< Pytanie biblijne dotyczące Listu do Hebrajczyków

Pytanie: Kto napisał List do Hebrajczyków?

Odp.: Obecnie nie wiemy, kto napisał List do Hebrajczyków. Z samej księgi wynika sześć informacji na temat autora:

1) Autor odnosi się do „siebie” w Liście do Hebrajczyków 11:32; grecki tekst jest w formie męskiej, więc autor był mężczyzną.

2) W Liście do Hebrajczyków 13:23 wspomniany jest Tymoteusz, więc autor znał Tymoteusza (i nie był Tymoteuszem).

3) List do Hebrajczyków 13:22-24 wskazuje, że czytelnicy we wczesnym Kościele wiedzieli, kim był autor.

4) Autor posiadał rozległą wiedzę na temat Pisma Świętego (którą posiadał między innymi również Paweł).

5) Autor był pisarzem o bardzo logicznym i uporządkowanym stylu (podobnie jak Paweł).

6) Autor (lub autorzy) pisał(li) w sposób bardzo poetycki i elokwentny, być może w stopniu większym niż to, co obserwujemy w listach Pawła.

Pytanie: Jaki jest główny punkt Listu do Hebrajczyków?

Odp.: Głównym przesłaniem jest stwierdzenie: „Chrystus jest lepszy”. List do Hebrajczyków został napisany, aby pokazać zarówno ciągłość między Starym Testamentem a chrześcijaństwem, jak i nową, radykalną przemianę, jaka nastąpiła w Chrystusie. Chrystus jest lepszy od ludzi, lepszy od aniołów, lepszy od Prawa i lepszy od ofiar.

Pytanie: Skoro w Liście do Hebrajczyków 1:1 mowa jest o tym, że jedynymi księgami przyjętymi do Biblii były te napisane przez naocznych świadków, to dlaczego znajduje się w niej List do Hebrajczyków? Nikt nie wie, kto napisał List do Hebrajczyków.

Odp.: To nieprawda. Dzisiaj tego nie wiemy, ale pierwsi chrześcijanie wiedzieli, o czym świadczy osobista adnotacja w Liście do Hebrajczyków 13:22-25. Na marginesie, Klemens Rzymski wielokrotnie odwołuje się do Listu do Hebrajczyków w swoim liście do Koryntian, napisanym w latach 96–98 n.e. Jesteśmy więc wdzięczni wczesnemu Kościołowi nie za napisanie Pisma Świętego, ale za jego uznanie.

Tertulian (208–220 r. n.e.) uważał, że List do Hebrajczyków został napisany przez Barnabę (w dziele „O skromności”, rozdz. 20, str. 97), ale nie ma na to żadnych innych dowodów.

Orygenes (225–254 r. n.e.) uważał, że List do Hebrajczyków napisał Paweł, ale wspomina również, że inni się z tym nie zgadzali.

Wczesnymi chrześcijanami, którzy nauczali, że List do Hebrajczyków napisał Paweł, byli:

Ireneusz (182–188 r. n.e.)

Klemens Aleksandryjski (193–217/220 r. n.e.)

Orygenes (225–254 r. n.e.)

Dionizy z Aleksandrii (246–265 r. n.e.)

Adamantiusz (ok. 300 r. n.e.)

Atanazy (ok. 318 r. n.e.)

Aleksander z Aleksandrii (313–326 r. n.e.) twierdzi, że List do Hebrajczyków 13:8 został napisany przez Pawła. „Depozycja Ariusza”, rozdz. 3, str. 70

Po soborze nicejskim

Euzebiusz z Cezarei (323–326 r. n.e.) twierdzi, że toczyła się dyskusja, czy List do Hebrajczyków napisał Paweł, czy nie.

Atanazy (356–360 r. n.e.) cytuje List do Hebrajczyków 1:4 jako dzieło Pawła. Cztery traktaty przeciwko arianom, traktat 2, rozdz. 14, s. 348.

Atanazy (335 r. n.e.) twierdzi, że List do Hebrajczyków jest autorstwa Pawła. List świąteczny 7, rozdz. 7, str. 526

„Synopsis Scripturae Sacrae” (350–370 r. n.e. lub V wiek)

Grzegorz z Nyssy (382–383 r. n.e.) stwierdził, że List do Hebrajczyków napisał Paweł, i odwołuje się do Listu do Hebrajczyków 5:5. „Przeciw Eunomiuszowi”, księga 6, rozdz. 2, s. 183

Ambroży z Mediolanu (370–390 r. n.e.) wspomina o Pawle jako autorze Listu do Hebrajczyków. O tajemnicach, rozdz. 8.45, s. 323

Jan Chryzostom (przed 407 r. n.e.) wspomina o Liście do Galatów i Liście do Hebrajczyków napisanych przez Pawła. Komentarz do Listu do Filipian, homilia 4, werset 30, str. 200

Jan Kasjan (419–430 r. n.e.) (domyślnie) odnosi się do Listu do Hebrajczyków 13:8 jako do tekstu Apostoła w „Siedmiu księgach”, księga 5.6, str. 584, oraz do Listu do Hebrajczyków 12:22, 23 jako do tekstu Apostoła w „Pierwszej konferencji opata Mojżesza”, rozdz. 14, str. 302

Wśród heretyków

Pelagiański heretyk Teodor z Mopsuestii (392–423/429 r. n.e.)

Pytanie: Co w List do Hebrajczyków 1:1-3 jest szokujące, a nawet skandaliczne (z wyjątkiem pozytywnego znaczenia) w treści tych wersetów?

Odp.: Bóg jest obecny nawet znacznie dalej od nas niż najodleglejsza galaktyka. Wypełnia niebo gwiazdami, których jest co najmniej tyle, ile ziaren piasku na brzegu morza. Ale czy Bóg w ogóle zauważa pyłek krążący wokół ziarenka piasku, które lubimy nazywać światem? Można by pomyśleć, że Bóg ma lepsze rzeczy do roboty.

I nagle – bum! – Bóg się pojawia i staje przed tobą. Słyszysz Go wyraźnie. Widzisz Go, nie tracąc wzroku ani nie umierając. Możesz Go zapytać o wszystko. Chcesz wiedzieć, jak wygląda Królestwo Niebieskie? Cóż, może ci być trudno to w pełni pojąć, ale pozwól, że wyjaśnię to w sposób, który zrozumiesz. A tak przy okazji, jestem głodny, chodźmy na rybę. Ale nie mamy żadnych ryb do podania; przez całą noc nic nie złowiliśmy. Nie szkodzi, tym razem ja stawiam.

Jak Istota tak potężna, tak czysta, tak święta, tak „obca” nam, może tak bardzo się poniżyć, by przyjść do nas jako jeden z nas? Jeśli kiedykolwiek czytałeś o królu lub księciu przebierającym się za żebraka i udającym się do miasta, by odwiedzić ludzi, to nie ma to porównania z odległością w chwale i czci, jaką Jezus pokonał, przychodząc na tę ziemię.

P: Czy List do Hebrajczyków 1:2 oznacza, że nie ma już proroków?

Odp.: Tak i nie, jeśli właściwie to zrozumieć.

Tak, po Chrystusie nie było już proroków w sensie Starego Testamentu, którzy przekazali nam księgi Biblii i stanowią część fundamentu, na którym zbudowany jest Kościół, o czym mowa w Liście do Efezjan 2:20.

Nie, w Nowym Testamencie nadal istniał dar proroctwa, o czym mowa w 1 Liście do Koryntian 12:29; 14:4. Niektórzy mężczyźni i kobiety, którzy posiadali ten dar, są wspomniani w Dziejach Apostolskich 21:9-10.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 1:2 Jezus istniał w Niebie, zanim przyszedł na ziemię?

Odp.: Tak, zgodnie z Listem do Hebrajczyków 1:2, Ewangelią św. Jana 1:1-3 oraz własnymi słowami Jezusa z Ewangelii św. Jana 17:5. Nie jestem pewien, jakiego wyraźniejszego dowodu ktoś mógłby jeszcze potrzebować.

