fiktífum) syni konunnar, varð hann að standa við það og fá sinn eigin son til baka.

S: Í 2 Samúelsbók 14:15-23, sjáum við nokkra iðrun af hálfu Absalóms?

S: Engin semsagt. Reyndar var Absalom núna að undirbúa valdarán. Í stað þess að vera iðrandi og hlýðinn var Absalom undirförull. Davíð var þá um 60 ára gamall og Absalom um 30 ára. Absalom var nægilega þroskaður til að verða konungur strax, nema að einhver stæði í vegi fyrir honum. Absalóm ákvað að hann yrði konungur og að hann myndi láta Davíð borga fyrir að hafa alls ekki refsað Amnón og fyrir að hafa í raun ekki fyrirgefið honum.

Annars vegar segir Absalóm að ef hann er sekur um dauðafélagssök sé hann reiðubúinn að verða tekinn af lífi. Á hinn bóginn var maður sem nauðgaði konu tekinn af lífi, og Absalóm framfylgdi þeirri refsingu.

Af Davíðs hálfu veitti hann Absalóm hvorki náðun né kallaði hann saklausan; hann sagði einfaldlega að honum yrði ekki komið í framkvæmd. Þegar hann kallaði Absalóm "ungling" var hann hugsanlega að vísa frekar til þess hvernig hann liti á Absalóm og þroska hans en til þess að Absalóm var um þrítugur.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 14:15-23, hvenær eigum við að fyrirgefa og endurheimta sambandið við einhvern sem hefur gert rangt?

S: Jesús sagði að við ættum alltaf að fyrirgefa, jafnvel þótt þeir biðji ekki um fyrirgefningu. En ef einhver hefur stolið peningum af þér og sýnir enga iðrun, ættir þú þá að veita þeim aðgang að bankareikningi þínum? Auðvitað ekki. Ef þeir viðurkenna ekki mistök sín, ef þeir biðja ekki um fyrirgefningu og sýna enga iðrun, þarftu að gera þér grein fyrir því að þeir munu líklega gera það aftur ef þeir fá tækifæri. Jesús sagði að við ættum að vera "klókir eins og ormar og saklausir eins og dúfur" í Matteusi 10:16.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 14:24,28, hafði Davíð rétt fyrir sér þegar hann leyfði ekki Absalóm að sjá andlit sitt?

S: Nei. Hálf fyrirgefning virkar ekki vel. Hluta fyrirgefning er ekki raunveruleg fyrirgefning og sá sem fyrirgefningin beinist að veit það. Fyrirgefanleg fyrirgefning er ekki vel tekin og er dæmd til að mistakast. Davíð beitti Absalóm "hluta refsingu". Hún var ekki alvarleg refsing, en hún fjarlægði Absalóm frá Davíð. Hún biturði Absalóm gagnvart föður sínum. Davíð og Absalóm sáu ekki hvorn annan í tvö ár.

Ef Absalóm var líklegur til að verða næstur í röðinni til hásætisins, og hann mátti hvorki dvelja í Jerúsalem né sjá andlit föður síns, þá er það ekki upplegg sem leiðir til árangurs. Jóab vissi það og leitaði leiða til að bæta úr ástandinu.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 14:26 hvernig gat klippt hár Absalóms vegið 200 sikla?

A: Jafnvel þótt þetta hafi verið léttari musterissjekel gæti þyngdin samt orðið fjórir til fimm pund (1,8 til 2,3 kg), sem er mjög mikið. Meðalmaður vex hálfa tommu af hári á ári, þó að mikill breytileiki sé; sumir vaxa eina tommu á mánuði. Heimsmetið er um 2 tommur á mánuði. Ef Absalóm klippti það aðeins einu sinni á ári er það mikið af hári, en jafnvel þá myndi það ekki vega fjórar pund (1,8 kg), nema hann hefði geymt hárið frá fyrri árum líka. En í 1. og 2. Samúelsbók eru mörg dæmi um frávik í tölum. Í þessu tilfelli höfum við engin önnur heimild um hvaða tala sé rétt. Óháð því er meginatriðið að Absalóm var nokkuð hrokafullur gagnvart hári sínu. Auðvitað varð hár Absalóms síðar hans bani.

Hár Absalóms má telja sem viðvörunarsögu um hroka. Hroki hans gagnvart hárinu flækkti hann, hann festist þar sem hann gat ekki losnað og það reyndist að lokum banvænt. Stundum, þegar einstaklingur, sérstaklega stjórnmálaleiðtogi, fer þá leið sem allir sjá síðar sem röngu eða heimskulegu, getur hann ekki gert hið augljósa og breytt stefnu sinni vegna þess að hann er flæktur í hroka. Spyrðu hugsanlegan leiðtoga hvort hann hafi nokkurn tíma gert mistök. Ef þeir hafa aldrei gert mistök sem þeir geta viðurkennt, þá færðu leiðtoga sem kýs frekar að "keyra bílinn á kaf" en að beygja af leið til að forðast slys. Þetta má sjá hjá Napóleoni, Hitler og Stalín, sem leyfðu ekki hermönnum sínum að hörfa, og hjá franska marsalnum Philippe Pétain, sem var svo sannfærður um að Þjóðverjar gætu ekki ráðist inn um ófaranlega Ardennaskóginn að hann hunsaði bónbeiðnir franskra herforingja um aðstoð þegar Þjóðverjar gerðu einmitt það. Í ágúst 1945 rökræddu japönsku herforingjarnir Anami, Umezu og Toyoda, sem voru helmingur sex manna æðsta stríðarráðsins, að Japanir ættu að halda áfram að berjast eftir kjarnorkusprengjuárásirnar. Þegar keisari Hirohito skipaði þeim að samþykkja uppgjöf og tók upp útvarpsávarp til þjóðar sinnar, drápu Major Hatanaka og aðrir herforingjar hershöfðingja sem neitaði að ganga til liðs við þá og stóðu fyrir stuttri en misheppnaðri valdaráni til að koma í veg fyrir að útvarpsávarpið yrði sent. Þeir ætluðu að setja keisarann í heimilisvarnarhald og senda falska tilkynningu í staðinn. Hins vegar gengu hinir hershöfðingjarnir ekki með þeim, svo samsærismennirnir frömdu sjálfsvígi. Á nýari tímum, þegar við lítum á "þrjósku þrautseigju" Saddams Hussein, Íranska vörðinn og "sérstaka hernaðaraðgerð" Pútíns í Úkraínu, gætum við orðið hissa á heimsku þeirra í að viðurkenna ekki ósigur í óumflýjanlegri stöðu. En af hverju ættum við að vera hissa á því að þeir séu jafn heimskir og aðrir leiðtogar sem lifðu á undan þeim? Einn leiðtogi sem gafst upp, líklega til að bjarga eigin lífi, áður en ástandið versnaði, var Bashar al-Assad, fyrrverandi leiðtogi Sýrlands, en hann var undantekning.

Sjá https://www.reddit.com/r/Naturalhair/comments/1ipt9ah/has_anyone_consistently_grown_23_inches_of_hair/ og https://en.wikipedia.org/wiki/Ky%C5%ABj%C5%8D_incident fyrir frekari upplýsingar.

Q: Í 2 Samúelsbók 14:27 átti Absalóm þrjá syni, eða átti hann engan son sem gæti borið nafn hans áfram, eins og segir í 2 Samúelsbók 18:18?

S: Líklega bæði. Á fornum tímum dóu um það bil helmingur allra barna áður en þau náðu fullorðinsaldri. Keil og Delitzsch nefna að nöfn sona séu yfirleitt gefin, en þau eru ekki nefnd í 2 Samúelsbók 14:27. Engin ástæða væri fyrir þessa yfirsjón nema að þeir hafi dáið ungir.

Absalóm reisti sér minnisvarða vegna sorgar sinnar yfir því að eiga engan son sem gæti orðið honum að minningu. Venjulega væri manneskja sem á engan afkomanda ekki eins viðkvæm fyrir því að enginn bæri nafn hennar áfram og þaðan sem hún gæti fengið minningu og hylli, eins og sá sem átti börn sem dóu.

S: Í 2 Samúelsbók 14:29-32, hvað sýnir þetta um Absalóm?

S: Absalóm var greindur og undirförull. Absalóm gat ekki talað við Jóbab, því Jóbab kom ekki þegar hann var boðinn. Þess vegna gerði Absalóm allt sem hann gat til að fá athygli Jóbabs. Stundum snýr allt aftur til baka og bítur mann. Litlu vissi Absalóm að þetta myndi leiða til þess að Jóbab myndi persónulega drepa hann, þrátt fyrir að Davíð hefði beðið að honum yrði sýnt miskunn.

S: Í 2 Samúelsbók 15:1-12, eru önnur dæmi um syni sem vildu taka völdin frá föður sínum?

A: Konungur Assýríu var myrtur af sonum sínum í 2 Króníkubók 32:21. Einnig, þótt smáatriðin séu ekki eins (sonurinn var lögmætur erfingi), var aðstæðan svipuð.

Í Ugarit (fyrir tímabil Davíðs) krafðist prins Yassib völd af föður sínum, konungi Keret.

Yassib hótar: "Hlustaðu á mig gaumgæfilega! Ef óvinir hefðu ráðist inn í landið meðan þú varst veikur, hefðu þeir rekið þig út, þvingað þig upp í hæðirnar. Veikindi þín hafa gert þig vanræktan: Þú heyrðir ekki mál ekkju, þú heyrðir ekki mál fátæks, þú dæmdir ekki kúgarann, þú gafst ekki munaðarleysingjanum í borginni … né ekkjunni á landsbyggðinni … Segðu af þér konungdóminum, leyfðu mér að ríkja. Gefðu upp vald þitt, leyfðu mér að sitja á hásæti þínu." Þetta er úr Don C. Benjamin, Old Testament Parallels: Laws and Stories From the Ancient Near East [Mahwah: Paulist, 1991], bls. 205. Tilvitnun úr The Expositor's Bible Commentary, bindi 3, bls. 989–990.

Q: Í 2 Samúelsbók 15:6, hvernig stelur einhver hjörtum fólks?

S: Eins og margir stjórnmálamenn síðar á tímum var Absalóm snjall í að lofa fólki að hann gæti leitt það af hæfni, án þess að gera neitt í verki. Til að sannfæra fólk um þetta lækkaði Absalóm virðingu annarra fyrir Davíð. Enn í dag reyna menn oft að gera sig sjálfa betri með því að niðurlægja aðra.

Absalóm var myndarlegur og ekki síst heillandi. Fólk hefur oft "myndir" af því hvernig leiðtogi ætti að líta út, og það hefur tilhneigingu til að styðja þá sem falla að þessum myndum, óháð því hvort þeir væru góðir leiðtogar eða ekki. Til dæmis í bandarískum forsetakosningum vinnur sá frambjóðandi sem er hærri í langflestum tilfellum. Mikilvægara er að Absalóm lét sem hann hefði umhyggju fyrir þeim og tæki hagsmuni þeirra til hjarta. Absalóm var þolinmóður; hann stundaði þennan þátt samsæris síns í fjögur ár. Þegar Absalóm hélt veisluna í Hebron bauð hann 200 mönnum sem vissu ekki neitt um samsæri hans. Þegar þeir komu þangað voru þeir komnir í horn; það hefði verið mjög erfitt fyrir þá að segja opinberlega: "Nei, ég held það ekki. Ég ætla að styðja Davíð."

Spurning: Í 2 Samúelsbók 15:7-12, hvað gerði Absalóm sem aðrir hafa gert síðan?

S: Absalon notaði trúarlega iðkun sína til að blekkja aðra. Hann notaði þá afsökun að hann væri að fara til Hebron til að efna heit við Guð og færa trúarleg fórn. Þessi falska tilbeiðsla hans til Guðs var þekja fyrir svik hans. Síðan þá hafa margir notað trú (þar á meðal en ekki takmarkað við kristni) til að fá fólk til að samþykkja illskubalög sín.

Í íslam var hermönnum sagt að ef þeir börðust fyrir Allah gætu þeir verið vissir um að, óháð fortíð þeirra, kæmu þeir til Paradísar. Í rómversk-kaþólsku, byrjað með páfanum Úrbani II, var þeim sem "tóku krossinn" í fyrstu krossferðinni lofað syndafyrirgefningu. Á sama hátt gaf páfi Eugénius III út páfabulluna Quantum praedecessores 1. desember 1145, þar sem lofað var syndafyrirgefningu öllum þeim sem ljúkuðu annarri krossferðinni eða dóu á leiðinni.

Sjá https://www.reddit.com/r/AskHistorians/comments/76jtys/i_gather_that_papal_indulgences_were_first_issued/ og https://en.wikipedia.org/wiki/Quantum_praedecessores fyrir frekari upplýsingar.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 15:7 ætti það að vera 40 ár eða 4 ár?

A: Það ætti að standa fjögur ár, sem samræmist betur líftíma Absalóms. Masóretíski textinn segir 40 ár, en Septúaginta, sýrlenski, arabíski, Vulgata, Theodoretus og Jósefus segja allir fjögur ár. Sjá BSB-textann og fótnótur í NKJV, NIV og NRSV.

S: Í 2 Samúelsbók 15:7,20 hvernig gerði Absalom heit til Drottins?

S: Absalóm sagði þetta eingöngu til að fara til Hebron til að verða krýndur konungur. Annaðhvort var Absalóm að ljúga og gerði enga eiði, eða kannski sagði Absalóm sannleikann. Það eru önnur dæmi í sögunni þar sem menn sem gerðu kröfu til krúnunnar gerðu eiði til guðs síns ef þeir yrðu konungar. Þannig hefði Absalóm getað gert eiði til Guðs, en ekki allir eiðir sem gerðir eru til Guðs eru góðir eiðir.

Absalom valdi líklega Hebron ekki einungis vegna þess að hann fæddist þar, heldur vegna þess að það var eldri höfuðborgin og sumum hefði kannski ekki líkað að höfuðborgin var flutt til Jerúsalem.

Absalóm notaði guðsdýrkunina sem "afsökun" fyrir upphaf uppreisnar sinnar. Síðar í sögunni var kristnin notuð sem "afsökun" af illum pöppum til að auðgast og hefna sín á óvinum sínum. Til dæmis lýsti páfi Bónifas VIII (1294–1303) yfir krossferð gegn ítalska bænum Palestrina til að hefna sín á fjölskyldu fyrri páfans, Celestínusar V. Bónifas bar ábyrgð á því að hafa notað allt vélbúnað rómversk-kaþólsku kirkjunnar í illgjarnan tilgang.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 15:10, eru önnur dæmi um að sonur hafi reynt að taka völdin af föður sínum?

S: Já. Í Ugarít er ljóð um prinsinn Yassib sem krafðist hásætisins af föður sínum, konungi Keret.

S: Í 2 Samúelsbók 15:14, hvers vegna flúði Davíð Jerúsalem, þar sem Jerúsalem var mjög vel varið?

S: Davíð, sem var reyndur konungur, áttaði sig strax á að hér var ekki um smávægilega óánægju að ræða, heldur beina áskorun um að taka burt konungdóm hans og líf. Davíð hafði aldrei orðið fyrir ósigri í orustu, en hann vissi að að þessu sinni gæti það verið öðruvísi. Davíð var sennilega skynsamlegur að flýja Jerúsalem hér. Á þessum tímapunkti vissi hann ekki hverjum hann gæti treyst í Jerúsalem, og ef aðeins nokkrir sviksamir hliðsverjar eru til staðar er jafnvel vel varið borg erfitt að halda.

S: Í 2 Samúelsbók 15:19-20, af hverju sagði Davíð við Ítaí frá Gítta að hann þyrfti ekki að fylgja honum?

A: Davíð vildi ekki að nokkur færi sem styddi hann aðeins hálfhert. Davíð gaf Ítaí afsökun til að dvelja áfram og myndi einnig sjá hjarta hans í svari hans. Svipað atvik kom upp hjá Nóömu með tengdadætrum sínum í Rút 1:11-18.

Auk þess væri Gítíti frá filistíska borginni Gat. Fornleifarannsóknir hafa fundið einn (eða tvo) landstjóra filistíska borgarinnar Ashkelon, sem hétu Itiya og Witiya, í Amarna-bréfunum, nokkrum öldum fyrir Davíð. Nafnið Ittai er mjög líkt þessu.

Í dag, þegar við stýrum teyminu sem er að fara að taka að sér verkefni, er í lagi að gefa fólki tækifæri til að draga sig til baka. Á þennan hátt gætirðu ekki haft eins marga, en þú munt hafa fólk sem er skuldbundið þér.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 15:31-34, af hverju sendi Davíð vitrasta ráðgjafa sinn, Húsaí Arkirítann, aftur til óvinans?

Svar: Davíð og Jóab vissu þegar hvað væri best að gera; og það var betra fyrir Húsaí að láta Absalóm trúa slæmum ráðum en að hann veitti Davíð og Jóab aðeins smávægilega betri ráð. Stundum þarftu ekki að gera snjöll eða glæsileg hluti til að ná árangri; þú þarft bara að gera færri heimskulega hluti en aðrir.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 15:32-34, hafði Davíð rétt fyrir sér að láta Húsaí ljúga fyrir sig?

S: Biblían skráir hvað Hushai gerði á stríðstímum. Kristnir hafa tvær skoðanir á þessu máli.

Sumir segja að Húsaí hafi haft rangt fyrir sér að ljúga og að Davíð hafi haft rangt fyrir sér að segja Húsaí að ljúga.

