< Pytanie biblijne dotyczące 1 Listu do Koryntian

Pytanie: Jak wyglądało miasto Korynt w 1 Kor 1:1?

Odp.: Starożytne miasto Korynt było starsze niż Abraham (2000 r. p.n.e.); Grecy zaczęli tam mieszkać dopiero około 1350 r. p.n.e. Rzymianie spalili Korynt i zabili lub zniewolili całą jego ludność w 146 r. p.n.e., po tym jak prowincja zbuntowała się przeciwko Rzymowi. Sto lat później, w 46 r. p.n.e., Juliusz Cezar ponownie założył miasto, osiedlając w nim byłych rzymskich żołnierzy i wyzwoleńców. Jednak w ciągu nieco ponad stulecia, w czasach Pawła (50 r. n.e.), Korynt stał się ogromnym miastem, będącym centrum handlu całego wschodniego regionu Morza Śródziemnego między Sycylią a Antiochią. Liczyło około 650 000 mieszkańców, z których dwie trzecie stanowili niewolnicy. Było gospodarzem Igrzysk Istmijskich, ustępujących pod względem znaczenia jedynie Igrzyskom Olimpijskim.

Korynt cieszył się złą sławą; Grecy mieli slangowe określenie na przejście do całkowicie niemoralnego życia; dosłownie oznaczało to „koryntyzować się” (termin ten po raz pierwszy ukuł Arystofanes we fragmencie 354). Platon użył terminu „dziewczyna z Koryntu” na określenie prostytutki w dziele „Republika” 404d. Część bogactwa Koryntu wynikała z działalności świątyni Afrodyty Pandemos, która każdej nocy wysyłała na ulice 1 000 prostytutek.

Jednak pośród całego tego mrocznego zła ewangelia świeciła, aby dokonać zbawienia w kościele w Koryncie. Ale nie wszystko, co dobrze się zaczyna, zawsze dobrze się kończy. Tamtiejszy kościół tolerował poważne problemy moralne i doktrynalne. Jeśli ktoś mówi, że chcemy być tacy jak pierwsi chrześcijanie, to prawda jest taka, że nie chcemy być dokładnie tacy jak Koryntianie. Jeśli jednak coś nie zapowiada się dobrze, Bóg może posłużyć się kimś takim jak Paweł, by to naprawić i uporządkować.

W latach 96–98 n.e. Klemens Rzymski napisał list do kościoła w Koryncie, w którym zasadniczo upominał ich za to, że nie wypełniali niektórych poleceń, które Paweł przekazał im prawie pięćdziesiąt lat wcześniej.

Pytanie: Czy 1 Kor 1:3 wskazuje, że Jezus jest Bogiem Ojcem, jak twierdzą niektórzy pentekostaliści wyznający doktrynę jedności?

Odp.: To prawda, że greckie słowo użyte w tym miejscu (kai) może oznaczać zarówno „i”, jak i „nawet”. Chociaż werset 3 można interpretować w obu tych znaczeniach, 1 List do Koryntian 1:4 wskazuje na rozróżnienie między Bogiem [Ojcem] a Jezusem. Więcej informacji znajdziesz w omówieniu Listu do Rzymian 1:7.

Pytanie: Jak w 1 Kor 1,8 możemy być „bez zarzutu”?

Odp.: Greckie słowo użyte w tym miejscu, anenkletous, dosłownie oznacza „wolny od oskarżenia”. Nie oznacza to, że jesteśmy bezgrzeszni i doskonali, ani że nigdy nie ma nam nic do wybaczenia, ale raczej, że w tej chwili powinniśmy żyć „wolni od oskarżenia”.

P: Dlaczego w 1 Kor 1:9 Bóg nie powołał wszystkich do wspólnoty z Jezusem Chrystusem?

Odp.: Bóg rzeczywiście oferuje zbawienie wszystkim ludziom (Tytus 2:11), ponieważ wszystkim nakazano być mu posłusznym w 2 Tesaloniczan 1:8, 1 Piotra 4:17 i Dziejach Apostolskich 2:38. Mamy głosić słowo życia (Filipian 2:16) wszystkim. Jednak Bóg postanowił stworzyć ludzi obdarzonych wolną wolą, aby mogli odrzucić Boży plan wobec siebie (Łk 7:30) i ponieść konsekwencje, za które sami są odpowiedzialni (Jer 17:4).

Pytanie: Czy 1 List do Koryntian 1:10 wskazuje, że posłuszni chrześcijanie nie powinni się dzielić z powodu niezależnego myślenia, jak nauczają Świadkowie Jehowy?

Odp.: Nie. Dwa przykłady tolerowania przez Pawła niezależnego myślenia to List do Filipian 3:15 i List do Rzymian 14:1-10. W książce „Jehovah’s Witnesses Answered Verse by Verse” (str. 92–94) wskazano, że Świadkowie Jehowy mają nakaz „unikać niezależnego myślenia… kwestionowania rad udzielanych przez widzialną organizację Bożą” oraz „walczyć z niezależnym myśleniem” (czasopismo „Strażnica” z 15 stycznia 1983 r., str. 22, 27).

Jeśli chodzi o mormonów, mormoński prorok Ezra Taft Benson, gdy był apostołem mormonów, powiedział: „Kiedy prorok przemawia, myślenie się kończy”.

Natomiast my, chrześcijanie, mamy zadawać pytania. Nawet gdy przywódca chrześcijański się myli, powinniśmy to wskazać, tak jak uczynił to Paweł w Liście do Galatów 2:11-21.

Pytanie: Skoro w 1 Liście do Koryntian 1:10-13 i 1 Liście do Koryntian 3:3-7 mowa jest o dwóch prawdziwych chrześcijanach, z których każdy ma relację z Bogiem, to dlaczego mogą oni być między sobą podzieleni?

Odp.: Nawet prawdziwi chrześcijanie, którzy mają relację z Bogiem i w których mieszka Duch Święty, wciąż grzeszą i wciąż mają grzeszną naturę. Aby zapoznać się z wyraźnym przykładem tego, przeczytaj Dzieje Apostolskie 15:36-41.

Jedna z przyczyn podziałów jest subtelnie zasugerowana w 1 Liście do Koryntian 1:1-10. Paweł wspomina o Chrystusie dziesięć razy w dziesięciu wersetach. Czy skupiamy się na kościele (który nie jest doskonały), czy na Chrystusie (który jest)?

Drugą przyczyną podziałów jest pomijanie 1 Listu do Koryntian 1:2. Pastor, starsi, diakoni lub zwykli członkowie mogą się denerwować, gdy sprawy w ICH kościele nie układają się tak, jak by tego chcieli – z tym że to nie jest ich kościół. To jest kościół Boży. Nie możemy o tym zapominać.

Podziały często pojawiają się, gdy istnieją dwie grupy, które chcą postępować w różny sposób. Jedna z nich może ostatecznie oddzielić się od drugiej. Tutaj jednak tak nie było. Istniało wiele grup, a mimo to pozostawały one razem, tworząc odrębne grupy. Kościół może składać się z różnych grup, a my, jako chrześcijanie, powinniśmy rozpoznać, do której grupy należymy, i budować mosty, aby dotrzeć do wszystkich pozostałych grup i „połączyć się” z nimi.

Jednak nawet pomimo naszych niedoskonałości Bóg i tak nadal posługuje się chrześcijanami. Ale kiedy wierzący popełnia błąd i dopuszcza się działań powodujących podziały w kościele, czy kiedykolwiek znów byś go szanował? A co, gdyby nazywał się Piotr lub Jakub? Wszyscy jesteśmy grzesznikami zbawionymi przez łaskę, a skoro sam nie jesteś bez grzechu, a Chrystus ci przebaczył, powinieneś przebaczać innym.

Aby dowiedzieć się, w jaki sposób chrześcijanie o odmiennych poglądach mogą mimo wszystko żyć w zgodzie, warto zapoznać się z historią miasta Rostock w Niemczech oraz menonitów i purytanów, którzy się tam osiedlili.

Pytanie: W 1 Kor 1,14-16 Paweł nie pamiętał dokładnie, ilu ludzi ochrzcił, czy to dowodzi, że słowa Pawła w tym miejscu nie są Pismem Świętym?

Odp.: Nie. Katolicy czasami wskazują na ten werset jako na argument obalający konserwatywny protestancki pogląd na Biblię, ale w rzeczywistości ten werset go potwierdza.

Teoria mechanicznego dyktowania inspiracji głosiłaby, że Biblia jest wyłącznie dziełem Boga i nie ma w niej żadnego ludzkiego wkładu. Możemy więc zgodzić się, że ten werset wyraźnie obala teorię mechanicznego dyktowania.

Konserwatywny pogląd na Biblię przedstawiony jest w 2 Liście Piotra 1:21: „Żadne bowiem proroctwo nie powstało z woli ludzkiej, lecz ludzie przemawiali z Bożego natchnienia, poniesieni przez Ducha Świętego”. Zatem Pismo Święte jest Słowem Bożym przekazanym przez autorów, których Bóg wybrał. Pismo Święte zawiera również element ludzki, ponieważ Bóg czuwał nad tym, co autorzy zapisali. Tak więc, choć Pismo Święte jest bezbłędne w oryginalnych rękopisach, nadal można w nim dostrzec styl Piotra, Pawła, Łukasza itp.

Ważną kwestią jest to, że nie powinniśmy mówić: „Będę traktował Pismo Święte w ten a ten sposób, ponieważ jestem…”. Powinniśmy raczej wszyscy starać się traktować Pismo Święte tak, jak ono samo się przedstawia i jak powinno być traktowane. Oto, co Piotr napisał o Pawle w 2 Liście Piotra 3:15b-16: „…tak jak nasz umiłowany brat Paweł również napisał do was z mądrością, którą dał mu Bóg. Tak pisze we wszystkich swoich listach, poruszając w nich te sprawy. Niektóre fragmenty jego listów są trudne do zrozumienia, a ludzie nieświadomi i niestali wypaczają je, podobnie jak resztę Pisma Świętego, co prowadzi do ich własnej zguby”.

Pytanie: Czy 1 Kor 1,16 i Dz 16,15 potwierdzają chrzest niemowląt poprzez ochrzczenie rodziny Stefanasza?

Odp.: Nie. W 1 Kor 16:15 cała rodzina Stefanasza nawróciła się, a niemowlęta nie mogą się nawrócić. Rodzina nie zawsze obejmuje niemowlęta. Jednak już dzieci w wieku 6 lat mogą podjąć decyzję o przyjściu do Chrystusa, a słyszałem o jednym przypadku, w którym czterolatek rozumiał, co się dzieje, i został ochrzczony jako wierzący. Usłyszałem to od tego byłego czterolatka, który obecnie jest dorosłym nauczycielem w wakacyjnej szkole biblijnej.

Mimo że prawdziwi chrześcijanie nie są zgodni co do kwestii chrztu wierzących a chrztu niemowląt, wszyscy powinni zgodzić się co do tego, że „rodziny” w 1 Liście do Koryntian 1:16 oraz w Dziejach Apostolskich 16:15 nie dowodzą ani nie obalają faktu, że praktykowano chrzest niemowląt. Zobacz także omówienie Listu do Kolosan 2:11-12.

Pytanie: Czy w 1 Kor 1,17 Paweł był przeciwny chrztowi wodnemu?

Odp.: Nie, Paweł popierał chrzest, skoro ochrzcił Krispa, Gajusza i domowników Stefanasza. Paweł miał na myśli to, że skoro niektórzy Koryntianie mylili się, twierdząc, że „należą do Pawła”, to cieszył się, że to nie on osobiście ochrzcił tak wielu z nich. We wczesnym Kościele Tertulian (198–220 r. n.e.) w dziele „De Corona”, rozdz. 3, str. 94, wyraźnie wspomina o wodzie w chrzcie wodnym.

Pytanie: Czy w 1 Kor 1,17 powinniśmy zaprzestać praktykowania chrztu wodnego, ponieważ przestał on obowiązywać, jak naucza błędna doktryna ultra-dyspensacjonalizmu?

Odp.: Nie. Zobacz odpowiedź na poprzednie pytanie. Ponadto zarówno 1) koncepcja istnienia odrębnej dyspensacji między zmartwychwstaniem Chrystusa w 33 r. n.e. a rokiem 52 n.e., jak i 2) koncepcja, że chrzest przestał istnieć, były całkowicie nieobecne we wszystkich pismach kościelnych co najmniej do połowy XV wieku. Zamiast tego Tertulian (198–220 r. n.e.) w dziele „De Corona”, rozdz. 3, str. 94, wspomina o chrzcie, wyraźnie wskazując na zanurzenie w wodzie.

Wyobraź sobie przez chwilę, że spotykasz chrześcijanina, który kocha Jezusa jako Pana, ale praktykuje wszystkie ofiary Starego Testamentu i przestrzega wszystkich staro-testamentowych przepisów żywieniowych. Co byś powiedział, gdyby ktoś ci powiedział, że to nic wielkiego? To częsta sytuacja, bo po prostu nie dotarła do niego jeszcze wiadomość o nowym porządku. Co byś na to odpowiedział?

A teraz wyobraź sobie, że idziemy do nieba, a anioł mówi nam: „Nie dotarli do was wieści o nowym porządku, który rozpoczął się około 100 r. n.e. Przez prawie 1900 lat chrześcijanie myśleli, że żyją w porządku, który w rzeczywistości trwał zaledwie 100 lat. To nic wielkiego i jest to powszechne, ponieważ Bóg przez 1900 lat zapomniał objawić to choćby jednemu wierzącemu w sposób, który by zrozumiał”. Co byś na to odpowiedział?

Więcej informacji na temat ultradyspensacjonalizmu znajdziesz w następnym pytaniu.

P: Czym jest „ultradyspensacjonalizm” w 1 Kor 1,17 i dlaczego jest on błędny?

Odp.: W praktyce istnieje wyraźna różnica między ultra-dyspensacjonalistami a dyspensacjonalistami oraz innymi chrześcijanami: ultra-dyspensacjonaliści uważają, że chrzest wodny nie powinien być obecnie praktykowany i ogólnie wierzą, że żyjemy w innej dyspensacji niż ta, w której powstał Nowy Testament. Opierając się na ich broszurze „Czy chrzest wodny powinien być praktykowany dzisiaj?”, oto (mam nadzieję) to, co uznaliby za rzetelne podsumowanie.

1. [Słusznie] twierdzą, że greckie słowo „baptisein” jest ogólnym terminem oznaczającym oczyszczenie

2. [Słusznie] stwierdzić, że chrztu wodnego w Kościele nie da się udowodnić na podstawie Starego Testamentu ani działalności Jana Chrzciciela.

3. [Słusznie] wierzyć, że Ewangelia została najpierw głoszona Żydom, a większość z nich ją odrzuciła.

4. [Błędnie] twierdzić, że chrzest wodny był ważny wyłącznie w czasach opisanych w Dziejach Apostolskich, kiedy Jezus był wciąż przedstawiany Izraelowi jako ich Mesjasz, jak to wynika z Dziejów Apostolskich 3:19-21. Zobacz także Dzieje Apostolskie 2:16-40, zwłaszcza wersety 22 i 36; Dzieje Apostolskie 3:12-36, zwłaszcza wersety 12, 25 i 26; Dzieje Apostolskie 5:29-32, zwłaszcza werset 31; Dzieje Apostolskie 2:37, 38; Dzieje Apostolskie 3:19.

5. [Błędnie] twierdzą, że chrzest nie powinien być praktykowany dzisiaj, ponieważ:

5a. Obmycia (greckie słowo „baptisein”) były częścią Prawa Mojżeszowego. (Na marginesie: nawróceni na judaizm byli chrzczeni jeszcze przed Jezusem).

5b. Chrzest był praktykowany, zanim zmieniło się Boże postępowanie wobec Izraela.

5c. Chrzest był [rzekomo] praktykowany, zanim Bóg objawił nauczanie o Kościele, około 52 r. n.e. Paweł powiedział: „Chrystus nie posłał mnie, abym chrzcił, ale abym głosił Ewangelię” (1 Kor 1:17).

5d. Dzisiaj istnieje „jeden chrzest” (Ef 4,5), a jest nim chrzest Duchem Świętym.

Istnieją trzy różne sposoby obalenia tej tezy, z których każdy sam w sobie jest wystarczający.

1. Analiza Pisma Świętego: Wszyscy muszą zgodzić się, że 1 List do Koryntian 1:13-16 został napisany w tym samym czasie co werset 17. Wersety te pokazują, że Koryntianie zostali ochrzczeni tak samo pewnie, jak to, że Chrystus umarł za nich, a Paweł głosił im Ewangelię. Skoro Paweł ochrzcił Krispa i Gajusza, to albo Paweł postąpił błędnie, albo między ich chrztem a momentem, w którym Paweł nie chrzcił już żadnych innych Koryntian, miało miejsce „zdarzenie przejściowe”, co jest mało prawdopodobne.

1 List Jana 5:7-8, zarówno w oryginalnym greckim tekście, jak i we współczesnych tłumaczeniach, wspomina o świadectwie Ducha, wody i krwi. Jeśli „Duch” to Duch Święty w wierzących, a krew to krew Jezusa, to czym innym jest „woda”, jeśli nie naszym chrztem wodnym?

1 List Piotra 3:21, napisany po 60 r. n.e., naucza o wodzie chrztu przeznaczonej dla „was”.

W Liście do Efezjan 5:26, skoro Chrystus obmył Kościół wodą, czym różni się to od chrztu wodnego?

Równie ważne jest to, że milczenie Pisma Świętego na temat nowej dyspensy, która miała nastąpić w samym środku okresu pisania Nowego Testamentu, jest ogłuszające.

Podsumowując, to, co nakazał Jezus, a co czynili Jego uczniowie i Paweł, używając wody, o której wspomniał Jan, powinno być praktykowane również dzisiaj, ponieważ Bóg nie uznał za słuszne, by w swoim Słowie wspominać o jakiejkolwiek nowej dyspensie, która była tajemnicą ukrytą przed chrześcijaństwem aż do czasów współczesnych.

2. Interpretacja Pisma Świętego: Zadziwiające jest, jak wiele dwudziestowiecznych sporów dotyczących starożytnych greckich słów pomija podstawowe pytanie: „w jaki sposób osoby posługujące się językiem greckim, kierowane przez Ducha Świętego, powszechnie rozumiały swój własny język?”. Wczesny Kościół nie interpretował żadnego wersetu w taki sposób, by nie praktykować chrztu wodnego. Justyn Męczennik (zm. męczenniczo w 165 r. n.e.) w swojej Pierwszej Apologii poświęcił cały rozdział (61) chrztowi chrześcijańskiemu. Omawia on również chrzest w swoim dialogu z Tryfonem Żydem.

W „Didache” (ok. 60–120 r. n.e.), rozdz. 7, str. 379, czytamy: „chrzcz w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, w wodzie żywej. Jeśli jednak nie masz wody żywej, chrzcz w innej wodzie; a jeśli nie możesz w zimnej, to w ciepłej. Jeśli jednak nie masz ani jednej, ani drugiej, wylej trzykrotnie wodę na głowę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.

Inni pierwsi chrześcijanie, którzy poruszali kwestię znaczenia chrztu wodnego, to:

List Ignacego do Smyrneńczyków, rozdz. 8, str. 90 (ok. 107/116 r. n.e.)

List Barnaby (ok. 70–130 r. n.e.)

2 List Klemensa (120–140 r. n.e.), tom 7, rozdz. 6, str. 519

Pasterz Hermasa (ok. 115–155 r. n.e.), księga 3, podobieństwo 9, str. 49 (domniemane).

Ireneusz, Przeciw herezjom (182–188 r. n.e.), księga 1, rozdz. 21.1, str. 345.

Klemens Aleksandryjski (193–217/220 r. n.e.)

Tertulian (198–220 r. n.e.) napisał całe dzieło zatytułowane „O chrzcie”.

Hipolit, biskup Portus (222–235/6 r. n.e.) „Przeciw herezji Noetusa”, rozdz. 14, s. 228. Zob. również „Rozprawa o Świętym Objawieniu”, rozdz. 10, s. 237

Orygenes (ok. 227–240 r. n.e.) „Komentarz do Ewangelii św. Jana”, tom 1, rozdz. 25, s. 312. Również w wielu innych miejscach.

Nowacjan (250/4–256/7 n.e.) „Traktat o Trójcy Świętej”, rozdz. 10, s. 620

Anonimowy „Traktat o ponownym chrzcie” (254–257 r. n.e.), rozdz. 7, s. 671. Zob. również rozdz. 5, s. 669–670

Cyprian z Kartaginy (ok. 246–258 r. n.e.) nauczał, że człowiek musi zostać ochrzczony w Kościele; chrzest udzielony przez heretyków nie jest uznawany za „prawomocny”. Listy Cypriana, List 70, s. 377. Również

List 71, str. 378

Firmilian (ok. 246–258 r. n.e.) w liście do Cypriana, List 74, s. 390

Novatus z Thamagudy na VII Soborze Kartagińskim (258 r. n.e.), s. 566

Dionizy z Aleksandrii (246–265 r. n.e.), List 6.1 (do biskupa Sykstusa), s. 102

Sobór w Elvirze (306/307 r. n.e.) w 21 niekwestionowanych kanonach siedem razy odnosi się do ochrzczonych mężczyzn i kobiet w kanonach 1, 2, 4, 9 i 10.

Sobór w Ancyrze (314 r. n.e.)

Sobór w Neocaesarea (ok. 315 r. n.e.)

Aleksander z Aleksandrii (313–326 r. n.e.)

Melito z Sardes

Pamphilus (309 r. n.e.) „Wykład rozdziałów Dziejów Apostolskich” O,X. tom 6, str. 167

Męczeństwo Perpetui i Felicitas (ok. 201/205 r. n.e.),

Wiktorin z Petau (męczennik, 304 r. n.e.) Komentarz do Apokalipsy od pierwszego rozdziału (16), str. 346

Metodiusz (270–311/312 r. n.e.)

Laktancjusz (ok. 303–ok. 325 r. n.e.) „Instytucje boskie”, księga 4, rozdz. 15, s. 115

Zgodnie z „Słownikiem biblijnym Wycliffe’a”, str. 441, sekta żydowska w Qumran również praktykowała chrzest przez zanurzenie.

Aby uzyskać bardzo szczegółowy obraz tego, jak pobożny, greckojęzyczny chrześcijanin postrzegał 1 List do Koryntian 1:10-17, zobacz 5 i pół stronicowe kazanie II św. Jana Chryzostoma na temat 1 Listu do Koryntian.

Podsumowując, nie twierdzi się, że którykolwiek z tych pobiblijnych nauczycieli chrześcijańskich był nieomylny. Jeśli jednak wczesny Kościół powszechnie praktykował chrzest wodny, to – mówiąc z przymrużeniem oka – być może ultra-dyspensacjonaliści powinni postulować kolejną dyspensację, w której Bóg przywrócił chrzest wodny.

3. Zastosowanie Pisma Świętego: Skoro Jezus nakazał nam czynić uczniów, chrzcić ich i uczyć ich „trzeciej rzeczy” w Ewangelii Mateusza 28:19-20, a żaden werset nie mówi wprost, że chrzest przestał obowiązywać, to konsekwencją tego byłoby, że również czynienie uczniów i nauczanie przestałyby obowiązywać.

„Trzecia rzecz”, o której mowa w Ewangelii Mateusza 28:20, polega na przestrzeganiu wszystkiego, co nakazał Jezus. Skoro Jezus nakazał im chrzcić, powinniśmy być bardzo ostrożni, odrzucając przykazanie Jezusa, gdy żaden werset Pisma Świętego tego nie stwierdza. Wreszcie, choć ktoś mógłby próbować argumentować, że fragment z Ewangelii Mateusza 28:19-20 nie odnosił się do nikogo poza jedenastoma uczniami, jest to nieprawda, ponieważ w Ewangelii Mateusza 28:20 Jezus mówi: „Oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”.

Podsumowując, jeśli twoja teologia powstrzymuje cię przed posłuszeństwem Chrystusowi, powinieneś być posłuszny Chrystusowi i zmienić swoją teologię.

Pytanie: Czym dokładnie jest „mądrość świata”, przed którą ostrzegał Paweł w 1 Kor 1:20-21?

Odp.: Można ją rozumieć jako każdą filozofię, psychologię lub światopogląd, który w sposób nierozsądny uwzględnia wyłącznie ten świat lub stawia się za wzorzec. Paweł mówił również o tym, co fałszywie nazywa się wiedzą, w 1 Liście do Tymoteusza 6:20.

Jednakże, choć Paweł krytykuje poleganie na mądrości tego świata, nie widział on żadnego problemu w zgadzaniu się z prawdziwymi twierdzeniami, które głosili również greccy filozofowie. Jak ujął to Klemens Aleksandryjski w dziele „Stromata” (193–202 r. n.e.), w księdze 1, rozdziale 14, omawiając List do Tytusa 1:12–13: „Widzicie, jak nawet prorokom greckim [Paweł] przypisuje część prawdy i nie wstydzi się, gdy , przemawiając dla budowania jednych i zawstydzania innych, posługuje się greckimi wierszami”.

Pytanie: Biorąc pod uwagę szeroki zakres dziedziny poradnictwa chrześcijańskiego, jak w świetle 1 Kor 1,20-21 odróżnić chrześcijan stosujących poradnictwo humanistyczne od tego, czym powinni zajmować się chrześcijańscy doradcy?

Odp.: To, że doradca jest chrześcijaninem, a nawet to, że stara się on również doprowadzić daną osobę do Chrystusa, nie wystarcza, by wykazać, że prowadzi on właściwe chrześcijańskie doradztwo. Zgodnie z książką Roberta McGee’ego „The Search for Significance” oraz osobistą rozmową z nim z dnia 13 czerwca 2000 r., prawdziwe chrześcijańskie doradztwo polega raczej na pytaniu, co Bóg chce osiągnąć w danej sytuacji, a następnie na byciu narzędziem do realizacji tego celu. Bóg jest najlepszym doradcą. McGee, założyciel Centrum Poradnictwa Chrześcijańskiego Rapha, twierdzi, że kluczowym czynnikiem jest to, iż jeśli dana osoba zacznie wchodzić w interakcję z Żywym Bogiem, może zaobserwować, że w bardzo krótkim czasie mogą nastąpić radykalne zmiany. Oprócz poradnictwa w swojej książce przyznaje on również, że leki odgrywają rolę w leczeniu schorzeń i zaburzeń równowagi chemicznej.

Pytanie: Dlaczego w 1 Kor 1,27-28 Bóg wybrał rzeczy głupie tego świata?

Odp.: Odpowiedź znajduje się w 1 Liście do Koryntian 1:29-31. Nikt nie będzie mógł się przed innymi chwalić, że stał się chrześcijaninem, ponieważ był mądrzejszy. Nikt nie będzie mógł się przed Bogiem chwalić, że zrozumiał dzięki swojej większej inteligencji.

Bycie „pedantycznym” oznacza zdobywanie wiedzy wyłącznie dla samej wiedzy. Musimy zbliżać się do Chrystusa oraz lepiej Mu służyć i oddawać Mu chwałę; nie chodzi tylko o zdobywanie wiedzy dla samej wiedzy. Jak powiedział ktoś kiedyś: „Nie był Żydem miłującym znaki ani Grekiem miłującym mądrość, ale chrześcijaninem miłującym Zbawiciela”. Chociaż nie każdy Grek taki był, kultura grecka miała tendencję do kładzenia nacisku na poszukiwanie mądrości. Chociaż ma to swoje dobre strony, bycie mądrością jako celem samym w sobie może paradoksalnie uniemożliwić komuś doświadczenie prawdy zawartej w tajemnicy Boga. Niektórzy ludzie mogą mieć większą skłonność do pedantyzmu niż inni.

Większa inteligencja nie daje człowiekowi większej szansy na pójście do nieba. W niektórych przypadkach intelektualna duma może powstrzymywać człowieka przed uznaniem, że jego mądrość jest bardzo mała w porównaniu z mądrością Boga. Chrześcijaństwo jest fascynujące, ponieważ jest na tyle proste, że nawet dziecko może zrozumieć wszystkie ważne rzeczy, a jednocześnie tak głębokie, że nawet najmądrzejszy człowiek nie może mieć nadziei, że pozna wszystko o nieskończonym Bogu. Przyjęcie Jezusa wiąże się z oddaniem wszystkiego, co się ma, niezależnie od tego, za jak mądrego się uważa.

Podobnie Jezus powiedział, że bogatemu trudno jest zbliżyć się do Boga (Mt 19,24; Mk 10,25; Łk 18,25). Jednak 1 List do Koryntian 1,26 nie mówi, że „żaden” z mądrych, potężnych czy szlachetnych; mówi raczej, że „niewielu”. Jak żartobliwie zauważyła pewna zamożna angielska arystokratka, uratowała ją litera „m”.

Pytanie: W 1 Kor 2,1-7, w kontekście głoszenia Ewangelii, jaka byłaby różnica między „głoszeniem słowem”, „głoszeniem mądrością” a „głoszeniem tylko Jezusa”, a w wersecie 7, jaką rolę odgrywa w tym „tajemnica”?

Odp.: Być może można to podsumować, zadając sobie pytanie, dlaczego dana osoba powinna uwierzyć. Czy powinna uwierzyć przede wszystkim z powodu mojej wspaniałej mowy i tego, że pokonałem ją w dyskusji i retoryce, czy też dlatego, że wiem tak wiele i przedstawiłem jej zbyt wiele faktów, by mogła nie uwierzyć, czy też dlatego, że Bóg działa w jej sercu i umyśle? W obu pierwszych przypadkach – czy zasadniczo powinna uwierzyć głównie ze względu na „mnie”? Taka postawa jest niebiblijna: „jeśli ma się to stać, to zależy to ode mnie”. Tylko w ostatnim przypadku „zależy to od Boga”, a ja jestem jedynie narzędziem, z wszystkimi moimi błędami. To ostatnie podejście daje większą swobodę, ponieważ nie myślisz, że ich zbawienie zależy od ciebie; zależy ono od Boga. Znika jednak wymówka, że nie możemy dzielić się ewangelią, ponieważ nie umiemy dobrze mówić lub nie znamy wszystkich odpowiedzi.

W wersecie 6 Paweł nadal dostrzega wartość w posługiwaniu się mądrością, ale nawet najlepsza mądrość nie zastąpi Boga. Żaden z nas jednak nie wie wszystkiego; Bóg nie objawił nam nawet wszystkich rzeczy, które poznamy, gdy będziemy w niebie. Tak więc niezależnie od tego, ile dana osoba wie, nasza wiara nadal pozostaje tajemnicą.

Pytanie: Czy fragment z 1 Kor 2,3 wskazuje, że Paweł miał napady padaczkowe, jak sugeruje „Przewodnik po Biblii” Asimova, str. 1047–1048?

Odp.: Nie. Asimov opiera tę tezę wyłącznie na słowach Pawła, który mówił o „posłańcu szatana, który mnie dręczy” (2 List do Koryntian 12:7), oraz na tym, że doświadczenie na drodze do Damaszku mogło być napadem. Fakt, że Paweł przyznał się w 1 Liście do Koryntian 2:3, iż był zdenerwowany, nie oznacza, że miał napady padaczkowe. Na drodze do Damaszku inni ludzie również widzieli światło i słyszeli dźwięk, choć nie rozumieli tego głosu. Nie oznacza to jednak, że wszyscy mieli napady padaczkowe. Sugestia Asimova ma w rzeczywistości charakter „edukacyjny” w tym sensie, że pokazuje nam, jak daleko posuną się sceptycy, opierając się na najsłabszych dowodach, aby zdyskredytować autorów Biblii i samą Biblię jako Słowo Boże.