List do Kolosan 1:15: „Syn [Jego miłości] jest obrazem Boga niewidzialnego, pierworodnym wobec całego stworzenia. W Nim bowiem zostało stworzone wszystko, co jest w niebie i na ziemi, rzeczy widzialne i niewidzialne, czy to trony, czy panowania, czy władze, czy zwierzchności. Wszystko zostało stworzone przez Niego i dla Niego. On jest przed wszystkim, a w Nim wszystko się utrzymuje. On jest też Głową Ciała, którym jest Kościół; On jest początkiem i Pierworodnym spośród umarłych, aby we wszystkim miał pierwszeństwo”.

Jednak to, że stał się Synem Bożym poprzez wcielenie, nie zaprzecza temu, że był „u Boga” na początku. (J 1,1-2.10.14-15)

Pytanie: Czy fakt, że w Liście do Hebrajczyków 1:3 Jezus zasiadł po prawicy Boga Ojca, dowodzi, że Ojciec ma fizyczne ciało?

Odp.: Nie, nie bardziej niż to, że po prawej stronie samochodu znajduje się kierownica, dowodzi, że samochód ma ręce. W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę trzy kwestie.

1. Wyrażenie „po prawicy” oznacza w rzeczywistości pozycję honorową.

2. „Po prawicy” może również odnosić się do fizycznej pozycji. Chociaż Bóg wypełnia niebiosa i ziemię (Jeremiasz 23:23-24), Bóg Ojciec ma również lokalną obecność na swoim tronie (Objawienie 4; 5:7).

3. Nawet fakt, że Bóg ma zlokalizowaną obecność, nie dowodzi, że jest On uwięziony w ciele fizycznym lub że posiada ciało fizyczne. Nie wyklucza to jednak, że Bóg Ojciec może objawiać się w dowolnej postaci, jaką zechce, w tym w postaci płomienia lub ciała fizycznego.

Inną odpowiedź można znaleźć w książce „When Cultists Ask” (str. 283–284).

Pytanie: Skoro w Liście do Hebrajczyków 1:4 Jezus „stał się” wyższy od aniołów, to czy wcześniej nie był od nich wyższy?

Odp.: W Niebie był On wyższy od aniołów, jak sugeruje Ewangelia św. Jana 17:5. Jednak Jezus ogołocił samego siebie, gdy przyszedł na ziemię, jak czytamy w Liście do Filipian 2:7. Jezus tymczasowo stał się niższy od aniołów, jak wyraźnie stwierdza List do Hebrajczyków 2:7,9. Teraz List do Hebrajczyków 1:4 pokazuje, że Ojciec spełnił prośbę Jezusa zawartą w Ewangelii św. Jana 17:5.

P: Czy List do Hebrajczyków 1:5-6 sugeruje, że Chrystus jest aniołem?

Odp.: Nie, w rzeczywistości wskazuje to na coś zupełnie przeciwnego, zwłaszcza w Liście do Hebrajczyków 1:6-8 i 2:16. Chociaż Wszechmogący Bóg miał moc, by Chrystus przyjął dowolną naturę, jaką tylko zechciał, w tym naturę anioła, List do Hebrajczyków 2:11, 14, 16-17 pokazuje, że Jezus stał się człowiekiem, a nie aniołem.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 1:6 zdanie „niech wszyscy aniołowie Boży oddają Mu cześć” cytuje Księgę Powtórzonego Prawa 32:43, skoro w tekście masoreckim tego nie ma?

Odp.: Tak. Tekst Listu do Hebrajczyków 1:6 jest jednoznaczny. To samo wyrażenie lub podobne występuje zarówno w zwoju znad Morza Martwego 4Q44 (Księga Powtórzonego Prawa 32:43), jak i w Septuagincie (Księga Powtórzonego Prawa 32:43). Musi to być błąd manuskryptowy, który wkradł się do tekstu masoreckiego.

P: Czy w Liście do Hebrajczyków 1:6 Jezus ma być po prostu czczony, czy też greckie słowo oznacza, że aniołowie po prostu „oddali Mu pokłon”, jak nauczają niektórzy Świadkowie Jehowy?

Odp.: Argument oparty na słowie „proskuneo” na rzecz oddawania czci Jezusowi: Angielskie słowa oznaczające oddawanie czci pojawiają się w Nowym Testamencie 76 razy. (Przypuszczam, że wynika to z faktu, iż wierzący często oddawali cześć Bogu.) Greckie słowo „proskuneo” występuje we wszystkich tych przypadkach z wyjątkiem 16.

P1. Między innymi cztery niebiańskie istoty oddają cześć Bogu w Apokalipsie 19:4.

P2. Nigdy nie oddawaj pokłonu nikomu innemu. Szatan poprosił Jezusa, by mu oddał pokłon w Ewangelii Mateusza 4:9. Jezus odpowiedział, że należy oddawać pokłon wyłącznie Bogu w Ewangelii Mateusza 4:10. Anioł w Apokalipsie 19:10 powiedział, by czcić wyłącznie Boga. Wszyscy ludzie, którzy oddają pokłon bestii w Apokalipsie 14:9, poniosą za to karę.

P3. Kiedy Jezus cytował Stary Testament w Ewangelii Mateusza 4:10 i Łukasza 4:8, użył słowa „proskuneo”.

P4. Aniołowie oddają pokłon Jezusowi w Liście do Hebrajczyków 1:6

P5. Wielu ludzi oddaje pokłon Jezusowi, w tym uczniowie przed zmartwychwstaniem Chrystusa (Ewangelia według św. Mateusza 14:33), mędrcy (Ewangelia według św. Mateusza 2:2), trędowaty (Ewangelia według św. Mateusza 8:2), przywódca (Ewangelia według św. Mateusza 9:18), uczniowie po zmartwychwstaniu Chrystusa (Ewangelia według św. Mateusza 28:9, 17; Łukasz 24:52), opętany z Gerazy (Marka 5:6), rzymscy żołnierze w szyderstwie (Marka 15:19)

P – Podsumowanie: To, co czynią aniołowie niebiescy, co czynili uczniowie i inni, a nawet co czynili rzymscy żołnierze w szyderstwie, powinni z szczerością czynić naśladowcy Jezusa.

Jednak słowo „proskuneo” jest również używane w odniesieniu do tych z synagogi szatana, którzy padają do stóp członków kościoła w Filadelfii w Objawieniu 3:9. Można argumentować, że „proskuneo” może oznaczać po prostu upadanie na kolana przed kimś w Ewangelii Mateusza 15:25; 18:26 i 20:20.

Chociaż „proskuneo” może czasami oznaczać po prostu klękanie, jest to dominujące słowo oznaczające oddawanie czci. Co więcej, nawet w własnym tłumaczeniu Świadków Jehowy, „Tłumaczeniu Świata Nowego”, słowo „proskuneo” w Liście do Hebrajczyków 1:6 zostało przetłumaczone jako „oddawanie czci”. Zgodnie z publikacją Świadków Jehowy „Odpowiedzi wers po wersie” (str. 100–101) tak było w wydaniach „Tłumaczenia Świata Nowego” z lat 1953, 1960, 1961 i 1970. Od wersji z 1971 roku „Strażnica” zmieniła to na „oddawać pokłon”.

Jeśli uważasz, że sposób, w jaki chrześcijanie oddają cześć Jezusowi, jest niewłaściwy, to w jaki sposób ty oddajesz cześć Jezusowi?

Jak powiedziała mi pewna Świadek Jehowy pod koniec długiej dyskusji, skłoniłaby się przed Jezusem, gdyby był tu dzisiaj, ale ponieważ Go nie ma, dlatego nie oddaje Mu pokłonu. Rozumiem jej punkt widzenia, gdyby Jezus nigdy nie był dla niej obecny. Jednak w Ewangelii Mateusza 18:20 Jezus powiedział, że tam, gdzie dwóch lub trzech gromadzi się w Jego imieniu, tam On jest pośród nich. Zatem kiedy jesteśmy razem, powinniśmy oddawać pokłon Jezusowi. Co więcej, List do Rzymian 8:9-10 pokazuje, że wszyscy, którzy należą do Chrystusa, mają w sobie ducha Chrystusa.

Co więcej, „Tłumaczenie Świata Nowego” Świadków Jehowy wykazuje tutaj stronniczość. Słowo „proskuneo” tłumaczy jako „oddawać cześć”, gdy odnosi się do Boga (Objawienie 5:14; 7:11; 11:16; 19:4; Jana 4:20 itp.), ale za każdym razem, gdy to samo słowo odnosi się do Jezusa, tłumaczy się je jako „pokłon” (Mateusza 14:33; 28:9, 17; Łukasza 24:52; Hebrajczyków 1:6).