Aðrir segja að það sé í lagi að ljúga að óvini á stríðstímum til að bjarga mannslífi. Staðir þar sem blekking var notuð í 2. Samúelsbók eru 2. Samúelsbók 15:25-29, 35-36 (Sadók, Abjatar og synir þeirra), 2 Samúelsbók 15:34 (Húsai Arkítinn), 2 Samúelsbók 17:17-18 (báðir), og 2 Samúelsbók 17:18-21 (maður og kona í Bahúrím).

S: Í 2 Samúel 16:5-14, hvað er áhugavert við uppbyggingu þessa kafla?

S: Þetta er uppbyggt í kíasi.

16:5a Davíð flýr til Bahúrím

- 16:5b-6 Símei bölvar og kastar grjóti á Davíð og menn hans

- - 16:7-8 Hvernig Símei bölvaði Davíði

- - - 16:9 Abísaj vill drepa Símei

- - 16:10-12 Davíð tekur við bölvunum Shímeís án þess að bregðast við

- 16:13 Davíð útskýrir hvers vegna hann bregst ekki við bölvunum Shimeis

16:14 Davíð og föruneyti hans koma framhjá Bahúrím

Spurning: Í 2 Samúelsbók 16:5-8, af hverju bölvaði Símei Davíði fyrir að hafa drepið syni Sáuls, þegar aftökurnar áttu sér aðeins stað síðar í bókinni, eins og fram kemur í Asimov's Guide to the Bible, bls. 315-316?

S: Það er ekki sérstaklega tekið fram að Símei hafi bölvað Davíð fyrir að hafa drepið syni Sáuls. Heldur bölvaði Símei Davíð vegna blóðugu húss hans almennt. Tvær mögulegar skýringar eru á bölvunum Símeis.

Aðrar ástæður: Shimei gæti vel hafa verið að vísa til langvarandi stríðs milli herja Davíðs og Ísboset. Shimei viðurkenndi aldrei að konungsvaldið ætti að yfirgefa fjölskyldu Sáuls.

Ekki tímaröð: Þar sem í 2. Samúelsbók 21:1 segir að aftaka sona Sáuls hafi átt sér stað "á dögum Davíðs", er það ekki endilega í tímaröð. Þannig gæti bölvun Símeis á Davíð komið tímaröðlega eftir aftöku sona Sáuls.

Q: Í 2 Samúelsbók 16:5-12, hvað er merkilegt við viðbrögð Davíðs við því að hann reynir ekki að hefna sín á Símei?

A: Fjórir þættir til að huga að í svari.

1. Eðlilega myndi maður í stöðu Davíðs líklega finna fyrir forvitnilegri blöndu þunglyndis, reiði gagnvart Símei og kyrrlátri viðurkenningu á því að hann ætti skilið það sem var að gerast. Við getum lesið nánar um tilfinningar Davíðs því hann skrifaði um þær í Sálmi 3. Sálmur 3 sýnir okkur að Davíð hafði trú á að Guð myndi bjarga honum úr þessu. Á þessum tímapunkti var Davíð fullviss um að óvinir hans myndu verða drepnir. Síðar syrgði Davíð að einn af þessum drepnu óvinum var eigin sonur hans, Absalom.

2. Davíð hafði enga hugmynd um hvorir af fyrrverandi tryggu vinum hans væru með honum, hlutlausir eða fyrir Absalom. Það virtist líklegt að þetta gæti orðið endir vegarins fyrir Davíð. Með flesta af fyrrverandi tryggu undirritum sínum snúna gegn honum hefði það verið dapurlegur endir, og kannski talið viðeigandi refsingu fyrir framhjáhald og morð Davíðs á einhverjum sem var honum tryggur. Davíð vissi að eitthvað af því sem Símei var að segja var satt. Þarna geisaði borgarastyrjöld milli Júda og húss Sáuls um nokkur ár. Davíð refsaði ekki Jóab fyrir sviksamlega dráp Abner. Eins og vers 10–11 sýna, taldi Davíð að Guð hefði kannski viljað að Símei fordæmdi hann opinberlega.

3. Þar sem Davíð var sekur um morð Uríar, var hann ekki í skapi til að láta drepa mann sem sagði sannleikann.

4. Vers 12 sýnir að Davíð lét þetta í höndum Guðs. Ef Davíð dræpi Símei, og Guð teldi það ekki rétt, gæti Guð refsað Davíð fyrir það líka. Ef Davíð léti Símei lifa, og Guð teldi það ekki rétt, gæti Guð samt refsað Símei og gæti umbunað Davíð fyrir þolinmæði sína.

Að auki virtist Símei gleyma að Sáúl hafði blóðug heimili, drap Ahímelek og vildi drepa alla sem studdu Davíð.

Ályktun: Davíð vissi ekki hvort rétt væri að Símei bölvaði honum á þessum tíma eða ekki. Í dag, þegar við vitum ekki hvort rangt sem okkur er gert sé réttlátt, er þolinmæði og bið eftir Guði dyggð.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 16:7-14, hvað getum við lært um viðhorf Davíðs hér?

Svar: Davíð gerði eitt gott verk hér og eitt slæmt síðar.

(gott) Sumt (eins og hefnd) ættum við að láta vera og láta Guð sjá um það. Davíð trúði ekki aðeins að Guð væri til staðar og sæi allt, heldur trúði hann einnig að Guð væri virkur. Áður hefði Sáúl átt að vera afsettur og drepinn, en Davíð vissi að hann ætti ekki að vera sá sem gerði það. Kannski hefði átt að drepa Símei líka, en Davíð vissi að hann hafði verið sekur, og því taldi Davíð sig ekki vera þann sem ætti að drepa Símei. Davíð skildi þetta því eftir í höndum Guðs. Eftir að Absalóm var drepinn iðraðist Símei, eða að minnsta kosti virtist iðrast, og hjálpaði til við að flytja fjölskyldu Davíðs yfir í 2 Samúel 19:16-23.

(vond) Því miður var fyrirgefning Davíðs ekki fullkomin. Hann bað Sálómón að leiða Símei til grafarinnar í blóði (þ.e. drepa hann) í 1 Konungabók 2:8-9, og Sálómón gerði það í 1 Konungabók 2:36-46.

Q: Í 2 Samúelsbók 16:15–17:29, hver er uppbygging þessa kafla?

A: Þetta er flókið uppbygging; hún er krosslaga en ekki krossmynstur.

16:15-19 Absalóm eignast vináttu Husaja

- 16:20-22 Ahítófél ráðleggur Absalóm

- - 16:23 Ahítófél er lýst sem mjög viturlegum

- 17:1-4 Ahítófél gefur ráð sitt

- - 17:5-13 Hushai gefur ráð sitt

- - - 17:14 Ráð Hushai er talið betra en ráð Ahithophels

- - 17:15-16 Húsai ráðleggur Sadók og Abjatar

- 17:17-22 Davíð fer yfir Jórdanána

- - 17:23 Ahítófel fremur sjálfsvíg

- 17:24-25 Absalom fer yfir Jórdan

17:27-30 Davíð eignast vini í Mahanaim: Sóbí, Makír og Barsílaí

Spurning: Í 2 Samúelsbók 16:22, af hverju svaf Absalom hjá tíu hliðkonum Davíðs í fullri dagsbirtu?

A: Þetta var ekki hugmynd Absaloms heldur Ahítófels, fyrrverandi trausta vitring Davíðs. Absalóm var með hórdómskonurnar, eina í einu, í tjaldi á þaki höllarinnar. Fólkið gat ekki séð allt, en það gat séð hvað var að gerast, og að það var um eina hórdómskonu á fætur annarri að ræða. Þetta var ekki gert til að fullnægja losta Absalóms; þetta snerist um völd, að móðga föður sinn og krefjast hásætisins. Absalóm vildi sýna fram á að hann væri nú lögmætur konungur og að með þessu væri engin snúningur til baka. Hann ætlaði sér að sýna fram á að engin snúningur væri til baka fyrir nýja hollustu þjóðarinnar, en það reyndist enginn snúningur til baka fyrir Absalóm. Eins og Davíð "tók" konu Úría, myndi Drottinn "taka" konur Davíðs.

Það var algengt í menningu Mið-Austurlanda að konungur erfði ástkonur föður síns. Guð segir hins vegar í 3. Mósebók 18:8 að þú skalt ekki leggja þig hjá konu föður þíns – jafnvel þótt hún sé ekki móðir þín.

Munið einnig að Ahtífél var afi Batsebu, svo hugsanlega hafi verið hefndarhugur að baki. Eftir þessa móðgandi gjörð myndi allir vita að ekki væri hægt að sættast milli Absalóm og Davíðs. Absalóm hafði rangt fyrir sér með þessu, en hér er möguleg réttlætingu á gjörðum hans. Margir Ísraelsmenn voru hlynntir bæði Davíð og Absalóm, sem virtist vera framtíðarkonungur. Eftir að rifrildið myndi kólna myndu þessir Ísraelsmenn standa með vinningsliðinu. Aðgerð Absaloms merkti ekki aðeins að hann væri konungur, heldur að Davíð væri nú ekki lengur konungur. Fólk þurfti opinberlega að velja á milli þeirra. Þar sem Absalom hafði yfirhöndina í bili virtist öruggasta leiðin fyrir marga vera að velja hann. Ahítófel og Absalom manstu líklega ekki eftir því að þegar Rúben gerði þetta í 1. Mósebók 35:22; 49:3-4 missti hann arfréttindi sín.

Ekki svarið: Þó að það að Absalom ætti engan son (2. Samúelsbók 18:18) gæti virst vera hvati, er það ólíklegt. Að sofa hjá ambáttum sínum í fullri dagsbirtu á þessum tíma hefði ekki verið gert einungis í þeim tilgangi.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 17:1-14, hvers vegna var ráð Ahítófels í raun betra en ráð Húsáis, og hvernig gætum við greint það?

S: Ahítófel sá réttilega að ef Davíð væri dáinn, myndi Absalóm sigra algjörlega, eins og menn Davíðs sáu einnig í 2. Samúelsbók 18:3. Markmiðið var ekki endilega að sigra hermenn Davíðs, heldur að drepa Davíð. Að lokum reyndist betra fyrir Davíð að Absalóm fylgdi ráðum Húsáis, en hvernig gat Húsái vitað það? Ritningin segir það ekki, en við getum getið okkur til um það. Hér eru sex atriði sem þarf að hafa í huga í svari.

1. Ekki er hægt að segja að þetta hafi eingöngu verið vegna þess að Húsaí hafði meiri upplýsingar af því að hafa verið með Davíð í 2. Samúelsbók 15:32-37, því að Ahtífel vissi jafnvel að ráðið var ekki gott í 2. Samúelsbók 16:23; 17:1-3.

2. Nema Davíð væri drepinn, var raunverulegi bardaginn ekki á vígvellinum, heldur um hjörtu og hollustu Ísraelsmanna. Það hefði verið auðvelt fyrir fólk sem hafði verið Davíð trútt aðeins nokkrum árum áður að vilja vera honum aftur hollt.

3. Þó að dráp Davíðs myndi enda átökin og sundrun her Davíðs myndi samt sem áður gagnast Absalóm, væri það áhætta, því að ósigur myndi vera slæm auglýsing. Væri áhættan þess virði sem hugsanlegur ávinningur?

4. Ábending Hushai byggðist á því að allt Ísrael myndi safnast um Absalom. Ef fólk hefði haft smá tíma til að íhuga áður en ráðist yrði á Davíð, hefði það kannski ekki viljað gera uppreisn gegn honum.

5. Í þessu tilfelli var áhættan þess virði. Þó að Hushai rökstuddi í meginatriðum að Absalom ætti að bíða þar til hann væri tilbúinn, myndi það gefa Davíð tíma til að verða tilbúinn, og hvorki Davíð né her hans var tilbúinn á þessum tímapunkti. Að fylgja ekki ráðum Akítófel leyfði frumkvæðinu og óvæntri árás að renna úr greipum Absaloms.

6. Það var ekki spurning um hvort þeir myndu ráðast á her Davíðs, heldur hvenær. Oftar en ekki missum við frumkvæðið vegna slæmra ákvarðana. Tilfinningar okkar geta sagt okkur að fresta aðgerðum, þótt skynsemi okkar segi okkur að frestun muni versna ástandið, en ekki bæta það.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 17:1-14, sérðu einhver dæmi um vitra, reynda menn sem voru ekki tryggir?

S: Akítófel var þekktur fyrir að vera mjög vitur og hafði verið ráðgjafi Davíðs og sennilega vinur hans í mörg ár. En hér var Akítófel að ráðleggja Absalóm um bestu leiðina til að drepa Davíð. Hvers konar vinur! Akítófel taldi án efa að það væri í hans bestu hag að skipta um fylkingar.

Í dag gætu menn "skipt um fylkingar" þegar það hentar persónulegum hagsmunum þeirra. Eða þeir geta hugsað að framtíðin sé óumflýjanleg sama hvað gerist, og þeir geti annaðhvort verið fyrir framan lestina eða í lestinni. Þú getur hugsað til Vichy-Frakklands, sem var tryggt nasistum í útrýmingu gyðinga, á seinni heimsstyrjöldinni. Philippe Pétain var æðsti yfirmaður Vichy-Frakklands. Hann var franskur herhetji sem barðist hafði gegn Þjóðverjum í fyrri heimsstyrjöldinni. Í Ameríku var Benedict Arnold og síðar Aaron Burr.

Q: Í 2 Samúelsbók 17:7-14, hafði Húsai rétt fyrir sér að ljúga fyrir Davíð með því að gefa Absalóm slæm ráð?

S: Kristnir eru ekki sammála. Sumir segja að það sé í lagi að ljúga til ótrúa á stríðstímum og til að bjarga mannslífi. Aðrir segja að í slíkum aðstæðum eigum við að treysta á Guð en ekki blekkingu. Allir geta þó verið sammála um að þögn sé ekki lygi; án lygar þarf maður ekki að gefa upp viðkvæmar upplýsingar né svara hverri einustu spurningu.

Sp: Í 2 Samúelsbók 17:23, af hverju hengdi Ahítófél sig þegar ráðum hans var ekki fylgt?

A: Maður getur ekki annað en tekið eftir því að Ahítófel hafði mjög háa skoðun á eigin visku. Þó ritningin segi það ekki, sjáum við hér bæði skynsamlega stefnu og óskynsamlegt öfgástandi. Ahítófel vildi þjóna einhverjum sem myndi verða farsæll konungur. Hann sá líklega að sá sem hlustaði á það sem var auðveldast að fylgja fremur en að taka strategískar ákvarðanir myndi ekki dvelja lengi sem konungur—né ráðgjafar hans myndu dvelja lengi heldur.

Helsti galli í ráðum Husais og hugsun Absaloms var sú hugmynd að allt Ísrael myndi strax snúa sér að Absalom og fylgja honum. Í hroka sínum gat Absalom aðeins vonast til þess, en þegar hann gerði þessa von ómissandi hluta af áætlun sinni, hefði Ahithophel getað séð að Absalom var dæmdur til að mistakast svo lengi sem Davíð lifði.

Órökvíslega, stundum þegar ekki er hlustað á ráð manns sem er vitur í eigin augum eftir að hann hefur fært fram góð rök, finnst þeim fljótt að ekkert annað sem þeir segja verði hlustað á heldur. Ahítófel hefði getað iðrast fyrir Guði, komið til Davíðs, Guðs smurða konungs, og beðið um miskunn, og treyst því að Guð myndi fyrirgefa honum óháð því hvort Davíð léti drepa hann eða ekki. Hins vegar er líklegt að þessi kostur hafi aldrei einu sinni dottið Ahítófel í hug.

Varastu þegar sjálfsmynd þín er bundin því hversu snjall, vitur eða reyndur þú ert, fremur en að vera barn Guðs sem gengur hlýðið með Honum.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 17:25 hver var Amasa?

S: Nahash var algengt nafn, svo ólíklegt var að hér væri um Nahash konung Ammoníta að ræða. Faðir Amasa var Ísmaelíti samkvæmt 1 Króníkubók 2:17. Móðir Amasa, Abigail, var systir Serúíu, móður Jóaabs. Amasa var því bróðursonur Davíðs og frændi Absalóms. Amasa var jafnvel nánari skyldingi Jóaabs. En hebreska textinn í 2. Samúelsbók 17:25 segir bókstaflega að faðir Amasa, sem hét Ítra, hafi "gengið inn til" Abigails, sem sumir túlka sem að þau hafi aldrei gengið í hjónaband. (BSB þýðir þetta sem "hafði gift".) Eftir að uppreisninni lauk gerði Davíð Amasa herforingja hers síns í stað Jób í 2. Samúelsbók 19:13. Davíð var reiður yfir því að Jób drap Absalóm eftir að Davíð hafði sérstaklega sagt honum að gera það ekki. Að hafa Amasa sem herforingja myndi einnig stuðla að því að græða klofninginn milli Júda og hinna ættbálkanna sem höfðu risið upp. Joab stakk Amasa til bana á svikarafullan hátt í 2 Samúelsbók 20:9-10. Frá sjónarhóli Joab sá hann að Davíð ætlaði að fyrirgefa Amasa frjálst fyrir að hafa risið upp gegn honum, á meðan Joab hafði staðið fastur við hollustu, og Davíð ætlaði jafnvel að skipta út fyrir Joab fyrir Amasa, vegna þess að Joab hafði drepið uppreisnarmann sem þurfti að drepa.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 18:6, hvar voru skógar Efraím?