Pytanie: Czy w 1 Kor 2:3 nie powinno być mowy o tym, że osoba głosząca Ewangelię powinna zawsze emanować pewnością siebie i przekonaniem?

Odp.: Niekoniecznie, jak jasno pokazuje 1 List do Koryntian 2:3,7. Paweł głosił tu z bojaźnią i drżeniem, wspominając o tajemnicy naszej wiary. W innych miejscach Paweł był pewny siebie. Jednak trwały wpływ Ewangelii nie zależy od naszej pewności siebie, elokwencji czy inteligencji, ale od działania Boga w życiu drugiej osoby.

Pytanie: Jaka jest różnica między wiarą opartą na mądrości ludzkiej a wiarą opartą na mocy Bożej, o której mowa w 1 Kor 2,5?

Odp.: Wiara w inną osobę, którą można zobaczyć, często wydaje się łatwiejsza niż wiara w Boga, którego nie widać. Wiara może sięgać tylko tak głęboko, jak głęboki jest jej przedmiot. Nie przewyższy ona wiary w osobę, jeśli opiera się wyłącznie na tej osobie. Wiara może upaść, gdy opiera się na innej osobie.

Jednak twoja wiara w nieskończonego Boga może rosnąć i się pogłębiać. Twoja wiara nie upada z powodu jednej rzekomej sprzeczności czy jednego pytania bez odpowiedzi. Wiara w Boga nie słabnie ani nie znika, gdy zawodzi zwykły śmiertelnik.

Pytanie: Czy w 1 Kor 2,6 doktryna o Bożym stworzeniu jest niezgodna z koncepcją władców tego świata, jak uważał Rudolf Bultmann?

Odp.: Nie. Jest to niezgodne jedynie z uproszczonym poglądem na Boże stworzenie. Bóg jest całkowicie suwerenny nad wszystkim i może uczynić wszystko, czego zapragnie. Nic nie stoi na przeszkodzie, by Bóg zdecydował się na pewien czas przekazać część swojej suwerenności.

Pytanie: Jak to się stało, że w 1 Kor 2,8 wszyscy władcy tego świata nie zrozumieli Chrystusa, skoro Jezus stanął przed Herodem i Piłatem?

Odp.: Już za czasów Pawła wielu rzymskich władców słyszało o Chrystusie i chrześcijanach. Jednak Paweł podkreśla, że żaden z nich nie rozpoznał Jezusa takim, jakim naprawdę był. Uzupełniające odpowiedzi można znaleźć w książce „When Critics Ask” (str. 449) oraz w pracy Haleya „Alleged Discrepancies of the Bible” (str. 358).

P: Czy w 1 Kor 2:9-10 wierzący znają przyszłe wielkie rzeczy nieba, czy też nie?

Odp.: Powiedziano nam o niektórych wspaniałych rzeczach nieba, ale nie powiedziano nam wszystkiego i jeszcze ich nie doświadczyliśmy. Jak mówi 1 List do Koryntian 13:12: „Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś ujrzymy twarzą w twarz. Teraz poznaję częściowo; wtedy zaś poznam w pełni, tak jak sam jestem w pełni poznany”.

Na marginesie, werset ten był szczególnie cenny dla chrześcijan z okresu przednicejskiego; jest to jeden z wersetów, które cytowali najczęściej. Przed rokiem 325 n.e. został on zacytowany 21 razy przez 9 autorów.

Pytanie: Dlaczego w 1 Kor 2,12-14 Paweł mówi, że człowiek cielesny nie może przyjąć tego, co pochodzi od Ducha Bożego, skoro w Liście do Rzymian 1,19-20 stwierdza, że Bóg objawił swoją prawdę wszystkim ludziom?

Odp.: List do Rzymian 1:19-20 odnosi się do objawienia ogólnego, a 1 List do Koryntian 2:14 – do wiedzy o zbawieniu.

Objawienie ogólne: List do Rzymian 1:19-20 odnosi się do prawdy o istnieniu Stwórcy, Jego niewidzialnych atrybutach, wiecznej mocy i boskiej naturze. Nie jest to wystarczająca wiedza, by zostać zbawionym, ale można by pomyśleć, że wystarczyłaby ona każdemu, by szukał poznania tego Stwórcy. Jednak tak nie jest. List do Rzymian 1:18 i 3:23 pokazują, że ludzie tłumią prawdę swoją niegodziwością, a List do Rzymian 3:9-20 szczegółowo opisuje, że nikt z własnej woli nie szuka Boga. Objawienie ogólne jest pierwszym krokiem: człowiek musi pójść dalej, aby osobiście poznać Boga. Jednak osoba, która odrzuca prawdę zawartą w objawieniu ogólnym, które posiada, podlega potępieniu. Ludzie mogą tak postępować z powodu pychy, niechęci do przyznania się do błędu lub większego zaufania do innych rzeczy.

List do Rzymian 1:19-20 stanowi część szerszego rozumowania Pawła, zgodnie z którym każdy człowiek jest winny grzechu i wszyscy potrzebujemy Zbawiciela, Jezusa.

Wiedza o zbawieniu: 1 List do Koryntian 2:14 nawiązuje do tego i mówi, że człowiek cielesny nie może pojąć tego, co pochodzi od Boga; potrzebujemy Ducha Bożego. 1 List do Koryntian 2:14 stanowi część szerszego rozważania zawartego w 1 Liście do Koryntian 2, dotyczącego zasadniczej roli Ducha w naszym zbawieniu i chrześcijańskim wzroście.

Pytanie: W 1 Kor 2:12-16, w jaki sposób posiadanie Ducha zmienia to, czego jesteśmy w stanie się nauczyć?

Odp.: Może to zmienić na co najmniej pięć różnych sposobów.

Samodyscyplina: zgłębianie Pisma Świętego i „wydobywanie” z niego złota i diamentów.

Rozróżnianie: spośród wszystkich informacji, które otrzymujemy, Bóg pomaga nam rozróżnić, co jest prawdą, a co nią nie jest.

Wizja: dostrzeganie rzeczy niewidocznych dla naszych fizycznych oczu oraz rozumienie pojęć, których nie możemy pojąć na ziemi. Wyobraź sobie rybę, która potrafiłaby choć częściowo zrozumieć, jak wygląda życie na lądzie.

Oświecenie: Podobnie jak niewidomy krytyk malarstwa czy głuchy krytyk muzyki, osoba pozbawiona Ducha Świętego ma ograniczone możliwości.

Duch Święty obdarza wierzących wiedzą i mądrością (nie są to to samo) oraz rozeznaniem, a także innymi darami.

Czasami ludzie nie są w stanie czegoś się nauczyć nie z powodu braku inteligencji, ale z powodu braku podstawowych informacji lub zbyt dużej ilości błędnych informacji.

Pytanie: Jaka jest różnica między chrześcijańskim nauczaniem „mlekiem” a nauczaniem „stałym pokarmem” w 1 Kor 3:1-2?

Odp.: Mleko nie tylko utrzymuje niemowlęta przy życiu, ale pozwala im rosnąć i stawać się większymi i grubszymi dziećmi. Potrzebują jednak bardziej skoncentrowanego pokarmu i większej ilości białka, aby dalej rosnąć . Niemowlętom nie należy podawać wołowiny, kurczaka, wieprzowiny ani innych źródeł białka; są one dla nich zbyt trudne do strawienia. Starszym niemowlętom należy jednak podawać niewielkie ilości mięsa lub białka, aby przyzwyczaić je do trawienia bardziej skoncentrowanego pokarmu.

Podobnie nowo nawróceni chrześcijanie powinni być mocno zakorzenieni w swoim zbawieniu, w tym, kim są w Chrystusie oraz w tym, jak spędzać czas z Bogiem i Jego Słowem. Nie należy jednak na tym poprzestać. Potrzebują oni również „pokarmu stałego”, czyli wiedzy o tym, jak powinno zmienić się ich życie, by upodabniało się do Chrystusa, oraz zrozumienia trudniejszych tematów, takich jak Trójca Święta, wcielenie i czasy ostateczne.

Kiedy studiujesz fragment Pisma Świętego, możesz zadać cztery pytania, aby czerpać więcej z tego pokarmu.

1) Czego to nas uczy o Bogu?

2) Czego to uczy o ludziach Bożych?

3) Czego to mnie uczy o mnie samym?

4) W jaki sposób Bóg chciałby, abym teraz postępował inaczej?

(Pytania te pochodzą z kazania Richarda Kerry'ego z 17 marca 2019 r.)

Pytanie: Dlaczego, jak wynika z 1 Kor 3,1-2, niektórzy nowi chrześcijanie wzrastają, a inni nie?

Odp.: Być może nie zdają sobie sprawy, że powinni wzrastać, albo nie dostrzegają takiej potrzeby. Jezus opowiedział przypowieść o czterech rodzajach gleby w Ewangelii Mateusza 13:1-23; Marka 4:1-20; Łukasza 8:4-15. W tej przypowieści celem nasion jest wzrost i przyniesienie plonu. Plon ten może być 100-, 60- lub 30-krotnością tego, co zostało zasiane. Jednym z głównych powodów, dla których wciąż jesteśmy na ziemi, jest przyniesienie plonu. W Księdze Jeremiasza 29:11 Bóg mówi o planach, jakie ma wobec nas. Zamiast snuć własne plany, postarajmy się realizować plan, jaki Bóg ma dla nas.

Pytanie: Jakie oczekiwania wyraża Paweł w 1 Kor 3:3?

Odp.: Paweł nie tylko nakazuje im, by nie dopuszczali się zazdrości i kłótni wśród chrześcijan. Raczej oczekiwał, że są oni na tyle dojrzałymi chrześcijanami, że wśród nich w ogóle nie będzie kłótni ani zazdrości.

Zazdrość jest jedną z podstawowych przyczyn kłótni, ale są to jednak dwie odrębne rzeczy. Zazdrość to nieprzyjemne uczucie, które pojawia się, gdy widzisz, że komuś innemu się powodzi lub odnosi sukcesy. Zazdrość wiąże się z grzechem chciwości, polegającym na tym, że pragniesz, aby to ty, a nie ta osoba, odniosła sukces. Do kłótni może dojść, gdy podejmujesz działania, aby ten sukces zdobyć dla siebie, a nie dla tej osoby.

Lekarstwem na zazdrość jest uświadomienie sobie, że wszyscy jesteśmy w tej samej drużynie; jako bracia i siostry w Chrystusie powinniśmy być „kibicami naszej rodziny”, dodając jej otuchy. Trudno jest zazdrościć komuś sukcesu, gdy modlimy się o jego powodzenie. Lekarstwem na kłótnie jest uświadomienie sobie, że relacja oparta na miłości z tą osobą jest ważniejsza niż drobne sprawy. Ograniczcie swoje spory wyłącznie do tego, co jest istotne, a w drobnych sprawach ustępujcie.

Nie możemy jednak oczekiwać, że chrześcijanie będą doskonali, ani w dawnych czasach, ani w naszych. Paweł i Barnaba mieli ostry spór dotyczący zabrania Marka na podróż misyjną, o czym mowa w Dziejach Apostolskich 15:37-39.

Pytanie: W 1 Kor 3,5 Paweł podkreśla, że słudzy Chrystusa, w tym on sam i Apollos, nie powinni być traktowani jak bożki. W jaki sposób chrześcijanie mogą dziś popełniać błąd, traktując innych jak bożki?

Odp.: Jeśli ta osoba myli się w jakiejś sprawie, a twoja wiara opiera się na niej, popełnisz ten sam błąd, zamiast samodzielnie zgłębiać Pismo Święte. Jeśli pokładasz swoją wiarę w innej osobie, czy to świadomie, czy nieświadomie, to gdy ona upadnie, twoja wiara również może upaść. Kiedy dzielisz się z innymi, czy mówisz o tym, jak wielki jest Bóg, czy też o tym, jak wielka jest ta osoba? Nawet najlepszy chrześcijanin, jakiego znasz, daleki jest od podobieństwa do Chrystusa, do którego jesteśmy powołani w tym życiu. Nie stawiaj na piedestale nikogo, kto grzeszy lub nie jest doskonały, a przecież wszyscy grzeszymy i jesteśmy niedoskonali.

Pytanie: Jakie są, zgodnie z 1 Kor 3,5, sposoby, by powstrzymać innych – zarówno chrześcijan, jak i niechrześcijan – przed stawianiem cię na piedestale?

O: Bądź otwarty i szczery – przyznaj, że nie jesteś doskonały. Upewnij się, że wskazujesz im drogę do Chrystusa, aby Go słuchali, a nie przypadkowo kierujesz uwagę na siebie. Kiedy ludzie mówią rzeczy, które stawiają cię na piedestale, poprowadź ich, by spojrzeli wyżej od ciebie i poza ciebie – ku Bogu.

P: Czy w 1 Kor 3,11 fundamentem jest Jezus, czy też, jak w Ef 2,20, fundamentem są apostołowie i prorocy?

O: Chociaż greckie słowo oznaczające fundament, „themelion”, jest takie samo w obu wersetach, to List do Efezjan 2:20 wyjaśnia dwa znaczenia słowa „fundament”. Apostołowie i prorocy są kamieniem węgielnym, który z kolei spoczywa na jedynym kamieniu węgielnym, jakim jest Jezus.

Tak jak dom zbudowany na filarach i belkach opiera się na całym fundamencie złożonym z filarów i belek, ale sam dom i belki spoczywają na filarach, tak Kościół opiera się na fundamencie apostołów i proroków, który z kolei spoczywa na kamieniu węgielnym, jakim jest Jezus.

Pytanie: Czy w 1 Kor 3:12-15 chrześcijanie będą sądzeni?

Odp.: Podczas „Sądu przed Wielkim Białym Tronem”: prawdziwi chrześcijanie nie są sądzeni; zostają uznani za sprawiedliwych, ponieważ są pokryci krwią Chrystusa. Można o tym przeczytać w Apokalipsie 20:11-15 oraz w przypowieści o owcach i kozłach w Ewangelii Mateusza 25:31-46.

Niektórzy chrześcijanie twierdzą, że te dwa wersety odnoszą się do tego samego sądu, a inni – że do odrębnych sądów. Odrębne sądy oznaczałyby, że wierzący nie są obecni podczas Sądu przed Wielkim Białym Tronem, jak podano w książce „The Complete Book of Bible Answers” (str. 276–277). R.C. Sproul w książce „Now That’s a Good Question” (str. 501–502) stwierdza, że zarówno wierzący, jak i niewierzący staną przed Sądem Ostatecznym. Niezależnie od tego, wierzący nie mają się czego obawiać w przypadku Sądu przed Wielkim Białym Tronem.

W następującym po nim „sądzie przed tronem Bema”: chrześcijanie otrzymują niebiańskie nagrody za uczynki wynikające z właściwej motywacji. Można o tym przeczytać w 1 Liście do Koryntian 3:11–15 oraz w 2 Liście do Koryntian 5:10. Chrześcijanie powszechnie nazywają to „sądem przed tronem Bema”, ponieważ w prawie greckim „tron Bema” (lub, ściślej mówiąc, ławka) był miejscem, na którym zasiadał sędzia.

Pytanie: Czy 1 List do Koryntian 3:13-15 potwierdza katolicką teorię o czyśćcu?

Odp.: Nie. Wydaje się to potwierdzać tylko wtedy, gdy ktoś myli

1) Dzieła próby a bolesne oczyszczanie wierzących

2) uczynki a przejście wierzącego przez ogień

Katolik mógłby (słusznie) odparć, że wzmianka w tym wersecie o poddaniu dzieła wierzącego ogniowi w celu sprawdzenia nie wyklucza również ognistej próby, jaką wierzący przechodzi w celu oczyszczenia. Jednakże, ponieważ jest to jedyny werset w całej Biblii, którego katolicy używają na poparcie czyśćca (z wyjątkiem 2 Księgi Machabejskiej 12:46 w katolickich apokryfach), nie ma żadnej innej podstawy dla tego pozabiblijnego wymysłu.

Ponadto 2 List Piotra 1:11 mówi, że zostaniemy „hojnie przyjęci” do królestwa wiecznego, a nie „ciepło” przyjęci. List do Hebrajczyków 10:2, 16-19; 9:14 pokazuje, że to Jezus nas oczyszcza.

Być może, jeśli wierzysz w czyściec, ten argument ad hominem skierowany do katolików może okazać się pomocny w przekonaniu cię do stanowiska przeciwnego.

1. Katolicy nauczają, że czas spędzony przez zmarłego w czyśćcu może zostać skrócony dzięki modlitwom żyjących za niego lub dzięki datkom finansowym na rzecz Kościoła. Istnieją zatem sposoby na skrócenie czasu, jaki dana osoba ma spędzić w ogniu czyśćca.

2. Katolicy nauczają, że ci, którzy noszą szczególny szat, zwany szkaplerzem, zostaną uwolnieni z czyśćca w ciągu jednego tygodnia, ponieważ Maryja odwiedza czyściec raz w tygodniu i zabiera stamtąd wszystkich, którzy go nosili. Gdyby wszystkie ich grzechy zostały oczyszczone przez ogień, nie potrzebowaliby szczególnej pomocy Maryi. Szczególna pomoc Maryi ma moc oczyszczającą. Zatem ogień czyśćca nie jest konieczny do oczyszczenia wszystkich grzechów, jeśli ktoś w Niebie posiada moc oczyszczającą zastępującą ten ogień.

3. Maryja nie jest jedyną osobą posiadającą moc oczyszczającą. Jezus „oczyszcza” nas wszystkich, zgodnie z 1 Listem św. Jana 1:7,9; Listem do Hebrajczyków 9:14,22; 10:2,16-19. Skoro Jezus już to obiecał, wszystko, co musimy zrobić, to zaufać Jego mocy oczyszczającej. Zatem poleganie na Maryi i ogniu czyśćca jest zbędne, skoro Jezus już obiecał, że wszystko to uczyni.

Pytanie: W 1 Kor 3,16-17 w jaki sposób prawdziwi chrześcijanie są świątynią Boga?

Odp.: Powierzchowna lektura wydaje się sugerować, że ciało wierzącego jest świątynią Boga. Chociaż jest to prawda, nie o tym mówi ten werset. Wszystkie zaimki występują w liczbie mnogiej (wy), a słowo „świątynia” jest w liczbie pojedynczej. Zatem, jak podkreśla „Believer’s Bible Commentary” na str. 1756, prawdziwym znaczeniem tego wersetu jest to, że wszyscy razem stanowimy jedną świątynię Boga. Więcej na ten temat można znaleźć w książce „Hard Sayings of the Bible”, str. 579–581.

Pytanie: Jakie jest co najmniej dziesięć rodzajów samooszukiwania się, nawet wśród chrześcijan, o których mowa w 1 Kor 3:18 i Listu św. Jakuba 1:26?

Odp.: Chrześcijanie i inni ludzie mogą mieć błędne wyobrażenia na temat niektórych spraw lub – co nie jest aż tak błędne – mogą po prostu mieć niewłaściwe priorytety.

Błędne poglądy

Błędne poglądy na temat prawdy: chrześcijanie nie zaprzeczają sprawom zasadniczym, takim jak narodziny z dziewicy, śmierć Jezusa za nasze grzechy, fizyczne zmartwychwstanie Jezusa itp., ponieważ gdyby to zrobili, nie byliby prawdziwymi chrześcijanami. Chrześcijanie mogą jednak mylić się co do ważnych kwestii drugorzędnych, takich jak chrzest, Wieczerza Pańska, czasy ostateczne, futurizm/preteryzm, apokryfy, doktryna „raz zbawiony – zawsze zbawiony”, podejścia ewangelizacyjne, dyspensacjonalizm/teologia przymierza, rola Żydów w Bożym planie, dary duchowe, wiek Ziemi, kreacjonizm/ewolucja teistyczna, kalwinizm/arminianizm, wiedza pośrednia Boga, nieomylność/niezawodność, wezwania do ołtarza/przebudzenia, szabat/niedziela, bycie żołnierzem, diakonisy itp.

Chrześcijanie mogą poszukiwać prawdy z błahych lub pedantycznych powodów, zamiast pragnąć głębiej doświadczać Boga i lepiej Mu służyć. Powinieneś pragnąć poznać wszystko, co Bóg chce, abyś wiedział, i powinieneś pragnąć nie wiedzieć tego, czego Bóg nie chce, abyś wiedział.

Błędne przekonania dotyczące Bożej opatrzności: Niektórzy chrześcijanie sądzą, że gdy tylko przyjdą do Chrystusa, Bóg uchroni ich przed wszelkim cierpieniem. Albo że Bóg uczyni ich bogatymi, albo że zawsze będą cieszyć się dobrym zdrowiem.

Nie musimy jednak martwić się o to, czy Bóg zapewni nam zaopatrzenie. Tak jak Bóg troszczy się nawet o lilie polne, tak samo zadba o nas zgodnie z Ewangelią Mateusza 6:28-29 i Ewangelią Łukasza 12:22-23.

Czasami wierzący zapominają, że zostali oczyszczeni z grzechów zgodnie z 2 Listem Piotra 1:9. Jesteśmy oczyszczeni i zamiast samodzielnie walczyć z grzechem, musimy pamiętać, by czerpać z Bożej mocy oczyszczającej, którą dał nam poprzez Ducha Świętego.

Oszaleni przez rozczarowanie: Jeśli kochamy Boga tak, jak powinniśmy, jesteśmy Mu posłuszni i służymy Mu, wydaje nam się, że możemy zakładać, iż odniesiemy sukces i nie spotkają nas żadne rozczarowania ani problemy. Ale dlaczego mielibyśmy tak zakładać, skoro nie było to prawdą nawet w przypadku Pawła? Paweł miał otwarte drzwi do głoszenia w Troas, jak czytamy w 2 Liście do Koryntian 2:12-13, ale odczuwał niepokój w sercu z powodu troski o Tytusa.

Złudzenia dotyczące świata: Mogą postrzegać świat jako swojego przyjaciela. Z drugiej strony mogą postrzegać świat jako coś, z czego powinni się wycofać i przed czym powinni uciekać. Nie wolno nam porzucić naszej pierwszej miłości, jak ostrzega kościół w Efezie w Objawieniu 2:4.

Złudzenia dotyczące samych siebie: Mogą mieć o sobie i swojej pracy zbyt wysokie mniemanie. Mogą wierzyć, że Bóg uważa ich za bardziej wyjątkowych niż inni, ponieważ robią więcej. Z drugiej strony mogą myśleć, że to, co robią na ziemi, nie ma wcale większego znaczenia. Mogą wierzyć, że Bóg się o nich nie troszczy. Albo mogą wierzyć, że Bóg ich nie lubi, ponieważ nie robią zbyt wiele tego, co widać. Nigdy nie jesteś zbyt wielki, by być sługą. A dopóki jesteś większy od lilii, nigdy nie jesteś zbyt mały, by Bóg otaczał cię szczególną troską.

Czasami chrześcijanin, który kiedyś wiele robił dla Boga, może „spocząć na swoich przeszłych uczynkach” i myśleć, że nie musi już tak ściśle podążać za Bogiem ani tak dobrze Mu służyć, ze względu na to, co zrobił w przeszłości. Ale czy nie powinieneś chcieć okazywać swojej miłości do Boga właśnie teraz?

Złudzenia dotyczące innych: We wszystkich sytuacjach, w których człowiek może się mylić co do samego siebie, może równie dobrze mylić się co do innych. Może zbyt wysoko cenić kogoś innego, stawiając tę osobę na piedestale. Z drugiej strony może źle myśleć o innym wierzącym, ponieważ uważa, że ten niewiele robi. Nie powinniśmy dbać o to, by być ponad innymi lub lepsi od nich; powinniśmy dbać o to, by podobać się naszemu Panu.

Złudzenia dotyczące grzechu: Ludzie mogą mieć błędne przekonanie, że „grzech sprawi, że będzie lepiej”. W perspektywie krótkoterminowej może się to wydawać prawdą, ale w dłuższej perspektywie grzech nigdy nie sprawia, że jest lepiej. Wszystko, co robisz, widzi Bóg; wiele z twoich czynów widzą również aniołowie i demony. Upewnij się, że nie robisz rzeczy, których nie chcesz, by ktoś widział. Ludzie mogą myśleć: „Grzech dotyczy tylko mnie”. Jednak grzech może wpłynąć na wszystkich, którzy o nim wiedzą, a także na innych.

Niewłaściwe priorytety

Dzieło Boże: Co masz do zrobienia, co jest ważniejsze niż służba Bogu? Jeśli zaniedbujesz służbę Bogu lub poświęcasz na nią tylko odrobinę czasu, który ci pozostał, nie oczekuj większego Bożego błogosławieństwa niż to, które otrzymali w Księdze Aggeusza 1. Bóg mógłby zabrać cię do nieba już teraz. Dlaczego więc wciąż tu jesteś? Bóg ma dla ciebie pewne zadania do wykonania.

Twoja rodzina: Dzieło Boże to nie tylko głoszenie ewangelii, pomaganie innym i wykonywanie różnych czynności. Równie ważne jest bycie kimś. Bycie dobrym mężem, żoną, matką, ojcem, synem lub córką, siostrą lub bratem, dziadkiem lub teściem wymaga świadomej, celowej i pracy. Wielu chrześcijan, aktywnych w służbie, zrujnowało swoje życie rodzinne przez zaniedbanie poświęcania czasu tym bliskim. Czy chcesz dobrze służyć Bogu? Nie służysz Mu dobrze, jeśli nie radzisz sobie dobrze również w tych sprawach.

Twoi przyjaciele: Nie powinieneś poświęcać im całego swojego czasu, ale powinieneś wyróżniać się jako przyjaciel na dwa sposoby. Możesz pomagać swoim przyjaciołom w osiągnięciu zbawienia lub w utrzymaniu się w Panu. Po drugie, możesz słuchać pobożnych przyjaciół i uczyć się od nich. Będziesz silniejszy w obliczu pokus, w tym zniechęcenia, jeśli masz pobożnych przyjaciół, z którymi dzielisz swoje życie. Wybieraj jednak przyjaciół mądrze. Przyjaciele mogą cię pociągać w dół, kusić i rozpraszać. Najlepiej jest, jeśli wraz z przyjaciółmi angażujesz się w służbę Bożą, a oni są również przyjaciółmi twojego współmałżonka i innych członków rodziny.

Rozproszenia świata: Możesz się rozpraszać nie tylko przez rzeczy złe, ale po prostu przez wszystkie próżne rzeczy tego świata. Pewien autor powiedział, że nasze społeczeństwo „rozprasza się na śmierć”. Sport, przyroda, filmy, zakupy, jedzenie poza domem i wydarzenia kulturalne nie są złe same w sobie, ale jeśli zajmują zbyt dużo twojego czasu, uniemożliwiając ci ustalenie właściwych priorytetów, to stają się dla ciebie szkodliwe.

Rozproszenia związane z grzechem: Ogromną część czasu ludzie poświęcają na oglądanie telewizji i rozrywkę, pogoń za romantycznymi związkami, upijanie się (a także na kaca po tym) oraz chciwość. Gdybyś mógł oddalić się od rodziny, opuścić wszystkich przyjaciół i znaleźć się w sytuacji, w której mógłbyś służyć Bogu tylko w ograniczonym stopniu, aby podwoić swoją pensję na rok lub dwa, czy zrobiłbyś to? Co ważniejsze, czy Bóg chciałby, abyś to zrobił?

Prawdopodobnie istnieje więcej sposobów na oszukiwanie samego siebie niż ten. W rzeczywistości przerażające jest to, jak wiele ich jest. Jeszcze bardziej przerażające jest to, że ludzie potrafią racjonalizować każdy z nich jako coś dobrego lub przynajmniej twierdzić, że „Bóg to rozumie”. Jedyną nadzieją, jaką mamy, aby uniknąć tego wszystkiego, jest pozostawanie blisko Boga w modlitwie, trwanie w Jego Słowie oraz słuchanie rad naszych pobożnych przyjaciół.

Pytanie: Dlaczego w 1 Kor 3:19 Paweł zacytował jako prawdziwe Pismo słowa Elifaza z Księgi Hioba 5:13, skoro w Księdze Hioba 42:7 Bóg stwierdził, że Elifaz nie mówił właściwie o Bogu?

Odp.: Księga Hioba 42:7 nie mówi, że każde słowo wypowiedziane przez Elifaza było błędne. Konkretnie Elifaz popełnił błąd, zakładając, że Bóg nie pozwoli, by nieszczęście spadło na tych, którzy na to nie zasługują. Jednak powszechnie uznaje się, że Elifaz miał rację, mówiąc, iż Bóg „przechwytuje mądrych w ich przebiegłości”.

Nie wiadomo, czy nauka ta została po raz pierwszy przekazana przez Elifaza, czy też Elifaz nauczył się jej od pobożnej osoby, która go uczyła, ale nie ma to znaczenia. Kluczowe kwestie są następujące:

1. Jest to prawda o Bogu.

2. Zostało to zapisane w Piśmie Świętym Starego Testamentu, które uznawali Jezus, Żydzi i wczesny Kościół.

3. Paweł po prostu stwierdził, że jest to prawda zapisana w Piśmie Świętym. Paweł miał rację.

Pytanie: W jaki sposób fragment z 1 Kor 3:21-22 stanowi „wykaz dóbr dziecka Bożego”?

Odp.: Obejmuje to nauczycieli, których potrzebujemy, wszystko, czego potrzebujemy w naszym życiu, a nawet wszystko, czego potrzebujemy, aby „dobrze umrzeć” dla Boga. Obejmuje to to, czego potrzebujemy teraz, oraz to, czego będziemy potrzebować w przyszłości. Nie obejmuje to jednak koniecznie wszystkiego, czego pragniemy.

P: Co jest niezwykłego w greckim słowie oznaczającym „sługę” w 1 Kor 4:1?

Odp.: W języku greckim istnieją cztery słowa oznaczające „sługę”:

doulos (1401) – ogólne słowo oznaczające niewolnika lub sługę. Jest to najczęściej używane słowo na określenie sługi.

diakonos (1249) – od którego pochodzi słowo „diakon”

huperetes / (liczba mnoga) hyperetas (5257) – pochodzi od słowa „wiosłować” i dosłownie oznacza niewolnika wiosłującego na galerze. Może również oznaczać zarządcę, podwładnego, sługę, urzędnika lub sługę. Pokrewne słowo hypereteo oznacza bycie podwładnym.

pais (3816) – dziecko będące niewolnikiem lub sługą.

Inne słowo, oikonomous (3623), w rzeczywistości nie oznacza niewolnika, lecz zarządcę. W 1 Liście do Koryntian 4:1 Paweł użył słowa huperetas w odniesieniu do siebie i innych współpracowników. Jest to jedyne miejsce, w którym Paweł użył tego słowa.

Pytanie: W 1 Kor 4,1-3, w odróżnieniu od zwykłego sługi, zarządcy powierza się pewne zadania i obowiązki. Jaka jest różnica w naszym życiu chrześcijańskim między byciem sługą Chrystusa a byciem zarządcą Chrystusa?