Niemniej jednak, mimo że argument dotyczący słowa „proskuneo” jest bardzo mocny, to dopiero zaczynamy przedstawiać argumenty wskazujące, że Jezus jest Bogiem i godnym czci. Dodatkowymi punktami są między innymi argument „Tomasza” w omówieniu fragmentu z Ewangelii św. Jana 20:24-29, argument „czci” w omówieniu fragmentu z Ewangelii św. Jana 5:23 oraz argument „czci” w omówieniu fragmentu z Apokalipsy św. Jana 5:9-14. Zobacz książkę „When Cultists Ask”, str. 284, aby zapoznać się z dodatkowymi argumentami dotyczącymi słowa „proskuneo” i innymi argumentami.

P: Czy Hbr 1:9 oznacza „Jezus, który jest Bogiem, Ojciec, który jest Twoim Bogiem”, czy też „Jezus, Ojciec, który jest Twoim Bogiem”?

Odp.: Jest to pierwsze znaczenie, odnoszące się do Jezusa. Zarówno w języku greckim, jak i angielskim można to interpretować w obu sposób. Jednak „New International Bible Commentary” (str. 1507) stwierdza, że choć gramatyka zarówno wersetu 8, jak i 9 jest niejednoznaczna, to pewne jest, iż zamierzeniem jest forma „wokatywna” (Jezus, który jest Bogiem, Ojciec, który jest Twoim Bogiem). Wiemy to, porównując ten fragment z hebrajskim tekstem, z którego pochodzi cytat: Psalm 45:6-7. W tłumaczeniu Psalmu 45:7 autorstwa Żyda Akwili czytamy: „O Boże, Twój Bóg namaścił Cię”.

Pytanie: Jakie znaczenie miałby Psalm 110 dla Żyda w kontekście Hbr 1:13?

A: Fragmenty Psalmu 110 zostały zacytowane w Ewangelii Mateusza 22:44; Ewangelii Marka 12:36-37; Ewangelii Łukasza 20:42-44; Dziejach Apostolskich 2:34-35; Liście do Hebrajczyków 1:13; 5:10, a także obszernie omówione w Liście do Hebrajczyków 7:1-28. Psalm 110 cytowało trzynastu pisarzy kościelnych z okresu przed soborem nicejskim. Zobacz stronę www.biblequery.org\history\churchhistory\WhatEarlyChristiansTaughtOnDoctrine.html, aby zapoznać się z ich wypowiedziami. Żydowscy autorzy Midraszu Tehillim i Komentarza do Psalmów (200–500 r. n.e.) uznali Psalm 110 za mesjański.

P: Jak powinniśmy postrzegać aniołów w Liście do Hebrajczyków 1:14?

Odp.: Oto pięć kluczowych kwestii dotyczących naszych obecnych i przyszłych relacji z aniołami.

Będziemy sądzić aniołów (1 Kor 6,3)

Nie wolno nam oczerniać istot niebiańskich, czy to aniołów, czy demonów (List Judy 8–10)

Aniołowie nam służą (List do Hebrajczyków 1:14)

Możemy nieświadomie gościć aniołów (List do Hebrajczyków 13:2)

Nie wolno nam czcić aniołów (Kol 2,18); mamy być oddani wyłącznie Jezusowi (2 Kor 11,2)

Pytanie: Jaki jest główny punkt w Liście do Hebrajczyków 2, poza wielkim dziełem Jezusa i Jego wyniosłym stanem?

Odp.: Nie chodzi tylko o wielkość Jezusa, ale raczej o to, jak daleko posunął się On dla nas. W Liście do Hebrajczyków 1 Jezus był wyższy jako Syn Boży, a w Liście do Hebrajczyków 2 Jezus jest wyższy jako Syn Człowieczy. Posługując się analogią geograficzną, nie chodzi tylko o to, że Jezus jest wyższy od Himalajów. Raczej o to, że pierwotnie był On wyższy od Himalajów, a dla nas zstąpił aż do Rowu Mariańskiego na dnie Oceanu Spokojnego, aby nas wynieść wraz z Nim na Himalaje.

Oczywiście za tym kryje się cel całej księgi, który został przedstawiony w Liście do Hebrajczyków 2:1 i następnych wersetach: nie oddalajcie się.

Pytanie: W Liście do Hebrajczyków 2:1, w jaki sposób niektórzy naśladowcy Chrystusa „odpływają”?

Odp.: Chociaż niektórzy w katastrofalny sposób odpadają z powodu jakiegoś nagłego wydarzenia, nie jest to znaczenie słowa „odpływać”. To greckie słowo, pararyomen, występuje tylko tutaj w Nowym Testamencie oraz w Księdze Przysłów 3:21 w greckim tłumaczeniu Starego Testamentu, zwanym Septuagintą. Odnosi się ono do stopniowego oddalania się, które na początku może być nieznaczne, ale ostatecznie może doprowadzić do znacznego oddalenia. Pomyśl o pierścionku, który po cichu zsuwa się na koniec palca, a potem z niego spada i może znaleźć się wiele mil dalej. Mamy obowiązek pilnować, by nawet nie zacząć się oddalać.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 2:2 mamy słuchać słów wypowiadanych przez aniołów, czy nie?

Odp.: Tak i nie, jeśli właściwie to zrozumieć. Tak, ludzie w Biblii słuchali posłusznych aniołów Bożych, ponieważ przekazywali oni orędzia od Boga. Nie, nie powinniśmy zwracać uwagi na to, czego nauczają źli, upadli aniołowie (Galacjan 1:8; 1 Jana 4:1-3). Sam szatan potrafi przybrać postać anioła światłości (2 List do Koryntian 11:14-15). Jednak Prawo Mojżeszowe zostało przekazane przez aniołów, zgodnie z Księgą Powtórzonego Prawa 33:2 (Septuaginta), Dziejami Apostolskimi 7:53 oraz Listem do Galatów 3:19. Wspomina o tym również Józef Flawiusz w dziele „Starożytności żydowskie”, księga 15, rozdział 136.

Pytanie: Czy uważasz, że w Liście do Hebrajczyków 2:2-3 ignorowanie Ewangelii jest mniej poważne, równie poważne, czy też poważniejsze niż ignorowanie Prawa od czasów Mojżesza aż do Chrystusa?

Odp.: List do Hebrajczyków 2:2-3 mówi, że skoro ewangelia jest większa niż Prawo, odmowa jej przyjęcia jest gorsza niż odmowa przyjęcia Prawa Mojżeszowego. Greckie słowo „my” oznacza nieco więcej niż tylko „my”. Brzmi to niemal jak „nie oni, ale my”.

Pytanie: Jaka jest różnica między odrzuceniem zbawienia przez Chrystusa a ignorowaniem go, o czym mowa w Liście do Hebrajczyków 2:3?

Odp.: W Liście do Hebrajczyków 2:4 słowo „różnorodne” w wyrażeniu „cuda” może mieć obrazowe znaczenie „o różnej barwie”, tj. trudne do zignorowania. Odrzucenie jej oznacza, że dana osoba zdecydowała się przejść na stronę przeciwną i przynajmniej w tym momencie zamknęła przed nią drzwi. Ignorowanie jej oznacza brak zbliżania się ani oddalania się, a być może pozostawienie w tym momencie drzwi do niej otwartych. Ostatecznie jednak nie ma żadnej różnicy; jeśli zdecydujesz się nie przyjąć tego zbawienia, nie ma innej drogi do nieba (J 14,6; Dz 4,12). Jednak nawet jeśli ktoś całkowicie odrzucił ewangelię, Bóg może później zmiękczyć jego serce, a on może się nawrócić, okazać skruchę i przyjąć ją później, tak jak uczynił to Saul z Tarsu.

Pytanie: Skoro w Liście do Hebrajczyków 2:6 Jezus jest „pierworodnym” Boga, to czy Jezus jest istotą stworzoną? Nie powinniśmy czcić istot stworzonych, jak mówi List do Rzymian 1:25.

Odp.: Relacja ojciec–syn ma znaczenie dla naszego zrozumienia terminu „pierworodny”. W odpowiedzi należy uwzględnić dwie prawdy.