S: Í dag vitum við ekki nákvæmlega hvar skógar Efraím voru staðsettir. Tvær möguleikar eru til.

(líklega ekki) Vestan við Jórdan: Skógurinn var innan léns Efraím og orustan var barin þar. Hins vegar, þar sem Davíð og menn hans höfðu þegar flúið austur yfir Jórdan, hvers vegna myndu þeir fara aftur yfir hann til að halda vestur?

(líklega) Austan við Jórdanánna: Það sem kallað var skógar Efraím var utan upprunalegs landsvæðis Efraím, og orustan var barin þar.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 18:6, af hverju myndu hermenn Davíðs berjast í skógi?

S: Vopnaðir atvinnuliðar Davíðs voru verulega í minnihluta gagnvart her Absalóms. Skógurinn gat jafnað úrslitabaráttuna milli bogmanna og liðs sem var í meirihluta. Það hefði hjálpað sterkari hermönnum í eins við eins baráttu.

S: Í 2 Samúelsbók 18:17, var Absalóm grafinn í skógi Efraím (fjarri Jerúsalem), eða reisti hann minnisvarða í Kidrondal (nálægt Jerúsalem), eins og segir í 2 Samúelsbók 18:18?

S: Báðar atburðirnir áttu sér stað. Absalom reisti minnisvarða sinn í Kidronardalnum, en ekkert gefur til kynna að menn Davíðs hafi grafið hann þar, eða jafnvel að hann hafi ætlað sér að verða grafinn þar.

Q: Í 2 Samúelsbók 18:17, af hverju reistu þeir stóran steinahaug yfir Absalóm?

S: Stórur steinhrúga var ekki minnisvarði. Hún var leið til að minnast einhvers og sýna hvar það gerðist, án nokkurrar heiðurs fyrir þann sem grafinn var þar. Aðrir sem fengu stóra steinhrúgu yfir líkama sinn voru Akan í Jósúa 7:26 og konungur Aí í Jósúa 8:29.

Q: Í 2 Sam 18:7, hvers vegna dóu 20.000 menn vegna synda Davíðs og Absalóms?

Við vitum nákvæmlega hvers vegna þeir dóu: vegna skorts á virðingu og tryggð sem margir sýndu eftir synd Davíðs með Batsebu, og vegna syndar Absalóms um að hafa risið upp gegn eigin föður. Hin raunverulega spurning er hvers vegna jafnvel guðhræddir menn deyja stundum vegna synda annarra.

Í þessu lífi þjást menn oft vegna synda annarra. Hvort sem um er að ræða fórnarlamb morðs, borgaralega látna í stríði eða börn sem fæðast með skerta greind vegna áfengissýki móður sinnar, er mikið þjáning í þessum heimi lögð á þá sem ekki voru beint ábyrgir fyrir henni. Frá falli Adams og Evu er sköpunin sjálf ekki fullkomin (Rómverjabréfið 8:20-22), og allur heimurinn er undir áhrifum hins illa (1. Jóhannesarbréf 5:19). Fullkomnun, fjarvera þjáninga eða réttlæti eru ekki tryggð okkur í þessu lífi. Við verðum öll að bíða þangað til í næsta lífi, og réttlætið mun ríkja á dómdegi.

S: Í 2 Samúelsbók 18:19-22, af hverju vildi Jóab stöðva Ahímás frá því að segja Davíð að Absalóm væri dáinn?

Svar: Jóab þekkti Davíð vel og hann líkaði við Æhimats. Jóab var að reyna að gera Æhimats greiða. Síðast þegar einhver sagði Davíð að Sáúl væri dáinn, vegna þess að hann hafði drepið hann, lét Davíð hann af lífi í 2. Samúelsbók 1:9-16. Jóab gæti hafa verið hræddur um Æhimats.

Einnig sýndi Davíð mikla tilfinningasemi gagnvart Absalóm. Þetta var ekki dyggð, heldur veikleiki. Ást hans til sonar síns var meiri en ást hans til Guðs eða löngun til að börn hans hlýddu lögmáli Guðs.

Þetta sýnir að Jóab hafði fyrirfram grun um að Davíð myndi syrgja Absalóm og veikja herinn.

Spurning: Í 2. Samúelsbók 18:16-18, af hverju lét Jóab blása lúðra til að stöðva sigurinn, þar sem þeir voru að vinna?

A: Markmiðið var ekki að drepa óvininn, bræður sína Ísraelsmenn, heldur að stöðva uppreisnina. Þegar Absalóm var drepinn var ekkert eftir sem uppreisnin gat sameinast um. Þannig að þótt Davíð vildi frelsa Absalóm sá Jóab að það að drepa Absalóm myndi stöðva bardagann og bjarga lífum margra annarra Ísraelsmanna. Þess vegna drap Jóab miskunnarlaust manninn sem hann hafði hjálpað til við að sættast við föður sinn.

S: Í 2 Samúelsbók 18:19, hvernig komst Ahimaas sonur Sadóks fram úr hinum sendiboðanum ef þeir mættust ekki?

S: Ahimaas var hraðskreiður. Hann fór aðra leið, yfir sléttuna, sem var líklega lengri í fjarlægð en fljótlegri að hlaupa á. Einnig skaltu muna að Ahimaas var sá sem var falið að flytja fréttir frá Húsai til Davíðs í 2. Samúelsbók 17:17.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 18:30-33, hvernig var Ahimaaz í raun óáreiðanlegur sendiboði?

S: Annars vegar var Ahimaaz hraðskreiður og kom á undan hinum sendiboðanum, og allt sem hann sagði Davíð konungi var satt. En þegar Davíð spurði um sérstakar upplýsingar logaði Ahimaaz og sagðist ekki vita. Einn fræðimaður telur að Ahimaaz vissi sannarlega ekki, en þar sem hann heyrði lúðrinn og var með Jóab, vissi Ahimaaz líklega.

Stundum geta menn í dag verið óáreiðanlegir sendiboðar, jafnvel þótt þeir tali aðeins hálfsannleika. Þegar þeir segja sannleikann en sleppa lykilatriðum, eða ljúga til að fela lykilatriði, munu menn ekki treysta þeim þegar þeir komast að því.

Þegar við deilum sannleika Guðs með öðrum verðum við að gæta þess að miðla til þeirra öllum sannleikanum, jafnvel þeim hlutum sem við vitum að þeim muni ekki vilja heyra. Þó að það sé mikilvægt fyrir stjórnanda að hafa áreiðanlega boðbera, hversu miklu mikilvægara er það þá fyrir okkur að vera áreiðanlegir boðberar Guðs.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 19:1-7, hvaða leiðir eru til að leiðtogar miðli röngum skilaboðum, eins og Davíð gerði næstum?

A: Davíð ætlaði að miðla því sem hann fann fyrir, óháð því hvernig nokkur myndi túlka það. Jóab sagði: "Gerðu það ekki." Ef Davíð hefði gert það, hefði hann gefið í skyn að hann meti líf hermanna sinna, sem voru trúir til hins ýtrasta, lægra en líf eins uppreisnarmanns sem hafði valdið dauða sumra þeirra. Þegar fyrirtæki eða yfirmaður gefur í skyn að hann meti einn einstakling, sem hefur ekki lagt mikið af mörkum, meira en aðra sem hafa af trúfesti lagt meira á sig, ætti hann ekki að vera hissa þegar tryggðin tapast og fólk fer.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 19:3-7, hvaða leiðir eru til að skerpuð einbeiting í einu einu geti valdið því að maður verði blindur fyrir stórum vandamálum vegna göngusjónar?

A: Í tilfelli Davíðs hefði öllum verið ljóst að hann hefði engan hug á þeim miðað við son sinn sem hafði valdið dauða margra. Hann mat einkalegt tap sitt mikilvægara en þjóðlegt neyðarástand.

Lýðíska heimsveldið lauk árið 546 f.Kr. Persneska herinn hafði umkringt Sardis, höfuðborg Lýðíska heimsveldisins undir stjórn kóngsins Króesusar, í 14 daga. Ein hlið borgarinnar þurfti ekki að vera varin, því þar voru eingöngu lóðréttar klettahæðir. Hins vegar horfði persneskur hermaður á þegar lídískur hermaður missti óvart hjálm sinn niður klettahæðina. Lýðsku hermaðurinn fór niður þrönga, bugðótta stíg til að sækja hjálmana sinn og klifraði aftur upp. Persneski hermaðurinn mundi eftir stígnum, og um nóttina klifraði persneski herinn leynilega upp lóðrétta vegginn, tók Lydíumenn óvart og lagði undir sig heimsveldi þeirra. Kannski hefði Lýðski hermaðurinn ekki átt að vera svona of einbeittur að því að ná hjálminum sínum aftur!

Í Stóra-Bretlandi tóku konungur Georg 3. og flestir þingmenn annaðhvort kvartanir 13 nýlendnanna sem smámál eða sem landráðamenn sem bæri að kúga. Benjamin Franklin leiddi á einum tímapunkti sendinefnd til Englands til að reyna að leysa málið og halda áfram undir stjórn Bretlands.

Í Frakklandi skrifaði konungur Lúðvík XVI "ekkert" í dagbók sína þegar Bastillan var stormuð 14. júlí 1789, vegna þess að hann náði engu á veiðiferð sinni.

Í Rússlandi var síðasti tsarinn, Nikulás II, mjög góður fjölskyldumaður. Hann hugsaði meira um fjölskyldu sína og sérstaklega um son sinn sem var með blæðingartruflun en um Rússland.

Í Kína voru keisarinn Xuanzong og hirð hans neyddir til að flýja höfuðborg sína á meðan uppreisn An Lushan stóð yfir. Herinn neitaði að berjast fyrir keisaranum, því þeir töldu hann hugsa meira um uppáhalds hórdómskonu sína, Yang Gui Fei, en ríkið. Þeir neituðu að berjast nema kröfu þeirra væri sinnt, sem var sú að keisarinn tæki Yang Gui Fei af lífi. Svo gerði keisarinn það mjög treglega, hermennirnir börðust og uppreisnin var kúguð.

Í lífi okkar er mikilvægt að staldra stundum við "að vera svo upptekinn", meta hvað er mikilvægara og hvað er minna mikilvægt og ganga úr skugga um að við séum að sinna því sem þarf að sinna. Mjög mikilvæg lærdómur sem má draga úr 2. Samúelsbók 19:3-7 er hve mikilvægt það er að eiga vini sem hugsa um þig og benda þér á blindblettina þína. Auðvitað eru vinir sem aldrei segja þér frá þegar þeir sjá mögulega blindu blettinn þinn ekki mjög hjálplegir sem vinir. Vísarðu vingjarnlega vinum þínum á það þegar þú sérð að þeir gætu átt slíkan blindu blett?

Sp.: Í 2 Samúelsbók 19:6, hvaða leiðir eru til í dag sem þú getur (með ásetningi eða óvart) gefið í skyn að einhver skipti þér næstum engu máli?

S: Þetta er skrýtið spurning, en við þurfum að svara henni til að ganga úr skugga um að við gerum þetta ekki. Við getum gert það með því að sýna að við metum eitthvað ómerkilegt meira en þá. Við getum gert það með því að tala ekki við þá þegar augljóst er að við ættum að gera það. Við getum gert það með því að rjúfa fyrir þeim orðið í hvert sinn sem þeir tala; við erum að sýna að okkur er ekki lengur sama hvað þeir segja. Við getum gert það með því að gera grín að þeim, sérstaklega fyrir framan aðra. Því fyndnara sem niðurlægingin er, því verri er hún.

Þegar þú deilir með einhverjum um Krist, eða deilir einhverju til að hjálpa þeim að vaxa í trú, skaltu fyrst ganga úr skugga um að þú sýnir þeim virðingu, metir þá og elskar þá. Og þú ættir að deila um Krist með öllum, hvort sem þeir eru kristnir eða ekki.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 19:13, af hverju nefnir Davíð fjölskyldubönd Amasa við sig sem ástæðu fyrir að gera hann að herforingja, þegar Jóab átti enn nánari fjölskyldubönd?

S: Davíð notaði það að Amasa væri frændi hans sem afsökun, réttlæting, því hann vildi ekki nefna þrjár raunverulegar ástæður. Davíð vildi ekki hafa Jób sem æðsta hershöfðingja því Jób hafði sögu um að vanvirða skipanir hans opinberlega. Tilfinningalega var Davíð svo harmrækin vegna Absalóms og hann vildi einfaldlega ekki að maðurinn sem hafði óhlýtt skipunum hans og drepið son hans héldi áfram í forystu. Að lokum hefði þetta verið tækifæri til að hjálpa til við að græða klofninginn við uppreisnarmennina með því að skipa yfirmann þeirra sem sinn eigin yfirmann.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 19:18-23, af hverju refsaði Davíð Símei alls ekki?

S: Svörum þessu óbeint með því að skoða hvað hefði gerst ef Davíð hefði gert það. Símei hafði í raun ekki reynt að meiða neinn. Davíð, að minnsta kosti mestallan tímann, hafði vit á því hvernig gjörðir hans myndu líta út í augum annarra, ólíkt Abísai. Ef Davíð hefði látið drepa Símei, hvernig heldurðu að allir Ísraelsmenn sem voru í her sem reyndi að drepa Davíð hefðu liðið? Þeir hefðu velt því fyrir sér hvenær Davíð væri að koma til að ná þeim. Það hefði líklega verið lítil von um að sættast við þá sem voru í her Absalóms ef hann hefði gert það.

Þegar Davíð var í þessari stöðu, þar sem augljósasta og eðlilegasta leiðin var hefnd, áttaði hann sig á því að hann hafði valkosti. Davíð kaus því þá leið sem reyndist sú besta. Hins vegar gerði Davíð þetta kannski meira til að sýna fram á réttlæti en af heiðarleika, því síðar bað hann Salómon um að láta drepa Símei í 1. Konungabók 2:8-9.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 19:24-30 og 16:3-4, heldurðu að Mífíbóset hafi í alvöru talið sig eiga möguleika á að verða konungur, eða var Síba að ljúga til að fá það sem Davíð hafði gefið Mífíbóset?

S: Það eru þrjár skoðanir.

Mephiboset hélt að hann gæti orðið konungur. Í ringulreiðinni sem myndi fylgja, ef eitthvað henti bæði Davíð og Absalóm, vildi Mephiboset vera til staðar, en ekki valda vandræðum, bara ef þeir þyrftu frambjóðanda sem hafði engan óvin. Mephiboset var þegar í Jerúsalem og þurfti ekki að flýja neitt. Raunar hefði það að fylgja Davíð einungis verið byrði fyrir hann. Kannski hélt Mephiboset aldrei að Davíð myndi þurfa aðstoð við birgðir og að hann gæti aðstoðað hann. Barsílaí, sem var áttatíu ára, gat komið niður frá bænum Rogelím til að vera hjá konungi Davíð og útvega honum birgðir, en Mephiboset, sem var mun yngri en laminn, gat ekki yfirgefið Jerúsalem.

Siba var að ljúga um Mífíbóset. Mífíbóset myndi átta sig á því að eftir öll þessi ár myndu þeir ekki snúa aftur til húss Sáuls. Annar sonur Davíðs myndi verða konungur á undan Míphíbóset. Míphíbóset var lamaður, svo hann gat ekki yfirgefið Jerúsalem, nema einhver annar sem var einnig á flótta hefði hjálpað honum. Varðandi þá sem flúðu ekki, hvers vegna myndu þeir hjálpa honum? Ekki er vitað hvort Míphíbóset hefði ætlað að veita alla þá hjálp sem hann gat, eða hvort hann hugsaði sér ekki að lyfta einu einasta fingri til að hjálpa Davíð.

Þegar Davíð sneri aftur hafði Mífíbóset ekki sinnt fótum sínum (fótskórum o.s.frv.), klippt yfirvaraskegg sitt né þvegið föt sín. Það gæti þýtt annaðhvort að Mífíbóset væri einlæglega harmur yfir uppreisn Absalóms eða að hann væri einfaldlega að þykjast vera harmur. Hann hefði þó þurft að hefja þessa hluti strax þegar Davíð fór, sem bendir til þess að þetta hafi verið einlægt.

En sterkasta stuðningurinn við þessa kenningu eru orð Síba um að hann vissi (með vissu) að Mífíbóset hafði dvalið í Jerúsalem til þess að verða krýndur konungur. Hvernig hefði Síba getað vitað nokkuð um þetta, hvort sem er, ef Mífíbóset hafði ekki látið skoðanir sínar berast? Það er alltaf mikilvægt að spyrja hvernig einhver viti það sem hann heldur fram að vita, til þess að betur greina þegar hlutir eru einfaldlega búnir til. En ef Síba hefði verið í Jerúsalem, gæti hann hafa verið þjónninn sem svikaði Mífíbóset og skildi hann eftir.

Öryggið skipti mestu máli. Mífíbóset var lamaður af athafnalausi. Mífíbóset hefði getað fundið nokkra menn í Jerúsalem sem gætu borið hann til Davíðs. Tregðan olli ekki erfiðleikum við að finna einhvern, heldur ákvörðun um hvað hann vildi gera. Öruggasta leiðin fyrir Mephiboset hefði verið að dvelja í Jerúsalem og halda sig til hlés. Þannig hefði hvorugur aðilinn getað sakað hann um aðstoð við hinn aðila. Auðvitað gat Davíð, þar sem Mephiboset tók ekki afstöðu, ekki vitað hvort hann hefði verið tryggur eða ekki.