Odp.: Ogólnie rzecz biorąc, słudzy mają po prostu wykonywać to, co im się każe. Zazwyczaj są nadzorowani – czasami dlatego, że nie będą ciężko pracować, jeśli nie będą pod nadzorem, a innym razem po prostu dlatego, że zawsze trzeba ich pilnować. Zarządcy są jak Józef lub jak trzej słudzy z przypowieści o talentach. Nie są zbytnio nadzorowani; w rzeczywistości oczekuje się od nich wykazania się inicjatywą. Jednak choć nie są nadzorowani pod kątem tego, co robią, ich wyniki są dokładnie analizowane. Czy zachowali zaufanie, jakim zostali obdarzeni? Czy zabrali rzeczy, które nie były dla nich przeznaczone? Czy osiągnęli lub próbowali osiągnąć to, czego od nich wymagano?

Jesteśmy nie tylko sługami Chrystusa, ale także szafarzami Chrystusa. Nie chodzi tylko o to, czy zrobiliśmy to, czy nie zrobiliśmy tamtego. Nie chodzi tylko o to, czy kochaliśmy Boga bardzo, czy trochę. Chodzi również o to, czy wyrażaliśmy Bożą miłość w naszym życiu poprzez to, jak troszczyliśmy się o dzieci, starzejących się członków rodziny i podwładnych. Jaki wpływ wywieraliśmy na naszego współmałżonka i współpracowników?

Jeśli twój wierzący małżonek miałby otrzymać wielką nagrodę w niebie tylko dlatego, że musiał cię znosić i podążać za Chrystusem pomimo ciebie, to mamy tu prawdziwy problem!

Pytanie: Jakie są, według 1 Kor 4:3-5, niewłaściwe sposoby, w jakie chrześcijanie mogą osądzać innych lub osądzać przed wyznaczonym czasem?

Odp.: W 1 Kor 12,10 rozeznanie duchów jest darem duchowym; osądzanie innych nim nie jest. Potrafimy rozróżnić, co jest dobre, a co złe; co jest zgodne z Biblią, a co z nią sprzeczne, a także co wykracza poza Biblię (jak żucie gumy czy rozwiązywanie zadań z algebry). Chrześcijanie mogą wykluczać z kościoła grzeszników, którzy nie okazali skruchy. Jednak nieosądzanie innych i nieosądzanie spraw przed wyznaczonym czasem w rzeczywistości idą w parze. Czy dana osoba w końcu przyjdzie do Chrystusa? Czy później okaże skruchę? Bóg to wie, a nie my.

Jednym z powodów, dla których nie możemy osądzać tych spraw, jest to, że nie jesteśmy w tym dobrzy. Nie jesteśmy lepsi niż gdybyśmy w Dziejach Apostolskich 7 próbowali osądzać, co stanie się z Sałem z Tarsu, albo zaraz po starciu Dawida z Goliatem – co Dawid zrobi później.

Drugim powodem jest to, że takie postępowanie poniża drugą osobę. Inny wierzący nie jest twoim sługą; jest sługą Boga. Bóg wie, jak osądzać ludzi, a my nie, ale Bóg ma również prawo osądzać innych, a my nie. Czy niewierzący jest jednym z wybranych, którzy w końcu zostaną zbawieni, czy też jego serce nigdy się nie otworzy i jest on jednym z potępionych? Nie mamy o tym pojęcia. Jeśli więc nazywamy niewierzących potępionymi, z pychą twierdzimy, że znamy na pewno ich wieczne przeznaczenie oraz to, czy kiedykolwiek okażą skruchę, czy też nie.

Pytanie: W jaki sposób Paweł nie osądzał samego siebie w 1 Kor 4:3?

O: Paweł nie porównywał się z innymi i nie próbował zgadywać, jaką nagrodę otrzyma w Niebie. Paweł analizował jednak swoje życie, aby upewnić się, że nie zbaczał – ani nieumyślnie, ani celowo – z drogi dążenia do upodobnienia się do Chrystusa.

P: 1 Kor 4:3 – dlaczego Paweł nie osądzał siebie, skoro w 2 Kor 13:5 powiedział, że mamy badać samych siebie?

O: Są to różne greckie słowa. W 1 Kor 4,3-4 użyto słowa anakritho / anakrinun (osądzać), a w 2 Kor 13,5 użyto greckiego słowa peirazete (Konkordancja Stronga 3985), które lepiej przetłumaczyć jako „badać”.

P: W 1 Kor 4,5 pojawia się tutaj nietypowe sformułowanie: „to, co jest ukryte (krypta) w ciemności”. Jakie są różne rodzaje rzeczy ukrytych w ciemności, za które należy okazać skruchę? Jaki powinien być zakres publicznego wyznania?

Odp.: Nie powinieneś robić niczego, czego nie chciałbyś, aby widzieli Bóg, aniołowie lub inni wierzący. Zanim zgrzeszysz, zastanów się, jak zamierzasz to wyjaśnić, gdy znajdziesz się w niebie. Zakres publicznego wyznania powinien odpowiadać zakresowi wiedzy o grzechu. Wyznanie grzechu nie musi być ogłaszane tym, którzy o nim nie wiedzieli; jednak ci, którzy byli tego świadomi, powinni wiedzieć o wyznaniu i pokucie.

Jeśli chcesz być superchrześcijaninem, nie powinieneś ulegać wpływowi „nocy krypty”.

Pytanie: Co oznacza w 1 Kor 4,6; Prz 30,6 i Pwt 4,2 stwierdzenie „nie wykraczać poza to, co jest napisane”?

Odp.: Jest to powtórzenie odpowiedzi dotyczącej Księgi Przysłów 30:6.

Nie tylko głupotą, ale i grzesznym niebezpieczeństwem jest mówienie: „Bóg tak powiedział”, gdy Bóg tego nie powiedział. Dobrze jest wyrażać własną opinię lub interpretację, o ile jasne jest, że nie jest to Słowo Boże. Żydzi mieli zwyczaj wstawania, gdy czytali Słowo Boże, i siadania, gdy je wyjaśniali. W ten sposób ludzie mogli dostrzec, gdzie kończy się Słowo Boże, a zaczyna ludzka interpretacja.

Kiedy ludzie rażąco dodają coś do Słowa Bożego lub subtelnie twierdzą, że ich ludzka interpretacja jest prawdą Bożą, ludzie mogą pomyśleć, że Słowo Boże zawiodło, jeśli ludzkie słowa okażą się błędne. Nie oznacza to jedynie „nie dodawaj fałszu do tego, co napisał Bóg”, ale po prostu „nie dodawaj niczego do tego, co napisał Bóg”. Chociaż chrześcijanie nie zgadzają się co do wielu teorii (i to jest w porządku), wiele niechrześcijańskich podziałów wynika z tego, że ludzie twierdzą, iż coś jest Słowem Bożym, podczas gdy ich logiczne wnioski nie są faktycznie zawarte w Piśmie Świętym. Na przykład:

1. Kiedy ludzie powinni przyjąć chrzest?

2. Czy Chrystus przyjdzie przed, w trakcie czy po ucisku?

3. W jaki sposób chleb i wino stają się Ciałem i Krwią Chrystusa?

4. Jaki dokładnie stopień wolności mają ludzie?

5. Czy Bóg jest ponadczasowy, istnieje w czasie, czy może jedno i drugie?

Ponieważ niektórzy chrześcijanie wyznają każdy z możliwych poglądów, to niektórzy z nich muszą mieć słuszne poglądy na te kwestie. Jeśli jednak chrześcijanin uważa, że Biblia potwierdza jego pogląd w tej sprawie, to utożsamia on ludzki pogląd ze Słowem Bożym. Nie należy tego robić, nawet jeśli ten ludzki pogląd jest faktycznie słuszny.

Pytanie: W 1 Kor 4,8-21 wydaje się, że Paweł jest tutaj zirytowany Koryntianami, ich zachowaniem, drobnymi kłótniami i pychą. Co powinniśmy zrobić, gdy denerwują nas inni chrześcijanie?

Odp.: Jest pięć rzeczy.

1. Pamiętajmy, że czasami Bóg może być również bardzo niezadowolony z naszego zachowania.

2. Nie powinniśmy osądzać sługi innego człowieka (Rz 14,4).

3. Módlcie się za nich oraz proście o cierpliwość i więcej miłości dla samych siebie.

4. Bóg może cię skłonić do rozmowy z nimi w celu upomnienia, napomnienia lub dodania otuchy, ale zawsze w miłości.

5. Miłość może brzmieć łagodnie, ale prawdziwa miłość może być również bezkompromisowo surowa i rygorystyczna.

Pytanie: Jakie znaczenie ma wzmianka Pawła o procesji w 1 Kor 4:9?

Odp.: Procesje były rzadkim, ale godnym uwagi elementem życia w starożytnym Rzymie. Kiedy rzymski generał wygrywał ważną bitwę, na jego cześć organizowano w Rzymie procesję zwycięstwa, której sam przewodniczył. W procesji uczestniczyło wielu jego jeńców, skuty kajdanami. Mówiąc delikatnie, doświadczenia Pawła jako apostoła pozwoliły mu z łatwością utożsamić się z takimi więźniami. Paweł przeciwstawiał swoje doświadczenia samozadowoleniu Koryntian.

P: Czy w 1 Kor 4,10 chrześcijanie przyznają się do wiary w Pawła, który sam nazywał się głupcem?

Odp.: Nie wierzymy w Pawła, ale wierzymy w Jezusa, który wiedział, co czyni, gdy mianował Pawła swoim apostołem. Paweł nie miał na myśli jedynie tego, że jego mądrość była głupotą w porównaniu z mądrością Bożą, ale zdał sobie sprawę, że mądrość każdego człowieka jest głupotą w porównaniu z mądrością Bożą. Jednak w 1 Liście do Koryntian 2:6-7 Paweł twierdził również, że jego mowa była mądrością Bożą, która nie pochodziła z tego świata.

P: Dlaczego w 1 Kor 4:15 Koryntianie mieliby uważać Pawła za swojego ojca, skoro Jezus powiedział w Mt 23:9, by nikogo nie nazywać ojcem?

Odp.: Nie powinni nazywać Pawła ojcem i nie nazywali go tak. Paweł jedynie podaje przykład tego, w jaki sposób stał się dla nich jak ojciec, wprowadzając ich w Ewangelię. Podobnie w Liście do Filipian 4:1 Paweł nazywa Filipian częścią swojej korony.

Pytanie: Dlaczego w 1 Kor 5:1 Paweł wykluczył z wspólnoty mężczyznę, a nie kobietę? Czy była to podwójna moralność?

Odp.: Gdyby oboje byli członkami kościoła, oboje powinni byli zostać wykluczeni. Chociaż Pismo Święte milczy na temat tej kobiety, Paweł mógł o niej nie wspomnieć, ponieważ nigdy nie twierdziła, że jest chrześcijanką.

W „Bible Knowledge Commentary: New Testament” (str. 514) znajduje się interesująca uwaga na marginesie. Mężczyzna utrzymujący intymne stosunki ze swoją matką lub żoną ojca nie tylko naruszał Prawo Starego Testamentu (Księga Kapłańska 18:8 i Księga Powtórzonego Prawa 22:30), ale także Prawo Rzymskie (Cyceron, „Pro Cluentio” 6:15 oraz „Instytucje” Gajusza 1:63).

Język grecki wskazuje, że nie było to działanie ciągłe. Nie jesteśmy pewni, jak kościół w Koryncie zareagował na ten grzech. Być może wynikało to z dumy wynikającej z tolerowania tego, co błędnie postrzegali jako „swoją wolność w Chrystusie”, jak sugeruje „Believer’s Bible Commentary” (str. 1759). A może po prostu chcieli ignorować wszelkie tego typu problemy, które się pojawiały. Albo też nie tolerowali tego w przypadku niektórych osób, ale w przypadku innych – tych, którzy hojnie ofiarowywali dary lub oddawali się służbie – traktowali ich jako przypadki szczególne. Nie wiemy tego, ale każda z powyższych opcji stanowiła grzech ze strony kościoła. Kościół powinien być w żałobie i podjąć działania w celu wykluczenia członka, który nie okazał skruchy za popełnienie tego grzechu. 1 List do Koryntian 5:9-12 mówi, że nie mamy osądzać tych spoza kościoła, ale wykluczać tych wewnątrz, którzy tak postępują.

Pytanie: Co w 1 Kor 5:5 oznacza wyrażenie „wydać tego człowieka szatanowi na zniszczenie ciała”?

Odp.: Gdy chrześcijanin lub osoba niebędąca chrześcijaninem wie, co jest słuszne, a mimo to odmawia posłuszeństwa, modlitwa ta stanowi „ostatnią deskę ratunku”, w której prosi się Boga, by wydał tę osobę na fizyczne cierpienia z rąk szatana w celu jej ukarania.

Warto zauważyć, że pomimo otwartego buntu szatana przeciwko Bogu, Bóg nadal decyduje się używać szatana jako narzędzia swojej dyscypliny i kary. Jak ujął to jeden z chrześcijan, szatan jest niechętnym sługą Najwyższego Boga.

P: Jaki był sens traktowania grzechu jak zakwasu w 1 Kor 5,7?

Odp.: W czasach Starego Testamentu raz w roku nakazano im usunąć cały zakwas ze swoich domów. Mieli oczyścić narzędzia do wypieku chleba. Używali lampy, by wyszukać wszelki pozostały zakwas. Na koniec modlili się: „O Boże, wyrzuciłem cały zakwas z mojego domu, a jeśli jest jakiś zakwas, o którym nie wiem, z całego serca wyrzucam go również”. Obrazuje to dokładność i powagę, z jaką powinniśmy starać się pozbyć grzechu z naszego życia. Więcej informacji można znaleźć w „Believer’s Bible Commentary” na stronie 1760.

Pytanie: Czy fragment z 1 Listu do Koryntian 5:9 stanowi dowód na istnienie wcześniejszego listu do Koryntian?

Odp.: Konserwatywni uczeni chrześcijańscy reprezentują trzy poglądy.

1. Zagubiony list: Odnosi się to do wcześniejszego listu, którego Bóg nie uznał za warty zachowania jako Pismo Święte. Nie wszystko, co napisał Paweł, musiało stać się Pismem Świętym.

2. Zachowany w 2 Liście do Koryntian: Odnosi się to do wcześniejszego listu, który zachował się jako fragment w 2 Liście do Koryntian, prawdopodobnie w rozdziałach 1–9.

3. Nie napisano żadnego wcześniejszego listu. Paweł użył w języku greckim czasu aorystu, co mogło odnosić się do tego, co Paweł właśnie pisze. Przykładem użycia przez Pawła aorystu „ ” dokładnie w ten sposób jest 1 List do Koryntian 9:15. Na poparcie tego poglądu przemawia całkowite milczenie wczesnego Kościoła na temat jakiegokolwiek wcześniejszego listu.

Pytanie: Jak należy stosować dyscyplinę kościelną w 1 Kor 5:9-13?

Odp.: Dyscyplina kościelna jest czasem konieczna jako forma „twardej miłości”, stosowana dla dobra Kościoła, świata i osoby grzesznej. Jak wskazuje „Believer’s Bible Commentary” (str. 1760–1761), ekskomunika nie jest celem samym w sobie, lecz narzędziem. Ma ona potrójny cel. Ma ona na celu uświadomienie grzesznemu wierzącemu, że takie zachowanie nie jest tolerowane. Ma chronić innych członków Kościoła przed ewentualnym naśladowaniem jego złego przykładu. Ma pokazać światu, że nie tacy właśnie jesteśmy. Jednak ci, którzy zostali poddani dyscyplinie, po okazaniu skruchy mogą zostać przywróceni do Kościoła.

Jeśli nie nastąpi skrucha za pewne grzechy, członek ten powinien zostać wykluczony z kościoła. Przykładami są morderstwo, niemoralność seksualna, kradzież, bałwochwalstwo i inne czyny. Sytuacja jest jednak jeszcze poważniejsza w przypadku starszego lub diakona. Powinni oni znać prawdę i umieć nauczać, ale powinni również stanowić wzór do naśladowania. Jeśli nie są dobrym przykładem, należy ich usunąć ze stanowisk przywódczych i zastąpić kimś, kto jest dobrym przykładem.

Pytanie: Czy zgodnie z 1 Kor 6:1-8 chrześcijanie powinni pozywać się nawzajem przed sądami świeckimi?

Odp.: Nie. Chrześcijanie mogą i powinni poddać się wiążącemu arbitrażowi prowadzonemu przez innych chrześcijan, ale posłuszni chrześcijanie nie pozywają się nawzajem przed świeckimi sądami. Jeśli ktoś zastanawia się, jak druga strona może nadal być prawdziwym chrześcijaninem i zachowywać się w ten sposób, nie jest to żadnym usprawiedliwieniem dla wniesienia przeciwko niej pozwu. Jeśli druga strona twierdzi, że jest chrześcijaninem, ale nie zgadza się w kwestiach doktryn drugorzędnych, takich jak rodzaj chrztu, utrata zbawienia itp., to również nie jest to żadnym usprawiedliwieniem dla wniesienia przeciwko niej pozwu. Jeśli jednak druga strona twierdzi, że jest chrześcijaninem, ale nie uznaje zasadniczych dogmatów, takich jak odkupieńcze dzieło Chrystusa, boskość Chrystusa, ukrzyżowanie czy fizyczne zmartwychwstanie (zgodnie z 1 Listem do Koryntian 15), to nie jest ona prawdziwym chrześcijaninem i można ją pozwać, choć nadal lepiej jest, jeśli to możliwe, dojść do ugody poza sądem.

Cały Psalm 133 opowiada o tym, jak dobre i przyjemne jest dla chrześcijan wspólne życie w jedności. Kiedy prawdziwi chrześcijanie mają między sobą spór, obie strony powinny starać się go rozwiązać, aby przywrócić radość wspólnoty między sobą.

Pytanie: Jak w 1 Kor 6,2-3 święci (wszyscy wierzący) będą osądzać wszystkie sprawy, skoro to Bóg jest sędzią?

Odp.: Bóg osądzi wszystkich ludzi. Jednak część swoich uprawnień do osądzania spraw i aniołów Bóg przekaże chrześcijanom w Niebie.

Pytanie: Skoro w 1 Kor 6:9-10 ci ludzie nie pójdą do nieba, to jak ktokolwiek może tam trafić?

Odp.: Najpierw uczyńmy to pytanie trudniejszym, a potem na nie odpowiemy. Paweł nigdy nie powiedział, że ta lista jest wyczerpująca; innymi słowy, choć te rzeczy mogą uniemożliwić komuś pójście do nieba, można przestrzegać wszystkich tych zasad, ale nie przestrzegać innych i nadal nie pójść do nieba.

Odpowiedź na to pytanie znajduje się w 1 Liście do Koryntian 6:11. Jest to szczere przyznanie, że niektórzy z nich popełniali te czyny przed nawróceniem się do Chrystusa, ale Jezus ich obmył, uświęcił i usprawiedliwił. Dzieło Jezusa polega na tym, by uczynić niemożliwe możliwym – by zabrać ludzi, którzy nigdy nie mogliby dostać się do nieba o własnych siłach (a są to wszyscy), i zabrać ich do nieba wraz z Nim.

Pytanie: Czy w 1 Liście do Koryntian 6:9 pogląd Pawła na homoseksualizm był jedynie jego osobistą opinią?

Odp.: Nie. Była to nauka apostoła Pawła, a słowa Pawła miały autorytet pochodzący od Boga, jak pokazują 1 List do Koryntian 14:37 i List do Galatów 1:12.

Pytanie: Czy 1 Kor 6,9 potępia wszelką homoseksualność, czy tylko „osoby dopuszczające się czynów homoseksualnych”?

Odp.: Nie ma żadnej niejasności ani co do definicji, ani co do greckiego słowa, którego użył. Niektórzy kwestionują jednak zakres tego wersetu.

Definicja: Dla Greków, a zwłaszcza Spartan, homoseksualizm był powszechną praktyką. Niektórzy nawet wychowywali dzieci wyłącznie w celu uczynienia z nich męskich i żeńskich prostytutek. Grecy rozróżniali między 1) mężczyznami, którzy uprawiali seks z chłopcami, a 2) chłopcami, którzy byli wykorzystywani przez mężczyzn. Greckie słowo „arsenokoitai” oznacza mężczyzn.

Zakres: Niektórzy twierdzą, że skoro Paweł użył tego konkretnego greckiego słowa, to w pewien sposób unieważnił to, co Księga Kapłańska 18:22; 20:13 oraz List do Rzymian 1:26-27 mówią o homoseksualizmie w ogóle. Jednak prawda jest taka, że Paweł używa konkretnego słowa, aby przypomnieć swoim czytelnikom o potępieniu całej tej praktyki.

We wczesnym Kościele nie było żadnej wzmianki sugerującej, że zakaz ten nie dotyczył wszystkich form homoseksualizmu. Zob. Klemens Aleksandryjski, „Nauczyciel” 3:12, a także omówienie Listu do Rzymian 1:26-27 oraz Księgi Kapłańskiej 18:22; 20:13.

Pytanie: Jak w 1 Kor 6:13 Bóg może wskrzesić nasze ciała, skoro zamierza je zniszczyć?

Odp.: Zniszczenie nie oznacza trwałej niemożności zmartwychwstania. Bóg wskrzesi nas i obdarzy nas ciałami fizycznymi, nawet w przypadku chrześcijan, którzy zostali zabici i zjedzeni przez bestie.

Pytanie: Czy zgodnie z 2 Listem do Koryntian 6:14 chrześcijański pastor powinien udzielać ślubu między chrześcijaninem a osobą niebędącą chrześcijaninem?

Odp.: Chrześcijanin zawierający takie małżeństwo sprzeciwia się woli Bożej, więc pastor nie powinien tego robić. Przypuszczam jednak, że zawarcie małżeństwa między dwojgiem niechrześcijan jest dopuszczalne.

R.C. Sproul tak mówi o ślubie między chrześcijaninem a osobą niewierzącą: „Zasadniczo tego nie robię. Nie robię tego, ponieważ jestem przekonany, że Bóg mi na to nie pozwala”. Ogólnie rzecz biorąc, pastorzy, podobnie jak my wszyscy, powinni uważać, by nie udzielać swojego poparcia grzechowi.

Pytanie: Jak powinniśmy się zmienić, zdając sobie sprawę, że zostaliśmy „wykupieni za cenę”, o czym mowa w 1 Kor 6,20?

Odp.: Nasze życie nie należy już do nas. William Borden z Yale był milionerem, synem rodziny Bordenów, która sprzedawała mleko marki Borden. Napisał on, że jako wierzący „jeśli bierzemy nasze życie i robimy z nim, co chcemy, zabieramy coś, co nie należy do nas, a zatem jesteśmy złodziejami!”, cytat z „Believer’s Bible Commentary”, str. 1993.

Pytanie: Czy zgodnie z 1 Kor 7:2 każdy powinien zawrzeć związek małżeński?

Odp.: Małżeństwo jest ogólnie rzecz biorąc normalnym stanem dla ludzkości. Niemniej jednak Paweł, kiedy pisał ten werset, oraz inni nie mieli zawierać małżeństw, jak pokazuje 1 List do Koryntian 7:7-8, 25-29.

Pytanie: Czy zgodnie z 1 Kor 7:3-5 dopuszczalne jest powstrzymywanie się od współżycia z małżonkiem przez pewien czas?

Odp.: W tym przypadku osoba zawarła małżeństwo, oczekując intymności seksualnej, a współmałżonek jednostronnie postanowił zmienić to, na co oboje się zgodzili. Znaczenie tekstu greckiego jest takie, że nie należy odmawiać współmałżonkowi stosunków seksualnych, chyba że za obopólną zgodą, na krótki czas poświęcony modlitwie. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy współmałżonek jest wierzącym, jak i niewierzącym. Zatem wykorzystywanie seksu lub jego braku jako nagrody (lub kary) jest sprzeczne z Biblią.

W „Historii kościelnej” Sozomena (370/380–425 r. n.e.), tom 3, rozdział 14, str. 293, mowa jest o zbuntowanych mnichach, którzy potępiali małżeństwo, oraz o ludziach, którzy nie spożywali pokarmów pochodzenia zwierzęcego. Wiele kobiet dało się im zwieść i opuściło swoich mężów, ale nie będąc w stanie zachować celibatu, popadło w cudzołóstwo. Niektóre kobiety ubierały się w męskie szaty.

Pytanie: Czy 1 Kor 7:10–16 jest sprzeczny z Mt 5:32 i 19:8–9 w kwestii rozwodu?

Odp.: Nie. Ewangelię Mateusza 5:32 i 19:8-9 dotyczy inicjowania rozwodu niezależnie od tego, czy dana osoba jest chrześcijaninem, czy nie. 1 List do Koryntian 7:10-16 mówi, że możemy pozwolić niewierzącemu małżonkowi na zainicjowanie rozwodu, jeśli tego właśnie naprawdę pragnie.

P: Czy 1 Kor 7:10-16 zezwala na rozwód w przypadku porzucenia współmałżonka?

O: Oczywiście rozwód jest raczej trwałym rozstaniem, ale greckie słowa nie oznaczają właściwie „rozwodu”, lecz „rozstanie” lub „odejście”, więc pojęcie to obejmuje zarówno porzucenie, jak i rozwód. Jednak krótkotrwałe lub próbne rozstanie nie stanowi trwałego odejścia i nie jest tu uwzględnione. Więcej informacji na temat szerszych zagadnień można znaleźć w „Encyklopedii trudności biblijnych” (Encyclopedia of Bible Difficulties), str. 398–401.

P: Czy w 1 Kor 7:10–16 i 1 Kor 7:25–29 Paweł mógłby zawrzeć jakieś osobiste opinie, które nie byłyby Pismem Świętym? Skąd wczesny Kościół (i my) mielibyśmy wiedzieć, że nie należy ich przyjmować?

Odp.: Oczywiście. Odbywali oni wiele rozmów, które nie zostały zapisane w Piśmie Świętym. Ponadto Paweł prawdopodobnie napisał wcześniej prywatny list do Koryntian, poprzedzający 1 List do Koryntian, jak wskazuje 1 List do Koryntian 5:9.

Tertulian, piszący w latach 198–220 n.e., również wspomina, że nauczanie Pawła w tym miejscu stanowiło Pismo Święte, ale rozróżniał on między tym, co pochodziło z jego własnego autorytetu, a powtarzaniem słów Jezusa. Z „Napomnienia o czystości”, rozdz. 3, str. 52

Niektórzy próbują twierdzić, że jest to jedynie osobista opinia Pawła, podczas gdy konserwatywni chrześcijanie utrzymują, że nadal jest to nauczanie autorytatywne. Wszyscy powinniśmy zgodzić się co do pięciu kwestii:

1. W sąsiednich wersetach 1 Listu do Koryntian 7:8-13 i 7:17 nie ma żadnej nauki, której nie moglibyśmy wywnioskować z innych miejsc Biblii.

2. 1 List do Koryntian 7:14-16 stanowi nową naukę, której nie ma nigdzie indziej w Nowym Testamencie, a 1 List do Koryntian 7:12-13 jest jej wstępem.

3. Paweł stwierdza, że Pan nie powiedział tego bezpośrednio.

4. Paweł stwierdził w 1 Liście do Koryntian 2:13 i 14:37, że to, co napisał, są słowa Boże. Piotr w 2 Liście Piotra 3:15-16 stwierdził, że słowa Pawła są Pismem Świętym.

5. Paweł nigdy nie twierdził, że ta nauka nie posiada apostolskiego autorytetu, jakim charakteryzują się jego pozostałe nauki.

Pytanie: Czy w 1 Kor 7:12-13 chrześcijanie mogą rozwodzić się ze swoimi niewierzącymi małżonkami?

Odp.: Chrześcijanie nie powinni inicjować rozwodu, z wyjątkiem przypadku niewierności (Mt 5,32) lub w skrajnych sytuacjach zagrażających życiu małżonka lub dzieci.

Jeśli jednak niewierzący małżonek zainicjuje rozwód, chrześcijanie mogą pozwolić mu odejść, jak mówi 1 List do Koryntian 7:15: „Bóg powołał was do życia w pokoju” w tej sytuacji. Wielu uważa porzucenie za równoznaczne z zainicjowaniem rozwodu. Książka „1001 odpowiedzi na pytania biblijne”, str. 247, wyjaśnia również fragmenty 1 Listu do Koryntian 7:14, 15, 39.

Pytanie: Czy w świetle 1 Listu do Koryntian 7:12-16, jeśli niewierzący małżonek rozwodzi się z chrześcijaninem, czy chrześcijanin może ponownie zawrzeć związek małżeński?

Odp.: 1 List do Koryntian 7:15 mówi, że chrześcijanin w takich przypadkach „nie jest związany”. Sugerowałoby to, że chrześcijanin może zawrzeć ponowne małżeństwo, o ile to nie on zainicjował rozwód.

W „New International Bible Commentary” (str. 1362) oraz w „The Bible Knowledge Commentary: New Testament” (str. 518) stwierdza się, że grecki tekst potwierdza to samo.

Pytanie: Czy 1 Kor 7:14 dowodzi, a przynajmniej potwierdza słuszność chrztu niemowląt?

Odp.: Nie. Gdyby fakt, że dzieci są „święte”, przemawiał za ich chrztem, to uświęcenie małżonka przemawiałoby również za chrztem niewierzących małżonków.

Werset ten oznacza, że Bóg nadal będzie błogosławił dzieci wierzących, nawet jeśli jedno z małżonków nie jest wierzącym. Gdyby dziecko, którego jedno z rodziców jest chrześcijaninem, nie zostało ochrzczone jako niemowlę z powodu woli rodzica niewierzącego, ten werset nadal byłby prawdziwy i miałby zastosowanie do tego dziecka.

W Szwecji, która do 2000 roku była oficjalnie krajem luterańskim, nie odbywają się publiczne ceremonie chrztu niemowląt. Chrzest niemowląt całkowicie mija się z sensem osobistej decyzji o przyjęciu chrztu.

Jednak dzieci wychowywane przez wierzącego rodzica będą (a przynajmniej powinny) słuchać ewangelii, być wychowywane w duchu Biblii oraz uczyć się modlić do Boga i pomagać innym.

Więcej informacji znajdziesz w omówieniu Listu do Kolosan 2:11-12 oraz 1 Listu do Koryntian 1:16.

Pytanie: Skoro w 1 Kor 7:14 dzieci wychowywane przez wierzącego rodzica są uświęcone, czy nadal są grzeszne?

Odp.: Tak, ponieważ uświęcenie nie oznacza braku grzechu. Wszyscy, z wyjątkiem Adama, Ewy i Jezusa, urodzili się z grzeszną naturą. 1 List do Koryntian 7:14 mówi po prostu, że dzieci wierzącego znajdują się pod szczególną opieką Boga. Uzupełniającą odpowiedź można znaleźć w książce „Trudności biblijne i pozorne sprzeczności”, str. 244–255.

P: Skoro w 1 Kor 7:18-19 czytamy, że obrzezanie nic nie znaczy, a w Ga 5:2-3 jest napisane, że nie powinniśmy się obrzezać, to dlaczego Paweł obrzezał Tymoteusza w Dz 16:3?

Odp.: Paweł obrzezał Tymoteusza, ponieważ Żydzi w tamtej okolicy wiedzieli, że ojcem Tymoteusza był Grek. Więcej informacji znajdziesz w omówieniu Dziejów Apostolskich 16:3.

Pytanie: Czy w 1 Kor 7:21-23 Paweł zaprzecza temu, co powiedział w Ef 6:5-8 na temat niewolnictwa?

Odp.: Nie. Oto streszczenie nauczania Pawła.

a) Staraj się nie stać się niewolnikiem.

b) Jeśli jesteś niewolnikiem i możesz uzyskać (wykupić) swoją wolność, zrób to. (1 List do Koryntian 7:21, 23)

c) Do tego czasu naucz się zadowalać się swoją obecną sytuacją.