1. Rozważmy następującą analogię. Czy ludzie „spłodzają” dzieci, czy też kupują je już gotowe w sklepie? Boska natura Jednorodzonego Syna nie jest w większym stopniu stworzona przez Ojca, niż ludzie „tworzą” dzieci.

2. Ludzka natura Syna została stworzona przez Boga, a nazywamy Go pierworodnym zarówno ze względu na pierwszeństwo rangi, jak i na to, że jako pierwszy zmartwychwstał (1 Kor 15,20). Błędem jest używanie terminu „pierworodny” w celu zaprzeczenia pierwszej prawdzie: Jezus jest pierworodnym pod względem czci, ale jest również „Jednorodzonym” (J 3,16).

To, że druga teza jest prawdziwa, nie dowodzi, że pierwsza jest fałszywa. Jezus istniał przed wszystkimi stworzeniami, jak pokazuje 1 List Jana 1.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 2:6-9 ten fragment z Psalmu 8 odnosi się do ludzi, wierzących czy do Jezusa?

Odp.: Odnosi się on przede wszystkim do „syna człowieczego”, czyli do Jezusa. Jednak wierzący będą królować wraz z Chrystusem, więc w drugorzędnym znaczeniu odnosi się on również do wierzących.

P: W Liście do Hebrajczyków 2:9, w jaki sposób Jezus był niższy od aniołów?

Odp.: Być może dla aniołów również wydawało się to dziwne. Musimy spojrzeć na to z perspektywy przeszłości, teraźniejszości i przyszłości.

Pierwotnie: Po stworzeniu wszystkich rzeczy, o czym mowa w Liście do Hebrajczyków 1:2, Jezus cieszył się chwałą u Ojca w niebie, zgodnie z Ewangelią św. Jana 17:5.

W momencie Wcielenia List do Filipian 2:5-8 opisuje, jak wielkie rzeczy uczynił Jezus przed przyjściem na ziemię. Jezus ogołocił samego siebie i stał się mniej potężny niż aniołowie tutaj, na ziemi. List do Hebrajczyków4:15 oraz 5:7-8 podają nieco więcej szczegółów na temat tego, przez co Jezus przeszedł podczas swojego pobytu na ziemi.

Obecnie Jezus jest o wiele większy od aniołów, jak pokazują List do Hebrajczyków 1:4-8 i 2:7. Ewangelia Jana 17:5, List do Filipian 2:9-11 oraz Apokalipsa św. Jana 5:11-14 opisują, co wydarzyło się po wniebowstąpieniu Jezusa.
Kto zrezygnowałby ze wszystkiego, z czego zrezygnował Jezus, mając jedynie ufność i wiarę, że to odzyska? Tylko ktoś, kto uważał, że ludzie, za których się poświęcał, są tego warci. Myślę, że można powiedzieć, iż Jezus musiał być Bogiem, ponieważ nikt nie zrobiłby tego dla nas, gdyby nie miał serca wielkości Boga!

Pytanie: Skoro w Liście do Hebrajczyków 2:9 czytamy, że Jezus skosztował śmierci za wszystkich, dlaczego nie wszyscy są zbawieni? Czy za niektórych ludzi zapłata została uiszczona dwukrotnie – raz przez nich samych, a raz przez Jezusa?

Odp.: Takie pytanie zadawali kalwiniści, tacy jak John Owen. Owen doszedł do wniosku, że skoro

1. ofiara Chrystusa stanowi całkowitą zapłatę za wszystkie grzechy, w tym za niewiarę [dla tych, których dotyczy ta zapłata].

2. Nie wszyscy zostaną zbawieni; niektórzy nie pójdą do nieba.

3. Dlatego ofiara Chrystusa nie była przeznaczona dla wszystkich [Bóg nie zapewnił nie-wybranym drogi do przebaczenia grzechów i pójścia do nieba].

[Mój komentarz na temat tego poglądu jest następujący: urodzeni jako beznadziejni grzesznicy bez żadnej drogi ucieczki – ostatecznie to nie była ich wina, że trafili do piekła; odpowiedzialność za to spoczywa wyłącznie na ich Stwórcy.]

Ciekawe jest to, że niektórzy, którzy zadają to pytanie, nie mają problemu z „podwójną winą”, twierdząc, że ludzkość ponosi winę za grzech Adama tak samo jak sam Adam. W każdym razie pytanie Owena nadal jest uzasadnione. Wszyscy powinni zgodzić się, że

1. Bóg wymaga jedynie jednej ofiary

2. Jednak ta spłata musi zostać dokonana

Jezus zapewnił spłatę za wszystkich, ale nie wymusił jej na wszystkich, więc nie wszystkim została ona przypisana. Innymi słowy, jeśli ubogi ma dług w wysokości miliona dolarów, a milioner łaskawie podaruje mu walizkę wypełnioną milionem dolarów, a ten ubogi spali tę walizkę, to ubogi nadal ponosi pełną odpowiedzialność za dług, mimo że milioner za niego zapłacił. Spłata została zapewniona, ale nie została zastosowana. Odpowiedziałbym więc na trylemę Owena w następujący sposób.

1. Ofiara Chrystusa stanowi całkowitą spłatę wszystkich grzechów, w tym niewiary [dla tych, na których spłata została zastosowana].

2. Nie wszyscy zostaną zbawieni; niektórzy nie pójdą do nieba.

3. Dlatego ofiara Chrystusa nie została zastosowana wobec wszystkich [tj. Bóg nie wymusił, by ofiara Chrystusa stała się spłatą długu dla tych, którzy ją odrzucili].

4. Ostatecznie to była ich wina, a nie Boga, że ponieśli katastrofę polegającą na tym, iż ofiara Chrystusa nie została na nich zastosowana.

Oprócz tej nieformalnej analogii, oto rzeczywista, autorytatywna nauka biblijna.

List do Hebrajczyków 4:2 „Albowiem i nam, podobnie jak im, głoszono ewangelię; ale słowo, które usłyszeli, nie przyniosło im pożytku, ponieważ ci, którzy je usłyszeli, nie połączyli go z wiarą.” (NIV) Nie jest tu powiedziane, że Jezus nie umarł za nich, ale że oni nie połączyli tego z wiarą.

1 List Jana 2:2 „On [Jezus Chrystus] sam jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i to nie tylko za nasze, ale także za grzechy całego świata.” (BSB)

1 List do Tymoteusza 2:4-6 „który [Bóg] pragnie, aby wszyscy zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. Jest bowiem jeden Bóg i jeden pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus, który wydał samego siebie jako okup za wszystkich – świadectwo, które zostało dane w odpowiednim czasie.” (BSB)

Pytanie: Co jest niezwykłego w wyrażeniu „przewodnik/założyciel naszej wiary” w Hbr 2:10 i 12:2?

Odp.: Słowo oznaczające „kapitan/twórca”, greckie archegos, jest wyjątkowo trudne do przetłumaczenia na język angielski. Oznacza ono w pewnym sensie „kapitan”, „twórca” lub „pionier”, ale te terminy nie oddają w pełni tego, co naprawdę oznacza to słowo. Jego znaczenie obejmuje jednocześnie „pomysłodawcę”, „założyciela”, „pioniera” i „przywódcę”. Słowo to obejmuje zarówno pojęcie „głównego inicjatora”, jak i „bohaterskiego przywódcy”. Można by również myśleć o Jezusie jako o „pionierze” lub „odkrywcy”, z tym że nie jest to poprawne; Jezus nie tylko znalazł drogę, ale On sam jest Drogą i jedyną Drogą (J 14,6; Dz 4,12).

Pytanie: Jak w Liście do Hebrajczyków 2:10,18 Jezus mógł naprawdę cierpieć, skoro jest Bogiem?

Odp.: Jezus jest w 100% Bogiem i w 100% człowiekiem. Nie był jednak tylko „pół-człowiekiem”, lecz w 100% człowiekiem i mógł cierpieć tak jak człowiek, ponieważ był tak samo ludzki jak my. Jednocześnie Jezus jest w takim samym stopniu Bogiem, jak Bóg Ojciec. Dokładne szczegóły dotyczące tego, jak te dwa aspekty Jezusa odnoszą się do siebie, pozostają tajemnicą. Możemy jednak poznać pewne rzeczy w granicach tego, czego naucza Biblia.