Dávíð var ekki eins vitur og Sálómón. Sálómón hefði líklega komist að því hver sagði sannleikann, sérstaklega þegar Mephiboset sagði að endanlega mætti Síba halda öllu. En Dávíð skar bara hlutina í tvennt í stað þess að taka raunverulega ákvörðun í 2 Samúelsbók 19:29.

Flestir fræðimenn aðhyllast seinni skoðunina.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 19:29, hafði Davíð rétt fyrir sér að láta Míphíbóset og Síba skipta landinu?

S: Nei. Ef Síba var að ljúga, umbunaði Davíð lygar hans jafnt sem hjálp hans. Ef Síba sagði sannleikann, en Mípíbóset var að bíða eftir að verða konungur, væri Davíð að umbuna landráðamanni. Davíð hefði líklega átt að rannsaka þetta nánar. Davíð var hálfpartinn sannfærður og kom með lausn sem fullnægði engum, svo hann þyrfti ekki að rannsaka málið frekar.

Það virðist líklegt að það hafi verið Síba sem var að ljúga hér. Kannski grunaði Davíð það þegar, og hann stóð frammi fyrir erfiðri dilema um hvort hann ætti að umbuna eða refsa manni sem hafði veitt honum verulega aðstoð á krossgötum, sýnt honum tryggð en samt logið um tryggð annars til að gera það.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 19:32-40, hafði Barsílaí rétt fyrir sér þegar hann hafnaði boði konungs?

S: Kristnir eru ekki sammála um þetta, og hvort beiðni Davíðs hafi aðallega verið umbunarboð eða starfstilboð. Ef um starfstilboð sem ráðgjafi var að ræða, til að fylla þá stöðu sem Ahítófel hafði skilið eftir, telja sumir kristnir, eins og J. Vernon McGee, að Barzílaj hafi gert mistök með því að hafna þessu tækifæri til að þjóna. Flestir telja hins vegar að það hafi verið í lagi fyrir Barzílaj að hafna þessari góðu gjöf þar sem hún hefði orðið honum byrði.

S: Í 2 Samúelsbók 19:41-43, af hverju braust þessi deila út milli manna Ísraels og manna Júda?

S: Báðar hliðar lögðu eigin hagsmuni ofar samstarfi. Við sjáum þrjár ástæður: fortíð, nútíð og framtíð.

Fortíð: Margir bæði úr Júda og hinum hluta Ísraels höfðu nýlega risið upp og barist gegn Davíð. Þeir voru ákaflega tilþrifaðir að sýna fram á að þeir væru aftur tryggir, kannski ótraustir á tryggð annarra, en vissu að þeir væru tryggari og hefðu meiri rétt til að vera nálægt konunginum en hinn hópurinn. Á jákvæðu hliðinni vildu þeir sýna núverandi hollustu þrátt fyrir fyrri uppreisn sína. Á neikvæðu hliðinni vildu þeir láta alla líta framhjá óstöðugleika sínum í fortíðinni, og kannski ennþá viðvarandi.

Núverandi staða: Í þessari óþægilegu stöðu vildu þeir ganga úr skugga um að Davíð tæki eftir því að þeir væru aftur tryggir.

Framtíð: Báðar hópana vildu vera uppáhald Davíðs héðan í frá, og eitt til að efla það væri að vera nánari Davíð og áberandi í að leiða herinn aftur en hinn hópurinn.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 19:41-43, hvernig bregst þú við þegar tvær hliðar gefa í skyn að þær séu að reyna að ná samkomulagi, en í raun vill hvorug hlið raunverulega ná samkomulagi?

S: Í þessu tilfelli gerði Davíð ekkert, og í 2 Samúelsbók 20:1-2 hóf Siba Benjamínítinn og margir úr norðurættbálkunum fullkomin uppreisn gegn Davíð.

Í 2. Samúelsbók 19:41–43 vildu norðurríkin meiri áberandi hlutverk við að koma Davíð aftur, en menn Júda litu á þá sem uppreisnarmenn sem ættu ekki skilið þá heiður. Þess vegna yfirgáfu margir úr norðurríkjunum herinn í kafla 20. Davíð reyndi að koma á samlyndi og fyrirgefningu fyrir allar hliðar, en menn Júda vildu það ekki.

Mundu að stundum er eini tilgangurinn með samningaviðræðum annars aðila ekkert annað en að tefja fyrir tíma. Algengara er að tilgangurinn sé að koma vel út og viðhalda "heiðri". Þegar þú ert að ræða eða semja við einhvern ættir þú að reyna að sjá hlutina með þeirra augum. Það þýðir ekki endilega að þú sért sammála þeim eða teljir þá endilega hafa rétt fyrir sér, heldur að þú skiljir hvernig þeir sjá hlutina. Þú gætir fyrst reynt að gera þetta bjartsýnilega og gefið þeim þann ávinning af vafa. Síðan gætirðu gert þetta tortryggnislega, sem versta hugsanlega senario. Stundum er það einmitt það sem annar aðilinn vill, að ekkert sé gert; sem undirbúningur fyrir næsta skref þeirra.

En það sem Seba gleymdi var að á meðan hann reyndi að safna stuðningi meðal stríðþreyttum almenningi, hafði Davíð þegar safnað her sem var tilbúinn til orrustu.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 20:1, var Seba nálægt því að ná árangri?

A: Á þessum tímapunkti hefðu þeir sem börðust gegn Davíð tekið eftir því að hann var sáttasamur, en þeir hefðu samt sem áður haft spurningar um framtíð sína eftir uppreisnina. Tíu ættbálkarnir sáu að Júda hafði forgang og þeir tengdu líklega viðhorf Júda við Davíð. Seba var eins konar "neisti" sem kveikti efasemdir þeirra. Seba hefði líklega náð árangri í að lokka norðurættbálkana burt, nema hann sagði þeim að fara heim. Þeir voru sennilega óvissir um að rísa upp gegn Davíð annað sinn engu að síður. Semba virtist ekki hafa hugleitt að Davíð hefði vel skipulagða herdeild tilbúna til að elta hann.

Auk þess er nafnið Seba á hebresku innsigli og á ostraka frá Samaríu og á bulla (innsigli yfir ker) í Jerúsalem samkvæmt Avigad, Hebrew Bullae bls. 111. Þetta hefðu verið mismunandi einstaklingar sem hétu Seba, en það sýnir að nafnið var ekki óalgengt.

S: Í 2 Samúelsbók 20:9-10, hvað er hægt að segja um hollustu Jóabs við Davíð?

A: Má halda því fram að Jóab hafi engan trúnað haft gagnvart Davíð yfirhöfuð; hann var einungis tryggur sjálfum sér og stöðu sinni. Staða hans fólst í því að berjast til að halda Davíð völdum og sjálfum sér sem hershöfðingja her Davíðs, svo það virtist sem hann væri tryggur Davíð, þó svo væri raun ekki. Þegar Davíð var að fara að halda opinberan harmleik vegna Absalóms, ráðlagði Jóab honum skynsamlega að sitja heldur við borgarhliðið ef hann vildi enn tryggð hermanna sinna. Þannig þjónaði óbilgirni Jóabs í tryggð við sjálfan sig Davíð vel í þessu tilviki.

Það er forvitnilegt að Jóbót hafði áður unnið að því að sættir tækjustu milli Absalóm og Davíðs; það mætti telja gott. Sá sami maður sem sætti þá nú drap hann. Með því braut hann vísvitandi gegn skýru og beinu boði Davíðs.

Joab var siðleysingur og myndi nota hvaða leiðir sem var til að varðveita stöðu sína. Joab var svo tryggur að hann lét ekkert koma sér fyrir; hvorki Davíð, skipanir Davíðs né einu sinni Guð. Þegar einhver krefst þess að þú tryggir þeim eða málefnum þeirra umfram allt annað og alla aðra gætirðu hljóðlega spurt: "Jafnvel Guð?"

S: Í 2 Samúelsbók 20:14, hvaða fornleifarannsóknarlegar sannanir höfum við fyrir Abel Beth Maacah?

S: Áður en þessum tíma skráði egyptiski faraóinn Þutmósi III þennan kana'ítabæ sem Abel. Hann hét einnig Abel Maim, og arameumenn lögðu hann undir sig undir stjórn Ben-Hadad I. Assýríumenn skráðu hann sem borg sem Tiglath-Pileser III lagði undir sig, og kölluðu hann Abilakka. Fornleifafræðingar telja að hún hafi verið um 25 mílur norður af Galíleuvatni, norður af rústum Hazor og fjórar til fimm mílur vestur af Dan. Þannig var Seba að flýja eins langt til norðurs og hann gat.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 20:15-26, hafði Jóab rétt á að hóta að eyðileggja borgina Ábel?

A: 5. Mósebók 20:10 segir að ef þeir herja á borg skuli þeir bjóða henni frið fyrst, og Jóab gerði það ekki. Þó að Jóab beitti oft undirferli, hefði hann í þessu tilfelli haft rétt fyrir sér hefði hann boðið friðarkjör fyrst. Hann átti að handtaka uppreisnarmanninn Seba, og borgin Ábel ætti ekki að veita Seba hæli. Ef borgin Ábel hefði afhent honum Seba, hefði Jóab ekki haft neitt á móti borginni. Hins vegar, ef borgin Ábel bauð uppreisnarmanni vernd, þá tók borgin einnig þátt í uppreisninni.

Læriseting sem við getum dregið ályktun af í dag er sú að ef við hjálpum og styðjum fólk í uppreisn sinni gegn Guði, þá tökum við einnig þátt í synd þeirra.

Sp.: Í 2. Samúelsbók 20:15, hvernig veistu hvenær þú ert að fara að gera eitthvað hvatvíst, eins og Jóab hér?

A: Spyrðu þig hvort þú hafir rætt málið við einhvern. Ef þú hefur ekki einu sinni löngun til að ræða málið við nokkurn, þá ertu líklega að fara að gera eitthvað heimskulegt. Hefurðu hugleitt allar afleiðingar og aukaverkanir? Hefurðu hugleitt "afleiðingar afleiðinganna"? Aðgerðir geta haft neikvæðar afleiðingar en samt verið þess virði að grípa til þeirra. En eru neikvæðu afleiðingarnar þess virði?

Sp.: Í 2 Samúelsbók 20:15, hvað veldur því að einhver sé fljótfær?

A: Fljótfærni er rökrétt niðurstaða rangrar trúar á því að það skipti meira máli að gera eitthvað hratt en að gera það vel eða án óréttlætis. Það er nánast eins og einhver hugsi: "Það er aldrei nægur tími til að gera það rétt, en það er alltaf nægur tími til að gera það aftur." Stundum bregst fólk fljótt við vegna þess að það heldur að yfirmaður þess krefjist þess vegna einhverrar skiladags, hvort sem hún er raunveruleg eða einfaldlega sjálfskipuð. Stundum heldur fólk að "markmiðin réttlæti aðferðirnar".

Hins vegar er andstæða fljótfærni "greiningarlömun". Munur er á því að skoða nægar upplýsingar til að taka ákvörðun með sjálfstrausti og því að öðlast fullvissu. Stundum missir einhver af tækifæri vegna skorts á fullvissu, því viðkomandi kemst aldrei að ákvörðun. En ef vel er hugsað er það í raun ákvörðun í sjálfu sér að ákveða að taka enga ákvörðun nema fullvissa sé fyrir hendi.

Spurning: Í 2. Samúelsbók 20:15-26, var ráð konunnar frá Abel rétt að afhöfða Seba?

S: Þrjú atriði til að íhuga í svari.

Lögmálið: Í 5. Mósebók 20:10 stendur að her skuli bjóða friðargjörð við óvinaborg áður en hún er eyðilögð. Hversu miklu fremur ættu þeir þá að gera það gagnvart Ísraelsborg!

Hagnýtingarstefna: Íbúar bæjarins vildu frekar að Seba dæi en að allir væru drepnir.

Réttlæti: Seba var uppreisnarmaður gegn Davíð, Guðs smurða konungi. Það var ekki rétt að veita honum hæli.

Ályktun: Stundum verða trúmenn að vera reiðubúnir að greiða hátt verð fyrir réttlæti. Hins vegar, í sumum tilvikum eins og þessu, er réttlætið ekki aðeins öruggasta leiðin heldur einnig sú besta.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 20:16-21, hver er besti hátturinn til að rökstyðja við einhvern sem er að fara að gera eitthvað hvatvíslegt?

A: Ef um mál er að ræða þar sem þú veist að Guð vill að þeir geri eitthvað annað, þá biððu. Eftir það skaltu reyna að skilja þá.

Mörgum sinnum, þó ekki alltaf, vill maður gera það sem hann hyggst gera. Ef þú skapar aðeins nægan vafa til að hann haldi að 50% líkur séu á að þú hafir rétt fyrir þér og 50% líkur á að þú hafir rangt fyrir þér, og afleiðingarnar séu svipaðar hvoru sem er, mun hann samt sem áður halda áfram og gera það. Til að fá hann til að breyta til sín er þríþætt nálgun.

Þekking: Þeir þurfa að vera sannfærðir eins vel og þú mögulega getur um að það sem þú segir sé rétt. Ef það sem þú segir hefur enga trúverðugleika í þeirra augum, þá er þeim í raun alveg sama hvað þú ert að segja.

Ósk: Jafnvel þótt eitthvað sé rangt gæti manni verið sama þótt hann hafi engan persónulegan hag af því hvort það sé rétt eða rangt. Gefðu þeim því ástæðu til að breyta skoðun sinni.

a) Vona um umbun: Kannski sjá þeir umbun í formi þess að eitthvað mjög gott gerist fyrir þá eða ástvini þeirra ef þeir breyta um skoðun.

b) Ótti við refsingu: Eða kannski sjá þeir mikinn missi sem gæti orðið ef þeir halda áfram á upphaflega braut sinni.

c) Að vera talin betri: Eða kannski vita þeir að aðrir muni líta á þá sem betri manneskju ef þeir fylgja því sem þú segir. Hin vitra kona beindi að þessu.

Finndu sameiginlegan grundvöll. Vertu sammála þeim þar sem þú getur heiðarlega. Finndu sameiginlega lausn sem þeir myndu sjá sem sigur frá sinni sjónarhóli.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 20:19, hvað er áhugavert við að kalla borgina "móður"?

S: Í gömlu siríalski skjali sem fundist var í Dura er notað nafnið mtrpwls. Frá mater-polis (eða móðurborg) kemur enska orðið metropolis, samkvæmt M. O'Connor, "The Arabic Loanwords in Nabatean Aramaic," JNES 45, 3 (1986) 228 n.94.

Q: Í 2 Samúelsbók 21:1, voru hungursneyðir algengar þá?

A: Í fyrsta lagi voru eins árs hungursneyðir algengar, of algengar til að telja þær upp, og fólk hafði oft nægilegt magn af mat eða peningum til varðveislu fyrir eins eða tveggja ára hungursneyð. En þessi hungursneyð var lengri, svo þetta var farið að verða alvarlegt. Önnur hungursneyðir eru nefndar í 1. Mósebók 12:10; 26:1; 41:54-57; Rút 1:1; 2. Konungabók 4:38; og Postulasögunni 11:28 (á valdatíð Klaúdíusar). Við vitum ekki hvort þessi hluti 2. Samúelsbókar sé tímaröðunarlega réttur eða ekki, svo það gæti hafa gerst fyrr á valdatíð Davíðs.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 21:1-9, af hverju sendi Guð hungursneyð svo að hinir synir Sáuls yrðu drepnir?

A: Davíð ákvað að geyma enga hatri í hjarta sínu gagnvart Sáúl. Af þeim sökum taldi hann ranglega að hann ætti ekki að refsa uppreisn sona Sáúls og var sáttur við að láta málin sitja óhreyfð. Guð sendi skýr og hávær skilaboð, ekki aðeins til Davíðs heldur einnig til lýðsins, um að réttlæti skyldi ríkja hér. Dávíð vildi ekki réttlæti fyrir Amnón, Absalóm, Amasa eða Jóab, en Guð vildi að réttlætið yrði að minnsta kosti framfylgt hér. Hingað til hafði Sáúl lagt Gibeonítana í rúst, sem þeir höfðu gert 400 ára gamalt sáttmál við (Jósúa 9:15-20), án nokkurra afleiðinga. Þegar illmenni gerir eitthvað án afleiðinga, lærir það mikilvæga lexíu: það getur gert það aftur! Í sögunni, þegar nasistar voru varaðir við að ráðast ekki inn í Tékkóslóvakíu, og þegar Íran var varað við að gera ekki beinar eldflaugárásir á Ísrael, voru engar tafarlausar afleiðingar þegar þeir gerðu það.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 21:1-7 lét Davíð drepa syni Sáuls til að tryggja eigið vald og kenndi Guði um, eins og segir í Asimov's Guide to the Bible, bls. 308?

S: Nei. Ef Davíð hefði viljað gera það, hefði hann fundið afsökun löngu fyrir þetta og ekki beðið svona lengi. Aðrir konungar notuðu leynilegar morðárásir, og hefði Davíð verið illgjarn hefði hann auðveldlega getað gert það líka. Hann gerði þetta til að koma fram réttlæti fyrir syni Sáuls, sem voru sennilega fullorðnir menn sem studdu föður sinn þegar hann drap Gibeonítana, bandamenn Ísraels. Guð sendi þurrk til að segja Davíð að hann þyrfti að gera þetta.

S: Í 2 Samúelsbók 21:1-7 lét Guð drepa syni Sáuls fyrir synd Sáuls, sem stangast á við Esekíel 18:4,17-20 og 5. Mósebók 24:16?