Biorąc pod uwagę, że ubogiemu człowiekowi wolnemu trudno było uczciwie zarabiać na życie w dużych miastach, a dwie trzecie Koryntian stanowili niewolnicy, fragment 1 Listu do Koryntian 7:21-23 jest mądry i pragmatyczny.

W Starym Testamencie nie wolno było porywać ludzi i sprzedawać ich jako niewolników (Księga Wyjścia 21:16); nie wolno było znęcać się nad niewolnikami (Księga Wyjścia 21:26-27), a zbiegłych niewolników nie wolno było zwracać ich panom (Księga Powtórzonego Prawa 23:15-16).

Na marginesie warto dodać, że późniejszy żydowski pisarz Majmonides stwierdził, iż żaden niewolnik nie może być prorokiem. Jednak w Kościele, gdzie nie ma rozróżnienia między niewolnikiem a wolnym, każdy może być prorokiem. Więcej na ten temat można znaleźć w książce „The Expositor's Greek Testament”, tom 2, str. 80.

Więcej informacji można znaleźć również w omówieniu Listu do Tytusa 2:9, Listu do Filemona 10-15, w „Tony Evans Bible Commentary”, str. 1232, oraz w książce „Hard Sayings of the Bible”, str. 591-593 i 642-644.

Pytanie: Czy w 1 Kor 7:25-26 mowa jest o dziewicach, czy o mężczyznach?

Odp.: Odnosi się to zarówno do mężczyzn, jak i do kobiet. Ten sam termin, „dziewice”, jest użyty w odniesieniu do mężczyzn w Apokalipsie 14:4. W Biblii wielokrotnie podaje się przykłady mężczyzn w kontekście spraw, które dotyczą obu płci.

P: Czy w 1 Kor 7:29 chrześcijanie powinni byli unikać małżeństwa 2000 lat temu, ponieważ czas jest krótki?

Odp.: Z perspektywy czasu ta rada była mądra, ponieważ w ciągu dziesięciu lat rozpoczęły się intensywne prześladowania. Paweł nie podał nam wszystkich szczegółów wyjaśniających, dlaczego czas był krótki, wspominając jedynie o „obecnym kryzysie” i wielkich zmianach w 1 Liście do Koryntian 7:26,31.

Podobnie jak ziemscy rodzice, Bóg czasami mówi nam coś, nie podając wszystkich powodów ani kontekstu. Jeśli jesteśmy mądrzy, będziemy posłuszni Bogu niezależnie od tego.

Tertulian, pisząc w latach 198–220 n.e. w dziele „De Corona”, rozdz. 13, str. 101, wspomina, że „apostoł [Paweł] nakazuje ludziom zawierać małżeństwa w Panu”.

Pytanie: Czy w 1 Kor 7:29-31 słowa „ten świat w swojej obecnej postaci przemija” odnosiły się do ówczesnych prześladowań, czy też do powrotu Chrystusa?

A: Zanim odpowiemy na to pytanie, spróbujmy sformułować kilka spostrzeżeń na temat tego, co mówi ten fragment. Paweł udziela zarówno rad, jak i nakazów, i twierdzi, że czyni to w oparciu o przepowiednię oraz spostrzeżenie. Radzi (a nie nakazuje) ludziom, by nie zawierali małżeństw. Mówi wierzącym, by nie płakali, nie radowali się ani nie martwili się o swoje dobra (tj. by ze stoickim spokojem przyjęli to, co ma nastąpić). Podaje dwa powody (7:28b): przepowiednię o krótkim czasie i kłopotach w ciele oraz spostrzeżenie: (7:31b) „Albowiem ten świat w swojej obecnej postaci [obecnie] przemija”. Jeśli chodzi o przemijanie świata w jego obecnej postaci (schema w języku greckim), w „Believer’s Bible Commentary” (str. 1770) napisano, że ostatnie wyrażenie zostało w rzeczywistości zapożyczone z teatru greckiego i oznacza zmianę sceny.

Jeśli chodzi o odpowiedź, chrześcijańscy uczeni nie są zgodni, ponieważ pasuje ona do obu przypadków.

(prawdopodobna odpowiedź) Prześladowania: Oprócz lokalnych, intensywnych prześladowań, w ciągu dziesięciu lat od napisania tego listu przez Pawła miały miejsce intensywne, powszechne prześladowania. Zatem chrześcijanie przeżyją bardzo ciężkie czasy, a dla osób pozostających w związkach małżeńskich będzie to jeszcze trudniejsze. Nie dajcie się ogarnąć płaczowi, ponieważ nastąpią liczne prześladowania. Nie dajcie się ponieść radości ani przywiązaniu do swoich dóbr, ponieważ wszystko będzie bardzo przemijające. Paweł nie wspomniał tutaj nic o tym, kiedy świat w swojej obecnej postaci całkowicie przeminie. Powiedział raczej, że świat w swojej obecnej postaci jest w trakcie przemijania. Chrześcijaństwo stało się religią legalną i uprzywilejowaną w Imperium Rzymskim dopiero w 325 r. n.e., ale proces ten był trudny i bolesny dla naśladowców Chrystusa. Komentarz „New International Bible Commentary” (str. 1363) oraz „The Expositor’s Bible Commentary” (tom 10, str. 235) przedstawiają pogląd, że Paweł mówi o prześladowaniach w swoich czasach.

(mało prawdopodobne) Powrót Pana: Zgodnie z tym poglądem Paweł ma na myśli powrót Chrystusa. Ponownie, Paweł nie przewidział, kiedy świat w swojej obecnej postaci przeminie, a jedynie stwierdził, że obecnie znajduje się on w trakcie przemijania. Innymi słowy, Paweł nie mówi, kiedy zadzwoni budzik, ale raczej, że zegar tyka. Skoro jednak zegar tyka, Paweł radzi im, by całym sercem poświęcili się Panu i Jego dziełu oraz nie wikłali się w sprawy doczesne, niezależnie od tego, czy powodują one smutek, radość, czy też przynoszą zyski materialne. Odradza małżeństwo, aby ludzie mogli bardziej poświęcić się dziełu Pana, ponieważ nigdy nie wiemy, kiedy Chrystus powróci. Komentarz „Bible Knowledge Commentary: New Testament” (str. 519) oraz „Believer’s Bible Commentary” (str. 1770) opowiadają się za poglądem, że chodzi tu o powrót Pana. Biblia studyjna NIV (str. 1743) wspomina, że niektórzy podzielają ten pogląd, ale sama go nie popiera.

Najprawdopodobniej chodzi o pierwszy pogląd, ponieważ rada, którą Paweł udziela w tym wersecie – w tym bycie jak ci, którzy nie płaczą ani się nie radują – odnosiłaby się zarówno do tamtego czasu, jak i do innych okresów prześladowań. Drugi pogląd sprawiłby, że rada Pawła dotyczyłaby zarówno tamtego czasu, jak i wszystkich przyszłych czasów aż do powrotu Chrystusa.

Pytanie: Co oznacza 1 Kor 7:30-31?

Odp.: Te wersety zawierają bardzo dobrą radę zarówno dla czasów Pawła, jak i dla każdej sytuacji, w której chrześcijanie mają przejść ciężkie prześladowania. Nawet gdy chrześcijanie nie są prześladowani, mądrze jest „trzymać się tylko luźno” wszystkich rzeczy ziemskich, czy to radości małżeństwa, czy innych szczęśliwych chwil, dóbr materialnych, a nawet żałoby. Nigdy nie wiadomo, kiedy mogą one zostać nam odebrane ani ile czasu nam pozostało. Wiesz jednak, że w tym krótkim czasie, jaki tu spędzamy, Bóg chce, abyśmy świecili dla Niego i wypełniali Jego wolę.

Nie możemy żyć tak, jak powiedział młody Calvin w komiksie „Calvin i Hobbes”: „Bóg umieścił mnie na ziemi, abym osiągnął pewne rzeczy, a biorąc pod uwagę tempo, w jakim wszystko się dzieje, będę żył wiecznie!”.

Pytanie: W 1 Kor 7,31, w jaki sposób „ten świat w swojej obecnej postaci… przemija”?

Odp.: Przyjście Jezusa i rozprzestrzenianie się chrześcijaństwa były najważniejszym wydarzeniem historycznym tamtych czasów. Jednak zanim chrześcijaństwo stało się religią legalną i uprzywilejowaną w Cesarstwie Rzymskim za panowania cesarza Konstantyna w 324 r. n.e., chrześcijanie mieli przejść wielkie cierpienia związane z dziesięcioma prześladowaniami.

Pytanie: Kto jest tutaj mężczyzną w 1 Kor 7:36 – ojciec czy narzeczony i przyszły mąż?

Odp.: Jest to narzeczony. To nie ojciec wydaje ją za mąż, ale narzeczony, który martwi się o niewłaściwe zachowanie.

Inny pogląd głosi, że słowo „dziewica” odnosi się nie do osoby, ale do jej dziewictwa. Zatem mężczyzna martwi się o swoje własne dziewictwo i o to, że mija okres kwiatu młodości. Takie stanowisko prezentuje „Komentarz biblijny dla wierzących” (The Believer’s Bible Commentary), str. 1771.

P: Jaki jest wspólny motyw między 1 Kor 6 a 7 w 1 Kor 7:23 i 6:20?

Odp.: Oba wersety podkreślają, że mamy żyć tak, jakbyśmy zostali „wykupieni za cenę”: krew Jezusa. 1 List do Koryntian 6:20 mówi, że skoro zostaliśmy wykupieni za cenę, mamy chwalić Boga naszym ciałem. 1 List do Koryntian 7:23 mówi, że skoro zostaliśmy wykupieni za cenę, nie powinniśmy stać się niewolnikami ludzi.

Pytanie: Skoro w 1 Kor 8:4 czytamy, że „bożek jest niczym”, dlaczego bałwochwalstwo jest tak surowo potępiane w 1 Kor 10:20, Wj 20:4, Kpł 19:4, 26:1,30?

Odp.: Pomocna jest tu analogia. Wyobrażony spadochron jest niczym, ale poleganie na nieistniejącym spadochronie jest czymś śmiertelnie niebezpiecznym. Podobnie bożek jest niczym, ale pokładanie ufności w bożku jest czymś śmiertelnie niebezpiecznym. Bóg podkreśla w wielu fragmentach, że nie można pokładać ufności zarówno w Nim, jak i w bożku.

P: Czy w 1 Kor 8:4,7-13 dopuszczalne jest spożywanie mięsa ofiarowanego bożkom, czy też powinniśmy się tego powstrzymać, jak mówi Dz 15:28-29?

Odp.: List do Rzymian 14 pokazuje, że w zależności od okoliczności może to być złe lub dopuszczalne.

a) Błędem jest uczestnictwo w uczcie ku czci bożka. Błędem jest spożywanie mięsa z takiej uczty, jeśli postrzegasz to jako formę oddawania czci bożkowi. List do Rzymian 14:23 mówi, że wszystko, co nie wynika z wiary, jest grzechem.

b) Spożywanie takiego mięsa jest dopuszczalne (z jednym wyjątkiem), jeśli zdajesz sobie sprawę, że wszelkie pożywienie pochodzi od Boga, a nie od bożków, i że nie oddajesz czci żadnym bożkom.

b2) Wyjątkiem jest sytuacja, w której słabszy chrześcijanin lub osoba niebędąca chrześcijaninem uznałaby twoje spożywanie tego mięsa za narażanie twojej wiary na szwank. Nie wolno nam powodować, by inni potknęli się (Rzymian 14:10, 13), a także powinniśmy unikać sprawiania wrażenia zła (1 Tesaloniczan 5:22 i 2 Koryntian 8:21).

Pytanie: Czy 1 Kor 8:5 i J 10:35 nauczają o wielu bogach?

Odp.: Nie. 1 List do Koryntian 8:5 odnosi się do wszystkich bożków, w które wierzyli niechrześcijanie. Istnieje wielu bogów, ale tylko Jeden słusznie nazywany jest Bogiem. Powinniśmy czcić „jedynego Boga” (1 List do Tymoteusza 1:17). Zobacz także omówienie Ewangelii św. Jana 10:35. Tertulian (198–220 r. n.e.) w dziele „Przeciw Hermogenesowi”, rozdział 4, „Ojcowie przednicejscy”, tom 3, str. 479, był jednym z pierwszych, którzy omówili 1 List do Koryntian 8:5. Stwierdził on, że wielu bogów to bogowie tylko z nazwy, podczas gdy istnieje tylko jeden prawdziwy Bóg. Orygenes (225–253/254 r. n.e.) również odpowiedział na ten zarzut w dziele „Przeciw Celsusowi”, księga 8, rozdział 4, str. 641.

Czy zjadłbyś posiłek w świątyni bożka, wbrew wersetowi 10 tego samego rozdziału? Istnieje wprawdzie wielu bożków, ale czy nauczałbyś, że ci bogowie są prawdziwi, wbrew wersetowi 4? Jeśli nie, to nie możesz posługiwać się wersetem 5, by mówić o wielu prawdziwych bogach. Werset 6 mówi, że różnimy się od nich tym, iż wierzymy tylko w jednego Boga.

Na marginesie, pierwszą osobą, która poruszyła tę kwestię i udzieliła zasadniczo tej samej odpowiedzi, był Ireneusz, biskup Lyonu, w dziele „Przeciw herezjom”, księga 3, rozdział 6.5, str. 420.

Pewien mormon powiedział kiedyś mojemu chrześcijańskiemu współlokatorowi, Gregowi, że istnieje wielu bogów, ale jest tylko jeden bóg tego świata, i że on czci właśnie tego boga tego świata. Jednak zgodnie z 2 Listem do Koryntian 4:4 i 1 Listem Jana 5:19 bogiem tego świata jest szatan. Ireneusz z Lyonu (żył w latach 120–202 n.e., pisał w latach 182–188 n.e.) w Fragmencie 46, str. 575, również stwierdza, że bogiem tego świata jest szatan.

Pytanie: Czy 1 List do Koryntian 8:6 naucza, że Jezus nie jest Bogiem Wszechmogącym, jak twierdzą Świadkowie Jehowy?

Odp.: Nie. W tym wersecie słowo „Bóg” odnosi się do Boga Ojca, ale Świadkowie Jehowy musieliby zignorować wszystkie inne wersety, które mówią, że Jezus jest Bogiem, takie jak Ewangelia Jana 20:28–29 i Ewangelia Jana 8:58. Musieliby zaprzeczyć, że istnieje co najmniej dwa znaczenia słowa „Bóg”, co byłoby sprzeczne z Listem do Hebrajczyków 1:8 i 1:9. Musieliby odmówić oddania czci Synowi tak, jak oddają cześć Ojcu, co byłoby sprzeczne z Ewangelią św. Jana 5:23.

Świadkowie Jehowy starają się wprowadzić rozróżnienie między „Bogiem Wszechmocnym” (Ojcem) a „Bogiem Potężnym”, który, jak twierdzą, jest Synem. Chociaż w Trójcy Świętej istnieje rozróżnienie między tymi trzema osobami, to skoro Bóg jest Wszechmocny, albo mamy do czynienia z odrębnymi bogami, jak sugerują Świadkowie Jehowy, albo istnieje tylko Jeden Bóg, a Bóg jest Wszechmocny.

Pytanie: Co chrześcijanie powinni zrobić w związku z zakończeniem świąt ramadanowych dla muzułmanów, Diwali w Indiach i innych świąt, o których mowa w 1 Kor 8:6-13?

Odp.: Ogólnie rzecz biorąc, nie należy uczestniczyć w żadnych obrzędach religijnych. Jeśli jednak zostaniesz zaproszony na posiłek, może to być dopuszczalne, ale nie musi. Jeśli nowo nawrócony wierzący mógłby przez to potknąć się w wierze, nie jedz. Jeśli ktoś mógłby pomyśleć, że idziesz na kompromis ze swoimi chrześcijańskimi zasadami, nie jedz. W przeciwnym razie można przyjąć ich gościnność i zjeść. Oczywiście możesz również zaprosić ich na nasze uroczystości.

Według jednego źródła indyjskie święto Diwali, czyli święto świateł, jest tak stare, że nikt nie zna jego przyczyny, a samo święto nie ma tak naprawdę charakteru religijnego. Według innego źródła przyczyny podawane w jednym miejscu jako powód obchodów Diwali są zupełnie inne niż w innym. Według trzeciego źródła jest to święto religijne, upamiętniające moment, w którym bóg Rama, wcielony na ziemi, otrzymał pozwolenie na powrót do domu po wygnaniu. Sprawa staje się więc dość skomplikowana, chyba że po prostu nie będziesz w tym dniu w pobliżu. Jeśli więc odbywa się jakaś uroczystość, lepiej ją pominąć. Możesz zjeść posiłek, jeśli zostaniesz zaproszony. Oczywiście nie jedz niczego, jeśli po prostu wkradasz się na posiłek i nie jesteś zaproszony.

P: Czy w 1 Kor 8:6-13 chrześcijanie powinni jeść mięso halal, które muzułmanie zabili po wezwaniu błogosławieństwa Allaha na to mięso?

Odp.: W pogańskich świątyniach również modlono się nad ofiarą. Modlitwa do innego boga nie ma wpływu na mięso, więc chrześcijanin może je spożywać, o ile nie rani to sumienia innego człowieka.

P: Jak w 1 Kor 8:11 nasze postępowanie w sprawie mięsa ofiarowanego bożkom może doprowadzić do „zguby” naszego chrześcijańskiego brata, skoro w J 10:28 jest napisane, że oni nigdy nie zginą?

Odp.: Chociaż greckie słowa są takie same (różnią się jedynie końcówką) – apoleitai/apoluntai – to ich znaczenie jest inne. Prawdziwi chrześcijanie nie są zgodni co do tego, czy wierzący mogą utracić zbawienie. Niezależnie od tego, wierzący mogą niestety utracić swoje świadectwo i czyste sumienie, spożywając pokarm, gdy uważają, że jest to niewłaściwe.

P: Czy w 1 Kor 9:1-2 Paweł był apostołem tylko dla Koryntian, czy dla wszystkich?

Odp.: Sam Paweł stwierdził, że był apostołem nie tylko dla Koryntian, ale dla wszystkich w 1 Liście do Tymoteusza 1:1; 2:7; Liście do Rzymian 1:1; Liście do Galatów 1:1; Liście do Efezjan 1:1; Liście do Kolosan 1:1; 2 Liście do Tymoteusza 1:1 oraz Liście do Tytusa 1:1.

Pytanie: W 1 Kor 9:1-7 niektórzy kwestionowali autorytet Pawła jako apostoła. Co można powiedzieć chrześcijanom, którzy dzisiaj w niewłaściwy sposób podważają autorytet pastora, starszego lub innego przywódcy chrześcijańskiego?

Odp.: Biblia zawiera wiele przykładów ludzi, którzy niewłaściwie kwestionowali swoich przywódców. Miriam sprzeciwiła się małżeństwu Mojżesza z Kuszitką, a Bóg dotknął ją trądem w Księdze Liczb 12. Izraelici narzekali na Mojżesza, a Bóg zagroził, że ich wykluczy z ziemi obiecanej w Księdze Liczb 14:11-12. Korach i jego zwolennicy zbuntowali się przeciwko Mojżeszowi i zostali pochłonięci przez ziemię w Księdze Liczb 16:1-36. Lud rzucił wyzwanie Mojżeszowi i Aaronowi w sprawie Koracha, a wybuchła plaga (Księga Liczb 16:41-50).

Jeśli przywódca robi coś, co należy zgłosić innym starszym, należy im to przedstawić. Poza tym jednak nie powinniśmy plotkować o naszych przywódcach.

Jeśli przywódca podejmuje złą decyzję lub postępuje niewłaściwie, należy z nim porozmawiać, aby to naprawić, pamiętając, że wszyscy podejmowaliśmy złe decyzje lub popełnialiśmy błędy. Jeśli przywódca jest uwikłany w herezję prowadzącą do zguby duszy, kradzież lub rażący grzech, za który nie okazuje skruchy, należy go usunąć ze stanowiska przywódcy. W przeciwnym razie nie chcesz być podobny do postaci z Biblii i stanąć przed sądem Chrystusa w dniu ostatecznym.

Pytanie: Czy w 1 Kor 9:5 oraz Mt 12:46-47; 13:55-56; Dz 1:14; Ga 1:19 Jezus miał braci?

Odp.: Tak, Jezus miał przyrodnich braci.

Większość niekatolików przyjmuje zazwyczaj dosłowne znaczenie tych wersetów, zgodnie z którym Jezus rzeczywiście miał braci. Tak samo rozumieli to pierwsi chrześcijanie. Według Mt 13,55-56 braćmi Jezusa byli Jakub (autor Listu Jakuba), Józef, Szymon i Juda [Juda] (autor Listu Judy).

Większość katolików uważa, że słowo „bracia” oznacza kuzynów, ponieważ Kościół katolicki naucza, że Maryja pozostała na zawsze dziewicą.

Jednak greckie słowo oznaczające kuzyna, „suggenes”, które zostało użyte w Ewangelii Łukasza 1:36 i 1:58, było dostępne dla Pawła i Mateusza, a oni z niego nie skorzystali. Ponieważ niektórzy katolicy lubią przypominać ludziom o znaczeniu tradycji chrześcijańskiej, Hipolit (222–235/6 r. n.e.) w dziele „Obalenie wszystkich herezji”, w rozdziale 2, wspomina Jakuba jako brata naszego Pana.

Inne wersety, w których wspomina się o braciach Jezusa, to Mt 13,55; Mk 3,31-32; Łk 8,19-20 oraz J 2,12; 7,3,5,10.

Pytanie: Czy w 1 Kor 9,5 Piotr (Kefas) miał żonę?

Odp.: Oprócz tego, że tak mówi 1 List do Koryntian 9:5, w Ewangelii Mateusza 8:14 i Łukasza 4:38-39 Jezus uzdrowił teściową Piotra z gorączki. Klemens Aleksandryjski (Stromata, 193–202 r. n.e.) oraz Euzebiusz w „Historii kościelnej” (3:30) również nauczają, że Piotr był żonaty i miał dzieci.

Zgodnie z „Historią kościelną” Euzebiusza 3:30: „Mówią zatem, że gdy błogosławiony Piotr ujrzał, jak jego własną żonę wyprowadzano na śmierć, radował się z powodu jej wezwania i powrotu do domu, i wołał do niej bardzo zachęcająco i pocieszająco, zwracając się do niej po imieniu i mówiąc: «O ty, pamiętaj o Panu». Takie było małżeństwo błogosławionych i ich doskonałe nastawienie wobec najbliższych” (Stromata, księga 7, rozdz. 2)

Jezus uzdrowił teściową Piotra na początku swojej działalności (Mt 8,14-17; Mk 1,29-34; Łk 4,38-39). Piotr był więc prawdopodobnie żonaty przed spotkaniem z Jezusem.

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z 1 Kor 9:12, można utrudniać głoszenie Ewangelii Chrystusa?

Odp.: „Ewangelia” to po prostu „dobra nowina” o Jezusie Chrystusie. Głoszenie i przekazywanie Ewangelii może być utrudniane przez niewierzących. Może być również ograniczane przez wierzących, którzy z obawy przed prześladowaniami lub z innych powodów nie chcą głosić jej w całości.

Ewangelię można przekazać za pomocą czterech prostych punktów.

1. Zrozum, kim w pewnym stopniu jest Bóg – że istnieje tylko jeden Trójjedyny Bóg i nie wolno nam czcić żadnych innych tak zwanych bogów.

2. Uświadom sobie, kim jesteśmy – że rodzimy się z grzeszną naturą i potrzebujemy oczyszczenia oraz przebaczenia grzechów. Nie możemy dostać się do nieba dzięki własnym zasługom.

3. Zrozum, że Jezus Chrystus poprzez swoją śmierć na krzyżu i zmartwychwstanie zapewnił jedyną drogę do nieba dla każdego człowieka.

4. Zdać sobie sprawę, że musimy wzywać Boga, ufać Panu i zrozumieć, że krew Jezusa zapłaciła cenę za nasze grzechy.

Gdy już narodzimy się na nowo jako dzieci Boże, wiemy, że Duch Święty mieszka w nas i działa w nas, abyśmy żyli tak, by podobać się Bogu. Chociaż nadal będziemy grzeszyć, Bóg nas uświęca, abyśmy stali się bardziej podobni do Chrystusa. Mamy żyć w posłuszeństwie wobec Bożych przykazań, przyjąć chrzest wodny oraz prowadzić życie, w którym przede wszystkim kochamy Boga i innych ludzi.

Pytanie: W 1 Kor 9:12, 18–19, 22 – kiedy nie powinniśmy korzystać z przysługujących nam praw?

Odp.: Nikt nie postąpiłby mądrze, korzystając z niewielkiego prawa w błahym szczególe, gdyby oznaczało to rezygnację z ważnego prawa w istotnej sprawie. Jednym z naszych najważniejszych „praw”, a właściwie przywilejów, jest współdziałanie z Duchem Świętym w niesieniu innym życiodajnego przesłania Ewangelii. Powinniśmy bez wahania zrezygnować z większości naszych innych praw, zamiast rezygnować z przywileju wykonywania Bożego dzieła.

P: Czy zgodnie z 1 Kor 9:14 każdy, kto głosi Ewangelię, powinien utrzymywać się z Ewangelii?

Odp.: Jak pokazuje 1 List do Koryntian 9:15, jest to przywilej, a nie nakaz. Nie ma nic złego w tym, że pobożny chrześcijanin utrzymuje się z głoszenia Ewangelii, ale nie musi tego robić.

Pytanie: Dlaczego w 1 Kor 9:16-17 Paweł musiał głosić Ewangelię, niezależnie od tego, czy jego głoszenie było „dobrowolne”, czy „nie dobrowolne”?

Odp.: Nie należy myśleć, że można służyć Bogu tyle, ile się chce, czy też tak mało, jak się chce. Paweł został powołany do głoszenia Ewangelii. Chciał ją głosić z zapałem i z własnej woli. Wskazywał jednak, że nawet gdyby nie pragnął jej głosić, i tak czułby się do tego zobowiązany ze względu na zaufanie, jakim obdarzył go Bóg. Książka „1001 odpowiedzi na pytania biblijne” (str. 125–126) podkreśla, że podobnie jak Paweł, wszyscy prawdziwi chrześcijanie mają uroczysty obowiązek głoszenia Ewangelii i będą musieli stanąć przed Bogiem, aby zdać Mu sprawę z tego, co nam zostało powierzone. Nasze wieczne nagrody w niebie zależą od tego, co robimy lub czego nie robimy. W Księdze Ezechiela 3:17-21 Pan powiedział Ezechielowi, że będzie on odpowiedzialny za czyjąś krew, jeśli nie wywiąże się ze swojego obowiązku strażnika.

Pytanie: Jakie są, według 1 Listu do Koryntian 9:19-23, sposoby, dzięki którym możemy porzucić dawne skrupuły dla Chrystusa?

Odp.: W przypadku Pawła, jako pobożnego Żyda, nie jadł on wieprzowiny, krewetek ani innych potraw zabronionych w Starym Testamencie. Faryzeusze uważali, że nie powinni utrzymywać kontaktów z nie-Żydami. Mieli też wiele innych zasad.

Dzisiaj ludzie mają „skrupuły” dotyczące na przykład codziennego brania prysznica. A co, gdybyś miał wyjechać na misję w odległe miejsce, gdzie nie mógłbyś tego robić? Czy wtedy odmówiłbyś wyjazdu? Nie powinieneś oglądać osoby płci przeciwnej bez ubrania, poza swoim małżonkiem. A co, gdyby doszło do jakiegoś wypadku lub nagłego wypadku medycznego i byłoby to nieuniknione? Czy po prostu odszedłbyś, gdy potrzebowano by twojej pomocy? W życiu chrześcijańskim istnieją dobre zasady, których powinniśmy przestrzegać, ale ostatecznie nie chodzi o zasady; chodzi raczej o to, by robić to, czego Bóg od nas oczekuje, i nie być Mu nieposłusznym.

Pytanie: W 1 Kor 9,20-23, w jaki sposób Paweł jest wszystkim dla wszystkich?

Odp.: Paweł nie szedł na kompromisy w głoszeniu ani w praktykowaniu prawdy. Jednak w Dziejach Apostolskich 17 i w innych miejscach stosował różne podejścia w głoszeniu jedynej prawdziwej Ewangelii i nauczał, że powinniśmy dostosowywać nasze praktyki w sprawach drugorzędnych ze względu na słabszych wierzących (Rzymian 14) oraz w miarę możliwości żyć w pokoju ze wszystkimi (Rzymian 12:18).

P: Czy w 1 Kor 9:20 i 1 Kor 10:33 Paweł stara się zadowolić ludzi, podczas gdy w Ga 1:10 jest napisane, że tego nie robi?

Odp.: Paweł stara się być wszystkim dla wszystkich, aby pozyskać ich dla Chrystusa, ale nie oznacza to idęcia na kompromis w kwestii prawdy.

Pytanie: Czy w 1 Kor 9:24 mamy biec, aby osiągnąć cel, czy też nie biec, jak mówi Rz 9:16 („nie zależy to od woli człowieka ani od jego wysiłku”)?

Odp.: Mamy się starać tak, jakbyśmy dążyli do osiągnięcia celu, a Rzymian 9:16 nie jest z tym sprzeczne. Rzymian 9:16 przypomina nam, że nasze wysiłki same w sobie nas nie zbawiają; to Bóg nas zbawia.

Staramy się nie po to, by zostać zbawionymi, ale po to, by okazać naszą miłość i wdzięczność Bogu, który nas zbawił.

P: Czy w 1 Kor 9,24 tylko jeden chrześcijanin otrzyma nagrodę?

Odp.: Nie, zgodnie z 2 Listem do Tymoteusza 4:8. Jednak tak jak biegacz dokłada wszelkich starań, by zająć pierwsze miejsce, tak i my powinniśmy dążyć z nie mniejszą gorliwością do tego, by nasze życie było „zwycięstwem na pierwszym miejscu” dla Chrystusa.

Pytanie: Dlaczego w 1 Kor 9:24 Paweł mówi do Koryntian o wyścigu?

Odp.: Być może dlatego, że wiedział, iż jest to ilustracja, z którą mogli się utożsamić. Igrzyska istmijskie, odbywające się w pobliżu Koryntu, ustępowały pod względem znaczenia jedynie igrzyskom olimpijskim. Odbywały się co dwa lata. Sportowcy przechodzili rygorystyczny, trwający dziesięć miesięcy proces treningowy, a celem było zdobycie wieńca laurowego, który jednak szybko więdnie.

Pytanie: Jakie są, według 1 Kor 9,26-27, sposoby, w jakie nasze ciało może nas opanować, jeśli nie będziemy ostrożni?

Odp.: Za każdym razem, gdy czujesz, że po prostu „musisz” coś zrobić, a nie jest to coś, czego nakazał Bóg, lub jest to sprzeczne z Jego nakazem, powinieneś zadać sobie pytanie, czy nie masz może jakiegoś uzależnienia. Czy po prostu „musisz” dużo jeść i spożywać każdy posiłek, jeśli masz nadwagę? Czy po prostu „musisz” oglądać program lub film? Czasami dobrze jest „pościć”, nie robiąc tego, co twoje ciało uważa, że „musi” zrobić.

Ciekawe jest tutaj słowo oznaczające „głosić” – keryxas. Dosłownie odnosi się ono do herolda, który wzywa ludzi do udziału w wyścigu.