Jezus na ziemi był jedną Osobą, posiadającą jedną wolę. Nie był dwiema osobami ani nie miał dwóch woli w jednym ciele. Istniał poważny błąd zwany nestorianizmem, który nauczał, że Chrystus był dwiema osobami. Można dyskutować, jak bardzo Nestoriusz się mylił, ale nestorianie po nim posunęli się jeszcze dalej i podążali również za pelagianizmem. Wielu nestorianów głosiło ewangelię w Chinach. Ostatecznie zostali oni wygnani z Cesarstwa Chińskiego, a wielu z nich udało się na północ i nawróciło plemię mongolskie. Później to plemię mongolskie zostało zniszczone przez inne plemiona mongolskie. W Azji Środkowej było wielu nestorian, ale wielu z nich zostało zniszczonych przez muzułmańskiego Tamerlana i innych krwiożerczych zdobywców.

Boska natura Jezusa nie sprawiła, że Jego natura ludzka stała się nieistotna. Jego cierpienia były rzeczywiste, a nie tylko pozorne. Poważny błąd, zwany monofizytyzmem, głosi, że natura ludzka i boska Chrystusa łączą się tak, jakby wrzucić łyżeczkę herbaty do oceanu. Dzisiejsi monofizyci nazywani są Koptami.

Pytanie: Skoro w Liście do Hebrajczyków 2:10,18 mowa jest o tym, że Jezus był już doskonały, to w jaki sposób mógł On osiągnąć doskonałość poprzez cierpienie?

Odp.: Jezus nie był przedtem niedoskonały. Greckie słowo oznaczające „doskonalić” – teleiusai, pochodzące od teleo – oznacza „dopełniać”, „wykonywać” lub „doprowadzać do końca”. Jezus miał misję do wypełnienia, którą wypełnił.

Pytanie: W Liście do Hebrajczyków 2:11-14,17, jeśli jesteśmy braćmi i jesteśmy zjednoczeni z Jezusem, czy będziemy mieli tę samą naturę, co Jezus?

Odp.: Mamy tę samą ludzką naturę, co Jezus, i w Niebie będziemy mieli tę samą bezgrzeszną ludzką naturę. Nie mamy jednak i nigdy nie będziemy mieli boskości Jezusa. 2 List Piotra 1:4 mówi, że będziemy mieli udział w boskiej naturze, ale odnosi się to do tego, co dał nam Chrystus, a nie do tego, co mamy z natury.

P: Jak w Liście do Hebrajczyków 2:13 Jezus zaufał Ojcu i jak my powinniśmy to robić?

Odp.: Na ziemi Jezus chwilowo uniżył się i zrezygnował z części swojej chwały, jak pokazuje Ewangelia Jana 17:5. Jezus zaufał drodze Ojca, nawet gdy wiedział, że doprowadzi Go ona do śmierci. W Ewangelii Jana 17:5 Jezus ufał, że Ojciec przywróci Mu chwałę, jaką miał wcześniej.

P: Czy w Liście do Hebrajczyków 2:13–14 jesteśmy dziećmi Chrystusa, czy braćmi Chrystusa, jak mówi List do Hebrajczyków 2:11–14, 17, czy też oblubienicą Chrystusa, jak mówią List do Efezjan5:25 –33 i Apokalipsa 21:2?

Odp.: Wszystkie powyższe. Terminy „dzieci”, „bracia” i „oblubienica” są metaforami mającymi na celu częściowe opisanie naszej bliskiej relacji z Chrystusem. Wszyscy wierzący, zarówno mężczyźni, jak i kobiety, są braćmi i oblubienicą Chrystusa.

P: Czy w Hbr 2:14 to diabeł posiada władzę nad śmiercią, czy też to Bóg posiada wszelką władzę, jak mówi Ef 1:11-22?

Odp.: Zanim będzie można odpowiedzieć na to pytanie, musimy najpierw zrozumieć dwie rzeczy.

Suwerenność Boga

Wszystko, co Bóg postanawia, dzieje się, a nic się nie dzieje poza tym, na co Bóg pozwala.

1. Wszystko, co Bóg postanawia, dzieje się. Izajasz 14:24,27; 43:13; 55:11; Jan 10:29; List do Hebrajczyków 6:17; Mateusz 28:18. Przykłady to: Daniel 9:26;11:27 , 35, 36; 12:1

2. Bóg wie i widzi wszystko. 1 List Jana 3:20; Psalm 139; Księga Przysłów 5:21; 15:3; List do Hebrajczyków 4:13; Księga Izajasza 46:10

3. Bóg czyni tak, jak Mu się podoba. Ewangelia według św. Mateusza 20:15; Psalm 115:3; 135:6; List do Rzymian 9:20; Księga Daniela 4:35

4. Nie ma rzeczy niemożliwych dla Boga. Księga Rodzaju 18:14; Księga Hioba 42:2; Księga Jeremiasza 32:17; Ewangelia Mateusza 19:26

5. Bóg panuje nad wszystkim. Psalm 103:19 [panuje, a nie kontroluje mechanicznie]

6. Nic się nie dzieje poza tym, na co pozwala Bóg, jak pokazują Księga Hioba 1:12; 2:6; List Jakuba 4:15.

7. Każda decyzja „losu” pochodzi od Pana. Księga Przysłów 16:33

8. Wszystko współdziała na rzecz Bożej woli. – List do Rzymian 8:28; List do Efezjan 1:11; Księga Przysłów 16:4

9. Nikt nie może skutecznie pokrzyżować Bożych postanowień, jak pokazują Księga Izajasza 43:13; List do Rzymian 11:29.

10. Wielu udaje się przeciwstawić woli nakazanej/pożądanej przez Boga. Dzieje Apostolskie7:39 , 51;4:11 ;13:46 ; 14:2; 2 Kor 6:1

11. Ludzie się sprzeciwiają, ale ostatecznie nikomu się to nie udaje – wystarczy zapytać Jonasza.

Bóg może przekazać część swojej suwerenności

Bóg ma swobodę wyboru, by przekazać niewielką część swojej suwerenności, na pewien czas i w określonych granicach, innym. Bóg nie był zmuszony do stworzenia robotów.

1. Niektórzy uważają, że nic się nie dzieje poza tym, co Bóg wyraźnie postanowił. – Żaden werset tego nie stwierdza.

2. Niektóre rzeczy „nie przyszły Bogu do głowy” – Jeremiasz 19:5; 32:35

3. Wierzący mogą czynić pewne dobre uczynki z własnej inicjatywy. 2 List do Koryntian 8:17

4. Niektóre rzeczy bardzo rozgniewują Boga. Jeremiasz 5:29; 8:19; 12:8; Ezechiel 8:6

5. Niektóre z nich łamią serce Boga. Łukasz 19:41-44; Mateusz 23:37-9; Jeremiasz 4:19-22; 9:1

Szatan ma władzę nad śmiercią. Jednak ostatecznie to się zmieniło, ponieważ Chrystus posiada teraz klucze śmierci i Hadesu, jak czytamy w Objawieniu 1:18.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 2:16-17 Jezus mógł ulec pokusie i zgrzeszyć?

Odp.: Podobnie jak Adam i Ewa, Jezus nie urodził się z grzeszną naturą. Jednak Jezus, podobnie jak Adam i Ewa, miał pełną zdolność do grzechu, gdyby tylko tego chciał.

Atak pokusy był rzeczywisty, ale Jezus nie uległby mu. Atak szatana na Jezusa przypominał nieco wydarzenie z wiadomości sprzed kilku lat, kiedy to chory psychicznie japoński mistrz sztuk walki wkradł się do ogrodu zoologicznego, by zaatakować ważącego 800 funtów niedźwiedzia polarnego. Został uratowany przez opiekunów zoo, którzy podali niedźwiedziowi środek uspokajający. Z łóżka szpitalnego chciał, by świat dowiedział się, że „żadne z jego ciosów nie odniosły skutku”. Toczył zaciętą walkę z niedźwiedziem polarnym, ale niedźwiedź ten nie toczył zaciętej walki z nim. Podobnie ciosy szatana nie odniosły skutku wobec Jezusa.

Więcej informacji znajdziesz w omówieniu fragmentu z Ewangelii Mateusza 4:1-11.

Pytanie: W Liście do Hebrajczyków 2:16-18 i 4:15, niezależnie od tego, czy Jezus mógł zgrzeszyć, w jaki sposób mógł być kuszony? List Jakuba 1:13 mówi, że Bóg nie może być kuszony złem.