S: Nei. Esekíel 18 hafði ekki verið opinberaður fyrr en öldum eftir 2. Samúel, en það skiptir ekki máli fyrir svarið. Það eru tvö atriði sem þarf að hafa í huga í svarið.

1. Í 2. Samúelsbók 21:1 er ekki sagt að syndin hafi eingöngu verið Sáuls, heldur "blóðið sem Sául og fjölskylda hans létu renna". Sául drap ekki alla þá Gibeoníta einn og sér, og höfðingjarnir áttu líklega þátt í að drepa Gibeonítana.

2. Í 2. Samúelsbók 3:1-6 var áður langt stríð milli sona Sáuls og Davíðs. Þessir synir börðust við Davíð um langan tíma.

Sp.: Í 2. Samúelsbók 21:1-9, hvers vegna lét Guð Davíð leyfa Gibeonítum að drepa sjö syni Sáuls, þar sem Davíð hafði eiðað Sáuli að hann myndi ekki drepa afkomendur hans í 1. Samúelsbók 24:21-22?

S: Fyrst hvað er ekki svarið, og síðan tveir punktar í svari.

Ekki svarið: Ef við lofuðum einhverju sem var rangt, og Guð skipaði okkur beint að gera ekki það sem við lofuðum, ættum við að hlýða Guði. Hins vegar lofaði Davíð ekki rangt, og Davíð braut heldur ekki loforð sitt, eins og fyrsti liður svarsins sýnir.

Svarið:

1) Davíð leitaði ekki eftir að láta þá drepa, heldur leyfði hann gibeonítunum að ákveða hvað væri réttlátt, og gibeonítarnir framseldu þá. Sem dæmi, ef konungur lofar að drepa ekki A fyrir nokkra sýnilega ótryggð gagnvart sér, en A drepur fjölskyldu B, getur konungur leyft B að elta þá, ekki fyrir það sem þeir gerðu gegn konungi, heldur fyrir að drepa fjölskyldu B.

2) Hins vegar var það ekki Sáúl sem Gíbeonítarnir drápu, heldur syni hans. Líklegt er að synirnir hafi verið lögráða og samþykktu eða jafnvel tekið þátt í slátrun Gíbeonítanna. Móabseth, sonur Jónatans og barnabarn Sáúls, sem var aðeins barn þegar Sáúl féll í orustu, var sleppt.

S: Í 2 Samúelsbók 21:4-6, hvers vegna báðu Gibeonítarnir um sjö sonu?

Svar: Ritningin segir það ekki. Sáúl drap vissulega mun fleiri en sjö gibeóníta, en sjö var almennt talið tala fullkomnunar, og þessir sjö voru synir Sáúls sjálfs. Auk þess les maður um uppreisnir ættkvíslar Benjamíns, Absalóms, Seba, Jeróbóams, Ísmaels sem myrti Gedalías o.s.frv., en aldrei les maður um neina uppreisn gibeóníta.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 21:6, af hverju nefndu Gibeonítarnir að Sáúl væri "útvaldi Drottins"?

S: Þeir hefðu getað komið óskum sínum á framfæri án þess að nefna þetta ef þeir hefðu viljað. En þeir nefndu þetta viljandi, nánast á kaldhæðnislegan hátt, til að undirstrika að það var einhver sem sagður var vera Guðs útvaldi sem braut sáttmálann sem Guð sagði að ætti að heiðra.

S: Í 2 Samúelsbók 21:8, áttu þá Merab eða Míkal börn hér, þar sem Míkal átti engin börn samkvæmt 2 Samúelsbók 6:23?

A: Merab og Michal voru tvær ólíkar konur, og þótt Michal hafi ekki eignast börn með Davíð, segir 2 Samúel 6:23 sérstaklega að hún hafi ekki átt börn, alls ekki, fram að dánardegi sínum. Það eru tvö svör:

Merab, prentvilla: Tveir hebreskir handrit, sumir úr Septúaginta og syríski textinn segja Merab, en flest hebresk handrit og önnur handrit úr Septúaginta segja Michal. 1. og 2. Samúelsbók hafa tiltölulega fleiri prentvillur en aðrar bækur Biblíunnar. Sjá The Bible Knowledge Commentary: Gamla testamentið, bls. 476, og Keil-Delitzsch-skýringarnar á Gamla testamentinu, bindi 2, hluti 2, bls. 461–462, fyrir frekari umfjöllun um þessa skoðun.

Michal, ættleiðing: Mögulegt er að um hafi verið að ræða Michal. Michal átti engin börn, en hún hefði getað ættleitt börn systur sinnar Merab og tengdaföður síns Adriel. Líður svo sem Lea og Rakel hafi haft eitthvað slíkt í huga í 1. Mósebók 30:4-24. Sjá 1001 Bible Questions Answered bls. 314 fyrir nánari umfjöllun um þessa skoðun.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 21:16-17, hvers vegna var Davíð næstum drepinn hér?

S: Davíð var greinilega orðinn gamall. Hann hafði ennþá löngun til að leiða, en kemur tími þegar maður þarf að láta yngri menn leiða nokkrar orrustur.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 21:19, af hverju áttu Filistímenn nokkra risa?

A: Ef körfubolti hefði verið til forna, væri Filistía staðurinn þar sem þú vildir velja leikmenn í drættinum. Það væri líklegra að Filistar hefðu fjölda risa frekar en einn ris. Ef þeir hefðu aðeins einn ris sem átti börn, þar sem stærð er að miklu leyti háð erfðum einstaklings, mætti búast við að þeir hefðu fjölda risa.

Fornleifafræðingar hafa fundið nokkur málmvopn sem eru óvenju stór. Á þeim voru slit, eins og þau hefðu verið notuð. Sjá https://www.cbrl.ac.uk/research-blog/middle-bronze-age-daggers-from-the-levant-lethal-weapons-or-symbols-of-power/ fyrir frekari upplýsingar.

S: Í 2 Samúelsbók 21:19, drap Elhanan Goliat, eða drap Davíð Goliat Gittítann eins og segir í 1 Samúelsbók 17:50, eða drap Elhanan Lahmí, bróður Goliats, eins og segir í 1 Króníkubók 20:5?

S: Þó að mögulegt sé að fleiri risar hafi borið nafnið Goliat, er það ólíklegt. Í varðveittum útgáfum 2. Samúelsbókar 21:19 virðist vera afritunarvilla, þar sem orðunum "Lahmi bróðir" var sleppt. Vafasama Asimov's Guide to the Bible, bls. 288, nefnir þetta einnig.

1 Króníkubók 20:5 segir að Elhanan hafi drepið Lahmi, bróður Goliats.

Þennan afritunarvilla er auðvelt að rekja, samkvæmt Hard Sayings of the Bible bls. 212–213, sem gefur fulla hebreska greiningu.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 21:20, voru einstaklingar með sex fingur algengir?

S: Þeir eru mjög sjaldgæfir, eins og í dag. Hins vegar, mun síðar á tímum, segir Plínus eldri frá skáldinu Volcatius og dætrum Horatiusar, sem allir höfðu sex fingur á hvorri hendi, í Náttúrufræði, bók 11, kafli 43.

Sjá https://claudemariottini.com/2008/08/07/sedigiti/ fyrir frekari upplýsingar.

S: Hvers vegna er 2 Samúel 22:1-51 nánast það sama og Sálmur 18?

S: Í 1. Samúelsbók er þakkargjörðarsálmur Hönnu nærri upphafi og í 2. Samúelsbók er þakkargjörðarsálmur Davíðs nærri lokum. Það hentar að sálmur Davíðs sé hér innifalinn sem samantekt Davíðs á lífi sínu, sem endar í hápunkti lofs til Guðs. Þeir eru nánast eins. Annaðhvort hafði Davíð eldri útgáfu og nýrri, eða að minnsta kosti var önnur túlkun á hinni.

Kenningin um óaðfinnanleika merkir að Guð hafi upphaflega miðlað sannleikanum til okkar án nokkurrar villu, og hann hefur varðveist án verulegra villa. Hægt er að skoða þetta í ljósi óaðfinnanleikans frá þremur sjónarhornum.

1. Kannski varða bæði 2. Samúel 22 og Sálmur 18 óaðfinnanlega tvær mismunandi útgáfur af nákvæmum orðum Davíðs.

2. Hvort sem þetta eru nákvæmlega sömu orð eða ekki, varðveita þau bæði sömu sannleika um Guð og sýna hjarta Davíðs gagnvart Guði.

3. Þó að afritunarvillur gætu hafa valdið muninum, var það ekki endilega raunin. Upprunalegu handritin gátu verið mismunandi; nákvæmlega parafraseraður sannleikur er engu að síður óaðfinnanlegur sannleikur.

S: Í 2 Samúelsbók 22:2-5, hvað merkja hver líkingu um Guð sem klett, virki, frelsara, skjöld, horn frelsunar minnar, borg og frelsara?

S: Þessi listi er stutt yfirlit yfir restina af kaflanum. Þó að þessi hugtök skarast, er hvert þeirra sérstakt einkenni Guðs og sambands okkar við hann. Fyrstu fjögur varpa ljósi á óhreyfanleg einkenni Guðs, en hin þrjú síðustu varpa ljósi á virk, hreyfanleg einkenni hans.

Kliffur (og 5. Mósebók 32:4; 1. Samúelsbók 2:2): Við getum treyst Guði, við getum staðið á loforðum Guðs í stað hreyfanlegs sands og byggt á trúfesti Guðs.

Viðarhús: Guð er vernd okkar gegn öflugum öflum og því sem lífið kastar á okkur. Þó að her geti tapað fyrir stærri her, getur her í virki haldið velli gegn her sem er tvisvar eða þrisvar sinnum stærri. Ekki að Guð muni endilega taka okkur úr erfiðum aðstæðum, þó að hann geti líka gert það, heldur mun Guð leiða okkur í gegnum erfiðar aðstæður. Bæði virkið í Jerúsalem og hellirinn í Adúllam voru kölluð virki.

Frelsari: Þegar við erum í orrustunni, eða jafnvel að tapa henni, er Guð máttugur og getur frelsað okkur úr því.

Skjöldur: Sem hluti af vopnabúnaði Guðs verndar skjöldurinn okkur fyrir höggum og "brennandi örvum hins illa" (Efesarbréfið 6:16).

Horn sáluhjálpar míns (og 1 Samúelsbók 2:1): Horn eru hörð og dýr nota þau sem árásarvopn til verndar. Ljóð Hönnu í 1 Samúelsbók 2:1,10 leggur einnig áherslu á "horn".

Varnarvirki: Varnarvirki er varið svæði eða felustaður sem hópur getur leitað til til verndar. Það gæti verið tindur fjalls, eða það gæti verið falið svæði eins og ein af mörgum hellum sem Davíð gæti hafa falið sig í.

Frelsari: Ef við erum þegar sigruð, þegar seld í þrældóm, getur Guð bjargað okkur frá því. Hvort sem þrældómurinn er fíkn eða synd almennt, getur Guð bjargað börnum sínum frá því.

Við getum verið þakklát fyrir það sem Guð gerði í fortíðinni, treyst á hann í nútíðinni og treyst og vonað til hans um framtíðina. Við vitum ekki hvað framtíðin ber í skauti sér, en við vitum Hver ræður henni.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 22:5, af hverju hentar myndlíkingin um öldurnar hér?

S: Þegar þú horfir á öldurnar frá landi virðast þær reyna að fara út fyrir mörk sjávarins, og þær hætta aldrei að reyna. En þær ná því aldrei.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 22:6, Sálmi 91:3 og Sálmi 116:3, hvernig er dauðinn eins og veiðimaður sem leggur gildrur?

A: Myndin er sú að dauðinn sé að leggja banvænar gildrur sem einhver getur fallið í. Þetta geta verið líkamlegar gildrur sem leiða til líkamlegs dauða, eða fínlegri gildrur sem eyðileggja andlegt líf þitt og vitnisburð.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 22:7 mun Guð alltaf frelsa trúmenn frá þrengingum?

S: Í stuttu máli, nei, nei og já.

Nei, Davíð óttaðist um líf sitt vegna uppreisnar Absalóms. Davíð varð mjög hjartnumaður þegar hann sá börnin sín, fyrsta barn Batsebu, Amnon, og Absalóm, deyja. Davíð var í neyð sem afleiðing syndar sinnar, eins og Natan spáði í 2. Samúelsbók 12:1-14.

Nei, Davíð var í miklum vanda á flótta undan Sáúl, þó að það hafi ekki verið vegna syndar af hans hálfu.

Já, Guð var með Davíð í gegnum allt þetta og Guð bjargaði Davíð. Ekkert mun henda trúaða nema það sem Guð leyfir. Jafnvel þegar trúaðir eru pyntaðir og drepnir sem martýrar og börn þeirra eru tekin frá þeim, mun Guð vera þar, að verki í þessum erfiðu aðstæðum.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 22:8-16, af hverju og hvernig notaði Davíð öll þessi mannlíkingarhliðstæður hér?

S: Davíð vissi að þetta væri ekki bókstaflegt, en þessar myndlíkingar um bardaga og orustu höfðu mikla merkingu fyrir Davíð og fólk í Ísrael á hans tíma. Það er í lagi að hugsa um Guð sem mannveru, svo lengi sem maður gerir sér grein fyrir að Guð er mun meira en bara maður. Það er spennandi að gera sér grein fyrir að Guð er ekki síður tilbúinn að bjarga okkur og frelsa en þessar orðmyndir sýna. Þessi sterka trú á Guð til að frelsa Davíð úr aðstæðum sem annars væru vonlausar er spennandi andstæða skuldbindingarlausu, hugleysislegu kristni sem sumir iðka í dag. Ef þú þarft ekki á Guði að halda til að framkvæma áætlanir þínar, og það lítur út fyrir að allt sem þú stefnir að geti tekist án þess að Guð geri neitt, þá eru áætlanir þínar kannski alltof smáar. Láttu áætlanir þínar vera og taktu upp áætlanir Guðs fyrir þig. Sumar þeirra gætu verið þær sem þú hafðir áður, en aðrar gætu komið þér á óvart.

Hins vegar er þrumuóm Guðs hér ekki mannmynduð. Guð sendi þrumuóm gegn Filistum í 1 Samúelsbók 7:10-11.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 22:21,25 gerir Guð hluti til að umbuna fólki samkvæmt réttlæti þeirra?

S: Sýnist Guð ekki hafa talið Davíð morðingja né framhjáhaldsmann. Guð taldi Davíð iðrast, fyrirgefinn fyrrverandi morðingja og fyrrverandi framhjáhaldsmann.

Ef Davíð getur verið fyrirgefið og hreinsaður frá stórum syndum sínum, þá er von fyrir okkur. Davíð iðraðist og missti löngun sína til að syndga á þessum sviðum, og í gegnum Guð er einnig von fyrir alla sem koma til Hans.

S: Í 2 Samúelsbók 22:21-27, hvað segir þetta um verk Davíðs?

A: Þó Guð hafi verið með Davíð löngu áður en hann drap Goliat, gerðust flestar þessara hluta þá eða síðar. Davíð lýsir blessunum Guðs til sín ekki sem forsendum frelsunar heldur sem ávinningi frelsunar. Þegar þú ert orðinn frelsaður, færðu þá ávinning frelsunar, nú á jörðinni? Það er ekki víst; það fer eftir aðstæðum. Þú munt fá þær ef þú dvelur nálægt Guði og hlýðir Honum trúfastlega. En það er undir þér komið hvort þú fylgir Guðs leiðsögn í lífi þínu eða ekki. Davíð, sem trúmaður, þurfti samt að kalla á Guð í 2. Samúelsbók 22:7; svo gerum við líka.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 22:22-23, af hverju sagði Davíð að hann hefði ekki snúið sér frá Guði, þar sem hann gerði það samt?

S: Tveir punktar til að íhuga í svari.

Davíð yfirgaf Guð aldrei í þeim skilningi að hann trúði ætíð á Guð og vildi þjóna Honum.

Davíð féll frá Guði í framhjáhaldi sínu með Batsebu og morði á Úría, en hann iðraðist og sneri aftur. Guð fyrirgaf honum og þótt Davíð hafi ekki sloppið undan aga og afleiðingum, taldi Guð hann réttlátan og eins og hann hefði ekki syndgað. Á svipaðan hátt, þegar trúaður dettur frá Guði og iðrast síðar, er honum eða henni algjörlega fyrirgefið. Hins vegar geta enn verið agaviðurlög og afleiðingar.

Við ættum að læra hina dýru lexíu af mistökum Davíðs um hversu mikið illt konungur og þjónn Guðs getur gert þegar hann er ekki í sambandi við Guð. Davíð var kannski ekki hrokafullur, en hann var þó nógu stoltur til að halda að reglur Guðs giltu ekki lengur um hann.

Davíð var trúr Guði, nema einu sinni sem hann var svikari. Á síðari hluta lífs síns, þegar flestir menn risu upp gegn Davíð með Absalóm, eftir að Absalóm var drepinn og menn snéru aftur til að hafa Davíð sem konung, gat Davíð líka litið til margra þeirra sem umkringdu hann og lénsmenn hans og áttað sig á því að þeir höfðu allir einu sinni verið svikari við hann líka.

S: Í 2 Samúelsbók 22:26-27, hvers vegna sýnir Guð sig bæði miskunnsamann og snjallan?