Pytanie: Co oznacza greckie słowo oznaczające „dyscyplinę” w 1 Kor 9,27?

Odp.: Greckie słowo hupopiazo oznacza „być pobitym do nieprzytomności”. Koryntianie byli zapalonymi sportowcami, a boks i zapasy należały do ich głównych dyscyplin.

Pytanie: Czy w 1 Kor 9,27 istniała możliwość, że Paweł mógłby zostać „zdyskwalifikowany”? Jeśli nie, to co to oznacza?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę cztery kwestie.

1. Z perspektywy wieczności Bóg wiedział na pewno, kto wytrwa i otrzyma życie wieczne.

2. Wybrani, którzy idą do nieba, mogą utracić swoje nagrody.

3. Z naszej ziemskiej perspektywy niektórzy mogą wydawać się zbawieni, ale ostatecznie trafią do piekła.

4. Chrześcijanie nie są zgodni co do tego, czy prawdziwi chrześcijanie mogą utracić swoje zbawienie.

Więcej informacji znajdziesz w omówieniu Listu do Efezjan 1:14 i Listu do Hebrajczyków 6:4-10.

Pytanie: Czego uczy nas fragment z 1 Listu do Koryntian 10:1-5 na temat Bożych darów?

Odp.: Porównując ten fragment z końcem 1 Listu do Koryntian 9, widzimy, że to, co sportowcy (duchowi i nie tylko) osiągają dzięki dyscyplinie, Izraelici stracili, ulegając swoim żądzom. 1 List do Koryntian 10:1-4 podkreśla, że wszyscy, tj. każdy z Izraelitów, otrzymali te błogosławieństwa. Jednak 1 List do Koryntian 10:5 mówi, że większość z nich i tak zginęła na pustyni. Dzisiejsi ludzie otrzymują błogosławieństwa wynikające z fundamentów, jakie położyły pobożne kobiety i mężczyźni, matki i ojcowie. Jednak wielu z nich marnuje to, co im zostało dane i to, w czym dorastali.

Pytanie: Kim były te 23 000 osób, które zginęły w ciągu jednego dnia, o których mowa w 1 Kor 10:8?

Odp.: Prawdziwi chrześcijanie podają cztery interpretacje.

1. Księga Wyjścia 32:28 wspomina o wydarzeniu na początku Wyjścia, kiedy to Aaron wykonał złotego cielca, a 3 000 osób zostało zabitych mieczem w ciągu jednego dnia. Jednocześnie inni zginęli w wyniku plagi, o czym mowa w Księdze Wyjścia 32:35. Więcej informacji na temat tej odpowiedzi można znaleźć w „Encyclopedia of Bible Difficulties” (s. 141, 401), „When Critics Ask” (s. 458–459) oraz „The Bible Knowledge Commentary: New Testament” (s. 526).

2. Paweł popełnił literówkę, zapisując tę liczbę. Taką interpretację przedstawia książka „Trudne powiedzenia Biblii” (str. 597–598). Oznaczałoby to, że Biblia nie jest nieomylna (pozbawiona jakichkolwiek błędów), ale jest niezawodna (pozbawiona istotnych błędów teologicznych).

3. Księga Liczb 25:9 wspomina o wydarzeniu pod koniec Wyjścia w Szittim, kiedy to kobiety midianickie skusiły izraelskich mężczyzn, a 24 000 mężczyzn zostało zabitych. Istnieją dwa możliwe sposoby wyjaśnienia tych liczb:

3a) 23 000 to liczba z jednego dnia, a 24 000 to liczba całkowita

3b) 23 000 to tylko lud, a 24 000 to lud wraz z przywódcami.

Tertulian stwierdził, że w pladze midiańskiej zginęło 24 000 osób, ale nie sprecyzował, w ciągu ilu dni, w dziele „O skromności”, rozdz. 6, str. 79

4. Paweł odnosi się do tych, którzy zginęli, a liczba 24 000 jest liczbą zaokrągloną, prawdopodobnie wywodzącą się z tradycji rabinicznej.

Pytanie: Skoro w 1 Kor 10,9 czytamy, że Bóg nie może być kuszony, to w jaki sposób Izraelici kusili tu Boga?

Odp.: Użyte tutaj greckie słowo może również oznaczać „próbowanie” Pana. Zobacz omówienie Księgi Wyjścia 17:2.

Pytanie: Co Biblia mówi nam w 1 Kor 10,10 o złych uczynkach ludzi?

Odp.: Mądry człowiek potrafi wyciągnąć wnioski z błędów innych, zanim sam je popełni. Biblia chce, abyśmy byli mądrzy.

P: Czy w 1 Kor 10,13 czytamy, że kiedykolwiek spotykają nas pokusy nie do zniesienia?

O: Nie. Niezależnie od tego, co możemy w danej chwili odczuwać, 1 List do Koryntian 10:13 jest prawdą. Opierając się wyłącznie na własnych siłach, być może spotkalibyśmy się z pokusą nie do zniesienia. Jednak gdy polegamy na Bogu, nigdy nie spotkamy się z pokusą nie do zniesienia. W chwilach pokusy możemy modlić się do Boga, czytać Biblię oraz dzwonić do innych wierzących, aby modlić się razem z nimi. Jeśli wołamy do Boga, On zawsze zapewni nam wyjście z pokusy.

P: Skoro 1 Kor 10,14 mówi, aby „uciec od bałwochwalstwa”, czy chrześcijanie nie powinni nosić krzyży, jak twierdzą Świadkowie Jehowy?

Odp.: Nie. Odpowiedź znajdziesz w omówieniu Księgi Wyjścia 20:4-5.

P: Czy w 1 Kor 10:20 i Pwt 32:16-17 religia nie jest zawsze czymś dobrym?

Odp.: Nie. Najpierw to, co mówi fałszywa religia wielebnego Moona, zwana Kościołem Zjednoczenia, a następnie to, co mówi Biblia.

„Boska Zasada”, str. 9: „Religia powstała jako środek do realizacji celu dobra w podążaniu drogą Boga... . Potrzeba różnego rodzaju zrozumienia spowodowała pojawienie się różnych religii”.

Biblia ma wiele do powiedzenia na temat pobożnego bałwochwalstwa.

1 List do Koryntian 10:20 „...ofiary pogan są składane demonom, a nie Bogu...” (Być może nawiązanie do Psalmu 106:37)

Księga Jonasza 2:8 „Ci, którzy trzymają się bezwartościowych bożków, porzucają Jego miłosierną miłość”.

Jeremiasz 2:5 „...i podążali za bezwartościowymi bożkami, i sami stali się bezwartościowi?”

Istnieje wiele innych wersetów potępiających bałwochwalstwo. Chodzi o to, że jeśli chcesz podążać za prawdziwym Bogiem, musisz zniszczyć wszystkie swoje bożki.

W wczesnym Kościele Orygenes wyjaśnił to na przykładzie religii scytyjskiej: „I choć Scytowie mogą nazywać Pappaeusa ( ) najwyższym Bogiem, to jednak nie zgodzimy się z tym; przyznając wprawdzie, że istnieje Najwyższe Bóstwo, nie nadajemy Mu jednak imienia Pappaeus jako właściwego tytułu, lecz uważamy je za imię odpowiadające demonowi, któremu przydzielono pustynię Scytii wraz z jej ludem i językiem. Kto jednak nadaje Bogu Jego tytuł w języku scytyjskim, egipskim lub w jakimkolwiek innym języku, w którym został wychowany, nie popełni grzechu”. Orygenes, „Przeciw Celsusowi”, księga 5, rozdz. 46, s. 564.

Pytanie: Czy w 1 Kor 10,21.27 nie powinniśmy jeść tego, co zostało złożone w ofierze bożkom, jak wskazują 1 Kor 10,21 i Dz 15,29, czy też jest to dopuszczalne, jak wskazują 1 Kor 10,27 oraz 1 Kor 8,4.8?

Odp.: Odpowiedź na to pytanie znajduje się w samym 1 Liście do Koryntian.

1. Nie jest to dozwolone, jeśli uczestniczysz w obrzędzie religijnym. (1 List do Koryntian 10:20-21)

2. Ponieważ całe pożywienie pochodzi od Boga, spożywanie go jest dopuszczalne, o ile nie narusza to twojego sumienia. (1 List do Koryntian 8:4,8; 10:23-27)

3. Nie jest to w porządku, jeśli narusza to twoje sumienie lub w sytuacjach, w których powoduje to potknięcie kogoś innego. (1 List do Koryntian 8:9-13; 10:28-30)

Pytanie: Czy 1 Kor 11:2-16 wskazuje na zakaz homoseksualizmu?

Odp.: Nie stwierdza tego wprost, ale sugeruje, że mężczyźni i kobiety nie powinni pełnić ról przeciwnych. Chociaż List do Rzymian 1:26-27; Księga Kapłańska 18:22,24; 20:13 oraz 1 List do Koryntian 6:9-10 są bardziej bezpośrednie, 1 List do Koryntian 11:2-16 wskazuje, że męski strój u kobiet i kobiecy strój u mężczyzn nie są tym, czego pragnie Bóg. Kirk R. MacGregor napisał na ten temat artykuł pt. „Czy 1 List do Koryntian 11:2-16 stanowi zakaz homoseksualizmu?” opublikowany w czasopiśmie „Bibliotheca Sacra”, tom 166 (kwiecień–czerwiec 2009), str. 201–216.

Pytanie: Skoro w 1 Kor 11:3 słowo „Bóg” ma w Biblii dwa znaczenia, czy to prawda, że możemy nazywać Jezusa „bogiem” w sensie wielkiej i potężnej osoby (1 Kor 8:5; J 10:35-36), ale nie możemy nazywać Go „Bogiem” w znaczeniu jedynego prawdziwego Boga (Pwt 6:4; 1 Kor 8:6; 1 Kor 11:3), jak twierdzą Świadkowie Jehowy?

Odp.: W Biblii występują co najmniej cztery znaczenia słowa „Bóg”. Najszerszym znaczeniem jest postrzegana jako potężna istota, tak zwany bóg, jak w 1 List do Koryntian 8:5 i Ewangelii według św. Jana 10:35. Innym znaczeniem jest Bóg Ojciec (List do Kolosan 1:3 i List do Efezjan 1:3). Trzecim znaczeniem jest Jezus (i Duch Święty), jak w Ewangelii według św. Jana 1:1; 20:28-29 i innych wersetach. Kolejne znaczenie to cała Trójca. Sam Jezus pokazuje, że jest Bogiem w znaczeniu szerszym niż to najszersze, jak w Ewangelii Jana 10:36 i 5:22-23. Gdyby Jezus miał na myśli tylko to, że jest Bogiem w sensie z Ewangelii Jana 10:35, dlaczego powiedział to, co w Ewangelii Jana 10:36?

Książka „Jehovah’s Witnesses Answered Verse by Verse” (str. 96–97) przekonująco wskazuje, że gdyby Świadkowie Jehowy chcieli, aby słowa „jeden Bóg” z 1 Listu do Koryntian 8:6 dowodziły, że tylko Ojciec, a nie Jezus, jest Bogiem, musieliby wierzyć, że słowa „jeden Pan” w tym samym wersecie oznaczają, iż Jezus jest naszym Panem, a Bóg Ojciec nim nie jest.

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z 1 Listem do Koryntian 11:3, mężczyzna jest głową kobiety?

Odp.: W rodzinie żona podlega mężowi zgodnie z 1 Listem Piotra 3:1 i Listem do Efezjan 5:22,24. Gdy nie można osiągnąć porozumienia, żona musi być posłuszna mężowi, o ile nie jest to sprzeczne z tym, co mówi Biblia.

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z 1 Kor 11:3, Bóg jest „głową” Chrystusa?

Odp.: Syn i ojciec są w równym stopniu ludźmi i mają taką samą wartość w oczach Boga, jednak pełnią różne role. Ojciec może wysłać syna w jakieś miejsce, a syn powinien być mu posłuszny. Podobnie Jezus i Ojciec są równi pod względem natury i czci, ale również pełnią różne role. To Jezus przyszedł na ziemię i był posłuszny Ojcu (List do Hebrajczyków 5:8; List do Filipian 2:7-8).

Na marginesie, omawiając 1 List do Koryntian 11:1-3, Ambroży z Mediolanu (340-397 r. n.e.) w dziele „O wierze chrześcijańskiej” 4:3:31 zinterpretował słowo „Bóg” jako Boga w Trójcy Świętej, a nie jako Boga Ojca. Jednak interpretacja niemal wszystkich pozostałych autorów nie zgadza się z Ambrożym w tej kwestii. Interpretację Ambrożego trudno byłoby pogodzić z fragmentami Listu do Efezjan 1:3,17 oraz Listu do Hebrajczyków 1:9.

Pytanie: Czy w 1 Kor 11:3, Mt 24:36 i Flp 2:7-8 Jezus jest mniejszy od Ojca?

Odp.: Oczywiście Jezus był mniejszy od Ojca pod względem chwały, gdy przebywał na ziemi. W niebie jest On równy Bogu Ojcu pod względem natury, chwały, czci i innych aspektów. Jest On (dzisiaj w niebie) mniejszy od Ojca pod względem pochodzenia (Jezus został zrodzony z Ojca), roli i rangi. Mówiąc ogólnie, Jezus jest równy Ojcu tak samo, jak syn jest równy swojemu ojcu. Jezus jest mniejszy od Ojca tak samo, jak syn jest mniejszy od swojego ojca. Biblia pokazuje obie strony, a uczciwi wierzący nie mogą postąpić inaczej. Mamy czcić Syna tak, jak czcimy Ojca, zgodnie z nakazem z Ewangelii św. Jana 5:22-23.

Pytanie: Czy stwierdzenie w 1 Kor 11:3, że Jezus jest w jakimkolwiek sensie mniejszy od Ojca, jest sprzeczne z doktryną Trójcy Świętej?

Odp.: Nie. Jeśli źle rozumiesz doktrynę Trójcy Świętej lub spotykasz ludzi, którzy są w tej kwestii nieświadomi, nie umniejsza to w niczym Bożej prawdy. Od czasów biskupa Teofila z Antiochii (168–181/188 r. n.e.) aż do dziś chrześcijanie nieprzerwanie nauczają o Trójcy Świętej. Chrześcijanie nauczają, że Jezus był równy w naturze, jednak Ojciec jest Jego Głową.

Pytanie: Czy fragment z 1 Listu do Koryntian 11:3-9 jest przejawem męskiego szowinizmu?

Odp.: Być może według radykalnych standardów feministycznych, ale według standardów Bożych – nie. Mężczyźni i kobiety mają taką samą wartość (Galacjan 3:28), ale pełnią różne role, jak pokazują 1 List do Koryntian 11:3-9; 14:34-35 oraz 1 List do Tymoteusza 2:11-15. Więcej informacji znajdziesz w omówieniu tych wersetów.

Na marginesie, zgodnie z tradycją żydowską kobiety powinny zakrywać głowę podczas nabożeństwa, jak wynika z 3 Księgi Machabejskiej 4:6; Miszny Ketubot 7:6; Talmudu Babilońskiego Ketubot 72a-b. W kulturze grecko-rzymskiej kobiety powinny zakrywać głowę, jak podaje Plutarch w „Moraliach” 3.232c; 4:267b; Apulejusza w „Złotym osiołku” 11:10. Również u Owidiusza w „Sztuce miłości” 3:135-165. W kulturze greckiej kobieta z ogoloną głową była powodem hańby, zgodnie z „Tesmoforiazami” Arystofanesa 837. Więcej informacji można znaleźć w „The Bible Knowledge Commentary: New Testament”, str. 529.

Pytanie: Czy zgodnie z 1 Kor 11:5 kobiety powinny dziś nosić zasłony podczas modlitwy?

O: W tej kulturze powinny to robić jako wyraz szacunku i podporządkowania się mężom. W tamtych czasach kobiety nosiły zasłony podczas modlitwy. Dzisiaj prawdziwi chrześcijanie mają co do tego różne zdania.

1. Niektórzy twierdzą, że wynikało to z panującej wówczas kultury.

2. Inne chrześcijanki noszą nakrycia głowy, gdy przebywają w kościele

P: Dlaczego w 1 Kor 11,10 kobiety powinny zakrywać głowy „ze względu na aniołów”?

O: Chociaż niektórzy zwracają uwagę, że greckie słowo „angelos” może oznaczać ludzkiego posłańca, kontekst wskazuje na aniołów, a nie tylko na ludzkich posłańców. Istnieją trzy inne interpretacje:

1. Upadłe anioły: takie jak istoty z Księgi Rodzaju 6:2-5. (Tertulian (200 r. n.e.) „O zasłanianiu dziewic” 9 i „O modlitwie” 22). Istoty te mogły być wyłącznie upadłymi aniołami lub też ludźmi opętanymi przez demony. Ubieranie się w sposób, który kultura uznałaby za nieskromny, daje upadłym aniołom okazję do kuszenia mężczyzn.

2. Wszyscy aniołowie: „Aniołowie byli obserwatorami zgromadzenia”. W samym środku oddawania czci Bogu, które obserwowali zarówno dobrzy, jak i źli aniołowie, brak szacunku wobec ich roli jest wysoce niestosowny. Paweł wyraża podobną myśl o obecności aniołów podczas nabożeństwa w 1 Liście do Tymoteusza 5:21.

3. Oba: Ponieważ oba powyższe stwierdzenia są prawdziwe, Paweł mógł mieć na myśli oba te przypadki.

Pytanie: W 1 Kor 11,11-12, w jaki sposób fakt, że kobieta pochodzi od mężczyzny, a mężczyzna od kobiety, wiąże się z tym, że wszystko pochodzi od Boga?

Odp.: Nie ma sensu istnienia samców danego gatunku bez samic tego samego gatunku i odwrotnie. Ostatecznie nic nie ma sensu bez Boga. Jak metaforycznie zapytał pewien rosyjski chrześcijanin: „Jeśli droga nie prowadzi do kościoła, to po co ona w ogóle jest?”.

P: Jakie rodzaje prawd duchowych powinniśmy „oceniać sami”, czy je przyjąć, czy nie, o czym mowa w 1 Kor 11:13?

Odp.: Powinniśmy bezkrytycznie przyjmować wszystkie prawdy zawarte w Piśmie Świętym. Powinniśmy natomiast badać i osądzać wszystkie inne rzekome prawdy, w tym wszelkie interpretacje Pisma Świętego. Ważne jest, aby nie mylić naszej interpretacji Pisma Świętego z tym, czego ono naucza. Księga Przysłów 30:5-6 i 1 List do Koryntian 4:6 podkreślają, że nie wolno nam nic dodawać do Słowa Bożego. Nawet w przypadku upadku Ewy zarówno szatan, jak i sama Ewa przedstawiali swoje interpretacje jako Słowo Boże.

W 1 Liście do Koryntian 11:13 Paweł zachęca czytelników, by zauważyli, że to, co tu pisze, zgadza się z ich postrzeganiem. Nie mówi on, by osądzali Słowo Boże, ani że jeśli te prawdy nie zgadzają się z ich postrzeganiem, to powinni je odrzucić.

Pytanie: Czy 1 List do Koryntian 11:14 naucza, że mężczyźni nie powinni nosić długich włosów, a kobiety muszą je nosić?

Odp.: Niektórzy chrześcijanie twierdzą, że jest to tak samo prawdziwe dzisiaj, jak było wtedy. Inni chrześcijanie twierdzą, że miało to podłoże kulturowe. Wszyscy chrześcijanie mogą zgodzić się co do trzech punktów.

1) W tamtych czasach, ponieważ kobieta z ogoloną głową zarabiała na życie w sposób niemoralny, chrześcijanki nie powinny nosić bardzo krótkich włosów. Wyglądałoby to na zło (2 Kor 8,21; 1 Tes 5,22).

2) Zarówno 1 List do Koryntian 11:14, jak i Księga Powtórzonego Prawa 22:5 sprzeciwiają się temu, by mężczyźni wyglądali jak kobiety, a kobiety jak mężczyźni.

3) Jeśli chrześcijanin myli się w tej kwestii, jest to niewielki błąd w porównaniu z oddawaniem czci bożkom lub podążaniem za fałszywym Jezusem.

Inną odpowiedź można znaleźć w książce „When Critics Ask” na stronach 460–461.

Pytanie: Czy w 1 Kor 11:14, jeśli kościół ma błędne przekonania dotyczące długości włosów mężczyzn i kobiet, oznacza to, że kościół ten nie jest kościołem Bożym?

Odp.: Zanim odpowiemy na to pytanie, zwróćmy uwagę na kilka kwestii. Kościół może nadal być prawdziwym lokalnym zgromadzeniem jedynego Kościoła Bożego, jeśli – przynajmniej tymczasowo:

a) toleruje obecność niemoralnego członka (1 List do Koryntian 5:1)

b) dopuszczała podziały wśród swoich członków (1 List do Koryntian 3:3)

c) miał wśród siebie osoby o podejściu legalistycznym (Galacjan 2:13)

Odpowiadając na pytanie: skoro kościół mógłby nadal być prawdziwym kościołem Bożym pomimo tych problemów, to prawdopodobnie mógłby nim być również wtedy, gdyby miał błędne poglądy na temat kwestii drugorzędnej, takiej jak fryzura.

Jeśli jednak ktoś głosi inną Ewangelię (Galacjan 1:6-9) lub zaprzecza odkupieniu lub zmartwychwstaniu (1 List do Koryntian 15:1-7), jego wiara jest bezwartościowa. Jeśli chodzi o tych, którzy mają pozory pobożności, ale zaprzeczają jej mocy, mamy trzymać się od nich z daleka, jak nakazuje 2 List do Tymoteusza 3:5.

Pytanie: Dlaczego w 1 Kor 11:19 Paweł powiedział, że wśród Koryntian muszą istnieć „różnice”?

Odp.: Słowo to może oznaczać herezje, ale w tym kontekście oznacza frakcje lub podziały. Nie były one pożądane, ale były nieuniknione wśród ludzi, którzy nie słuchali autorytetu Bożego.

P: Jakie są inne przykłady w 1 Kor 11:20-22 sytuacji, w których forma trwała dalej, mimo że pierwotny cel został utracony lub wypaczony?

Odp.: Istnieje wiele przykładów, które mogą być prawdziwe dla niektórych osób, ale nie dla innych. Wszystkie te rzeczy mogą być dobre, ale jednocześnie trzeba uważać, aby żadna z nich nie stała się celem samym w sobie.

Historia i wiedza teologiczna mogą pomóc nam zbliżyć się do Pana, dać nam poczucie perspektywy i uczyć innych. Mogą jednak stać się celem samym w sobie i wymagać od innych nauki wielu rzeczy, które nie mają nic wspólnego z charakterem Boga, naszym życiem ani pobożnością.

Muzyka uwielbienia podczas nabożeństwa ma na celu chwalenie Boga. Jeśli jednak nie będziemy ostrożni, muzyka ta może stać się celem samym w sobie – po to, by brzmieć dobrze dla innych.

Ewangelizacja jest nakazem naszego Pana – w pewnym sensie. Mateusz 28:19 nakazuje nam iść i uczynić uczniami wszystkie narody. Nie mówi jednak o zgłaszaniu większej liczby osób ani o pozyskiwaniu większej liczby „nawróconych”, którzy nie mają zamiaru uczynić Jezusa Panem swojego życia.

Wspólnota jest ważna w życiu chrześcijańskim. Jeśli jednak wspólnota sprowadza się jedynie do nawiązywania przypadkowych znajomości i pogawędek, tracisz możliwość budowania głębokich relacji z innymi wierzącymi. Ponadto wspólnota nie powinna być głównym powodem spotkań z innymi wierzącymi, z pominięciem uwielbienia i studiowania Słowa Bożego. Wspólnota powinna być jednym z powodów, ale drugorzędnym.

Liturgia i organizacja nabożeństwa mogą mieć znaczenie. Istnieje jednak niebezpieczeństwo, że znaczenie to zostanie utracone, a nabożeństwo stanie się jedynie rytuałem.

Nawet modlitwa może stać się daremnym powtarzaniem, wykonywaniem czynności na autopilocie. Modlitwa jest niezbędna w życiu chrześcijańskim, ale ludzie mogą modlić się wyłącznie dlatego, że wiedzą, iż powinni to robić, a nie z miłości do Pana.

Pytanie: Czy w 1 Kor 11:23-26 znajdują się dokładne słowa z Ostatniej Wieczerzy, czy też dokładne słowa zawarte są w Ewangeliach: Mt 26:21-29; Mk 14:18-24 i Łk 22:14-20?

Odp.: Prawdopodobnie żadna z tych relacji nie jest pełnym zapisem Ostatniej Wieczerzy; parafraza może jednak być prawdziwa. Celem, dla którego Paweł i autorzy Ewangelii parafrazowali niektóre fragmenty rozmowy podczas Ostatniej Wieczerzy, jest to, abyśmy wykraczali poza mechaniczne zapamiętywanie formuł i dostrzegali wspólną treść.

Jedną z kluczowych kwestii, której nie należy pomijać, jest to, że Wieczerza Pańska była „wieczerzą”, czyli posiłkiem. W różnych okresach w Kościele rzymskokatolickim świeckim (osobom niebędącym kapłanami) podawano jedynie hostię, a nie kielich. Z drugiej strony 1 List do Koryntian 11:34 wskazuje, że nie był to zwykły posiłek, lecz posiłek szczególny. Jeśli chcesz po prostu zjeść zwykły posiłek, nie czekając na innych, nie bierz udziału w Wieczerzy Pańskiej, po prostu zostań w domu.

Pytanie: Czy w 1 Kor 11,24 powinno być napisane „złamane za was”, czy raczej „za was”?

Odp.: Istnieją greckie rękopisy przedstawiające obie wersje.

Słowo „złamany” nie występuje:

str. 46 (Chester Beatty II) 100–150 r. n.e.

Vaticanus 325–350 r. n.e.

Sinaiticus [Si] 340–350 r. n.e. (oryginał)

Ephraemi Rescriptus [C] V wiek (oryginał)

Alexandrinus ok. 450 r. n.e.

Athanasius z Aleksandrii, 326–373 r. n.e.

Występuje słowo „złamany”

Sinaiticus [Si] 340–350 r. n.e. (poprawiony)

Ephraemi Rescriptus [C] V w. (trzeci korektor)

Gotycki, 493–555 r. n.e.

Jan Chryzostom 370–407 r. n.e.

Lekcjonarz bizantyjski

Pytanie: W 1 Kor 11,28–29, w jaki sposób niegodne spożywanie Wieczerzy Pańskiej stanowi grzech przeciwko Ciału i Krwi naszego Pana?

Odp.: Sposób, w jaki podchodzimy do upamiętnienia ofiary Jezusa, pokazuje, jak bardzo ją cenimy. Lekceważenie tego, co Jezus dla nas uczynił, jest niezwykle poważnym grzechem.

Pytanie: Czy zgodnie z 1 Kor 11,28.31 powinniśmy osądzać samych siebie, czy też nie?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę dwie kwestie.

Powinniśmy osądzać samych siebie w tym sensie, że oceniamy siebie i szukamy sposobów, by żyć bardziej na wzór Chrystusa. Paweł mówi poważnie, gdy w 2 Liście do Koryntian 13:5-6 wzywa nas do zbadania samych siebie. Dawid w Psalmie 139:24 prosi Boga, by pokazał mu wszystko, co w nim jest niegodne.

Nie powinniśmy jednak osądzać samych siebie w sensie porównywania się z innymi lub próbowania ustalenia, jak staniemy przed Bogiem.

Pytanie: Czy w 1 Liście do Koryntian 11:29-31, jeśli ludzie przyjmują dziś Wieczerzę Pańską w sposób niegodny, zachorują i umrą?

Odp.: Bóg może karcić wierzących zarówno wtedy, jak i dzisiaj, w dowolny sposób. Nie jest to automatyczne, że zachorują, ale nic nie ogranicza Boga w karceniu każdego wierzącego tak, jak uzna to za stosowne.

P: Jeśli ktoś zgodnie z 1 Kor 12:3 trzykrotnie powie z pełną powagą, że Jezus jest Panem, czy zostanie wtedy zbawiony, jak nauczali niektórzy członkowie lokalnego kościoła Witness Lee?

Odp.: Wystarczy raz wypowiedzieć te lub podobne słowa, aby przyjąć Jezusa. Jednak słowa te nie są magiczną formułą. Żadna magiczna formuła nie wystarczy, nawet jeśli zostanie wypowiedziana szczerze. Ostatecznie to nie słowa ani czyny nas zbawiają, ani nawet Ewangelia nie zbawia – to Bóg zbawia.

Pytanie: Czy w 1 Kor 12:3 każdy, kto mówi „Jezus jest Panem”, czyni to pod wpływem Ducha Świętego?

Odp.: Nie. Nie liczy się samo wypowiadanie sylab w jakimś języku, ale znaczenie tych słów. Człowiek może powiedzieć „Jezus jest Panem” w dowolnym języku i naprawdę przyjąć Jezusa jako swojego jedynego Pana wyłącznie dzięki Duchowi Świętemu.

Ten werset mówi również coś o naszych możliwościach bez Boga. Bez działania Ducha Świętego upadły człowiek nie jest w stanie szczerze uznać Jezusa za Pana.

Pytanie: Czy w 1 Kor 12:7 i prawdopodobnie w Rz 8:9-11 jest mowa o tym, że każdy chrześcijanin posiada jakiś dar Ducha Świętego? Innymi słowy, jeśli nie posiadasz takiego daru, czy oznacza to, że nie jesteś prawdziwym chrześcijaninem?

Odp.: Każdy prawdziwy chrześcijanin posiada albo jeden z darów wymienionych w 1 Liście do Koryntian 12:8-31, albo inne dary, które nie zostały tu wymienione. Nic w 1 Liście do Koryntian 12 nie wskazuje, że ta lista jest wyczerpująca. Nie wszystkie z tych darów są „spektakularne”, takie jak cuda, uzdrawianie i mówienie językami. Niektóre to dary mądrości, wiedzy i pomocy. List do Rzymian 12:6-8 wspomina o innych darach.

P: Dla kogo dokładnie przeznaczone są dary duchowe wymienione w 1 Kor 12:7-11 i dlaczego?

Odp.: 1 List do Koryntian 12:7 mówi, że dar duchowy NIE jest przeznaczony przede wszystkim dla osoby, która go otrzymała; jest on raczej dla wspólnego dobra. Potrzebujemy go, aby pomagać innym, zwłaszcza innym wierzącym. Jeśli posiadasz dar duchowy i nie wykorzystujesz go dla dobra Ciała Chrystusa, to marnujesz swój dar duchowy.

Powinniśmy zrozumieć, czym są dary duchowe, a 1 List do Koryntian 12 uczy nas o trzech aspektach. Mówi on o źródle darów (12:1-11), różnorodności darów (12:12-31a) oraz o znaczeniu miłości w korzystaniu z darów (12:31b-13:13).

Pytanie: Jakie są poszczególne dary duchowe wymienione w 1 Kor 12:7-11?

Odp.: Oto krótki opis.

Mądrość – stosowanie Słowa Bożego w naszym życiu i w bieżących sytuacjach

Wiedza – nie tylko znajomość faktów, ale przede wszystkim znajomość Słowa Bożego, a tym samym Jego ogólnej woli i pragnień.

Wiara – całkowita wiara i zaufanie Bogu, że to, o co się modlimy, spełni się.