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę sześć punktów.

1. Jedną z boskich cech Boga jest to, że nie może On być kuszony przez zło (List Jakuba1:13 ).

2. Jezus jest Bogiem (J20:28 ; Hbr 1:9,11).

3. Jednak Jezus posiadał również naturę ludzką (List do Hebrajczyków 2:14-17).

4. Jezus pozbawił się wielu boskich atrybutów, aby przyjść na ziemię (Filipian 2:5-7; Jana 17:5).

5. Biblia nie mówi nam dokładnie, w jaki sposób Jezus się ogołocił, a jedynie, że to uczynił.

6. Tak jak można zbadać w 100% czystą wodę pod kątem zanieczyszczeń, nawet jeśli badanie nic nie wykryje, tak samo szatan mógł zbadać Chrystusa pod kątem grzechu.

Pytanie: Skoro w Liście do Hebrajczyków 2:17 napisano, że Jezus był pod każdym względem podobny do nas, to w jaki sposób mógł być Bogiem?

Odp.: Jezus tymczasowo pozbawił się wielu swoich boskich cech, o czym mowa w Liście do Filipian 2:6-7 i Ewangelii Jana 17:5. Autor Listu do Hebrajczyków najwyraźniej nie chciał sugerować, że Jezus nie mógł być niczym więcej niż człowiekiem, bo w przeciwnym razie nie wykazałby w Listie do Hebrajczyków 1:8-9 i 3:1-6, że Jezus jest Bogiem. Więcej informacji znajdziesz w omówieniu Listu do Filipian 2:6-9.

P: Dlaczego w Liście do Hebrajczyków 2:17-18 Jezus musiał być w pełni człowiekiem? Niektórzy mogą sądzić, że skoro Jezus był również Bogiem, to był ponad ludzkimi słabościami.

Odp.: Istnieją dwa uzupełniające się powody: po pierwsze, aby żyć, zrozumieć i doświadczyć, jak to jest być człowiekiem (List do Hebrajczyków2:18 ), a po drugie, aby jako człowiek stać się ofiarą za wszystkich (List do Hebrajczyków2:17 ).

List do Hebrajczyków 2:17 mówi, że Jezus musiał stać się człowiekiem, podobnym pod każdym względem do swoich braci, aby być naszym arcykapłanem. List do Hebrajczyków 2:16 mówi, że nie aniołom pomógł, ale ludziom.

List do Hebrajczyków 2:18: Być może znasz ludzi, którzy mają trudności w nawiązaniu relacji z Bogiem, ponieważ „On nie rozumie, jak to jest być człowiekiem”. Jednak w swoim człowieczeństwie Jezus doświadczył pełnego spektrum uczuć, które odczuwamy zarówno ty, jak i ja. W ewangeliach znajduje się wiele przykładów pokazujących, że Jezus doświadczał ludzkich emocji. Okazywał współczucie ludziom, odczuwał gniew wobec tych, którzy mieli zatwardziałe serca (Ewangelia według św. Marka 3:5) oraz oburzenie (Ewangelia według św. Marka 10:14), a także był zdumiony i wzdychał z powodu niewiary (Ewangelia według św. Marka 6:6; 8:12), ale kochał też tego młodzieńca (Ewangelia według św. Marka 10:21). Gdy zbliżała się godzina Jego aresztowania, Jezus odczuwał niepokój i przygnębienie (Mt 26,37). Kiedy przyszedł do grobu Łazarza, zapłakał nad swoim ukochanym przyjacielem (J 11,35).

Chociaż Jezus poświęcał wiele czasu na posługę wobec tłumów, odczuwał również potrzebę odosobnienia (Mk 6,31; 7,17; 7,24 i 9,30). Podobnie po samotnym poście na pustyni był głodny (Mt 4,2) i rozumiał, jak głodne były tłumy, które nakarmił. Jezus stanął w obliczu pokus: diabeł zaoferował Mu wszystkie królestwa świata i drwił z Niego, by udowodnił swoje boskie pochodzenie, rzucając się z skrzydła świątyni. Nawet diabeł wierzył, że Jezus może ulec pokusie ze względu na swoje człowieczeństwo (a diabeł znał Chrystusa w Jego przedwcieleniowym istnieniu przed upadkiem). A kiedy Jezus wisiał na krzyżu (prawie pobity i wychłostany na śmierć), ponownie został kuszony, by „zejść” i ocalić siebie.

Gdyby nie to, że Bóg żyje wśród nas jako w pełni człowiek, moglibyśmy powiedzieć, że Bóg nie rozumie, jak to jest być człowiekiem. Jednak Jezus doświadczył całej pełni człowieczeństwa i dlatego może wczuć się w nasze potrzeby i uczucia – wie na najbardziej osobistym poziomie, czym jest bycie człowiekiem.

(tekst: Mark Dumdei)

Laktancjusz (ok. 303–ok. 325 r. n.e.) wyraził podobną myśl. „Gdyby jednak nie przyjął ludzkiego ciała, nie byłby w stanie praktykować tego, czego nauczał – to znaczy: nie gniewać się, nie pragnąć bogactw, nie pałać pożądaniem, nie bać się bólu, gardzić śmiercią. Są to niewątpliwie cnoty, ale nie da się ich osiągnąć bez ciała. Dlatego przyjął ciało właśnie po to, aby – skoro nauczał, że pragnienia ciała należy pokonać – sam mógł to najpierw praktykować, tak aby nikt nie mógł powoływać się na słabość ciała jako na wymówkę”. „Epitome do Instytucji Bożych”, rozdz. 50, str. 242.

Podsumowując, Jezus musiał być w 100% człowiekiem, aby stać się ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, ale był również w 100% Bogiem, aby być bezgrzesznym i zbawić nas. Nasz pośrednik musiał być w pełni Bogiem i w pełni człowiekiem.

Pytanie: Jak w Liście do Hebrajczyków 2:17 Jezus mógł być w pełni człowiekiem, skoro nie urodził się z ludzkiego ojca?

Odp.: Odpowiedź na to pytanie udzielił Jan z Damaszku (704–736 r. n.e.). Stwierdził on, że Adam, Ewa i Set pojawili się na świecie na trzy różne sposoby, a mimo to wszyscy byli w pełni ludźmi. Tak więc fakt, że Jezus narodził się z Dziewicy Maryi, również nie pozbawia Go pełnego człowieczeństwa. Więcej informacji można znaleźć w książce „Wykład wiary prawosławnej”, tom 1, rozdział 8, str. 8, autorstwa Jana z Damaszku.

P: Czy w Liście do Hebrajczyków 2,17 fakt, że Jezus jest zarówno Bogiem, jak i człowiekiem, jest stanem tymczasowym, czy też będzie trwał wiecznie?

Odp.: Fakt, że Jezus jest zarówno człowiekiem, jak i Bogiem, będzie trwał wiecznie, ponieważ List do Hebrajczyków 13:8 mówi: „Jezus Chrystus jest ten sam wczoraj, dziś i na wieki”. Kiedy Jezus powróci, nadal będzie nazywany „Synem Człowieczym”, jak podano w Ewangelii Mateusza 26:64.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 2:18 Jezus był naprawdę Bogiem, skoro List Jakuba 1:13 mówi, że Bóg nie może być kuszony?

Odp.: Gdyby Jezus był wyłącznie Bogiem, byłby „niepodatny na pokusy”, co teologowie nazywają również „bezgrzesznością”. Wszyscy chrześcijanie zgadzają się, że diabeł próbował kusić Chrystusa i że Chrystus nigdy nie zgrzeszył, ale niektórzy teologowie, tacy jak Charles Hodge, twierdzili, że istniała możliwość, iż Chrystus mógłby zgrzeszyć, w przeciwnym razie pokusy nie byłyby prawdziwe. Inni teologowie, tacy jak William Shedd, twierdzą, że pokusy były prawdziwe, ale mimo to Chrystus nie mógł zgrzeszyć. John Walvoord uważa, że Shedd ma rację, ponieważ podobnie jak łódź wiosłowa może rzeczywiście zaatakować pancernik, tak i pancernik nie jest narażony na zatonięcie z powodu tej łodzi. Więcej informacji można znaleźć na stronie https://bible.org/seriespage/7-impeccability-christ.