A: Guð er bæði miskunnsamur og snjall. Guð er miskunnsamur við þá sem iðrast og koma til Hans. Við aðra fangar Guð hina vitru í eigin snjallmennsku, eins og Jób 5:13; Lúk. 20:23; 1 Kor. 3:19 og 2 Kor. 12:16 sýna. Við eigum að vera "klókir eins og ormar og saklausir eins og dúfur", eins og segir í Matteusi 10:16.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 22:28, af hverju vill Guð steypa hrokafulla?

S: Við sjáum tvær ástæður.

1. Hroki mannsins er synd (1. Jóhannesarbréf 2:16), og Guð hatar synd. En af hverju beinir Guð sér sérstaklega að hroka hér, en ekki öðrum syndum?

2. Hroki er ekki svo mikið einstök gjörð, heldur langvarandi viðhorf sem heldur fólki frá Guði. Guð er miskunnsamur þegar hann tekur hroka manna burt, því hroki getur hindrað fólk í að treysta á Guð, eins og Orðskvæði 30:8-9 sýna.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 22:38-43, er þetta viðeigandi viðhorf fyrir trúaða á tímum Nýja testamentisins?

S: Á persónulegum nótum, nei, en á andlegum nótum, já. Davíð notaði nánast hvert einasta orð sem hann gat í hebresku til að lýsa eyðileggingu óvina sinna. Við eigum að vera jafn harðvítug gagnvart óvinum okkar; en óvinir okkar eru ekki menn. Óvinir okkar eru synd, í okkur sjálfum og hjá öðrum, og ill öfl. Varðandi menn skipaði Jesús okkur að elska óvini okkar og biðja fyrir (ekki gegn) þeim sem ofsækja okkur.

S: Í 2 Samúelsbók 22:45 og Sálmi 18:44, hvaða röð skuli vera á orðunum?

A: Báðir versin innihalda nákvæmlega sömu tvær setningar, nema röðin er öfug. Hins vegar er í hebreskri ljóðlist oft beitt samhverfu og kírasmum. Þó að mögulegt sé að Davíð hafi haft tvær mismunandi útgáfur af þessum lofsálmi, er líklegra að þær séu þær sömu og að röðin í Sálmi 18:44 sé rétt.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 22:51, hvernig eigum við að syngja sigurljóð okkar (eða ekki)?

A: Við ættum líka að syngja sigurljóð lífs okkar á hverjum degi. Það skiptir ekki máli hversu vel við syngjum, og jafnvel þótt einhver sé málhaltur getur hann samt sungið sigurljóð sitt alveg jafn vel. Við syngjum sigurljóð okkar með því hvernig við tjáum kærleika okkar til Guðs með því að vera nálægt Honum, elska Hann og hlýða Honum. Sem trúendur á Drottni hefur Guð gefið okkur kraft í gegnum Heilagan Anda til að vera sigurvegarar, sigra synd, vonbrigði, ótta og illsku í lífi okkar. Við berstum einnig gegn og sigrum illu öflin þegar við deilum fagnaðarerindinu, leiðum fólk til Drottins, gerum það að lærisveinum og verndum hjörðina.

Hvernig gengur söngurinn hjá þér?

S: Í 2 Samúelsbók 23:1-7, hvað er áhugavert við þessa vers?

S: Þessar verslínur mynda sérstaka tegund jafnvægis í hebreskri ljóðlist sem kallast kíasm.

2 Sam 23:1b-e Davíð talar um sjálfan sig sem "hann"

— 2 Sam 23:2-3ab Davíð talar um sig sem "ég"

— — 2 Sam 23:3cd-4 Drottinn talar

— 2 Sam 23:5 Davíð talar um sig sem "ég"

2 Sam 23:6-7 Davíð talar um illa menn sem "þeir"

Auk þess talaði Davíð einnig um sig í þriðju persónu í 2 Samúelsbók 7:20.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 23:1–7, hversu ólíkt hefði líf Davíðs verið ef hann hefði aldrei verið smurður konungur eða aldrei drepið Gólíat?

Svar: Davíð undrar sig á þeirri stefnu sem Guð leiddi líf hans í og hvernig Guð var með honum í gegnum árin. Davíð var trúr, guðhræddur hirðisdrengur. Hann fylgdi Guði, en á "minni áhrifaleið". Eftir að hann var gerður konungur þjónaði Davíð á mjög áhrifamikilli og valdamikilli leið. Góðu verk hans voru stórbrotin og hann var mikill vitni Guðs meðal lýðsins. En mistök Davíðs voru einnig stórbrotin; og margir misstu virðingu fyrir Davíð eftir að hann tók konu Úría og lét drepa Úría. Guð kannski vill ekki að sumir þjónar hans séu í stöðum með mikil áhrif, því syndir þeirra og gallar myndu valda of miklum vandræðum. Vinnið með Heilögum Anda til að reyna að útrýma úr lífi ykkar öllu því sem gæti gert ykkur óhæf til að Guð geti notað ykkur meira.

Dagvíð vissi að menn gætu litið til baka á líf hans og séð mann sem var gölluður og hafði gert stór mistök. En Guð gat litið til baka á mann sem iðraðist ætíð og sneri aftur til sín.

Sp.: Í 2. Samúelsbók 23:8-39, hvernig stendur á því að þetta voru "Þrír" og "Þrjátíu" Davíðs þegar þeir voru í raun 37?

S: Þetta er ekki talningarvilla, því í 2 Samúelsbók 23:39 segir sérstaklega að þeir hafi verið 37. Þrítugir gætu hafa verið heiti yfir valinn hóp heiðraðra hermanna Davíðs, en þegar einn féll í orrustu var annar tekinn inn í hópinn, til dæmis Asahel í 2 Samúelsbók 23:24 og Úría í 2 Samúelsbók 23:39. Á svipaðan hátt síðar meir höfðu Persar 10.000 "ódauðlega", fótgönguliða sem virtust ódauðlegir því þeir virtust örvarónæmir þegar þeir gengu til orrustu klæddir léttum tunikum. Tunikurnar falið brynjuna undir þeim. Þegar einn ódauðlegur var drepinn var annar valinn til að taka við af honum.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 23:8-39 hver vantar áberandi á þessum lista og af hverju?

Svar: Jóab var fjarverandi; og það viljandi. Abísai var á listanum í 2. Samúelsbók 23:18 og Asahel var á listanum í 2. Samúelsbók 23:24, og báðir voru sérstaklega nefndir bræður Jóabs, sem undirstrikar enn frekar að Jóab var ekki þar. Jafnvel Elíam, sonur Ahítófel, ráðgjafa Absalóms, er á listanum. En Jóab sjálfur, þótt hann hefði einnig gert mörg máttug verk, var ekki heiðraður með því að vera á þessum lista. Jóab óhlýddi Davíð beint með því að drepa Abner, síðan son Davíðs, Absalóm, og síðar sviksamlega drepa Amasa. Jóab setti gott úrslit ofar heiðarlegri leið til að ná því fram, svo það er við hæfi að hann hafi ekki verið heiðraður hér.

Q: Í 2 Samúelsbók 23:8-39, er gott að heiðra trúmenn sem hafa þjónað vel eða ekki?

A: Maður gæti haldið því fram að það sé gott að hvetja þá og hvetja aðra til að feta í fótspor þeirra. Á hinn bóginn gæti maður haldið því fram að það gæti gefið þeim freistinguna til að verða hrokafullir; og þeir ættu allavega ekki að gera það fyrir heiðurinn. Svo látið alla vera sem mest nafnlausa. Hins vegar, þótt rök séu fyrir báðum hliðum, svarar Guð þessari spurningu í Filippíbréfinu 2:29, þar sem Páll segir Filippíusókninni að heiðra menn eins og Epafrodítus, sem næstum dó úr veikindum í þjónustu Guðs. Postuli Jóhannes heiðraði einnig Demetríus í 3. Jóhannesbréfi 12.

Spurning: Í 2 Samúel 23:8 drap Táchmonítinn 800 menn, eða drap Háchmonítinn 300 menn í 1 Króníkubók 11:11?

S: Þessi eina stafsbreyting í nafninu er líklega afritunarvilla. Þó að villan geti verið annaðhvort í 2. Samúelsbók eða 1. Króníkubók, er líklegra að hún sé í 2. Samúelsbók, þar sem hún inniheldur flestar afritunarvillur allra bóka í Gamla testamentinu. Í Bible Knowledge Commentary: Gamla testamentið, bls. 604, segir að í hebresku líti 300 og 800 svipað út.

S: Í 2 Samúelsbók 23:11, voru Ísraelsmenn frelsaðir á linsubaunajarði, eða á hafrajarði eins og segir í 1 Króníkubók 11:13?

S: Það eru tvær möguleikar.

1. Það gæti hafa verið um tvö ólík atvik að ræða.

2. Líklegt er að aðeins ein atburðarás hafi átt sér stað og að hér sé um afritunarvilla að ræða. Samkvæmt When Critics Ask bls. 177 eru hebresku orðin fyrir bygg og linsubaunir mjög lík.

S: Í 2 Samúelsbók 23:16, af hverju hellti Davíð vatninu út?

S: Davíð vildi sýna fram á að hann meti fórnir hermanna sinna hærra en að slökkva eigin þorsta. Þetta er einkenni leiðtoga sem hlýtur virðingu og tryggð. Árin síðar, þegar Alexander mikli leiddi her sinn um Íran í dag, gerði hann hið sama.

S: Í 2 Samúelsbók 23:20, hverjir voru tveir "hetjur Móabs"?

Svar: Hebreska orðið er ariel, sem í sumum þýðingum er þýtt sem "ljónlíkir menn". Arabar og Persar kölluðu hugrökka vígamaður "Ariel", eða ljón Guðs.

S: Í 2 Samúelsbók 23:25-32, hafa fornleifafræðingar fundið nokkur af þessum nöfnum?

A: Já, þó að þetta hafi líklega verið aðrir einstaklingar með sama nafn. Nöfnin Helez í 2 Samúelsbók 23:26 og Eliahba (sem þýðir "Guð hylur [nyrlinginn]") í 2 Samúelsbók 23:32 fundust á hebreskum bullae samkvæmt Avigad, Hebrew Bullae bls. 53, 57.

S: Í 2 Samúelsbók 23:39, af hverju er Uría Hetítinn nefndur hér, þar sem Uría var drepinn í 2 Samúelsbók 11:17,24?

A: Þetta er listi yfir alla þá sem höfðu verið herforingjar Davíðs, ekki aðeins þá sem enn voru á lífi.

S: Í 2 Samúelsbók 24:1, hvenær var þessi manntal tekið?

S: 2. Samúelsbók segir það ekki, og sumir kaflar hennar eru ekki í tímaröð. Hins vegar bendir 1. Króníkubók 21 til þess að manntalið hafi farið fram mjög seint á valdatíð Davíðs, rétt áður en hann gaf Sólómoni fyrirmæli um byggingu musterisins.

Q: Í 2 Samúelsbók 24:1, hversu stórt var ríki Davíðs á sínum stærsta tíma?

S: Það var um 30.000 ferkílómetrar, eða um það bil stærð ríkisins Maine í Bandaríkjunum. Það var minna en Egyptaland, Hetítaríki, Assýríuveldi og Babýloníuveldi á fyrri og síðar tímum. Á dögum Davíðs voru þessi lönd hins vegar öll hernaðarlega veik eða sundruð.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 24:1, af hverju var Guð reiður við Ísrael vegna manntalsins þar sem hermenn voru taldir?

S: Ritningin segir ekki af hverju Guð var reiður; en það er mjög líklegt vegna tilhneigingar til hroka og sjálfsdýrkunar. Fyrir aðeins einni kynslóð voru Ísraelsmenn lauslegur samansafn ættbálka sem Filistímenn höfðu lagt undir sig. Nú voru þeir, um skamman tíma, ein af öflugustu völdum í Mið-Austurlöndum austan við Egyptaland. Eins og 2 Samúel 22:28 sýnir vill Guð steypa hrokafullum niður. Manntalningin hér gæti verið vísbending um að þeir hafi verið hrokafullir gagnvart sjálfum sér, fjölda sínum og hernaðarvaldi.

Athugið að manntal var notað í fornum tíma til herþjónustu og skatta. Einnig bendir Larry Richards í 735 Baffling Bible Questions Answered, bls. 117, á að þjóðarleiðtogi geti ekki tekið ákvarðanir sem ekki hafa áhrif á þjóð sína.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 24:1, af hverju hvatti Guð Davíð til að telja Ísrael?

Svar: 2. Samúelsbók 24:1 segir að Guð hafi verið reiður Davíði og Ísrael, líklega vegna stolts þeirra yfir hernaðarárangri sínum. Þess vegna, til hagsbóta fyrir Ísrael, vildi Guð auðmýkja þá. Hvaða leiðir notaði Guð? Guð lét sérstaklega Satan freista Davíðs til að telja Ísrael, þrátt fyrir að menn eins og Jóab gerðu sér grein fyrir að þetta var rangt (2. Samúelsbók 24:3; 1. Króníkubók 21:3-4), sem var gert af hroka en ekki af trú. Eftir að Davíð féll fyrir freistingunni gaf Guð honum val um refsingu: hungursneyð, plágu eða flótta undan óvinum sínum (1. Króníkubók 21:12). Við sjáum að það hefði ekki verið mjög hjálplegt fyrir Guð að refsa þeim fyrir hroka sinn ef þeir hefðu ekki haft hugmynd um hvað þeir væru refsaðir fyrir. Aðgerð Davíðs, sem var sennilega táknræn fyrir þjóðlega sjálfstraust margra Ísraelsmanna, sýndi öllum hvað refsingin var fyrir.

Í dag geta kristnir menn, sem hlýða Guði, stundum samt syndgað með því að vera stoltir af sjálfum sér í stað þakklætis fyrir miskunn og náð Guðs. Við eigum ekkert gott, enga hæfileika né neinn hæfileika, nema það sem Guð hefur gefið okkur.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 24:1 hvatti Guð Davíð til að telja Ísrael í manntali, eða hvatti Satan Davíð, eins og segir í 1 Króníkubók 21:1?

S: Bæði eru rétt. Satan var bein orsök, og Guð leyfði Satan að freista Davíðs á þennan hátt til að sýna fram á hroka Davíðs og þjóðarinnar. Guð hefði getað sagt Davíð frá því að hefja þetta; en Guð gerði það ekki; Hann var að prófa hvað Davíð myndi gera. Davíð bað greinilega ekki til að biðja Guð um leiðsögn.

Sumir halda að þegar maður verður kristinn geti djöflar ekki haft áhrif á mann lengur. Það er ekki rétt. Djöflar geta ekki tekið yfir trúaða, en þeir geta enn freistað þeirra og kúgað þá. – Spyrðu bara Jób.

Hebreska orðið fyrir "hreyfa" í báðum versunum er það sama. Guð og Satan unnu hér í samvinnu. Til að skilja þetta þarf að skilja kenninguna um samhliðaáhrif. Fyrst munum við ræða kenninguna almennt og síðan hvernig hún á við í þessu tilviki.

Fimm atriði samverkunarfræðinnar

1. Guð vefur allt saman sem hluta af áætlun sinni (Efesarbréfið 1:11; Orðskvæðin 16:4).

2. Sumt, eins og syndugar gjörðir, óskar Guð ekki eftir. (Jeremía 7:31; 19:5; Matteus 23:37).

3. Jafnvel hið illa sem menn skipuleggja og gera leyfir Guð oft ekki aðeins, heldur ætlar hann jafnvel að láta það þjóna til góðs (1. Mósebók 50:18-20; Rómverjabréfið 8:28) og til dýrðar sinnar (Rómverjabréfið 9:17-18).

4. Enn fremur hefur Guð jafnvel virkt hlutverk í að gera mönnum kleift að fremja hið illa sem þeir vilja gera. Til dæmis, þegar einhver óhlýðir Guði viljandi og herðir hjarta sitt, herðir Guð stundum hjarta hans enn frekar, eins og hann gerði við Faraó (2. Mósebók 7:13; 8:19; 9:7, 9:34-35; 10:20,27; 14:8).

5. Guð gerir aldrei illt né freistar fólks (Jakobsbréf 1:13), en hann notar ýmis tæki, jafnvel Satan sjálfan, til að ná sínum tilgangi (2. Króníkubók 18:18-22).

Í 2. Samúelsbók 24:1 og 1. Króníkubók 21:1 ákvað Guð að láta Davíð og Ísraelsmenn afhjúpa hroka sinn svo að Guð gæti tekist á við hann. Guð bar að lokum ábyrgð á að "hreyfa" Davíð til að telja Ísrael, með því að fela Satan beina ábyrgð á að hreyfa Davíð. Þar sem Guð stýrir öllu samkvæmt áætlun sinni, eins og einn kristinn maður orðaði það, er Satan að lokum aðeins óviljugur þjónn Hinn hæsta Guðs.

Að lokum, ef þér líkar ekki sú staðreynd að Guð noti öll ráð, ekki einungis góð, til að ná markmiðum sínum, þá getið þið kvartað til Guðs. Tilgangur þessarar umræðu er ekki að segja til um hvernig Guð "ætti að haga sér" í okkar eigin huga. Heldur er það að leggja stuttlega fram það sem Guð hefur kosið að sýna okkur um sjálfan sig í orði sínu.

Sp.: Í 2 Samúelsbók 24:1-10 virtist Davíð ekki gera sér grein fyrir því að hann hafði syndgað og gefið eftir fyrir hroka sínum áður en hann kláraði manntalið í vers 10, þrátt fyrir að Jóbab hafi varað hann við fyrirfram. Hvernig getur fólk gert hluti af hroka eða yfirdrambs og samt verið algerlega ómeðvitað um að það sé að gera það?