Uzdrowienia – uzdrowienia fizyczne, a czasem także psychiczne

Cuda – inne cuda, które oddają chwałę Bogu

Proroctwo – Objawianie konkretnej woli Bożej w odniesieniu do bieżących sytuacji

Rozróżnianie duchów – Rozpoznawanie źródła duchów, zazwyczaj działających za plecami ludzi, aby ich motywować i wpływać na nich. Pewnego razu czekałem na kogoś na zewnątrz, gdy podszedł do mnie nieznajomy i zaczął ze mną rozmawiać. Zanim jednak zdążył cokolwiek powiedzieć, cichy głos w mojej głowie powiedział: „Kościół Zjednoczenia” (fałszywego Chrystusa, wielebnego Moona).

Mówienie językami – nadprzyrodzona zdolność mówienia w języku nieznanym mówcy.

Tłumaczenie języków – Umiejętność tłumaczenia na język zrozumiały dla ludzi tego, co powiedział ktoś mówiący językami.

Pytanie: Czy w 1 Liście do Koryntian 12:7-11 wymieniono wszystkie dary duchowe?

Odp.: Nie, to nie są wszystkie dary, ponieważ List do Efezjan 4:11-12 podaje listę darów, które mają pewne podobieństwa, ale też różnice. Nie jest tak, że mamy listę darów i możemy z całą pewnością stwierdzić: „Bóg nie może dać żadnych innych”.

P: Jak, zgodnie z 1 Kor 12,12-26, chrześcijanie obdarzeni różnymi darami duchowymi mogą lepiej współpracować jako zespół?

Odp.: Należy wziąć pod uwagę co najmniej trzy kwestie: synergię, przeszkody i rozwój.

Synergia: Nie myśl, że ty lub inni wierzący podobni do ciebie musicie wszystko robić samodzielnie. Szukaj okazji do wykorzystania darów, które posiadają inni wierzący.

Przeszkody: Przestańcie martwić się o to, który śmiertelnik zbierze laury; chwała powinna należeć Bogu. Nie traktujcie innych wierzących jako konkurencji ani zagrożenia, ale raczej jako członków zespołu. Nie bądźcie dumni ze swojego daru duchowego i nie czujcie się mniej ważni, ponieważ nie posiadacie konkretnego daru. Nasze różnice nie powinny dzielić nas na frakcje, ale raczej jednoczyć jako współpracowników.

Rozwój: Wiele osób pragnie poznać swoje duchowe dary oraz dowiedzieć się, jak je rozwijać i wykorzystywać. To dobrze, ale dlaczego nie zapytać również, jakie duchowe dary lub potencjalne duchowe dary mają inni i jak możesz stać się katalizatorem w ich rozwijaniu i wykorzystywaniu dla dobra Kościoła?

Pytanie: Czy 1 Kor 12,28 wskazuje, że powinniśmy mieć dzisiaj apostołów?

Odp.: Jeśli chodzi o dwunastu apostołów, to nie. Istnieją jednak trzy znaczenia słowa „apostoł”.

1. Greckie słowo oznaczające apostoła może oznaczać „posłanego”. Barnaba był posłańcem i apostołem w tym sensie w Dziejach Apostolskich 4:36 i 14:14. We wcześniejszych stuleciach w greckim tekście „ ” mogło ono odnosić się do admirała w marynarce wojennej. Chociaż dzisiaj są apostołowie, tak samo jak są listonosze i oficerowie marynarki wojennej, to nie o tym znaczeniu słowa „apostoł” tutaj mowa.

2. W Apokalipsie 21:14 czytamy, że miasto Nowego Jeruzalem będzie miało dokładnie dwanaście fundamentów, a na nich będą wyryte imiona dwunastu „apostołów Baranka”. Ponieważ dwunastu apostołów już żyło, nie ma już żadnych „apostołów Baranka”.

3. Istnieje trzecie znaczenie słowa „apostoł” w Nowym Testamencie. Tak jak mogą istnieć fałszywi prorocy i nauczyciele, tak 2 List do Koryntian 11:13 i Objawienie 2:2 pokazują, że mogą istnieć ludzie podszywający się pod apostołów. Są to fałszywi apostołowie, którzy nie zostali posłani przez Boga.

Pytanie: Jakie są role związane z wykorzystaniem tych darów duchowych, o których mowa w 1 Kor 12:28-31?

Odp.: Oto krótki opis wymienionych tu darów.

Apostołowie – W szerokim znaczeniu byli to ci, którzy stanowili fundament Kościoła zgodnie z Listem do Efezjan 2:20, a wielu z nich brało udział w pisaniu Nowego Testamentu. Ponieważ Pismo Święte jest zakończone, kompletne i wystarczające, a my dysponujemy już całą niezbędną prawdą, której potrzebujemy, nie mamy dziś ani nie potrzebujemy takich apostołów. W węższym znaczeniu istnieją jednak ludzie, którzy przewodzą grupom kościołów.

Prorocy – W szerszym ujęciu byli oni również fundamentem Kościoła zgodnie z Listem do Efezjan 2:20, a wielu z nich brało udział w spisywaniu Starego Testamentu. Ponieważ Pismo Święte jest już ukończone, od czasów Jana Chrzciciela nie potrzebowaliśmy proroków spisujących Pismo Święte. Jednak w mniejszym stopniu, nawet po Janie Chrzcicielu, Kościół potrzebował proroków, takich jak Agabus z Dziejów Apostolskich 21:10-11, aby lud Boży mógł lepiej zrozumieć Boże działanie w swoich czasach.

Nauczyciele – Chociaż Kościół potrzebuje nauczycieli, List Jakuba 3:1-2a ostrzega, by niewielu z nas stawało się nauczycielami, ponieważ Bóg będzie sądził nauczycieli z większą surowością. Jedną rzeczą jest wierzyć w fałszywą doktrynę, a inną – nauczać jej i przekonywać do niej innych.

Cuda – Ci, którzy dokonują cudów, posiadają jeden z bardziej „efektownych” darów. W Austin istniał kościół, który wierzył, że wszystkie dary duchowe przeminęły. Wtedy pastor, bardzo dobrze znający Pismo Święte, zachorował na nieuleczalnego raka. Ludzie modlili się za niego i został on cudownie uzdrowiony. Wtedy kościół zmienił swoje stanowisko: stwierdzono, że wszystkie dary przeminęły, z wyjątkiem uzdrawiania. Czy nie mogli rozważyć możliwości, że mogą istnieć również inne dary duchowe?

Uzdrowienia – Niektórzy mają nadprzyrodzony dar bycia narzędziami, poprzez które Bóg uzdrawia ludzi z chorób fizycznych. Inni, tacy jak lekarze i pielęgniarki, ciężko studiowali i posiadają naturalne talenty. Niezależnie od tego, czy masz nadprzyrodzony, czy naturalny dar pomagania innym, powinieneś pomagać innym.

Pomoc – Niektórzy dysponują środkami finansowymi, czasem, domem lub nieruchomością albo innymi zasobami, które można wykorzystać na rzecz królestwa Bożego. Korzystając z tych zasobów, musimy jednak pamiętać, by „czynienie dobrych rzeczy nie powstrzymywało nas od czynienia rzeczy najlepszych”.

Zarządzanie – zwane również sprawowaniem władzy, jest to dar kierowania ludem Bożym. Z jednej strony polega na dostrzeganiu wyzwań, problemów i zagrożeń dla ludu Bożego oraz na zajmowaniu się nimi. Z drugiej strony oznacza dostrzeganie możliwości, ludzi i miejsc, w których może nastąpić rozwój, oraz mobilizowanie się, by umożliwić ludziom wykorzystanie tych możliwości i otwarcie nowych drzwi. Wreszcie wiąże się to również z opracowaniem spójnej strategii, która poprowadzi Kościół w kierunku, w którym będzie on mógł lepiej służyć Bogu i oddawać Mu chwałę.

Języki – Mówienie w nieznanych ludzkich językach, którego głównym celem jest przekonanie niewierzących, jak w 1 Liście do Koryntian 14:22. Mówienie w nieznanych językach ludzi lub aniołów, z miłością, jest również chwalenie Boga, o czym mowa w 1 Liście do Koryntian 13:1. Bóg nie „zamieszałby w tej sprawie”, pozwalając Pawłowi nawet wspomnieć o językach aniołów w 1 Liście do Koryntian 13:1, gdyby języki aniołów nie istniały.

Na marginesie, nic w 1 Liście do Koryntian 12 nie wskazuje, że jest to wyczerpująca lista, ani że nie mogłyby istnieć podkategorie w ramach tych kategorii. Są to po prostu ważne przykłady różnych ról w Kościele, a sedno polega na tym, jak wszystkie te role powinny ze sobą współdziałać. Posiadanie lokalnego kościoła, w którym prawie wszyscy członkowie pełnią tylko jedną z tych ról, wcale nie jest tym, czego pragnie Bóg.

Pytanie: Czy w 1 Kor 12,30 jest mowa o tym, że wszyscy prawdziwi chrześcijanie powinni mówić językami, czy też nie?

Odp.: Zarówno chrześcijanie niecharyzmatyczni, jak i niektórzy chrześcijanie charyzmatyczni zgadzają się, że większość chrześcijan nie posiada daru mówienia językami, o którym mowa w 1 Liście do Koryntian 12:30, tak samo jak większość z nich nie jest apostołami ani prorokami.

Chrześcijanie niecharyzmatyczni twierdzą, że nawet w czasach Pawła nie wszyscy chrześcijanie mieli mówić językami – i kropka.

Większość chrześcijan charyzmatycznych rozróżnia między nielicznymi osobami posiadającymi dar publicznego mówienia językami w kościele a prywatnym mówieniem językami podczas modlitwy osobistej. Wielu, choć nie wszyscy, twierdzi, że wszyscy chrześcijanie powinni (ale niestety tego nie robią) korzystać z prywatnego mówienia językami. Jedyne biblijne poparcie dla twierdzenia, że wszyscy powinni mówić językami (1 List do Koryntian 14:5), jest w najlepszym razie pośrednie.

Wielu charyzmatyków łączy termin „chrzest Duchem Świętym” z mówieniem językami i wierzy, że jest to drugie błogosławieństwo, którego nie mają osoby niebędące charyzmatykami. Jednak „Believer’s Bible Commentary” (str. 1794) stwierdza jednoznacznie, że błędem z punktu widzeni u jest nauczanie, iż każdy posiada dar języków lub że języki są [jedynym] znakiem chrztu Duchem Świętym.

1 List do Koryntian 14:1,5 mówi, że Paweł pragnąłby, aby wszyscy mówili językami, ale wolałby raczej, aby prorokowali. Sformułowanie to jest podobne do sytuacji, gdy Eldad i Medad prorokowali w Księdze Liczb 11:27-29, a Jozue powiedział Mojżeszowi, by ich powstrzymał. Mojżesz odpowiedział: „Chciałbym, aby cały lud Pański był prorokami”. Nie oznacza to, że każdy Izraelita miał być prorokiem.

Pytanie: Czy w 1 Kor 12:30 przynajmniej niektórzy chrześcijanie naprawdę mówią dzisiaj językami?

Odp.: Prawdziwi chrześcijanie nie są co do tego zgodni.

Charyzmatycy: wierzą, że ten dar jest praktykowany również dzisiaj. Jak wyjaśnił jeden z moich przyjaciół-charyzmatyków, charyzmatyków można podzielić na „charyzmatyków z wielką literą C” i „charyzmatyków z małą literą C”. Charyzmatycy z wielką literą „C” kładą tak samo duży nacisk na dary duchowe, jak na Chrystusa. Rzadko chcą współpracować z niecharyzmatykami. Charyzmatycy z małą literą „C”, choć uważają, że niecharyzmatycy mylą się w tej doktrynie, dostrzegają, że Bóg posługuje się niecharyzmatycznymi chrześcijanami na wiele innych sposobów i chcą z nimi współpracować, ponieważ Chrystus, który nas jednoczy, jest większy niż drugorzędne doktryny, które nas dzielą.

Sekciarscy pentekostaliści jedności: oprócz zaprzeczania Trójcy Świętej nauczają, że każdy, kto dziś nie mówi językami, pójdzie do piekła.

Antycharyzmatycy: nauczają, że wszelkie dane przez Boga mówienie językami przestało istnieć już dawno temu i że na żadnym chrześcijańskim zgromadzeniu nie powinno się pozwalać na mówienie językami, a 1 List do Koryntian 14:39 jest wersem Nowego Testamentu, który należy dziś ignorować.

Inni niecharyzmatycy: mają różne poglądy na temat tego, czy mówienie językami, czy też wszystkie dary duchowe przestały istnieć. Albo wierzą, że niektóre przypadki mówienia językami mogą być autentyczne, albo uważają, że żadne mówienie językami nie jest natchnione przez Boga, ale nikt nie jest doskonały i jest to rodzaj błędu, który można tolerować, a 1 List do Koryntian 14:39 nie powinien być dziś ignorowany.

Uwaga: Błędem jest twierdzenie, że każde dzisiejsze mówienie językami ma charakter szatański. Niecharyzmatycy i wielu charyzmatyków zgadza się, że przynajmniej niektóre próby mówienia językami nie pochodzą ani od Boga, ani od szatana, lecz są wynikiem tego, że ktoś nierozsądnie próbuje mówić językami, posługując się własnymi naturalnymi zdolnościami.

Pytanie: Dlaczego w 1 Kor 13:7-8 mamy zawsze ufać innym, skoro Mi 7:5-6 oraz Jr 9:4-5; 17:5 mówią, że nie powinniśmy?

Odp.: Mamy ufać innym, ale nie mamy pokładać w nich nadziei. Nawet gdy ufamy innym, istnieją pewne zastrzeżenia.

Jeremiasz 9:4-5 i Micheasz 7:5-6 pouczają proroka oraz wierzących żyjących w tych mrocznych czasach, aby nie pokładali ufności w swoich sąsiadach, a nawet w członkach własnej rodziny.

W Jeremiasza 17:5 czytamy, że ten, kto pokłada ufność w człowieku (czy to w sobie samym, czy w innych) zamiast w Bogu, jest przeklęty.

1 List do Koryntian 13:7-8 przedstawia nam ideał miłości. Greckie słowa „panta pisteuei” dosłownie oznaczają „wierzyć we wszystko”. Greckie słowo oznaczające tutaj wiarę nie oznacza jedynie intelektualnej zgody, ale wiarę zbawczą, która obejmuje zarówno zaufanie i poleganie na Bogu, jak i intelektualną zgodę.

Skoro nikt poważnie nie uważa, że Paweł opowiada się za wiarą w fałszywych proroków i kłamstwa, w które trzeba wierzyć, odrzucając Słowo Boże, to co oznacza „wierzyć we wszystko”? To wyrażenie nie oznacza, że należy wierzyć wszystkim ludziom, ale że należy wierzyć całej prawdzie. Komentarz „Bible Knowledge Commentary: New Testament” (str. 535) wskazuje, że rzeczy, w które powinniśmy wierzyć w szczególności, znajdują się zaledwie jedną lub dwie strony dalej w naszej Biblii, w 1 Liście do Koryntian 15:11.

Pytanie: Czy 1 Kor 13:9-11 dowodzi, że dary duchowe przeminęły?

Odp.: Trzy dary wymienione w 1 Liście do Koryntian 12:8-10 (wiedza, proroctwo i mówienie językami) przeminą, gdy nadejdzie to, co „doskonałe”. Termin „doskonałe” może odnosić się do doskonałej rzeczy, stanu lub osoby. Istnieją trzy możliwości interpretacji tego warunku:

1) Zakończenie Nowego Testamentu

2) Kiedy Kościół osiągnie wystarczającą dojrzałość

3) Kiedy Chrystus powróci

„Bible Knowledge Commentary: New Testament” (str. 536) to komentarz autorstwa wykładowców Dallas Theological Seminary. Stwierdza on, że interpretacja 1) jest mało prawdopodobna, ponieważ nie zgadza się z 1 Listem do Koryntian 13:12. Autorzy twierdzą, że wiele przemawia za trzecim poglądem. Księga Zachariasza 13:3-6 również mówi, że po otwarciu źródła, które oczyści Jerozolimę z grzechu i nieczystości, duch proroctwa przeminie. Podobnie „New International Bible Commentary” (str. 1377) stwierdza: „Sugerowanie, że doskonałość odnosi się do ukończenia kanonu Pisma Świętego, nie znajduje żadnego poparcia w biblijnym użyciu słowa «doskonały» ani w żadnej z jego pokrewnych form. Taka interpretacja istnieje wyłącznie z powodu potrzeby wyjaśnienia braku pewnych charyzmatów w wielu dzisiejszych kościołach” (kursywa w oryginale).

Niektórzy twierdzą, że jeśli 1 List do Koryntian 13:9-11 dowodzi, iż mówienie językami przeminęło, to przeminęła również wiedza, a doskonałość już nadeszła. Być może jednak to nie wiedza przemija, lecz nadprzyrodzony dar wiedzy.

Pytanie: Czy w 1 Kor 13:12 w tamtych czasach używano luster z brązu czy ze szkła?

Odp.: Dzisiejsze lustra różnią się od tych sprzed 2000 lat. (W tamtych czasach nie mieli też teleskopów ani mikroskopów.) Dzisiejsze lustra mają srebrną powłokę z tyłu szkła, a wynalazek ten powstał dopiero w XIX wieku. Greckie słowo użyte w tym miejscu oznacza „lustro”, które mogło być wykonane z dowolnego materiału. Wiele tłumaczeń podaje słowo „lustro”, ale w starożytności używano jedynie luster szklanych lub z wypolerowanego brązu.

W tamtych czasach lustra były zazwyczaj wykonane z wypolerowanego brązu, który można ukształtować na bardzo płasko, ale nie zapewnia on zbyt wyraźnego obrazu. Jednak w Azji Mniejszej niektóre luksusowe lustra były wykonywane ze szkła obsydianowego jeszcze przed czasami Abrahama. Tuż po czasach Pawła rzymski pisarz Pliniusz Starszy w swojej książce „Historia naturalna” wspomina o stosowaniu szkła w lustrach. Jednak ten luksus nie był zazwyczaj dostępny dla zwykłych ludzi, a nawet najlepsze ówczesne lustra szklane lub obsydianowe nie były płaskie, lecz dawały zniekształcony obraz.

Pytanie: Jeśli ktoś ma wiarę, nadzieję i miłość, jak napisano w 1 Kor 13:13, to po co mu jeszcze czytanie Biblii czy znajomość doktryny?

Odp.: Wiara, nadzieja i miłość nie oznaczają wiary w samą wiarę, nadziei na cokolwiek i miłości do samego siebie. Oznaczają one wiarę w Boga, nadzieję w Boże obietnice oraz miłość do Boga i innych ludzi.

Musimy dowiedzieć się więcej o Bogu, w którego wierzymy, aby uświadomić sobie, że nasza nadzieja jest pewna, i aby bardziej kochać Go oraz innych ludzi. W Liście do Efezjan 1:17 Paweł pisze, aby mogli lepiej poznać Boga, abyśmy poznali nadzieję, do której Bóg nas powołał.

Pytanie: Co, podsumowując, mówi Paweł w 1 Liście do Koryntian 14?

Odp.: Paweł powiedział do Koryntian, co następuje:

1. On sam mówił językami i dobrze byłoby, gdyby każdy z nich pragnął mówić językami (wersety 5a, 18).

2. Każdy powinien pragnąć prorokować bardziej niż mówić językami (wersety 1, 5b, 19).

3. Wskazał na właściwy cel mówienia językami (wersety 2, 4a) i prorokowania (wersety 3, 4b).

4. Zbytnio kładli nacisk na mówienie językami; powinni natomiast kłaść nacisk na dary, które budują Kościół (wersety 4–5, 26, 28).

5. Prawidłowy sposób praktykowania mówienia językami w zborze polega na porządnym porządku, maksymalnie dwóch lub trzech osób, z tłumaczem (wersety 6–13, 26–33).

6. Nie należy zabraniać uporządkowanego mówienia językami z tłumaczem (werset 39).

Pytanie: Czy w 1 Kor 14:1, 5, 12 powinniśmy „gorliwie pragnąć” darów duchowych?

Odp.: Tak. Powinniśmy dążyć do wszystkiego, co dobre, co Bóg chce nam dać. Ponadto, jeśli posiadamy jakiś dar duchowy, żadne miejsce Pisma Świętego nie mówi, że powinniśmy przestać pragnąć innych darów. 1 List do Koryntian 12:31 mówi, że mamy [zawsze] „gorliwie pragnąć większych darów”, a 1 List do Koryntian 14:12 i 1 List Piotra 4:10-11 wspominają, że powinniśmy starać się doskonalić się w darach, które posiadamy. Niemniej jednak nie powinniśmy pragnąć darów bardziej niż bliskości z Bogiem. Paweł, życząc wszystkim, by mieli dary duchowe, nawiązuje do słów Mojżesza, który w Księdze Liczb 11:29 powiedział, że pragnąłby, by cały lud Boży prorokował.

Istnieją trzy ostrzeżenia dotyczące darów duchowych. Po pierwsze, wszystko poza Bogiem może stać się bożkiem, nawet dar duchowy. Nie pragnij daru duchowego bardziej niż Boga. Po drugie, nie pozwól, by twoje dary duchowe definiowały cię jako osobę. Twoja tożsamość wynika z bycia dzieckiem Bożym, a nie z darów duchowych, które dał ci Duch Święty. Po trzecie, jeśli wiesz, że Duch Święty obdarzył cię darem duchowym, nie pozwól, by to powstrzymało cię przed poszukiwaniem darów duchowych; Duch Święty może później obdarzyć cię większą miarą tego daru lub dodatkowymi darami duchowymi.

Zobacz omówienie 1 Listu do Koryntian 12:30, aby dowiedzieć się więcej na temat tego, czy mówienie językami i proroctwo są aktualne w dzisiejszych czasach.

Pytanie: Czy w 1 Kor 14:1,5 Paweł mówi Koryntianom, że powinni pragnąć darów mówienia językami i proroctwa, czy też nie?

Odp.: Odpowiedź znajdziesz w omówieniu 1 Listu do Koryntian 14.

P: Jak dokładnie, zgodnie z 1 Kor 14:3-4, mamy budować innych?

Odp.: Kiedy ktoś coś buduje, nie tyle liczy się to, co robi, ile to, co zostaje zrobione. Na przykład, jeśli ktoś buduje mur z cegieł, potem go burzy, następnie buduje go ponownie, a potem znów burzy, to czy w końcu zbudował cokolwiek? Budowanie innych nie polega tak bardzo na gestach, które wykonujemy, służąc innym, ale na tym, co osiągamy (lub próbujemy osiągnąć) w ich życiu.

P: Dlaczego w 1 Kor 14:21 Paweł stwierdził, że ten cytat pochodzi z Prawa (Tory), skoro w rzeczywistości pochodzi on z Iz 28:11-12?

Odp.: Saduceusze i inni uznawali za Torę jedynie pięć pierwszych ksiąg Biblii, natomiast faryzeusze za Torę uważali cały Stary Testament.

Pytanie: W 1 Kor 14,22-25, w jaki sposób mówienie językami jest znakiem dla niewierzących, a proroctwo znakiem dla wierzących?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę trzy kwestie.

Tajemnica: Mówienie językami (bez tłumacza) będzie tajemnicą dla niewierzących, co sprawi, że pomyślą, iż jesteś szalony, a to jest niewłaściwe. (1 List do Koryntian 14:23)

Dowód: Kiedy niewierzący usłyszy właściwe proroctwo i usłyszy, jak odkrywane są tajemnice jego serca, uzna to za dowód, że Bóg jest wśród nas. (1 List do Koryntian 14:25)

Oba: Objawienie (proroctwo) i mówienie językami miały swoje właściwe miejsce w kościele w Koryncie. (1 List do Koryntian 14:26)

Pytanie: Czy w 1 Kor 14:23 chrześcijanie powinni kiedykolwiek robić rzeczy, które skłonią innych ludzi do myślenia, że chrześcijanie są szaleni?

O: Tak i nie, jeśli dobrze to zrozumieć.

1. Niektórzy niewierzący uważają chrześcijan za szaleńców tylko dlatego, że żyją jak chrześcijanie. Jest to nieuniknione, a chrześcijanie powinni być posłuszni Bogu, nie zwracając zbytniej uwagi na to, co myślą inni. Jezus i prorocy byli oskarżani o szaleństwo i/lub o to, że są opętani przez diabła.

2. Nie powinniśmy jednak robić niczego wyłącznie po to, by ludzie uważali nas za szalonych, ponieważ nie buduje to nikogo. Jedyny przykład w Biblii dotyczy Dawida, który postąpił tak ze strachu i z desperacji (1 Samuela 21:13-15).

Pytanie: Czy zgodnie z 1 Kor 14:28 ludzie powinni mówić językami w kościele bez tłumacza? A co ze śpiewaniem w duchu?

Odp.: 1 List do Koryntian 14:28 jest jasny: nie należy mówić językami w kościele (publicznie ani prywatnie) bez tłumacza.

P: Czy w 1 Kor 14:32, skoro duchy proroków są pod kontrolą proroków, dowodzi to, że Duch Święty nie jest Bogiem, jak twierdzi pewien przeciwnik doktryny Trójcy Świętej?

Odp.: Nie. Najpierw wyjaśnienie logiki, a potem odpowiedź. Skoro A) duchy proroków są pod kontrolą proroków, a B) Bóg nie jest pod naszą kontrolą, to wynika z tego, że: Duch Święty nie jest Bogiem.

Chociaż A i B są prawdziwe, argument ten jest błędny: duchy ludzi nie są Duchem Świętym.

Nie zapominajmy o literze „s”: słowo „duchy” występuje w języku greckim w liczbie mnogiej, a nie pojedynczej. Lista odmian rękopisów sporządzona przez Alanda i innych nie wskazuje na żaden rękopis, który by twierdził inaczej.

Zgodnie z 1 Listem do Tesaloniczan 5:23 każda osoba posiada ducha, duszę i ciało. „Duchy” w 1 Liście do Koryntian 14:32 nie są ani Duchem Świętym, ani demonicznymi „duchami opiekuńczymi”, lecz darem lub duchem proroctwa, który Duch Święty udziela danej osobie. Więcej informacji można znaleźć w Homilii św. Jana Chryzostoma na temat 1 Listu do Koryntian (str. 219) oraz w „The Bible Knowledge Commentary: New Testament” (str. 540).

Jednak „duchy proroków” nadal pozostają w łączności z Duchem Świętym, a Nowacjan błędnie wykorzystał ten werset, odnosząc się do Ducha Świętego i parafrazując go jako „ducha” w liczbie pojedynczej w „Traktacie o Trójcy Świętej”, rozdział 29.

Pytanie: Skoro w 1 Kor 14:33 Bóg nie jest „Bogiem nieporządku”, to dlaczego w Księdze Rodzaju 11:7-8 Bóg pomieszał języki ludzkości przy budowie wieży Babel?

Odp.: Greckie słowo oznaczające „nieporządek” może również oznaczać „zamieszanie” lub „zamęt”. Bóg nie jest sprawcą zamieszania w kościołach, ale czasami wprawia w zamęt myśli, plany i języki tych, którzy buntują się przeciwko Niemu.

Pytanie: Skoro 1 Kor 14:33 mówi, że Bóg nie jest Bogiem nieporządku ani zamieszania, czy ten werset dowodzi zatem, że Trójca Święta jest fałszywa, jak twierdzą Świadkowie Jehowy w swojej broszurze „Czy należy wierzyć w Trójcę Świętą?” (1989), str. 4?

Odp.: Raczej nie. Przyjście Jezusa na ziemię było nie do pojęcia dla faryzeuszy nie dlatego, że nie byli wystarczająco inteligentni, ale dlatego, że Mesjasz, który do nich przyszedł, nie pasował do ich teologii ani planów.

Świadkowie Jehowy niemal jednogłośnie twierdzą, że Trójca Święta jest fałszywa. Podobnie twierdzą zazwyczaj mormoni, choć spotkałem kilku, którzy uznają Trójcę Świętą za prawdziwą. Jednak zarówno w przypadku Świadków Jehowy, jak i obu odłamów mormonów, problem nie polegał tyle na zaprzeczaniu istnieniu Trójcy Świętej, co na braku zrozumienia, czym ona naprawdę jest. Zobacz omówienie Ewangelii Mateusza 28:19, gdzie znajduje się siedmiopunktowe podsumowanie tego, co Bóg objawił w Biblii na temat Trójcy Świętej.

Tajemnicze aspekty prawdziwego Boga są ogromne, jak wskazuje Paweł w 1 Liście do Tymoteusza 3:16. W rzeczywistości w tej samej księdze, z której Świadkowie Jehowy czerpią ten werset, Paweł w 1 Liście do Koryntian 2:6-16 mówi, że ludzie pozbawieni Ducha Bożego nie zrozumieją mądrości Bożej. Chociaż dla prawdziwych wierzących, którzy zostali pouczeni, nie jest to mylące, można zrozumieć, dlaczego Świadkowie Jehowy nazywają swój brak zrozumienia w tej kwestii „zamieszaniem”.

Pytanie: Skoro w 1 Kor 14:33 i Rz 15:33 Bóg jest „Bogiem pokoju”, dlaczego w Wj 15:3 i Iz 42:13 jest On wojowniczy?

Odp.: Posłużmy się ludzką analogią: państwo może pragnąć wyłącznie pokoju, a mimo to zaciekle prowadzić wojnę, gdy zostanie zaatakowane lub gdy zaatakowany zostanie jego sojusznik. Fakt, że Bóg jest źródłem pokoju, nie uniemożliwia Mu bycia również wojowniczym. Jezus jest Księciem Pokoju, a jednak w Księdze Objawienia Jezus przyjdzie i w istocie będzie prowadził wojnę, unicestwiając całe armie.

P: Dlaczego w 1 Kor 14:34-35 i 1 Tm 2:11,12 kobiety milczały w kościołach, skoro w czasach Nowego Testamentu prorokowały, jak to opisano w Dz 2:18; 21:9 i 1 Kor 11:5?

Odp.: Prawdziwi chrześcijanie nie są zgodni co do odpowiedzi na to pytanie. Wielu chrześcijan zwraca uwagę, że słowo to może oznaczać paplaninę. Inni chrześcijanie twierdzą, że dotyczyło to tamtych czasów i tamtej kultury. Jeszcze inni uważają, że ma to zastosowanie również dzisiaj.

1. Zakładając, że 1 List do Koryntian 14:34-35 zakazuje wszelkiego mówienia w kościele, odnosi się to wyłącznie do sytuacji „w kościołach”. Żaden werset nie zabrania wierzącym kobietom prorokowania poza kościołem.

2. Niektórzy twierdzą, że greckie słowo w 1 List do Koryntian 14:34-35 może odnosić się do „paplania” i choć prorokowanie, modlitwa i śpiew są dla nich dopuszczalne, to paplanie już nie. Jednak w „Believer’s Bible Commentary” (str. 1802) stwierdza się, że w języku koine greckim słowo to nie oznaczało paplania. „To samo słowo zostało użyte w odniesieniu do Boga w wersecie 21 tego rozdziału oraz w Liście do Hebrajczyków 1:1. Oznacza ono przemawianie z autorytetem”. W 1 Liście do Koryntian 11:5 kobiety zarówno prorokowały, jak i modliły się podczas nabożeństwa.

Niezależnie od tego, 1 List do Tymoteusza 2:11,12 mówi, że kobiety miały uczyć się w ciszy i nie miały nauczać mężczyzn.

Pytanie: Czy w 1 Kor 14:38 słowo to powinno brzmieć „nieświadomy” czy „ignorowany”?