Pytanie: W Liście do Hebrajczyków 3:2, 5, 6 zarówno Jezus, jak i Mojżesz zostali przedstawieni jako ludzie wierni; wierność jest jedną z dziewięciu części owocu Ducha Świętego wymienionych w Liście do Galatów 5:22b. Czym jednak dokładnie jest wierność?

Odp.: Jedną rzeczą jest po prostu wykonanie tego, co ci nakazano, co ci powierzono lub co wiedziałeś, że powinieneś zrobić. Ale czy można na tobie polegać, że wykonasz to, co ci powierzono? Czy można na tobie liczyć, nawet jeśli napotkasz trudności, cierpienie lub prześladowania? To właśnie jest wierność.

P: Czy List do Hebrajczyków 3:3-4 mówi, że Jezus jest Bogiem?

Odp.: – Zdecydowanie tak, ponieważ to Bóg zbudował dom, a Jezus jest budowniczym.

P: Czy Hbr 3,6; Hbr 3,14 i Ez 3,17-21 wskazują, że prawdziwi wierzący mogą utracić zbawienie?

Odp.: Dojrzali, pobożni chrześcijanie nie są co do tego zgodni.

Chrześcijanie, którzy twierdzą, że ludzie nie mogą utracić zbawienia, powiedzieliby, że ci, którzy wierzyli przez pewien czas, a potem odpadli, nigdy nie „mieli udziału w Chrystusie”, o czym świadczy fakt, że „nie wytrwali w odwadze”.

Chrześcijanie, którzy twierdzą, że ludzie mogą utracić zbawienie, musieliby przyznać, że kiedyś mieli udział w Chrystusie, ale już go nie mają, ponieważ „nie zachowali swojej odwagi”.

Niezależnie od tego wszyscy chrześcijanie powinni zgodzić się co do tego, że Boża wiedza o losie danej osoby, znana jeszcze przed jej narodzinami, pozostaje niezmienna. Dlatego też nikt z wybranych nie może stać się odrzuconym (niewybranym), ponieważ wiedza Boża jest doskonała. Wszyscy powinni również zgodzić się co do tego, że istnieją osoby, które mogą sprawiać wrażenie zbawionych, ale odwracają się od Boga i nigdy do Niego nie powracają.

Więcej informacji można znaleźć w omówieniu Listu do Hebrajczyków 6:4-12.

Pytanie: Czym różni się to drugie ostrzeżenie z Listu do Hebrajczyków (Hbr 3,7-11) od pierwszego ostrzeżenia z Hbr 2,1-3? Czy ludzie potrzebują dziś dwóch rodzajów ostrzeżeń?

Odp.: Nie są to fałszywe ostrzeżenia, lecz fragmenty, które musimy traktować poważnie. List do Hebrajczyków 2:1-3 ostrzega przed nieumyślnym oddalaniem się od Boga i ignorowaniem Go. Chodzi tu o zapobieganie zatwardziałości serca i celowemu odwracaniu się od Boga. Często to pierwsze może prowadzić do drugiego.

P: W jaki sposób próba na pustyni, o której mowa w Liście do Hebrajczyków 3:7–4:7, odnosi się do czytelników Listu do Hebrajczyków?

Odp.: Po powrocie dwunastu zwiadowców z Kanaanu Izraelici na pustyni stanęli przed wyborem, czy zaufać Bogu, czy nie. To pokolenie zawiodło, a Bóg oświadczył, że nikt z tego pokolenia, z wyjątkiem Kaleba i Jozuego, nie zostanie dopuszczony do wejścia do Ziemi Obiecanej.

Podobnie czytelnicy Listu do Hebrajczyków muszą podjąć podobną decyzję. Pomimo wszelkich trudności i prześladowań stajemy przed wyborem, czy iść naprzód z Bogiem, czy nie.

P: Jak to możliwe, że w Liście do Hebrajczyków 3:10 wszyscy z tego pokolenia nie znali Bożych dróg i umarli w grzechu?

Odp.: Dosłowne traktowanie Biblii nie oznacza, że nie możemy dostrzec, iż Bóg czasami wypowiada się w sposób ogólny. Bóg mówił ogólnie o tym pokoleniu Izraelitów. Jednak Pismo Święte jasno stwierdza, że wszyscy z tego pokolenia zginą na pustyni, z wyjątkiem Jozuego, Kaleba i ludzi z młodszego pokolenia.

P: Czy w Liście do Hebrajczyków 3:12 ludzie mogą odwrócić się od Żywego Boga?

O: Oczywiście. 1 List Jana 2:19 wspomina o tych, którzy odeszli od nas, ponieważ tak naprawdę nigdy nie byli częścią naszej wspólnoty. Prawdziwi wierzący, tacy jak Dawid i Salomon, mogą na pewien czas popaść w grzech, a następnie powrócić.

Jeśli chodzi o to, czy prawdziwi chrześcijanie mogą na stałe odstąpić, utracić zbawienie i trafić do piekła, więcej informacji znajdziesz w omówieniu Listu do Efezjan 1:14 i Listu do Hebrajczyków 6:4-10.

P: Jakie są różne sposoby, w jakie grzech zatwardza serca, o których mowa w Liście do Hebrajczyków 3:13?

Odp.: Grzech i ludzie mogą się zatwardzać w błędnym kole. W Liście do Hebrajczyków 3:13 grzech zatwardza serca, ale w Liście do Hebrajczyków 3:8,15 to ludzie sami się zatwardzają. Grzech może zatwardzać serca na co najmniej pięć sposobów.

1) Kiedy ktoś często powtarza ten sam grzech, staje się on dla niego „znany” i wygodny, podczas gdy powinien być dla chrześcijanina odrażający i obcy.

2) Może to oziębić twoje serce wobec Boga. Możesz stracić bojaźń przed Bogiem i traktować Jego błogosławieństwa jako coś oczywistego. Utrzymujący się grzech może w końcu zachwiać twoją wiarą.

3) Grzech może zniechęcać ludzi i skłaniać ich do poddania się.

4) Może ranić i zatwardzać serca innych, którzy widzą, że jesteś wierzącym, a mimo to tolerujesz grzech w sobie, przez co mogą pomyśleć, że tolerowanie grzechu nie jest dla nich aż tak złe. Grzech nie wydaje się tak poważny, jeśli widzą, że ty go popełniasz.

5) Może to odwrócić ludzi od Chrystusa, sprawiając, że pomyślą: „Jeśli tak właśnie postępują chrześcijanie, to nie chcemy być częścią tego”.

Pytanie: Co w Liście do Hebrajczyków 3:19 powstrzymało Izraelitów z pokolenia Mojżesza przed wejściem do Ziemi Obiecanej? W jaki sposób to samo uniemożliwia dziś nie tylko niewierzącym, ale także niektórym wierzącym, czerpanie z Bożych błogosławieństw?

Odp.: Ciekawe jest to, że List do Hebrajczyków 3:19 nie mówi o nieposłuszeństwie, ale raczej o niewierze. Chociaż ich nieposłuszeństwo było poważne, podstawową przyczyną była ich decyzja, by nie ufać i nie wierzyć w Boga oraz w Jego dobre zaopatrzenie dla nich. Z Bożego punktu widzenia byli niewierni i nieposłuszni, a zatem nie byli przydatni.

P: Co dokładnie mówi ostrzeżenie zawarte w Liście do Hebrajczyków 4:1-2?

Odp.: Chociaż niektóre tłumaczenia podają: „dbajmy o to, aby”, bardziej dosłowne brzmienie to: „bójmy się, aby”.

P: Czy w Liście do Hebrajczyków 4:2 należy przetłumaczyć to jako „nie połączyli tego z wiarą”, czy też „nie będąc zmieszani z wiarą”?

O: W greckich tekstach występuje tu różnica, a istnieją trzy główne sposoby tłumaczenia tego fragmentu. Ostatecznie sprowadza się to do dwóch możliwości i zależy od tego, czy greckie słowo „łączy/jednoczy” występuje w liczbie pojedynczej, czy mnogiej. Jeśli jest to liczba pojedyncza, to niedociągnięciem było to, że słuchanie nie zostało połączone z wiarą. Jeśli była to liczba mnoga, to problemem było to, że nie zostało połączone z nimi. Różne greckie rękopisy podają to w różny sposób.