S: Það kemur niður á einu orði: rökstuðningi. Davíð gat auðveldlega réttlætt þörfina fyrir manntal, bæði til skattlagningar og til að fá jafn hlutfall vígamaður­a frá hverjum stað. Auðvitað var þetta friðartími, svo engin stríð voru þá í gangi. Þetta var velmegunartími, með öðrum þjóðum sem greiddu skatt; svo af hverju þurfti Davíð að leggja aukinn skatt á lýðinn?

En sú staðreynd að hægt væri að færa góð rök fyrir þessu dregur ekki úr þeirri staðreynd að það gæti fóðrað stolt hans. Mundu alltaf að, án Guðs, er hjarta okkar eðlislægt vont og yfirleitt stolt. Þegar við finnum fyrir þeim ánægjulega "spennutoppi" sem stolt okkar fær þegar því er sinnt, skulum við íhuga hvort við getum forðast að gera það alfarið.

Munið að æðsta ósk okkar er að vera barn og þjónn Guðs og dýrka hann á himnum að eilífu. Við ættum ætíð að óska þess að allur dýrð gangi til hans en ekki til okkar sjálfra.

S: Í 2 Samúelsbók 24:9 var niðurstaða manntalsins 800.000 í Ísrael og 500.000 í Júda, eða var hún 1.100.000 í Ísrael og 470.000 í Júda eins og segir í 1 Króníkubók 21:5-6?

S: Það eru tvö mismunandi svör, og hvorugt getur verið rétt.

Ritvilluritari: Ein verslun gæti innihaldið ritvillu.

Báðar tölur eru réttar: Aftur á móti eru báðar réttar, því samanlagðar tölur vísa til mismunandi hópa. Tölurnar í 1 Króníkubók 21:5-6 innihalda ekki Levíta og Benjamíníta. Tölurnar í 2 Sámúelsbók 24:9 gætu einnig innifalið 288.000 í föstu hernum sem nefndur er í 1 Króníkubók 27:1-15 og 12.000 í Jerúsalem og vagnaborgunum (2 Króníkubók 1:14). Einnig nefnir 2. Sámúelsbók 6:1 30.000 valda menn. Ein lausn er sú að 1.100.000 - 288.000 - 12.000 = 800.000, og 500.000 - 30.000 = 470.000.

Spurning: Í 2. Samúelsbók 24:10-12, af hverju drap Guð Ísraelsmenn fyrir synd Davíðs í stað þess að drepa Davíð?

Svar: Davíð virtist velta fyrir sér sama í 2 Samúelsbók 24:17. Þó ritningin segi það ekki, eru nokkrar mögulegar ástæður sem má sameina.

Dávíð þurfti enn að læra afleiðingar hroka síns gagnvart jarðneskri völdum sínum, þótt hann hefði þegar iðrast.

Fólkið hafði svipaðan hroka og það þurfti einnig að læra.

Komandi kynslóðir myndu fá tækifæri til að læra af þessu hversu alvarlegur Guð lítur á synd hroka.

Kannski voru sumir hermenn Davíðs í raun englar í dulargervi, og Satan vildi láta telja þá til að annaðhvort afhjúpa að þeir væru ekki venjulegir menn eða neyða Guð til að útrýma þeim. Guð útrýmdi þeim með því að láta þá "dauða" í plágunni.

Auk þess varir faraldur sjúkdóms á svæði aldrei einungis í þrjá daga ef um hreinan náttúrulegan heimsfaraldur er að ræða.

Kennslustund sem við getum dregið af þessu er sú að Guð getur refsað eins og honum sýnist og þarf ekki að útskýra fyrir okkur hvers vegna hann kaus eina refsingu fram yfir aðra.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 24:13, voru sjö ára hungursneyð eða þriggja ára hungursneyð samkvæmt 1 Króníkubók 21?

S: Það eru tvær mögulegar svör.

Guð mildi sig: Í fyrsta lagi sagði Guð aldrei að hungur yrði í sjö ár. Þess í stað spurði Guð Davíð fyrst um valkostinn um sjö ára hungur. Síðar bauð Guð Davíð valkostinn um að stytta það í þrjú ár.

Ritvilla: Líklegra svar er að um ritvillu sé að ræða. Í sumum handritum stendur þrjú ár í 2 Samúelsbók 24:13. Biblían í sænsku bútuninni (BSB) fylgir hér Septúagínta og ber að "þrjú ár", en bendir í fótnótu á að hebreska textinn segi sjö.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 24:14, af hverju myndi Davíð kjósa að falla í hendur Guðs, þar sem í Hebreum 10:31 stendur að það sé mjög ógnvekjandi?

S: Davíð, trúmaður, kaus plágu Guðs fremur en sverð eða hungursneyð. Hebreum 10:31 fjallar um aðra aðstöðu, endanlega dóm, og það mun vera mjög ógnvekjandi fyrir vantrúaða.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 24:16, hvernig iðraðist Guð?

S: Opinberuð vilji Guðs gagnvart okkur getur litið öðruvísi út þegar við breytumst og iðrumst. Sjá umfjöllun um 1. Mósebók 6:6 og 1. Mósebók 20:3-6 fyrir svarið.

Spurning: Í 2 Samúelsbók 24:16-17, var tortíming englinn sýnilegur?

S: 2. Samúelsbók 24:17 segir sérstaklega að Davíð hafi séð engil Drottins á kornvöll Araúna. Hins vegar, í 2. Samúelsbók 24:20 sá Araúna Davíð og embættismenn hans og spurði, undrandi, hvers vegna þeir kæmu á kornvöll hans. Því hlýtur Araúna ekki að hafa getað séð engil Drottins. Í ritningunni er ekki sagt hver annar gat séð englinn Drottins eða ekki.

S: Í 2 Samúelsbók 24:24, greiðði Davíð Araúna 50 sikla silfurs fyrir naut og sláttuvöllinn, eða greiddi Davíð Araúna 600 sikla gulls fyrir allt svæðið?

S: Báðar fullyrðingarnar eru réttar. 600 gullseklarnir voru fyrir eignina (án nautanna og slegjugarðsins), en 50 silfurseklarnir voru fyrir nautana og slegjugarðinn. Alfræðirit um erfiðleika í Biblíunni, bls. 190, bendir á að slætta var yfirleitt ekki stórt og að slætti og nautunum hefði ekki verið metið til verðmæta umfram 50 silfurskækli. Að auki var gullskækill metinn um tólf sinnum hærra en silfurskækill.

Spurning: Hvaða vers úr 2. Samúelsbók eru í Dauðahafsritunum?

S: Alls eru varðveitt í Dauðahafsritunum eftirfarandi 294 vers af 695 versum í 2. Samúelsbók (42,3%).

2 Sam 2:5-16,25-27,29-32; 3:1-8,23-29; 4:1-4,9-12; 5:1-16 (án 5:4-5); 6:2-9,12-18; 7:23-29; 8:2-8; 10:4-7,18-19; 11:2-12,16-20; 12:4-5,8-9,13-20,30-31; 13:1-6,13-34,36-39; 14:1-3; 7-33; 15:1-15,27-31; 16:1-2,11-13,17-18,21-23; 18:2-7,9-11; 19:7-12; 20:2-14,23-26; 21:1-2,4-6,15-18; 22:30-51; 23:1-6,7,9-12; 24:16-20.

Q: Hvaða snemma rithöfundar vísa til 2. Samúelsbókar?

S: Hér eru fyrir-níkeverskir rithöfundar sem vísa til eða gefa í skyn vers úr 2. Samúelsbók. 1. og 2. Samúelsbók voru kallaðar 1. og 2. Konungabók.

Justin Martýr (um 138–165 e.Kr.) vitnar í 2 Samúelsbók 7:14 þegar Natan talar við Davíð. Samræður við Tryphó Gyðinginn, kafli 118, bls. 258.

Meleto/Melito frá Sardis (170-177/180 e.Kr.) vísar til "Fjögurra bóka konunga" [1. og 2. Samúelsbók, 1. og 2. Konungabók] meðal bóka Gamla testamentisins í bréfi sínu til Onesimusar. Um páska bls. 72. Varðveitt í kirkjusögu Eúsebíusar, bók 4, kafli 26.

Írenæus frá Lióni (182-188 e.Kr.) vitnar í 2 Samúelsbók 11:27 og 12:1. Írenæus, Á móti villutrú, bók 4, kafli 27, bls. 498.

Tertullían (198-220 e.Kr.) vísar til 2. Samúelsbókar 11 og 12 um Úría. Um hófstillingu k.6 bls.79

Tertullían (198-220 e.Kr.) vísar til Natans í 2 Samúelsbók 7:22 sem "í fyrstu konungabók". Fimm bækur gegn Marcion, bók 3, kafli 20, bls. 339

Orígenes (240 e.Kr.) vísar til 2. konunga (sem væri 2. Sámúelsbók). Skýringar á Hásöngnum formáli bls. 49

Kýpríanus frá Kartagó (um 246–258 e.Kr.) fjallar um 2. Samúelsbók 7:4,5,12–16 sem 2. Konungabók. Ritgerðir Kýpríanusar, Ritgerð 12, fyrri hluti, kafli 15, bls. 511.

Laktantius (um 303–325 e.Kr.) nefnir "2. konungabók" og vísar til 2. Samúelsbókar 7:4,5,12–14,16. Guðlegar stofnanir, bók 4, kafli 13, bls. 113.

Frá Níke til Efesus (325–431 e.Kr.)

Aphrahat frá Sýrlandi (337–345 e.Kr.) vísar til 2. Samúelsbókar.

Lífs saga Antóníusar (356-362 e.Kr.) vísar til 2. Samúelsbókar.

Aþanasius (367 e.Kr.) nefnir "Fjórar konungabækur" þegar hann telur upp bækur Gamla testamentisins. Paschbréf 39, kaf. 4, bls. 552.

Synopsis Scripturae Sacrae (350-370 e.Kr.)

Efraím Sýrlendingur (350–378 e.Kr.)

Kýril frá Jerúsalem (um 349–386 e.Kr.) (Óbeint)

Ambrosius frá Mílanó (370–390 e.Kr.) vitnar í 2. Samúelsbók.

Grímla frá Nazianz (330–391 e.Kr.) vísar til 2. Samúelsbókar.

Pacían frá Barcelona (342–379/392 e.Kr.) vísar til 2. Samúelsbókar 12:15–16. Um iðrunarmenn, kafli 9.2, bls. 80

Gregory af Nyssa (um 356–397 e.Kr.) vísar til 2. Samúelsbókar.

Rufinus (374-406) Skýring á trúarjátningu postulínanna

Jerómus (373-420 e.Kr.) fjallar um bækur Gamla testamentisins. Hann fjallar sérstaklega um Fyrstu Mósebók, Seinni Mósebók, Þriðju Mósebók, Fjórðu Mósebók, Fimmtu Mósebók, Pentateukinn, Jób, Jósúa son Núns, Dómarabók, Rút, Sámúelsbækur (2 bækur), tólf smáprofetar, Hósea, Jóel, Amos, Óbaðja, Jónas, Míkah, Nahúm, Habakúk, Sefanías, Hageus, Sakarías, Malakías, Jesaja, Jeremía, Esekíel, Daníel, Ester, Esra, Nehemías. Bréf 53 kafl. 7-8 bls. 99-101.

Epiphanius frá Salamis (373-420 e.Kr.)

Jóhannes Krýsostomos (d. 407 e.Kr.) vitnar í 2 Samúelsbók 12:7-9 sem orð Guðs í prédikunum um Matteus, prédikun 75.5, bls. 455

Orosius/Hosius frá Braga (414-418 e.Kr.) vísar til 2. Samúelsbókar 15:16-17. Vörn gegn pelagíum k.2 bls.117

Þing karlungans (393–419 e.Kr.)

Sulpicius/Sulpitius Severus (363–420 e.Kr.) vísar til 2. Samúelsbókar sem Konungabókar í History bók 1, kafli 46, bls. 93

Ágústínus frá Hippo (338-430 e.Kr.) vitnar í 2 Samúelsbók 7:14,15 sem úr Bók Samúels í Borg Guðs, bók 17, kafli 9, bls. 349

Ágústínus frá Hippo (338-430 e.Kr.) vísar til 2. Samúels sem ritningar í Skýringu á sálmum bls. 412

Jóhannes Cassían (419-430 e.Kr.) (Óbeint)

Meðal villutrúarmanna og falskra bóka

pseudo-Methodius (270-311/312 e.Kr.) vísar til 2 Samúelsbókar 7:7. Ræða Símeons og Önnu k.1 bls.383

Þeódór frá Mopsuestia (392–423/429 e.Kr.)

Eftir Níkeju eru einnig til aðrir rithöfundar.

Q: Í 2 Samúel, hverjir eru sumir þýðingarmunir milli hebresku og grísku Septuaginta?

1. og 2. Samúelsbók og 1. og 2. Konungabók kallast 1., 2., 3. og 4. Konungabók í Lúxarútgáfunni. Með aðaláherslu á 23. kafla og hluta af 24. kafla er fyrsta valkosturinn masorétísku handritin en sá annar Lúxarútgáfan, nema annað sé tekið fram.

2 Sam 1:12 "Drottinn" (masóretískur texti) vs. "Júda" (Septuaginta)

2 Sam 1:18 "bók Jasars" (masóretískur texti) vs. "bók söngsins" (sjötíuþýðingin. Þetta kemur líklega frá hebreska orðinu fyrir söng hsyr í stað Jasar hysr).

2 Sam 3:18 "Hann hefur talað" (masóretískt) vs. "Því að Drottinn hefur talað" (mörg hebresk handrit, Septúaginta, siríuska þýðingin, Targúm)

2 Sam 3:3 [nafn sonar Davíðs] "Kileab" (masórítíska handritið) vs. "Dileab" (4QSam(a) og Septúaginta)

2 Sam 3:7 "Og hann [Ish-bosheth] sagði við Abner" (masorétíska handritið) vs. "Og Ish-bosheth sagði við Abner" (nokkur hebresk handrit, 4QSam(a), Septúaginta, syríanska þýðingin)

2 Sam 3:12 "boðberendur í hans stað" (masórétíska) vs. "boðberendur strax" (Symmachus, Chaldee).

2 Sam 3:12 "þar sem hann var" vs. "í Hebron"

2 Sam 3:29 "hús föður hans" (masorétíska handritið, sjöundatalsþýðingin), gegn "hús Jóbabs" (4QSam(a))

2 Sam 5:4-5 vantar í Dauðahafshandritinu 4Q51 (=4QSam(a)).

2 Sam 5:25 "Geba" (masorétíska) vs. "Gibeon" (sjötíuþýðingin, 1 Króníkubók 14:16) (Geba er landfræðilega séð ekki skiljanlegt hér.)

2 Sam 6:2 "Baale-Judah" vs. "til Ballah, það er Kir[ath-Jerim, sem tilheyrir] Júda" (4Q51)

2 Sam 6:2 "Nafnið, nafn Drottins allsherjarguðs" (masoreta) vs. "nafn Drottins allsherjarguðs" (sjötugatúlkan, Targum, Vulgata)

2 Sam 6:5 "fagna fyrir Drottni með [allskonar hljóðfærum úr] furu/greni og harpu" (masorétíska textinn) vs. "fagna með söng og harpu" (Dauðahafsritin, Septuaginta)

2 Sam 6:3-4 "Og færðu það úr húsi Abínadabs, sem var á hæðinni" endurtekur sig óvart tvisvar sinnum í masoretíska textanum.

2 Sam 7:15 "ég mun ekki víkja" (masóretískur texti) vs. "ég mun ekki taka" (sjötta þýðingin, siríski textinn, Vulgata)

2 Sam 6:16 "og það mun verða" (masórítíska textinn) vs. "og það varð" (4QSam(a) og 1 Króníkubók 15:29, sem er málfræðilega rökréttara)

2 Sam 7:16 "fyrir þér" (flest masoretísk handrit) vs. "fyrir mér" (sum masoretísk handrit, sjötugatúlkan. "Fyrir mér" hentar betur í samhengi)

2 Sam 7:21 "orð" (masoreta) vs. "þjónn" (í sumum handritum sjöundarútgáfunnar, 1 Króníkubók 17:19)

2 Sam 7:23 "Er ein þjóð" (masoreta) vs. "Er önnur þjóð" (Septuaginta) (merkingin er í meginatriðum sú sama)

2 Sam 7:23 "undur fyrir land þitt og fyrir lýð þinn, sem þú leystir undan Egyptalandi, undan þjóðum og guðum þeirra" (Masóretíska) vs. "undur með því að reka út þjóðir og guði þeirra fyrir lýð þinn, sem þú leystir undan Egyptalandi" (Sebtuaginta)

2 Sam 8:4 "tók 1700 vagnstjóra hans" (masóretíska útgáfan) vs. "tók 1000 vagna hans, 7000 vagnstjóra" (sjötta áttunda útgáfan, líklega lestur úr 4QSam(a))

2 Sam 8:8 "Betah" vs. "Tebah" (Septúaginta)

2 Sam 8:8 "Tói" vs. "Tú" (í sumum handritum LXX)

2 Sam 8:12 "Aram [Sýrland]" (masóretíska útgáfan) vs. "Edom" (sum hebresk handrit) vs. "Idumea [síðar nafn Edoms]" (Septúaginta, sýrlenskt, sum hebresk handrit)

2 Sam 8:13 "Arabar [Sýrlendingar]" (masoretískt) vs. "Edomítar" (sumar hebreskar handrit) vs. "Idumea [síðar nafn Edoms]" (Septúaginta, sýrískt, sum hebresk)

2 Sam 8:18 "Benaja sonur Jehójadasar Kereþítans og Peletítans" (masoreta) vs. "Benaja sonur Jehójadasar var yfirmaður Kereþíta og Peletíta" (sýríska, Targúm, Vulgata) (Þetta hefur augljóslega fallið út úr hebresku textanum.)