Odp.: Jest to co najmniej interesujące studium różnic występujących w rękopisach biblijnych. Różnica w języku greckim polega na dwóch literach („ai” kontra „w”). Trzecie wydanie greckiego Nowego Testamentu (pod redakcją Alanda i in.) klasyfikuje tę odmianę rękopisową jako „B” – „pewien stopień wątpliwości”.

„Ignorowany” – występuje w następujących rękopisach:

Oryginalny Sinaiticus [Si] 340–350 r. n.e.

Aleksandryjski [A] ok. 450 r. n.e.

koptyjski bohairski [Boh] i sahidski [Sah] z III/IV wieku

Grecki tekst Orygenesa, 225–253/254 r. n.e.

Późniejszy syryjski, VI–VII w.

Nieznany – znajduje się w następujących źródłach:

str. 46 (Chester Beatty II) 100–150 r. n.e.

Staro-syryjski, IV–V w.

Poprawka w rękopisie Sinaiticus [Si] 340–350 r. n.e.

Wersja ormiańska [Arm] od V wieku

Poprawka w manuskrypcie Aleksandryjskim ok. 450 r. n.e.

Łacińska Wulgata [Vg] IV i V wiek

Etiopski [Eth] od ok. 500 r. n.e.

Tradycja bizantyjska

Podsumowanie: Odczyt „Ignored” wydaje się najbardziej obiecujący dla tych, którzy opowiadają się za oryginalną tradycją rękopisów aleksandryjskich. Odczyt „Ignorant” wydaje się najbardziej obiecujący dla tych , którzy opowiadają się za najwcześniejszym rękopisem oraz rodzinami rękopisów łacińskich i bizantyjskich. Tak czy inaczej, ta odmiana pojawiła się wcześnie, w latach 200–254 n.e. Wreszcie, choć jest to jedna z dwóch lub trzech najważniejszych odmian w 1 Liście do Koryntian, czy ma to naprawdę znaczenie, jeśli nie mamy o niej pojęcia lub po prostu ją ignorujemy?

Pytanie: Co sądzisz o niektórych liberalnych chrześcijanach, którzy w 1 Kor 15:1-4 twierdzą, że są chrześcijanami, a jednocześnie zaprzeczają, że Chrystus umarł za nasze grzechy i że rzeczywiście zmartwychwstał trzeciego dnia?

O: Jak czytamy w 1 Liście do Koryntian 15:1-4, niestety ich wiara jest bezwartościowa. Niestety, jeśli się nie zmienią, po śmierci trafią do piekła. List do Rzymian 3:25, 5:6-10, 1 List Jana 2:2, List do Hebrajczyków 9:11–10:18 oraz Ewangelia Jana 1:29 to tylko kilka z wielu innych wersetów, które podkreślają kluczowe znaczenie odkupienia.

Ciekawostką jest to, że nawet żydowski sceptyk Isaac Asimov w książce „Asimov’s Guide to the Bible” (str. 1023) pisze: „Nawrócenie Jakuba na wiarę mogło nastąpić dzięki ujrzeniu zmartwychwstałego Jezusa”. Przynajmniej Paweł w swoim Pierwszym Liście do Koryntian wymienia go wśród świadków zmartwychwstania:” Jeśli nawet sceptyk taki jak Asimov potrafi rozważyć możliwość, że ludzie widzieli zmartwychwstałego Jezusa, to wypadł lepiej niż niektórzy liberalni chrześcijanie, którzy nie potrafili nawet rozważyć tej idei.

Pytanie: Czy w 1 Kor 15:1-4 Jezus nie został wskrzeszony w ciele, ponieważ Jego ciało zostało opanowane przez szatana, jak twierdzi wielebny Moon?

Odp.: Najpierw to, co faktycznie mówi „Boska Zasada” wielebnego Moona (wydanie piąte, 1977 r.), a następnie odpowiedź z Biblii.

„Boska Zasada”, str. 170: „Człowiek dotychczas żywił błędne przekonanie, że wygaśnięcie fizycznego życia człowieka jest śmiercią spowodowaną upadkiem. W konsekwencji wierzyliśmy, że zmartwychwstanie zmarłych świętych nastąpi poprzez przywrócenie ich niegdyś zepsutych i uległych rozkładowi ciał fizycznych do ich pierwotnego stanu”.

„Boska Zasada”, str. 170: „Dlatego też »zmartwychwstanie« oznacza zjawisko zachodzące w procesie odnowy człowieka, zgodnie z opatrznością odnowy, ze stanu upadku pod panowanie szatana z powrotem pod bezpośrednie panowanie Boga”.

„Boska Zasada”, str. 289: „Z powodu upadku człowieka nawet jego martwe ciało zostało opanowane przez szatana... [Jakub, Mojżesz] Po śmierci Jezusa pojawiły się również problemy dotyczące Jego ciała (Mt 28,12–13)”.

„Boska Zasada”, str. 360: „Jak dobrze wiemy z Biblii, Jezus po zmartwychwstaniu nie był tym samym Jezusem, który żył ze swoimi uczniami przed ukrzyżowaniem. Nie był już człowiekiem widzianym fizycznymi oczami... Pewnego razu nagle pojawił się w zamkniętym pokoju...”

„Boska Zasada”, str. 360–361: „Jezus, aby zbawić ludzkość, ustanowił duchowy fundament wiary..., po oddaniu swojego fizycznego ciała na krzyżu jako ofiary”.

„Boska Zasada”, str. 147–148: „Ponieważ naród żydowski nie uwierzył w Jezusa i wydał Go na ukrzyżowanie, Jego ciało zostało opanowane przez szatana i został On zabity. Dlatego nawet gdy chrześcijanie wierzą w Jezusa i stają się jednym ciałem z Nim, którego ciało zostało opanowane przez szatana, ich ciała nadal pozostają podatne na opanowanie przez szatana”.

Co mówi Biblia:

W Ewangelii św. Jana 2:19-21 Jezus wyraźnie mówił o wskrzeszeniu swojego ciała. Albo Jezus się mylił, albo mylił się wielebny Moon.

List do Filipian 3:21 mówi o wielkiej obietnicy, że Jezus przemieni nasze ciała, aby stały się podobne do Jego chwalebnego ciała. Trudno sobie wyobrazić, by unifikacjoniści (zwolennicy wielebnego Moona) byli zbyt podekscytowani tym, o czym z radością pisał Paweł.

W Ewangelii św. Jana 20:24-28 albo Jezus oszukał Tomasza, sprawiając, że ten sądził, iż Jezus posiadał fizyczne ciało, albo Jezus naprawdę posiadał fizyczne ciało.

W Dziejach Apostolskich 2:31-32 czytamy, że ciało Jezusa nie uległo rozkładowi. Sugeruje to wyraźnie, że ciało Jezusa nie zostało opanowane przez szatana.

Wniosek: Albo Jezus i apostołowie się mylili, albo pastor Moon musi się mylić.

Pytanie: Czy w 1 Kor 15:1-4, 12-16 całe chrześcijaństwo upada, gdyby udało się w jakiś sposób udowodnić, że zmartwychwstanie Jezusa nie miało miejsca?

Odp.: Tak, upadłoby. Jednak nawet zgodnie z zasadami dowodowymi obowiązującymi w amerykańskim systemie prawnym można by wykazać przed sądem, że zmartwychwstanie miało miejsce ponad wszelką wątpliwość. Chociaż nie ma tu miejsca na przedstawienie wszystkich argumentów przemawiających za zmartwychwstaniem, to ogólnie można je podzielić na pięć kategorii.

1. Proroctwa Boże w Starym Testamencie

2. Relacje naocznych świadków

3. Pisma innych osób, zarówno przychylnych, jak i wrogich

4. Brak możliwości znalezienia odpowiedniego motywu, środków i wyjaśnienia zniknięcia ciała

5. Późniejsze świadectwo apostołów – jedenastu z dwunastu, którzy cierpieli i zginęli za Chrystusa. Gdyby ktokolwiek miał wiedzieć, czy było to oszustwo, to właśnie oni. Nikt nie umarłby za coś, co sam uważał za kłamstwo. Jak ujął to pewien chrześcijański pastor: albo grób jest pusty, albo nasza wiara jest pusta.

Pytanie: Jakie są najwcześniejsze pozabiblijne odniesienia do chrześcijańskiej nauki, że krew Chrystusa nas zbawiła, zawarte w 1 Kor 15:1-4?

Odp.: Najwcześniejsze znajdują się w 1. Liście Klemensa, rozdziały 21 i 49, który został napisany w latach 96–98 n.e.

Drugie pozabiblijne odniesienie pochodzi od Ignacego (zm. w 107 lub 116 r. n.e.), który w swoim Liście do Smyrneńczyków, w rozdziale 6, stwierdza, że jeśli ktoś nie wierzy w krew Chrystusa, zostanie potępiony.

Trzecie odniesienie znajduje się między innymi w Liście Barnaby (ok. 70–130 r. n.e.), w rozdziale 5.

Dalej chronologia jest nieco niejasna. Polikarp (110–155 r. n.e.) odniósł się do odkupienia w swoim krótkim liście do Filipian, w rozdziale 1. Napisał: „… Panie Jezu Chryste, który za nasze grzechy cierpiałeś aż do śmierci, [ale] którego Bóg wzbudził z martwych, rozluźniając więzy grobu”.

List do Diognetusa (ok. 130–200 r. n.e.) wspomina w rozdziale 9 o tym, że Bóg posłał swojego Syna jako okup za nas w ramach pięknej wymiany.

W przeciwieństwie do tego, znaczną część liberalnego chrześcijaństwa podsumowano jako „chrześcijaństwo bezkrwawe”.

Pytanie: W 1 Kor 15,4 św. Paweł mówi, że Jezus Chrystus „został pogrzebany i że trzeciego dnia zmartwychwstał zgodnie z Pismem”. „Pismo” oznacza Stary Testament. Gdzie w Starym Testamencie wspomniano, że Jezus zmartwychwstanie, a konkretnie trzeciego dnia?

Odp.: Informacja, że Mesjasz zostanie wygładzony (zabity), znajduje się w Księdze Daniela 9:26 oraz w Księdze Izajasza 53:8-9,12. Jego zmartwychwstanie zostało przepowiedziane w Księdze Izajasza 53:11 oraz w Psalmie 16:9-10.

P: Jak w 1 Kor 15:5 Jezus ukazał się „Dwunastu”, skoro Judasz już odszedł?

Odp.: Było ponad 70 uczniów, ale określenie „Dwunastu” było synonimem najbliższego kręgu, synonimem uczniów, mimo że Judasza nie było wśród nich. Alternatywnie mogło to odnosić się do objawienia, które miało miejsce po tym, jak Maciej został już wybrany na miejsce Judasza (Dz 1,21-26). Ponieważ ludzie często posługują się figurami retorycznymi i przybliżeniami, pierwsze wyjaśnienie jest najprawdopodobniej prawidłowe.

P: Dlaczego w 1 Kor 15:5-8 Jezus ukazał się tylko wierzącym?

Odp.: Nie ukazał się On wyłącznie tym, którzy już w Niego wierzyli. Jakub, Jego brat, nie wierzył przed zmartwychwstaniem. Tomasz był pełen wątpliwości (J 20,24-29), zanim Jezus mu się ukazał. Paweł nie był jeszcze wierzącym, gdy Jezus ukazał mu się na drodze do Damaszku (Dz 9,1-9).

To prawda, że każdy, kto widział Jezusa po Jego zmartwychwstaniu, uwierzył w Niego, ale czego innego można by się spodziewać?

Pytanie: Dlaczego w 1 Kor 15,5-8 i Dz 10,40 Jezus ukazał się tylko niektórym?

Odp.: W 1 Liście do Koryntian 15:6 czytamy, że Jezus ukazał się ponad pięciuset osobom.

P: Czy w 1 Kor 15:6 Paweł pisze, że ponad 500 osób widziało Jezusa po Jego zmartwychwstaniu, podobnie jak wszyscy ci, którzy dziś twierdzą, że widzieli Elvisa po jego śmierci?

O: Trzeba przyznać, że stwierdzenie Pawła, iż 500 osób widziało Jezusa, nie ma takiej samej mocy dowodowej jak 500 niezależnych pisemnych świadectw. Jednak twierdzenie Pawła o ponad 500 osobach w połączeniu z relacjami Mateusza, Marka, Łukasza, Jana i Piotra (1 i 2 List Piotra) powinno zwiększać wiarygodność, a nie ją umniejszać.

P: Dlaczego w 1 Kor 15,10 Paweł się chwalił, skoro człowiek nie powinien się chwalić?

Odp.: Podobnie jak Dawid w Psalmach, apostoł Paweł miał prawo opowiedzieć nam o swoich odczuciach. Cztery punkty:

1. To, co powiedział Paweł, było prawdą – rzeczywiście wykonał więcej pracy.

2. Paweł nie chwalił się sobą samym, lecz powiedział, że to nie on, lecz łaska Boża.

3. Tak, Paweł mógł się tutaj chwalić, choć nie powinien był tego robić.

4. Nie jest sprzeczne z natchnieniem Pawła – który nie był bezgrzeszny – że nam to przekazał. Natchnienie Pisma Świętego nie polega na tym, że Bóg mechanicznie natchnął autorów, podając im każdą pojedynczą spółgłoskę i samogłoskę. Raczej Bóg wybrał tych ludzi i obdarzył ich doświadczeniami, mądrością oraz bezpośrednią komunikacją ze swoim Duchem, aby mogli spisać Pismo Święte.

Pytanie: Dlaczego w 1 Kor 15:12-19 wielu ma skłonność do zaprzeczania zmartwychwstaniu Chrystusa?

Odp.: Istnieją co najmniej cztery możliwe powody.

1) W kulturze greckiej i rzymskiej, choć istniała koncepcja nieśmiertelnej duszy, nie było koncepcji ludzi powstających z martwych.

2) Nigdy nie obserwowali takiego zjawiska w naturze. Jedynym wyjątkiem jest wiara w mityczne stworzenie – feniksa – który co 1000 lat spalał się na popiół, by następnie odrodzić się na nowo. Dzisiaj ludzie, którzy pokładają wiarę w nauce (tzw. scjentyzm), zaprzeczają, że prawa natury mogą zostać złamane. Jednak, jak powiedział pewien pastor, gdy już zaakceptuje się cud stworzenia wszechświata przez Boga, reszta jest łatwa.

3) Powstanie z martwych byłoby niemożliwe, gdyby nie przyznać, że istnieją cuda pochodzące od Boga.

4) Z etycznego punktu widzenia, gdyby Jezus zmartwychwstał, oznaczałoby to, że miał rację, mówiąc, iż ludzie zmartwychwstaną, i że powinni bardziej uważać na to, jak żyją teraz.

Pytanie: Jak, w świetle 1 Kor 15:12-19, wyglądałoby życie kogoś, kto wierzy, że Chrystus zmartwychwstał i że my również zmartwychwstaniemy, w porównaniu z życiem kogoś, kto w to nie wierzy?

Odp.: Była kiedyś kobieta, która przed zabiegiem amputacji korzystała z pomocy psychologa. Psycholog był zaskoczony tym, jak spokojnie podchodziła do całej sytuacji. W końcu zapytała psychologa: „To odrośnie, prawda?”.

Podobnie jak ta kobieta, tyle że na odwrót, wiemy, że nasze ciała, gdy ulegną urazom i postarzeją się, odrosną, tyle że będą lepsze niż kiedykolwiek wcześniej. Nasze podejście do życia, do przeciwności losu i do relacji powinno być zupełnie inne. Nawet pierwszy milion lat, które spędzimy w niebie w naszych zmartwychwstałych ciałach, to o wiele dłuższy czas niż ten, który obecnie spędzamy „tu na dole”. Jesteśmy tu tylko przechodniami w drodze do naszego prawdziwego domu.

Pytanie: Dlaczego w 1 Kor 15:18-19 Paweł i inni zasługują na litość, jeśli Chrystus nie zmartwychwstał?

Odp.: Nie było przyjemnością zostać ukamienowanym i pozostawionym na śmierć, walczyć z dzikimi bestiami, a później rozbić się na morzu. Paweł wiele wycierpiał w tym życiu, aby w przyszłym ujrzeć Boga. Gdyby jednak nie było zmartwychwstania, wszystko to byłoby na próżno.

P: Czy w 1 Kor 15:20,22 pierwocinami jest Chrystus, czy też niektórzy wierzący?

Odp.: Pierwszym owocem jest Chrystus.

Pytanie: Skoro w 1 Kor 15:20 Jezus jest pierwociną spośród tych, którzy mają zmartwychwstać, to co z Łazarzem, którego Jezus wcześniej wskrzesił z martwych?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę dwie kwestie.

Chronologiczny: Łazarz został wskrzeszony w swoim zwykłym ciele fizycznym, które i tak miało umrzeć. Jezus był chronologicznie pierwszą osobą, która została wskrzeszona w uwielbionym ciele fizycznym, które nigdy nie umrze ani nie ulegnie rozkładowi (Dz 13,35-39).

Pozycyjny: Nawet pomijając chronologię, „pierwszy owoc” oznacza również „najważniejszy”, a Jezus zajmuje pozycję pierwszego owocu spośród wszystkich, którzy zostaną wskrzeszeni.

Jezus był pierwszym w historii, który został wskrzeszony w uwielbionym ciele fizycznym, a ponadto jest najważniejszym spośród tych, którzy zostaną wskrzeszeni.

Pytanie: Skąd w 1 Kor 15:22 wynika, że wszyscy umarli w Adamie, a skąd, że wszyscy zostali ożywieni w Chrystusie?

Odp.: Wszyscy zostają ożywieni w Chrystusie na trzy sposoby.

1. Wszyscy ludzie zostaną ożywieni przed końcem Tysiąclecia (Obj. 20:5), przed Sądem przed Wielkim Białym Tronem, o którym mowa w Obj. 20:12-14. Człowiek musi żyć, aby doświadczyć drugiej śmierci.

2. Oferta zbawienia i usprawiedliwienia jest dostępna dla wszystkich (Rzymian 11:32; Tytusa 2:11; 1 List do Tymoteusza 2:4-6; 4:10). Jezus jest ofiarą przebłagalną za cały świat, jak stwierdza 1 List Jana 2:2.

3. Wszyscy, którzy wierzą, otrzymają usprawiedliwienie (1 List do Tymoteusza 4:10) i będą żyć wiecznie w Niebie z Bogiem.

Pytanie: Czy 1 Kor 15:22 jest nieprawdziwe, ponieważ wszyscy prorocy byli bezgrzeszni, jak nauczają bahaiści w książce „Some Questions Answered” (Odpowiedzi na niektóre pytania), str. 118–121?

Odp.: 1 List do Koryntian 15:22 mówi, że wszyscy potomkowie Adama zgrzeszyli, a to obejmuje wszystkich proroków z wyjątkiem Jezusa. Powszechnym błędnym przekonaniem muzułmanów, które przejęli bahaiści, jest twierdzenie, że wszyscy prorocy byli bezgrzeszni. Prowadzi to jednak do dziwnych sprzeczności. Jonasz (dla muzułmanów pobożny prorok Yunus) uciekł do Tarszisz i został połknięty przez wielką rybę. Czy w tej ucieczce nie było grzechu? Muzułmanie uważają Adama za proroka, ale jeśli nie zgrzeszył on w Ogrodzie Edenu, to czy wasza definicja grzechu nie staje się bezsensownym zwrotem? Mojżeszowi zabroniono wejść do Ziemi Obiecanej z powodu utraty panowania nad sobą w Meriba. Skoro Pan był rozgniewany na Mojżesza w Księdze Powtórzonego Prawa 3:26, to czy Pan może być rozgniewany na kogoś, kto nigdy nie zgrzeszył?

Jest tu lekcja dla każdego. Czasami wypaczone uprzedzenia ludzi niemal zmuszają ich do przekręcania Biblii, by dopasować ją do swoich wyobrażeń.

Pytanie: Czy 1 List do Koryntian 15:23 wskazuje, że Maryja została wzięta do nieba wraz z ciałem, jak nauczają niektórzy teologowie katoliccy?

Odp.: Nie. Trudno byłoby uwierzyć, że jakikolwiek katolik powoływałby się na 1 List do Koryntian 15:23, mówiąc o rzekomym Wniebowzięciu Maryi, gdyby nie to, że w książce *When Cultists Ask* (str. 234) wspomniano, iż Ludwig Ott w swojej pracy *Fundamentals of Catholic Dogma* (pod redakcją Jamesa Canona Bastible’a, wydanej przez Tan Books w 1960 r., str. 208) wspomniał o „możliwości”, że fragment ten odnosi się do Maryi.

Najwyraźniej, skoro 1 List do Koryntian 15,23 mówi, że każdy idzie do nieba po kolei, a Chrystus poszedł do nieba jako pierwszy, to w jakiś sposób wskazuje to, że Maryja poszła jako druga.

Ponieważ fragment ten nie wspomina o Maryi, jest to coś w rodzaju stwierdzenia, że

1. Jeśli Maryja została wzięta do nieba w ciele, to musi być ona wspomnianymi tu „pierwszymi owocami”.

2. Jeśli Maryja była wspomnianymi tu „pierwszymi owocami”, to została wciągnięta do nieba w ciele.

Być może właśnie to błędne koło w rozumowaniu jest powodem, dla którego Ott stwierdził, że jest to jedynie możliwość, a biblijnego dowodu na Wniebowzięcie Maryi nie udało się znaleźć.

Oprócz błędnego koła drugim problemem tej argumentacji jest to, że 1 List do Koryntian 15:22-25 nie dotyczy Wniebowzięcia, lecz zmartwychwstania. Jezus był pierwszym, który zmartwychwstał w ciele nieśmiertelnym. Katolicy i protestanci są zgodni co do tego, że cokolwiek stało się z Maryją pod koniec jej ziemskiego życia, nie zmartwychwstała. Wreszcie, nawet gdyby fragment ten dotyczył wniebowzięcia w ciele, a nie zmartwychwstania, Henoch i Eliasz zostali wzięci do nieba przed Chrystusem.

Próba wykorzystania tego wersetu pokazuje, jak daleko muszą się posunąć niektórzy sprytni teologowie, aby poprzeć cieleśne wniebowzięcie Maryi, choć Ottowi należy przyznać uczciwość za stwierdzenie, że nie ma na to dowodów biblijnych.

Pytanie: Czy zgodnie z 1 Kor 15:24 królestwo Chrystusa naprawdę dobiegnie końca i czy On przekaże wszystko Bogu Ojcu, czy też królestwo Chrystusa będzie trwać wiecznie, jak mówią Łk 1:33 i Hbr 1:8?

Odp.: Obie tezy są prawdziwe. Królestwo Chrystusa ma dwa aspekty. Jezus jest królem-zwycięzcą, pokonującym swoich wrogów, i ta część dobiegnie końca. Jezus jest wiecznym Księciem Pokoju, a ta część nigdy się nie skończy. Więcej informacji można znaleźć w książce Haleya „Alleged Discrepancies of the Bible” (Rzekome sprzeczności w Biblii), str. 137–138.

P: Czy w 1 Kor 15:25-28, skoro wszyscy zostaną podporządkowani Chrystusowi, oznacza to, że wszyscy pójdą do nieba, jak naucza herezja uniwersalizmu?

Odp.: Nie. Podporządkowanie Chrystusowi nie oznacza, że ktoś pójdzie do nieba. Nieożywione skały i demony zostaną podporządkowane Chrystusowi, a one nie pójdą do nieba. Więcej informacji można znaleźć w omówieniu Listu do Kolosan 1:20, Listu do Rzymian 5:19; Listu do Rzymian 8:29-30 oraz w książce „When Cultists Ask” (Kiedy pytają wyznawcy sekt), str. 234-235.

P: Czy w 1 Kor 15:29 chrzest za zmarłych oznacza, że ludzie nie muszą indywidualnie wierzyć?

Odp.: Nie. Jak pokazują odpowiedzi na kolejne cztery pytania, każda osoba przyjmuje chrzest dla siebie samego i nie chrzcimy za zmarłych. Bardziej szczegółową odpowiedź można znaleźć w książce „When Critics Ask” (str. 464–465).

Pytanie: Czy zgodnie z 1 Kor 15:29 chrześcijanie powinni chrzcić za zmarłych?

Odp.: Nie. Paweł mówił, że skoro nawet ci niechrześcijanie wierzyli w zmartwychwstanie, o czym świadczy ich chrzest za zmarłych, to dlaczego wy nie możecie wierzyć w zmartwychwstanie? Bardzo podobny argument znajduje się w dziele „Teofil do Autolika” 1:13. (Teofil był biskupem Antiochii w latach 168–181/188 n.e.)

„Jeśli więc chodzi o twoje zaprzeczanie, że zmarli są wskrzeszani… wierzysz przecież, że Herkules, który się spalił, żyje; i że Eskulap, który został porażony piorunem, został wskrzeszony;…” (Ojcowie przednicejscy, tom 2, str. 92)

Jeśli chrzest za zmarłych jest jedną z najważniejszych rzeczy, jakie możemy uczynić, jak naucza mormonizm, to dlaczego w Piśmie Świętym ani razu nie otrzymaliśmy polecenia, by to czynić? Paweł w 1 Liście do Koryntian 15:29 mówił o innych („oni”). Sekta działająca w czasach Pawła w Grecji, zwana ceryntianami, chrzciła za zmarłych, ale nikt nigdy nie powiedział, że chrześcijanie powinni to robić. (Nawiasem mówiąc, cerintianie nauczali również, że Chrystus zstąpił na Jezusa podczas Jego chrztu, a opuścił Jezusa na krzyżu, więc zginął tylko człowiek Jezus, zgodnie z przypisem w Biblii studyjnej NIV do 1 Listu Jana 4:2, str. 1911).

W ramach misteriów eleuzyjskich istniała doktryna obmyć niezbędnych do osiągnięcia błogości w życiu pozagrobowym (Fragment Pindara 212, Fragment Sofoklesa 753). Chrzest w imieniu innych był znany, jak wynika z fragmentu orfickiego 245. Więcej informacji można znaleźć w książce „Hard Sayings of the Bible”, str. 616–618.

Oczywiście nie powinniśmy naśladować wielu praktyk, które stosowali Koryntianie, takich jak cielesność, niemoralność, sekciarstwo, nadużywanie Wieczerzy Pańskiej oraz zaprzeczanie fizycznemu zmartwychwstaniu Jezusa. Jeśli praktykowanie tego dzisiaj, tak jak robią to mormoni, prowadzi nas do przekonania, że Bóg wymaga od nas intensywnych badań genealogicznych, to 1 List do Tymoteusza 1:3,4 oraz List do Tytusa 3:9 nakazują ludowi Bożemu, aby nie poświęcał się niekończącym się genealogiom.

Pytanie: Czy zgodnie z 1 Kor 15:29-30 powinniśmy praktykować chrzest za zmarłych, jak nauczają mormoni?

Odp.: Najpierw kilka prawdziwych faktów, które nie są bezpośrednio związane z odpowiedzią, a następnie sama odpowiedź.

1. Greckie słowo „huper” oznacza „z powodu”, a niekoniecznie „dla”.

2. Wiele osób stało się chrześcijanami ze względu na świadectwo chrześcijan, którzy już ponieśli śmierć męczeńską.

3. Chrzest dla wszystkich chrześcijan oznacza, że w pewnym sensie wszyscy jesteśmy umarli, to znaczy umarli dla siebie samych i żywi w Chrystusie (Kol 2,11-13).

Odpowiedź: Zaimki użyte przez Pawła (oni, oni i my) wyraźnie wskazują, że Paweł nigdy nie powiedział, iż ani on, ani jego bezpośredni czytelnicy praktykowali chrzest za zmarłych. Paweł nie nakazał, nie zalecał, nie wykonywał, nie praktykował ani nie twierdził, że Koryntianie praktykowali chrzest za zmarłych. W 1 Liście do Koryntian 10:18-22 Paweł wspomina, że inni składali ofiary bożkom, ale my również nie powinniśmy tego robić. W całej Biblii ani we wczesnym Kościele nie ma żadnego przykładu chrześcijan praktykujących chrzest za zmarłych. Jednak niektórzy religijni heretycy, zwani ceryntianami, praktykowali chrzest za zmarłych.

Ponieważ nie ma na to żadnego nakazu ani przykładu, a jedyną znaną praktyką było to, co robili niechrześcijańscy ceryntianie, mormoni stoją na dość chwiejnym gruncie, czyniąc z tego jedną z najważniejszych części swojej religii.

Rozmawiając z Grekami, Paweł posługiwał się tekstami pogańskich greckich poetów, by podkreślić rzeczy prawdziwe, jak na przykład w Dziejach Apostolskich 17:23-29. Juda wykorzystywał prawdziwe stwierdzenia zawarte w księgach apokryficznych, by do przekonania doprowadzić swoich słuchaczy. Podobnie Jezus, debatując z faryzeuszami w Ewangelii Jana 5:31-34, posłużył się tak zwanym argumentem „ad hominem”, by udowodnić, że pochodzi od Boga.

Paweł w 1 Liście do Koryntian 15:29-30 zwraca uwagę, że chociaż wielu Greków nie wierzyło w fizyczne zmartwychwstanie i szydziło z niego (1 List do Koryntian 15:12; Dzieje Apostolskie 17:32), to jednocześnie proto-gnostyccy ceryntianie chrzcili za zmarłych. Dlaczego uważają, że muszą wykonywać ten cielesny rytuał chrztu, skoro ciała na zawsze przestały istnieć?

Pytanie: Czym jest chrzest za zmarłych w 1 Kor 15,29-30?

Odp.: Poza tym wersetem znamy tylko dwa przypadki, a oba dotyczą praktyk pogańskich. Praktykowali to mandajczycy w Mezopotamii oraz cerintianie (którzy akurat przebywali w Koryncie). Nie mamy żadnych dowodów na to, by choćby jeden chrześcijanin praktykował chrzest za zmarłych.

Pytanie: Kogo cytował Paweł w 1 Kor 15:32-33?

Odp.: Istnieją dwie uzupełniające się odpowiedzi.

1. W 15:33 („Złe towarzystwo psuje dobre obyczaje”) Paweł zacytował greckiego poetę Menandra z jego komedii „Thais”. Zobacz także omówienie Dziejów Apostolskich 17:16-34.

2. W wersecie 15:32 Paweł zacytował fragment z Księgi Izajasza 22:13. Podobnie jak Paweł, Izajasz nie sugerował, byśmy kierowali się tym pustym powiedzeniem, ale wyrażał pogląd ludzi bezbożnych.

Nawiasem mówiąc, Menander żył mniej więcej w latach 342–291 p.n.e. Izajasz prorokował od okresu przed 739 r. p.n.e. do okresu po 682 r. p.n.e. Paweł prawdopodobnie znał zarówno Menandra, jak i Izajasza.

Pytanie: W 1 Kor 15:36, gdy ktoś zadaje głupie pytanie, na przykład „jak to możliwe, że Wszechmocny Bóg…”, jak odpowiedzieć na ten zarzut z szacunkiem, a jednocześnie pokazać jego absurdalność?

Odp.: Jeśli istnieje jakakolwiek szansa, że jest to szczery sprzeciw, należy na niego odpowiedzieć. Należy szanować osobę zadającą pytanie. Jednak gdy pytanie opiera się na fałszywym założeniu, takim jak twierdzenie, że Bóg nie jest wszechmocny, należy koniecznie wskazać błąd w fałszywym założeniu leżącym u podstaw tego pytania.

P: Czy fragment z 1 Kor 15,37 potwierdza herezję reinkarnacji?

Odp.: Nie, z następujących powodów:

1. Ciało uwielbione jest trwałe i już nigdy nie umiera.

2. Ta przemiana następuje tylko raz.

3. Jest to przemiana w naszym ciele, a nie zmiana naszego ciała.

Więcej informacji znajdziesz w omówieniu fragmentu z Ewangelii św. Jana 3:3.

P: Czy fragment z 1 Listu do Koryntian 15:38-41 w jakiś sposób potwierdza mormońską koncepcję niebios celestialnych, terrestrialnych i telestialnych?

Odp.: Nie. Ta analogia po prostu pokazuje, że tak jak na (jednym) fizycznym niebie istnieją różne rodzaje chwały, tak samo w (Jedynym) Niebie istnieją różne rodzaje chwały. Fakt, że Paweł podał trzy przykłady (słońce, księżyc i gwiazdy), nie oznacza, że istnieją trzy niebiosa, tak samo jak podanie przez Pawła czterech przykładów w 1 Liście do Koryntian 15:39 (ludzie, zwierzęta, ptaki i ryby) nie oznacza, że istnieją cztery niebiosa. Niebo nie byłoby Niebem, gdyby nie było w nim Jezusa.

Według Pawła w 2 Liście do Koryntian 12:2 istnieją co najmniej trzy (nienazwane) niebiosa. Paweł odwiedził trzecie z nich.

Pytanie: Czy w 1 Liście do Koryntian 15:44 nasze zmartwychwstałe ciało jest fizyczne, czy duchowe?

Odp.: Paweł podał analogię dotyczącą Izraelitów na pustyni i skały, a ta analogia odpowiada na to pytanie. Izraelici czerpali wodę z fizycznej skały, ale nie była to zwykła fizyczna skała. To Chrystus był duchową siłą stojącą za tą skałą. Nasze zmartwychwstałe ciała będą fizyczne, ale nie będą to zwykłe ciała fizyczne. Dzięki Chrystusowi zyskamy również dodatkowy wymiar duchowy.

Justyn Męczennik (pisał ok. 138–165 r. n.e.) był greckim filozofem, który nawrócił się na chrześcijaństwo, które nazwał „prawdziwą filozofią”. Był doskonale świadomy greckich argumentów wyśmiewających fizyczne zmartwychwstanie „w ciele” i jako jeden z pierwszych odpowiedział na te argumenty w dziele „O zmartwychwstaniu”. Fragmenty tego dzieła, które zachowały się do dziś, zostały przetłumaczone w tomie 1 dzieła „Ojcowie przednicejscy”, str. 294–299

Pytanie: Dlaczego w 1 Kor 15,45 Jezus jest ostatnim Adamem?

Odp.: Istnieją kluczowe podobieństwa między Adamem a Jezusem. Od Adama odziedziczyliśmy poważne konsekwencje, w tym zdeprawowaną, grzeszną naturę prowadzącą do śmierci. Wszyscy, którzy przyjmują Jezusa jako swojego Pana i Zbawiciela, otrzymują od Niego nową naturę i życie wieczne.

Pytanie: Skoro w 1 Kor 15,45 Chrystus jest „duchem ożywiającym”, czy oznacza to, że nie posiadał On również ciała fizycznego?

Odp.: Nie. Ciało Chrystusa jest zarówno duchowe, jak i fizyczne, a nie tylko duchowe.

Pytanie: Skoro w 1 Kor 15:50 napisano, że ciało i krew nie mogą wejść do nieba, to w jaki sposób możemy zmartwychwstać w ciałach fizycznych?

Odp.: Kto twierdzi, że uwielbione ciało fizyczne musi posiadać cechy ziemskie, takie jak ciało i krew? Biblia tego nie mówi. W 1 Liście do Koryntian 15:35-44 jest po prostu napisane, że będą one inne.

P: Skoro w 1 Kor 15:50 napisano, że ciało i krew nie mogą wejść do nieba, to jak to się stało, że Henoch został zabrany tak, że „nie zaznał śmierci”, jak czytamy w Hbr 11:5?

Odp.: Oczywiście Wszechmogący Bóg ma moc przemienić Henocha, tak by otrzymał uwielbione ciało, nie zaznając śmierci. Również żyjący ludzie, gdy zostaną porwani do nieba, mogą nie zaznać śmierci z tego samego powodu.

Podsumowując, Bóg mógł przemienić ciała Henocha i wywiezionych w niebo wierzących, tak aby nie zaznali śmierci, w sposób analogiczny do tego, jak dzieje się to w przypadku wierzących, którzy umierają.

Pytanie: Czy w 1 Kor 15,51-52 terminy „życie” i „śmierć” oznaczają tutaj jedynie wiarę i niewiarę, jak nauczają bahaiści w książce „Bahá’u’lláh i Nowa Era” (str. 270)?

Odp.: Nie, Pismo Święte konsekwentnie głosi, że nastąpi fizyczne zmartwychwstanie.

Oprócz 1 Listu do Koryntian 15:51-52 zobacz:

Dan 12:2 „I wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzi się: jedni do życia wiecznego, a drudzy na hańbę i wieczne pogardzenie”.

Obj. 20:5 „Pozostali zmarli nie powrócili do życia, dopóki nie minęło tysiąc lat. To jest pierwsze zmartwychwstanie”.

1 Sam 2:6 „Pan daje śmierć i daje życie; On sprowadza do Szeolu i wywodzi z niego”.

Psalm 49:15 „Ale Bóg wybawi moje życie z Szeolu, bo na pewno zabierze mnie do siebie”.

Psalm 22:29: „…wszyscy, którzy schodzą do prochu, uklękną przed Nim…”

Psalm 23:6 Po opowiedzeniu o cieniu śmierci w Psalmie 23:4 Dawid mówi: „Będę mieszkał w domu Pana na zawsze”.

Psalm 49:8-9 „Albowiem odkupienie jego duszy jest drogie, a żadna zapłata nie wystarczy, by mógł żyć wiecznie i nie ulec rozkładowi”.

Psalm 52:8-9 „Ufam w miłosierdzie Boże na wieki wieków. Będę Cię chwalił na zawsze… w obecności Twoich świętych”.

Księga Izajasza 25:7-8 „Na tej górze On [Bóg] pochłonie całun, który okrywa wszystkie narody, i zasłonę, która przykrywa wszystkie ludy; pochłonie śmierć na zawsze…”.

Księga Izajasza 53:8-10 Po stwierdzeniu w wersetach 8-9, że ten, który cierpi za nas, zostanie zabity i złożony w grobie bogatego człowieka, w wersecie 10 czytamy jednak, że ujrzy on swoje potomstwo.

Wszystkie te wersety są cytowane z Biblii BSB.

Pytanie: Co „ostatnia trąba” w 1 Kor 15:52 i 1 Tes 4:16-17 mówi o ucisku?

Odp.: Zwolennicy poglądu przed uciskiem twierdzą, że ostatnia trąba była specjalną trąbą dla wierzących i nie należy do siedmiu trąb z Księgi Objawienia. Inni wskazują na ten werset jako jedną z największych słabości poglądu przed uciskiem. Twierdzą oni, że jest to siódma trąba z Objawienia 11:15.

P: Jak w 1 Kor 15:52-54 Bóg może wskrzesić śmiertelne ciało wierzącego, który został spalony na popiół lub pożarty przez lwy?

Odp.: Bóg jest Wszechmocny i może zrobić wszystko. Z naukowego punktu widzenia, choć większość naszych komórek przetrwała (lub namnażała się i przetrwała) przez całe nasze śmiertelne życie, większość atomów tworzących nasze komórki to inne atomy niż te, które były w nich siedem lat temu. Zatem aby zostać wskrzeszonym z martwych, nie musimy mieć tych samych atomów. Podobnie komórki są „układami” atomów. Bóg może, ale nie musi, używać tych samych materiałów fizycznych (tj. atomów), które znajdują się w pochowanym ciele. Tak więc to, czy ciało chrześcijanina zostanie pochowane, czy skremowane (z jego woli lub wbrew niej), nie ma wpływu na to, co uczyni Bóg. Niektórzy jednak postrzegają chrześcijański pochówek jako świadectwo naszej pewnej nadziei w zmartwychwstanie.

Pytanie: Jak i dlaczego w 1 Kor 15,54 „to, co ulegające zniszczeniu, […] musi przyoblec się w to, co nieulegające zniszczeniu”?

Odp.: Nie poznaliśmy całej tej tajemnicy. Istnieje jednak kilka naturalnych przykładów, które mogą wskazywać na część odpowiedzi.

Kiedy krzew lub niewielkie drzewo zostanie zaatakowane przez pleśń na wszystkich liściach, jedynym sposobem na ocalenie rośliny jest ścięcie jej, pozostawiając jedynie wysoki pień. Wierzchołek znika wraz z „grzechem” pleśni, która go zaatakowała, ale korzenie pozostają na miejscu i są zdrowe. Roślina często odrasta, a zanim wyrosną nowe liście, pleśń może zniknąć, ponieważ nie ma gdzie się rozwijać.

Jeśli sądziliście, że ilość DNA w komórce wiąże się z tym, jak duży lub inteligentny jest organizm, możecie być bardzo zaskoczeni, dowiadując się, że komórka żaby zawiera około 20 razy więcej DNA niż komórka człowieka. Żaba musi nie tylko posiadać DNA niezbędne do funkcjonowania jako oddychająca wodą kijanka, ale także DNA odpowiedzialne za wszystkie etapy przemiany i ostateczny rezultat – życie jako oddychająca powietrzem żaba. Anioły i demony mogą patrzeć na nas i myśleć, jakimi jesteśmy marnymi, kruchymi stworzeniami. Jednak zawsze możemy powiedzieć: „Ale spójrzcie na nasze duchowe DNA, które otrzymaliśmy od naszego Ojca!”

Pytanie: Co można powiedzieć lub zrobić, gdy zaczynasz odczuwać, że twój wysiłek idzie na marne, jak opisano w 1 Kor 15:58?

Odp.: Chciałbym, żebyśmy mogli zapytać Jeremiasza. Był prorokiem przez długi czas, być może ponad 55 lat. W ciągu swojego życia, gdy wiernie pełnił swoją posługę, cierpiąc z powodu uwięzienia i spisków na swoje życie, widział zaledwie garstkę ludzi, którzy wierzyli w jego słowa. A jednak około 2600 lat później ludzie czerpią inspirację ze Słowa Bożego, które zostało przekazane za jego pośrednictwem. Ujmując to nieco inaczej, Jeremiasz nie byłby dobrym sędzią tego, jak wielki wpływ będą miały jego życie i dzieło.

List do Galatów 6:9 mówi nam, byśmy się nie poddawali, wiedząc, że nasza praca nie idzie na marne, jeśli będziemy w niej wytrwali.

Naszym celem nie jest bycie postrzeganym jako wpływowy, ani nawet bycie wpływowym. Naszym celem jest po prostu podobać się Bogu i robić to, czego On konkretnie od nas oczekuje, niezależnie od tego, czy w oczach ludzi wydaje się to wielkie, czy małe. Ostatecznie radość z usłyszenia od Boga słów: „Dobrze, sługo dobry i wierny!”, przewyższa wszystkie bogactwa tego przemijającego świata. Skupiajcie się na ostatecznej nagrodzie i trwajcie blisko Boga w modlitwie.

Pytanie: Skoro w 1 Kor 16,18 czytamy, że nie zasługujemy na żadne dobre rzeczy, to w jaki sposób ci pobożni ludzie zasługują na uznanie?

Odp.: W sensie absolutnym nie zasługujemy na nic od Boga poza sprawiedliwością (i dzięki Bogu, że obdarza nas miłosierdziem).

W sensie względnym Bóg nakazuje nam jednak okazywać uznanie i wsparcie pobożnym przywódcom, którzy dobrze służą Bogu i innym.

Żartobliwie rzecz biorąc, chrześcijaninowi trudno byłoby pracować dla chrześcijańskiego szefa, który nie dokonywałby tego rozróżnienia. Szef mógłby zapytać: „Z wszystkich dobrych rzeczy, które otrzymałeś w tym życiu, na które naprawdę zasługujesz?”. Pracownik mógłby odpowiedzieć: „Na żadną. Wszystko jest łaską i miłosierdziem Bożym”. Szef mógłby odpowiedzieć: „Cóż, cieszę się, że to rozumiesz, bo miałem zamiar dać ci podwyżkę, ale po prostu na nią nie zasługujesz!”.

Pytanie: Dlaczego w 1 Kor 16,22 Paweł przeklina ludzi, którzy nie kochają (fileo) Pana?

Odp.: Jeśli niektórzy uważają, że Paweł chce, by trafili do piekła, nie jest to zgodne z wolą Bożą, ponieważ Ezechiel 18:23,32 i 2 List Piotra 3:9 pokazują, że Bóg nie chce, aby ktokolwiek zginął. W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę trzy kwestie.

1. Niezależnie od tego, czy Paweł nam to mówi, ludzie, którzy nie kochają Jezusa, są pod klątwą.

2. Paweł, podobnie jak my, powinien modlić się, aby ci, którzy znajdują się pod klątwą nieznajomości Jezusa, dostrzegli swoją pustkę, a Bóg zesłał im wszelkie doświadczenia, nawet bolesne, aby uświadomić im, jak bardzo potrzebują Chrystusa.

3. Paweł, podobnie jak my, powinien modlić się, aby ci, którzy wykonują przeklętą pracę polegającą na sprowadzaniu innych na manowce, zostali dotknięci klątwą porażki.

Pytanie: Skąd wiemy, że 1 List do Koryntian został rzeczywiście napisany przez Pawła?

Odp.: Nie mamy żadnych dowodów sugerujących, że Paweł tego nie napisał. Sam 1 List do Koryntian tak stwierdza, a wczesny Kościół nigdy tego nie kwestionował. Siedemnastu pisarzy przednicejskich twierdziło, że 1 List do Koryntian jest autorstwa Pawła. Klemens Rzymski, Polikarp, List do Diogneta, Ireneusz z Lyonu, Kanon Muratoriego, Klemens Aleksandryjski, Tertulian, Hipolit, Orygenes, Cyprian z Kartaginy, Pierius z Aleksandrii, Adamantius, Wiktorinus z Petau, Metodiusz, Atanazy z Aleksandrii, Aleksander z Aleksandrii oraz Euzebiusz z Cezarei.

Zakładając, że Paweł zginął za panowania Nerona, jego śmierć miałaby miejsce około 67 r. n.e.

Pytanie: Skąd wiemy, na podstawie 1 Listu do Koryntian, że dzisiejsze Pismo Święte jest wiarygodnym zachowaniem tego, co zostało pierwotnie napisane?

Odp.: Istnieją co najmniej trzy dobre powody.

1. Bóg obiecał zachować swoje słowo w Księdze Izajasza 55:10-11; Księdze Izajasza 59:21; Księdze Izajasza 40:6-8; 1 Liście Piotra 1:24-25 oraz Ewangelii Mateusza 24:35.

2. Świadectwo wczesnego Kościoła. Pisarze wczesnego Kościoła aż do I Soboru Nicejskiego (325 r. n.e.) cytowali 1 List do Koryntian około 755 razy, nie licząc aluzji. Zacytowali 65% treści 1 Listu do Koryntian, traktując ułamkowe wersety jako ułamki. Stanowi to 282,6 z łącznej liczby 437 wersetów.

Oto pisarze przednicejscy, którzy odwoływali się do wersetów z 1 Listu do Koryntian.

1 List Klemensa (96–98 r. n.e.) jest w zasadzie listem Klemensa, biskupa Rzymu, w którym mówi on Koryntianom, że powinni postępować zgodnie z tym, co Paweł im nakazał 50 lat temu. W rozdziale 47 Klemens wspomina o Apollosie i Kefasie

Klemens Rzymski cytuje 1 List do Koryntian 2:9; 1 List Klemensa, rozdz. 34, tom 1, str. 14, tom 9, str. 239

Ignacy 1 List do Koryntian 1:20 ¼ Cytat z Listu Ignacego do Efezjan, rozdz. 18, s. 56–57. Dalej następuje parafraza, ale jest to niewątpliwe odniesienie.

Ignacy 1 List do Koryntian 3:16; 6:19 Aluzja List Ignacego do Filadelfijczyków, rozdz. 7, str. 84

1 List do Koryntian 6:19 Aluzja „jesteśmy świątyniami Boga” w Liście Ignacego do Efezjan, rozdz. 15, s. 56

Papiasz pisze: „Jak mówią prezbiterzy” i cytuje 1 List do Koryntian 15:25,26 jako słowa apostoła. Następnie cytuje 1 List do Koryntian 15:27,28 – Fragment 5, tom 1, str. 154.

1 Kor 6:9,10b 1½ Cytat z Listu Polikarpa do Filipian (110–155 r. n.e.), rozdz. 5, str. 34

List do Diogneta (ok. 130–200 r. n.e.)

Didache (120–150 r. n.e.)

Kanony Muratoriusza (170–210 r. n.e.) ANF, tom 5, str. 603, wspomina o dwóch listach Pawła do Koryntian, a także o pozostałych 11 listach Pawła.

2 List Klemensa (120–140 r. n.e.), rozdz. 11, s. 254, cytuje połowę 1 Listu do Koryntian 2:9: „czego ucho nie słyszało, czego oko nie widziało, i co nie weszło do serca człowieka”.

Melito z Sardes (170–180 r. n.e.) wspomina Łukasza i Marka jako „Ewangelię”. Wspomina o 1 Liście do Koryntian jako o liście apostoła. Cytat z Listu do Hebrajczyków. „Mowa o Męce Pańskiej”, rozdz. 9, s. 760–761

Atenagoras (177 r. n.e.) mówi: „językiem apostoła”, a następnie natychmiast cytuje 1 List do Koryntian 15:54. „Zmartwychwstanie umarłych”, rozdz. 18, s. 159

Ireneusz z Lyonu (182–188 r. n.e.) cytuje 1 List do Koryntian 6:12 jako słowa Pawła w dziele „Przeciw herezjom”, księga 4, rozdz. 37.4, s. 519

Klemens Aleksandryjski zapytał, czym jest mądrość tego świata, przed którą Paweł ostrzegał nas w 1 Liście do Koryntian 3:19-21. „Stromata” (193–202 r. n.e.), księga 1, rozdział 11

Tertulian (198–220 r. n.e.) cytuje 1 List do Koryntian 8:2 oraz List do Galatów 1:7 i 5:7 jako słowa apostoła w dziele „O przepisach przeciwko heretykom”, rozdz. 27, s. 256.

Tertulian (198–220 r. n.e.) cytuje 1 List do Koryntian 15:29 w dziele „O zmartwychwstaniu ciała”, rozdz. 48, s. 582

Teodot, prawdopodobnie montanista (ok. 240 r. n.e.), nawiązuje do 1 Listu do Koryntian 15:49 w rozdz. 24, s. 46

Hipolit (225–235/6 r. n.e.) cytuje fragment 1 Listu do Koryntian 2:13 jako Pismo Święte w dziele „Obalenie wszystkich herezji”, księga 7, rozdz. 14, s. 107.

Juliusz Afrykański (232–245 n.e.) cytuje 1 List do Koryntian 15:12 i stwierdza, że słowa te pochodzą od apostoła, w dziele „List do Arystydesa”, rozdz. 1, str. 125

Orygenes (225–253/254 r. n.e.) cytuje 1 List do Koryntian 1:24 jako słowa Pawła w dziele „De Principiis”, księga 1, rozdz. 2.1, str. 246. Cytuje również 1 List do Koryntian 14:15 jako słowa Pawła w dziele „De Principiis”, księga 2, rozdz. 2, str. 287

Cyprian był biskupem Kartaginy od ok. 246 r. aż do swojej śmierci męczeńskiej w 258 r. n.e. Wspomina on o Pierwszym Liście Pawła do Koryntian, a następnie cytuje 1 List do Koryntian 7:10,11 w „Traktatach Cypriana – Świadectwa”, rozdz. 90, str. 553. Odwołuje się on również do Pawła i jego Pierwszego Listu do Koryntian w „Traktacie 12”, tom 2, rozdz. 1, str. 516

Grzegorz Cudotwórca (240–265 r. n.e.) cytuje 1 List do Koryntian 6:13 jako słowa apostoła w dziele „List kanoniczny”, rozdz. 1, s. 18.

Pierius z Aleksandrii (275 r. n.e.) cytuje 6 z 22 słów z 1 Listu do Koryntian 7:7 jako słowa Pawła w „Fragmencie 1”, str. 157

Adamantius (ok. 300 r. n.e.) cytuje 1 List do Koryntian 15:29 w „Dialog o prawdziwej wierze”, część piąta, rozdział 23, str. 181

Arnobiusz w dziele „Przeciw poganom” (297–303 r. n.e.), tom 2, rozdział 7, str. 435: „Czyż nigdy nie brzmiały w waszych uszach te dobrze znane słowa, że mądrość człowieka jest głupotą u Boga?” (1 List do Koryntian 3:19)

Wiktorin, biskup Petau w dzisiejszej Słowenii (męczennik, 304 r. n.e.) Wspomina o Starym i Nowym Testamencie w swoim Komentarzu do Apokalipsy błogosławionego Jana z , str. 345. Wymienił listy Pawła jako List do Rzymian, Listy do Koryntian, List do Galatów, List do Efezjan, Listy do Tesaloniczan, List do Filipian, List do Kolosan, List do Tymoteusza i cytuje 1 List do Tymoteusza 3:15 w rozdz. 16, str. 345. Następnie cytuje 1 List do Koryntian 15:53 na str. 346

Metodiusz (270–311/312 r. n.e.) cytuje 1 List do Koryntian 7:34 jako słowa Pawła. „Uczta dziesięciu dziewic”, rozważanie 1, rozdz. 1, s. 311.

Aleksander z Aleksandrii (313–326 r. n.e.) cytuje 1 List do Koryntian 2:9 jako słowa apostoła Pawła, a List do Kolosan 1:16,17 jako słowa Pawła w „Listach o herezji ariańskiej”, List 1, rozdział 5, str. 293

Euzebiusz z Cezarei (318–325 r. n.e.) cytuje cały fragment 1 Kor 15,55–56. „Wykład Ewangelii”, tom 4, rozdz. 11, str. 7

Po soborze nicejskim

Euzebiusz z Cezarei (318–339/340 r. n.e.) napisał pełne komentarze do Ewangelii Łukasza i 1 Listu do Koryntian. Ojcowie nicejscy i postnicejscy, seria druga, tom 1, str. 41

Hegemoniusz (IV w.) cytuje 1 List do Koryntian 13:8-10 jako: „W tym pierwszym Liście do Koryntian Paweł mówi…” (mówi Archelaus) „Spór z Manesem”, rozdz. 37, s. 211

Zenon (IV w.)

Wiktoryn z Rzymu (po 363 r. n.e.)

Atanazy z Aleksandrii (367 r. n.e.) wymienia księgi Nowego Testamentu w „Liście świątecznym” nr 39, str. 552

Hilary z Poitiers (355–367/368 r. n.e.) cytuje 1 List do Koryntian 3:8 jako „te słowa do Koryntian” w dziele O Trójcy Świętej, księga 8, rozdz. 5, s. 139

„Synopsis Scripturae Sacrae” (350–370 r. n.e. lub V wiek) wymienia dwa listy Pawła do Koryntian jako część Nowego Testamentu. Cytuje 1 List do Koryntian 1,1–2a.

Schizmatyk Lucyfer z Cagliari (370/371 r. n.e.)

Marcellus z Ancyry (ok. 374 r. n.e.)

Bazyli z Kapadocji (357–378/379 r. n.e.) cytuje 1 List do Koryntian 3:13 jako dzieło apostoła. W dziele „O Duchu”, rozdz. 15.36, str. 22. Twierdzi on również, że 1 List do Koryntian 7:6 jest autorstwa Pawła. List 8, rozdz. 3, str. 117

Synod w Laodycei (we Frygii) (343–381 r. n.e.) w kanonie 60, str. 159, wymienia księgi Starego i Nowego Testamentu. Kanon 59, str. 158, stanowi, że w kościele można czytać wyłącznie księgi kanoniczne Starego i Nowego Testamentu.

Ambrosiaster (po 384 r. n.e.)

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.)

Ambroży z Mediolanu (370–390 r. n.e.)

Apollinaris z Laodycei (ok. 390 r. n.e.)

Pacian z Barcelony (342–379/392 r. n.e.)

Grzegorz z Elwiry (po 392 r. n.e.)

Amfilochiusz (–397 r. n.e.) w dziele „Iambi ad Seleucum”

Grzegorz z Nyssy (ok. 356–397 r. n.e.) 1 List do Koryntian 15:51,52 „boski Apostoł… do Koryntian” O stworzeniu człowieka, rozdz. 32.6, str. 412

Didymus Ślepy (398 r. n.e.)

Makariów/Symeon (IV lub V wiek)

Maksymin (IV/V wiek)

Petilianus (IV/V wiek) odwołuje się do 1 Listu do Koryntian 7:5

Tymoteusz z Aleksandrii (IV/V wiek)

Epifaniusz z Salaminy (360–403 r. n.e.)

Flawiusz z Antiochii (404 r. n.e.)

Gaudentiusz (po 406 r. n.e.)

Jan Chryzostom (392–407 r. n.e.) musiał naprawdę cenić 1 List do Koryntian, ponieważ napisał 44 kazania na jego temat, które zachowały się do dziś. Twierdzi on, że 1 List do Koryntian został napisany przez Pawła i Sosthenesa.

Chromatius (zm. 407 r. n.e.)

Severian (po 408 r. n.e.)

Niketa z Remesiany (366–ok. 415 r. n.e.)

Orosius/Hosius z Bragi (414–418 r. n.e.) cytuje fragment 1 Listu do Koryntian 15:10 jako dzieło Pawła. Obrona przeciwko pelagianom, rozdz. 10, str. 127

Hieronim (373–420 r. n.e.)

Sozomen (370/380–425 r. n.e.) cytuje 1 List do Koryntian 11:12 jako słowa apostoła Pawła. „Historia kościelna” Sozomena, tom 4, rozdz. 29, str. 324

Augustyn z Hippony (388–430 r. n.e.) cytuje 1 List do Koryntian 10:17 jako słowa apostoła Pawła w dziele „O państwie Bożym”, księga 17, rozdział 5, str. 345

Półpelagianin Jan Kasjan (419–430 r. n.e.) cytuje jedną czwartą wersetu z 1 Listu do Koryntian 3:16; 4:16 jako słowa Pawła w dziele „Instytucje Jana Kasjana”, księga 9.3, str. 264

Marek z Eremity (po 430 r. n.e.)

Cyryl z Aleksandrii (444 r. n.e.)

Hesychius z Jerozolimy (zm. ok. 450 r. n.e.)

„Speculum” (V wiek)

Teodoret z Cyru (biskup i historyk) (423–458 r. n.e.)

Varimadum (445/480 r. n.e.)

Ślady herezji i fałszywych pism

Według Tertuliana Marcion odwołuje się do 1 Listu do Koryntian.

Gnostyk Ptolemeusz odnosił się do 1 Listu do Koryntian 2:15 według Ireneusza.

Heretyk Priscillian (ok. 385 r. n.e.)

Donatysta i heretyk Tyconius (po 390 r. n.e.)

Heretyk Pelagiusz (416–418 r. n.e.)

Heretyk pelagiański Teodor z Mopsuestii (392–423/429 r. n.e.)

Wszystkie te teksty zachowały się do dziś.

3. Najwcześniejsze zachowane rękopisy 1 Listu do Koryntian wskazują na niewielkie różnice między rękopisami, ale nie zawierają żadnych błędów o znaczeniu teologicznym.

str. 11 1 Kor 1:17–23; 2:9–12, 14; 3:1–3, 5–6; 4:3–5:5, 7–8; 6:5–7, 11–18; 7:3–6, 10–14. VII wiek. Zgodny z manuskryptem Sinaiticus

VII wiek – 1968 – Tekst Nowego Testamentu.

str. 14 – 1 Kor 1:25-27; 2:6-8; 3:8-10 V wiek. Tekst aleksandryjski.

V w.? – 1968 – Tekst Nowego Testamentu.

str. 15 (=Papirus z Oksyrynchosa 1009) 1 Kor 7:18-8:4 (koniec III wieku). W książce „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts” na str. 84 znajduje się zdjęcie str. 15. Oto datowanie:

III wiek – 1968 – Tekst Nowego Testamentu.

III wiek – 1975 – trzecie wydanie Alanda

III wiek – 1998 r. – czwarte poprawione wydanie Alanda

Koniec III wieku (Philip Comfort i David P. Barrett w książce „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts”, 1999 r.)

str. 34 – 1 Kor 16:4-7; 10; 2 Kor 5:18-21; 10:13-14; 11:2,4,6-7 (VII wiek) tekst aleksandryjski.

VII wiek – 1968 – „The Text of the New Testament”.

p46 Chester Beatty II, 100–150 r. n.e., 1 Kor 1:1–9:2; 9:4–14:14; 14:16–15:15; 15:17–16:22 (99% lub 431 z 437 wersetów) oraz inne fragmenty listów Pawła i Listu do Hebrajczyków. W publikacji „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts” na stronie 192 znajduje się fotografia fragmentu p46. Na stronach 197–198 stwierdzono również, że jakość tekstu oraz znaki stychiometryczne wskazują, iż został on sporządzony przez profesjonalnego skrybę.

Pierwsza połowa III wieku – 1936 r. – Frederic G. Kenyon według publikacji „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts”.

II wiek, 200 r. n.e. – 1935 r. – Ulrich Wilken według publikacji „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts”.

200 r. n.e. – 1968 r. – „The Text of the New Testament”.

81–96 r. n.e. – 1988 – Young Kyu Kim na podstawie „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts”.

Około 200 r. n.e. – 1975 – Aland i in., wydanie trzecie.

Około 200 r. n.e. – 1998 – Aland i in., czwarte wydanie poprawione.

Od początku do połowy II wieku – 1999 – „Kompletny tekst najwcześniejszych rękopisów Nowego Testamentu”. Opiera się to częściowo na tym, że pismo jest bardzo podobne do papirusu Oxyrhynchus 8 (koniec I lub początek II wieku) oraz papirusu Oxyrhynchus 2337 (koniec I wieku).

str. 61 List do Rzymian 16:23, 25–27; 1 List do Koryntian 1:1–2, 2–6; 5:1–3, 5–6, 9–13; List do Filipian 3:5-9, 12-16; List do Kolosan 1:3-7, 9-13; 1 List do Tesaloniczan 1:2-3; List do Tytusa 3:1-5, 8-11, 14-15; List do Filemona 4-7. ok. 700 r. n.e.

ok. 700 r. n.e. – 1968 r. – Tekst Nowego Testamentu.

Około 700 r. n.e. – 1975 – Aland i in., wydanie trzecie.

ok. 700 r. n.e. – 1998 – Aland i in., czwarte wydanie poprawione.

Vaticanus [B] 325–350 r. n.e.

Sinaiticus [Si] 340–350 r. n.e.

Koptyjski bohairski [Boh] III/IV wiek

Koptyjski sahidyjski [Sah] III/IV wiek

Gotycki [Goth] 493–555 r. n.e.

Aleksandryjski [A] ok. 450 r. n.e.

Efraemowy Rescriptus [C] V w.

Więcej informacji na temat wczesnych rękopisów 1 Listu do Koryntian można znaleźć na stronie www.BibleQuery.org/1 Corinthians Manuscripts.html.