2 Sam 9:11 "át við borð mitt" (masorétíska) vs. "át við borð Davíðs" (sjötíuþýðingin, þetta er líklega rétt í samhengi)

2 Sam 10:18 "hestamenn" (Masóretíska) vs. "fótgönguliðar" (sumar handrit af LXX)

2 Sam 11:1 "boðberar" (Masóretíska) vs. "konungar" (nokkur hebresk handrit, Dauðahafshandritin)

2 Sam 11:3 [fjarverandi] (masórítískur texti, Septúaginta) vs. "Úría var brynjuberi Jóbabs" (Dauðahafsritið 4Q51 (=4QSam(a)) og Jósefus)

2 Sam 12:6 "fjórum sinnum" (masóretískur texti, Jósefus í Gyðingasögum bók 7, kafli 150, vers 3, Lúkíanískri útgáfu sjötungarmálsins, sumum Targúmum) vs. "sjö sinnum" (sjötungarmálið)

2 Sam 12:16 "á jörðinni" (masórítíska handritið) vs. "liggjandi í sekkklæðum" (LXX, LXX lúkíanískri útgáfu, einu OL-handriti og Jósefus í Gyðinga fornöld, bók 7, kafli 154, vers 4)

2 Sam 12:14 "léti óvini Drottins sýna algeran fyrirlitningu" (masórítíska útgáfan) vs. "þú hefur sýnt Drottni algeran fyrirlitningu" (fornt hebreskt ritahefð)

2 Sam 12:24 "hann kallaði" (Ketubim, Septúaginta, Vulgata) vs. "hún kallaði" (Dauðahafsritin, nokkur hebresk handrit, siríabókmál, Targúm)

2 Sam 13:3 "Jónadab" (masoretíska útgáfan, Septúaginta) vs. "Jónatan" (4QSam(a), Lucínísk útgáfa af Septúagintu)

2 Sam 13:21 [fjarverandi] (masoretíska handritið) vs. "en hann [Dávíð] vildi ekki refsa syni sínum Amnón, því hann elskaði hann, því hann var frumgetinn." (4QSam(a), Septúaginta, Jósefus, Gyðingagervingarnir, bók 7, kafli 173, vers 8.2)

2 Sam 13:34 [fjarverandi] (masoretíska handritið) vs. "Vörðurinn fór og sagði konunginum: 'Ég sé menn á vegi til Horonaim, á hlíðinni.'" (Sebtuaginta)

2 Sam 13:39 "En andi/hjarta Davíðs konungs" (Masóretískur texti, siríalski texti, Vulgata) vs. "og andi/hjarta konungsins" (Dauðahafsritin, sumir handrit LXX) vs. "sál Davíðs konungs" (Targúm)

2 Sam 13:39 "hughuggaði varðandi Amnón" (masórétískur texti, Targúm) vs. "hætti að elta Amnón" (Sjöundabókin, Vulgata)

2 Sam 14:4 "sagði/mælti" (flestir masorétískir textar) vs. "fór/kom" (sumir masorétískir textar, sumir í séptuagínta, sýrlenskur texti, Vulgata) vs. "fór inn" (sumir í séptuagínta)

2 Sam 14:27 "Tamar" (Masóretískur texti) vs. "Tamar, og hún varð kona Rehabeams sonar Sálómons, og fæddi honum son sem hét Abía." (Sebúntungamál)

2 Sam 14:30 "og hann hefur" (masórítískt) vs. "en engin var" (4QSam(c)). Þetta myndi breyta því hvort haframakið innihélt hafrar eða hvort það væri aðeins heyöxl eftir uppskeru.

2 Sam 15:7 "tuttugu" (Masóretískur texti, sumir í Septúagínta) (Þetta er ólíklegt í þessu samhengi.) vs. "fjórir" (sumir í Septúagínta, siríuski textinn, Jósefus)

2 Sam 15:8 "Drottinn" (masorétískt) vs. "Drottinn í Hebron" (sumir í LXX)

2 Sam 15:12 "samsæri" (masoretíska handritið, sjötta handritið) gegn "bandalagi" (Alexandrinus-handritið)

2 Sam 15:20 "tryggð" (masorétískt) vs. "og Drottinn sýni þér tryggð og" (sjötugatúlkan) (Þessi orð virðast hafa fallið út úr hebresku textanum)

2 Sam 15:27 "Ertu spámaður, sérðu mig? Farðu aftur" (Masóretískur texti) vs. "Sjáðu, sérðu mig? Farðu aftur" (Sebtuaginta)

2 Sam 17:28 "og steikt korn" var óvart skrifað tvisvar í masoretísku handritinu.

2 Sam 14:30 [fjarverandi] (masoretíska textinn) vs. "Ungmenni Joabs fóru til hans með rifin klæði og sögðu: 'Þjónar Absaloms kveiktu í akri.'" (4QSam(c) og Septúaginta)

2 Sam 16:12 "augun mín" (Dauðahafsritin) vs. "tár augna minna" (Targúm) vs. "þjáning mín" (Ketúbím, Sæptúaginta, siríalska, Vúlgata)

2 Sam 16:12 "misgjörð mín" vs. "angist mín" (LXX, Vulgata) (Hið hebreska er ekki skynsamlegt í samhengi hér)

2 Sam 16:14 "voru þreyttir" (masoretíska) vs. "voru þreyttir við Jórdan" (sjötíuþýðingin)

2 Sam 16:15 "allt lýðinn, Ísraelsmenn" (masoreta) vs. "allir Ísraelsmenn" (sjötíuþýðingin)

2 Sam 17:3 "líkt og endurkoma hins heila [er] maðurinn sem þú leitar að" (masóretíska) vs. "Þú leitar að lífi eins manns einungis" (sjötta þýðingin)

2 Sam 17:9 "sumir þeirra" (masórítískur texti) vs. "sumir úr liði okkar" (sjötta þýðingin)

2 Sam 17:25 "Ithra" (líklega afbrigði af Jether) (masoreta) vs. "Jether" (sjötíuþýðingin)

2 Sam 17:25 "ísraelskur maður" (Masóretíska, sumir í Septúaginta, Targúm) vs. "ísmaelítur" (sumir í Septúaginta) vs. "jezreelítur" (sumir í Septúaginta)

2 Sam 17:28 "linsubaunir og steikt korn" (Masóretíska) vs. "baunir og linsubaunir" (flest í Septúagínta og sýrískri þýðingu)

2 Sam 18:2 "sendi út herinn" (masorétískt) vs. "skipt hernum í þrjá hópa" (Septuaginta)

2 Sam 18:4 "umhyggju; því nú eru tíu þúsund eins og við" (flest masoreðskriftir) vs. "hafa umhyggju fyrir okkur. Jafnvel þótt helmingur okkar deyi, mun þeim ekki verða um það; en þú ert jafn mikils virði og tíu þúsund af okkur." (tvær hebreskar handrit, hluti af sjötta bókinni, Vulgata, Symmachus)

2 Sam 18:9 "og hann var settur" (Masórítuskriftin) vs. "og hann var skilinn eftir hangandi" (Sebúaginta, siríski textinn, Targúm)

2 Sam 18:12 má þýða sem "Absalóm, hver sem þú ert" samkvæmt NIV (flest masórítísk handrit) gegn "Absalóm, fyrir míns vegna" (fá hebrísk handrit, Septúaginta, Vulgata, siríumálið)

2 Sam 19:11 "til konungsins, til húss hans" (masoreta) vs. "til konungsins" (sjötíuþýðingin)

2 Sam 20:24 "Adóram" (masoreta) vs. "Adínóram" (í sumum handritum LXX)

2 Sam 20:26 "Jairítinn" (masóretískt) vs. "sonur Iarin" (sjötíuþýðingin, þeir notuðu oft I í stað J) vs. "Ítrítinn" (Lúkíanísk útgáfa sjötíuþýðingarinnar)

2 Sam 21:8 "Míkal" (flest masoretísk handrit og Septúaginta) vs. "Merab" (tvö hebresku handrit, sum handrit Septúagintu, syríumálið)

2 Sam 22:8a "jörð" vs. "fjöll" (Vulgata, sýrlenskur texti)

2 Sam 22:8 "undirstöður himnanna" (Masóretískur texti, Targúm) vs. "undirstöður himinsins" (Sebúaginta) vs. "undirstöður fjallanna" (Vulgata, sýrlenskur texti, Sebúaginta)

2 Sam 22:11 "birti" (flest masoretísk handrit, sjötugatúlkan) vs. "svifu" (mörg masoretísk handrit, sýríski textinn, Vulgata) vs. "mælti með krafti" (Targum)

2 Sam 22:12 "þéttir regnský" (Masóretíska) vs. "dökk regnský" (Sebtuaginta og Vulgata)

2 Sam 22:25 "samkvæmt hreinleika mínum í augum hans" (masoreta) vs. "samkvæmt hreinleika handa minna í augum hans" (sjötugatúlkun, Vulgata, Sálmur 18:24) vs. "samkvæmt hreinleika mínum fyrir orð hans" (Targúm)

2 Sam 22:2 [fjarverandi] vs. "Ég elska þig, Drottinn, styrkur minn" (sýríski textinn, Lucianic-útgáfa sjötíuþýðingarinnar og Sálmur 18:1)

2 Sam 22:33 "sem er mín sterka hvíldarstaður" (masórétíska útgáfan) vs. "vopnar mig krafti" (Dvalardalarskriftir, hluti af sjötugri þýðingu, sýrísk þýðing, Vulgata, Sálm 18:32) vs. "styrkir mig með krafti" (Targum)

2 Sam 22:33 "vegur minn fullkominn" (Dauðahafsritin, Lúxusútgáfa, Siríaksmálið, Targúm, Vulgata) vs. "vegur hans fullkominn" (Ketúbím)

2 Sam 22:36 "svör þín" (Masóretíska handritið) vs. "aðstoð þín" (Dauðahafsritin)

2 Sam 22:44 "úr deilum við lýð minn" (masórítíska handritið) vs. "úr deilum við þjóðirnar" (sjötugatúlkunin)

2 Sam 22:46 "búa sig til varnar" (masóretíska útgáfan) vs. "koma skjálfandi" (sumar útgáfur af sjöundatýðingunni, Vulgata, Sálm 18:45)

2 Sam 23:1a "Orð Davíðs" (Masóretíska) vs. "Trúr er" (Sjötíuþýðingin)

2 Sam 23:1b "sem var upplyftur á hæð" (Masóretíska) vs. "sem Guð upphækkaði / reis upp" (Dauðahafsritin, Septúaginta)

2 Sam 23:1c "og hinn sæti söngvari Ísraels" vs. "fagurleg [eru] sálmarnir Ísraels."

2 Sam 23:3 "mælti til mín" vs. "sagði mér líking"

2 Sam 23:3 "sem ræður í ótta Guðs" vs. "Hvernig munt þú styrkja ótta hins smurða"

2 Sam 23:4 "morgunn án skýja" vs. "frá ljósi þess sem Drottinn gekk framhjá"

2 Sam 23:5 "Er ekki húsið mitt slíkt?" vs. "Húsið mitt er ekki slíkt"

2 Sam 23:5 "skipulagt í öllu og öruggt." vs. "verndað á hverjum tíma"

2 Sam 23:5 "mun hann ekki láta það vaxa?" vs. "að hinn óguðlegi skuli ekki blómstra."

2 Sam 23:6 "En hinum guðlausu" vs. "Allir þessir"

2 Sam 23:6 "með" vs. "með"

2 Sam 23:7 "En sá maður sem snertir þá verður að vera vopnaður járni og spjótskafti; þeir skulu algerlega brenna upp í eldi á sínum stað." vs. "og enginn maður skal vinna meðal þeirra; og með járni og spjótskafti, og hann skal brenna þá í eldi, og þeir skulu brenna í skömm sinni."

2 Sam 23:8 "Bashebeth" (masoretískt) vs. "Ish-Bosheth" (í sumum handritum LXX)

2 Sam 23:8 "Tachmonite" vs. "Chananite"

2 Sam 23:8 "hershöfðingjarnir" (masórétíska útgáfan, Targúm) vs. "Þrímenningarnir" (sjötta útgáfan, Vulgata)

2 Sam 23:8 "þrír – hann [var nefndur] Adínó Eznítinn, vegna þess að hann drap áttahundruð [menn] í einu." vs. "þriðji hluti : Adínó Asonítinn, hann dró sverð sitt gegn áttahundruð hermönnum í einu."

2 Sam 23:9 "Elasar sonur Dódo, sonur Ahohi." vs. "Eléanar sonur frænda síns, sonur Dúdo"

2 Sam 23:10 "snúinn aftur eftir hann" vs. "hvíldist aftan við hann".

2 Sam 23:11 "söfnuðust í lið" vs. "söfnuðust til Theria"

2 Sam 23:13 "þrjátíu foringjar" vs. "þrjátíu"

2 Sam 23:13 "til uppskerunnar" vs. "til Kason"

2 Sam 23:15 "hlið?" vs. "hlið? Nú var þá lið Filistímanna í Betlehem"

2 Sam 23:18 "Þrír" (flest hebresk handrit, Septuaginta, Vulgata) vs. "Þrjátíu" (tvö hebresk handrit, siríuska þýðingin) vs. "máttugu menn" (Targum)

2 Sam 23:20 "sonur Jehojada frá Kabzeel, sonur hins volduga manns" vs. "sonur Jodae, hann var ríkur af voldugum verkum, frá Cabeseel"

2 Sam 23:20 "Aríel/ljónlíkir menn" vs. "synir Aríels" (Orðið Aríel þýðir ljón)

2 Sam 23:23 "heiðraður umfram þrjátíu" vs. "heiðursverður meðal annarra þriggja"

2 Sam 23:23 "Og Davíð setti hann yfir varðlið sitt" vs. "og Davíð gerði hann að skýrslumanni sínum."

2 Sam 23:24 "Asahel" vs. "Og þessir [eru] nöfn hinna voldugu manna Davíðs konungs. Asael"

2 Sam 23:24 "Dodo" vs. "Dudi frændi hans"

2 Sam 23:25-26 "Samma Haródítinn; Elíka Haródítinn; Helez Paltítinn; Íra sonur Íkkes Tékoítans" vs. "Saema Rúdaeinn; Selles Kelótítinn; Íras sonur Íska Thekóítans."

2 Sam 23:27 "Mebunnai" (masóretíska) vs. "Sibbekai" (í sumum handritum Lúxusútgáfunnar; 1 Króníkubók 11:29)

2 Sam 23:27 "Anathothítinn" vs. "Anótítinn, af sonum Anótítansins."

2 Sam 23:27-37, nöfn og staðir á hebresku og grísku hljóma ekki mjög líkt.

2 Sam 23:39 "Úría Hettítinn" vs. "Úrias Chettítinn"

2 Sam 24:1 "Og aftur brann reiði Drottins út gegn Ísrael og hann hvatti Davíð til að hefja herför gegn þeim" vs. "Og Drottinn lét reiði sína brenna aftur út í Ísrael og hvatti Davíð til að hefja herför gegn þeim"

2 Sam 24:2 "Joab hershöfðingi" (masoretíska) vs. "Joab og hershöfðingjarnir" (sjötíuþýðingin)

2 Sam 24:5 "tjaldaði í Aroer sunnan við" (masoreta) vs. "hafði uppi frá Aroer" (sjötíuþýðingin)

2 Sam 24:6 "til lands Tahtim-Hodshi" vs. "til lands Hetítanna" (Septúaginta)

2 Sam 24:9 "Í Ísrael 800.000 … í Júda 500.000" (bæði masoretíski textinn og Septúaginta) vs. "í Ísrael 900.000 … í Júda 400.000" (Jósefus og lúkíaníska fjölskyldan af Septúagintu)

2 Sam 24:10 "Og eftir að hann hafði talið lýðinn, sló hjarta Davíðs hann." vs. "Og hjarta Davíðs sló hann eftir að hann hafði talið lýðinn"

2 Sam 24:13 "sjö ár" (masoretíska textinn) vs. "þrjú ár" (Sebúntagúlan, 1 Króníkubók 21:12; þetta hentar betur í þessu samhengi)

2 Sam 24:17 "Ég hef gert rangt" (masóretíska útgáfan, meirihluti Septúagínta) vs. "Ég, hirðirinn, hef gert illt" (4QSam(a), Alexandríus) (1 Króníkubók 21:17 segir "Ég hef gert illt")

Bókmenntir fyrir þessa spurningu: hebreska þýðingin er úr bók Jay P. Green, Literal Translation, og þýðingin úr sjötugatalsþýðingunni er úr þýðingu Sir Lancelot C.L. Brenton á The Septuagint: Greek and English. Einnig var stuðst við The Expositor's Bible Commentary og fótnótur í Biblíunum NASB, NIV, NKJV, NRSV og JPS.

Nema annað sé tekið fram eru ritningarvitnanir teknar úr The Holy Bible, Berean Standard Bible (BSB), sem hefur verið gefið út í almannaeigu: https://berean.bible