Liczba pojedyncza a) „nie połączyli tego z wiarą” – syryjski manuskrypt z Harclei. Innymi słowy, słuchacze nie zdołali połączyć przesłania z wiarą.

Liczba pojedyncza b) „[to] nie zostało połączone z wiarą”. Sinaiticus, Jan Chryzostom, Wolfenbüttel (VI w.), gruziński. Innymi słowy, przesłanie i wiara nie zostały połączone z powodu nieokreślonej przyczyny.

Biernik liczby mnogiej) „gdyż nie przyłączyli się do tych, którzy słuchali tego z wiarą”. str. 13? (znak zapytania oznacza, że tak to wygląda, ale nie jest to pewne), str. 46, (Alexandrinus), Vaticanus, Ephraemi Rescriptus, Bezae Cantabrigiensis, Etiopski, Bizantyjski, Ormiański, Palestyński syryjski (VI w.). Innymi słowy, nie zjednoczyli się z ludem Bożym, który przyjął przesłanie z wiarą.

Pytanie: Jak w Liście do Hebrajczyków 4:3a, 8-11 wygląda sytuacja dzisiejszych wierzących w Bożym odpoczynku sabatowym?

Odp.: Tym, którzy przyjmują Jezusa jako swojego Pana i Zbawiciela, Jezus daje odpoczynek od prób wypracowania sobie drogi do nieba. Wchodzimy w ten odpoczynek już teraz na ziemi, ale ostateczny odpoczynek czeka nas również w niebie.

Pytanie: Dlaczego, jak czytamy w Liście do Hebrajczyków 4:3b, 5-6, niektórzy nigdy nie weszli do Bożego odpoczynku, nawet jeśli przestrzegali szabatu?

Odp.: Przestrzegali szabatu, ale nie wierzyli w podążanie za Bogiem i nie ufali, że On o nich zadba. Jeśli postępujemy właściwie, ale nie z wiary, to również nie podobamy się Bogu, jak wskazuje List do Hebrajczyków 11:6.

P: Co jest niezwykłego w słowie „sabbatismos” („odpoczynek szabatowy”) z Listu do Hebrajczyków 4:9?

Odp.: Jest to pojedyncze greckie słowo, które nie występuje w żadnej greckiej literaturze aż do Listu do Hebrajczyków. Jest bardzo prawdopodobne, że autor sam ukuł to słowo.

P: Czym w Liście do Hebrajczyków 4:12 różni się dusza od ducha?

O: Chrześcijanie nie są zgodni co do tego, na czym należy kłaść nacisk w kwestii budowy natury ludzkiej. Oto trzy różne teorie dotyczące tego, na co należy kłaść nacisk:

Trójczęściowa: Ludzie składają się z ciała, duszy i ducha. Ciało składa się z tkanki mięśniowej, substancji chemicznych i sygnałów elektrycznych. Dusza obejmuje inteligencję, emocje i wolę. Duch obejmuje sumienie i inne aspekty.

Teoria dwuczęściowa: Ludzie składają się z części materialnej i niematerialnej. Dusza i duch są odrębne, ale są ze sobą powiązane, podobnie jak szpik kostny jest powiązany z siatką kostną na końcach kości rąk i nóg. Książka „Now That’s a Good Question” (str. 237–240) omawia oba poglądy i opowiada się za teorią dwuczęściową.

Zintegrowane: Chociaż istnieją trzy elementy: ciało, dusza i duch, wzajemne oddziaływania między nimi są tak silne, że całość, w której te elementy współdziałają, jest ważniejsza niż te trzy odrębne części.

Pytanie: Jakie inne wersety, oprócz Hbr 4,15, wskazują, że Jezus był bezgrzeszny?

Odp.: Wersety wskazujące, że Jezus był bezgrzeszny, to:

Ewangelia św. Jana 8:46: „Któż z was może udowodnić Mi grzech? Jeśli mówię prawdę, dlaczego Mi nie wierzycie?”.

2 List do Koryntian 5:21: „Bóg tego, który nie znał grzechu, za nas uczynił grzechem…”

List do Hebrajczyków 4:15: „…ale mamy Tego, który był kuszony we wszystkim tak jak my, a jednak nie popełnił grzechu”.

1 List Piotra 1:19: „…baranek bez skazy i bez zmazy”.

1 List Piotra 2:22 mówi, że Jezus nie popełnił grzechu.

1 List Jana 3:5 mówi, że Jezus nie miał grzechu.

(Cytaty z Biblii Berean Standard)

Pytanie: Co jest niezwykłego w fragmencie Listu do Hebrajczyków 5:1-10?

Odp.: Tak jak współczesna literatura wykorzystuje różne techniki literackie, tak chiasm jest starą techniką literacką często stosowaną w starożytnych pismach, w tym w łacińskich dziełach rzymskiego Cycerona oraz w wielu miejscach Starego Testamentu. W chiasmie fragment powtarza się symetrycznie. Oto schemat występujący w Liście do Hebrajczyków 5:1-10. Zwróć uwagę, że wersety 5:2 i 5:9 nie są identyczne, lecz stanowią kontrast.

Hbr 5:1 Każdy arcykapłan, wybrany spośród ludzi, aby reprezentować lud przed Bogiem i składać dary oraz ofiary za grzechy.

- Hbr 5:2 Opiekuje się niewtajemniczonymi i błądzącymi, ponieważ sam podlega słabości

- - Hbr 5:3 Składa ofiary zarówno za swoje własne grzechy, jak i za grzechy ludu

- - - Hbr 5:4 Nie przyjmuje chwały z własnej inicjatywy, lecz musi zostać powołany przez Boga, tak jak Aaron.

- - - Hbr 5:5-6 Tak więc Chrystus również nie przywłaszczył sobie chwały, ale Bóg powiedział, że jest Ojcem Jezusa. Kapłan według porządku Melchizedeka

- - Hbr 5:7-8 Na ziemi składał modlitwy i prośby… Chociaż jako Syn nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał

- Hbr 5:9 A gdy został udoskonalony, stał się źródłem zbawienia

Hbr 5:10 Jezus został wybrany przez Boga na arcykapłana według porządku Melchizedeka

Pytanie: Co oznacza wyrażenie „traktować łagodnie” w Hbr 5:2?

Odp.: To greckie słowo, metriopathein, nie oznacza obojętności (że coś jest dopuszczalne lub w porządku) ani gniewu, ale wybór trzeciej drogi pomiędzy nimi.

Pytanie: W jaki sposób pierwsze przyjście Jezusa, o którym mowa w Hbr 5:5 i Dz 13:33, wiąże się ze słowami z Ps 2:7: „Dzisiaj zrodziłem cię”?

Odp.: Chociaż Jezus został zrodzony przez Ojca przed początkiem czasu, nie o tym tutaj mowa. Jezus został zrodzony przez Boga Ojca w sposób nie seksualny, ale fizyczny, kiedy przyszedł na ziemię.

Żaden werset w Biblii nie mówi, że Jezus był Synem Bożym w jakikolwiek inny sposób w późniejszym czasie. List do Rzymian 1:4 dodaje jedynie, że Jezus został „ogłoszony” Synem Bożym z mocą poprzez swoje zmartwychwstanie.

P: Jak powinno brzmieć tłumaczenie wyrażenia „porządek Melchizedeka” w Liście do Hebrajczyków 5:6?

Odp.: Słowo „rząd” jest bliskie znaczeniowo, ale w „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 12, str. 49, stwierdza się, że tłumaczenie „rząd Melchizedeka” nie jest całkowicie poprawne, ponieważ nie istniał żaden „rząd” ani linia rodowa Melchizedeka. Wyrażenie „na wzór Melchizedeka” w pewnym sensie oddaje znaczenie, ale niestety nie przekazuje dokładnie tej formalności, jaką powinno, tak jak robi to słowo „rząd”. Zatem dokładne znaczenie plasuje się pomiędzy tymi dwoma angielskimi słowami.

Pytanie: Czy List do Hebrajczyków 5:7 naucza, że Jezus miał ciało tylko przed swoim zmartwychwstaniem, jak nauczają Świadkowie Jehowy i Kościół Zjednoczenia wielebnego Moona?

Odp.: Nie, w przeciwnym razie Tomasz uznałby Jezusa za oszusta, gdy Jezus pokazał mu swoje ciało, aby Tomasz uwierzył. Odpowiedź znajdziesz w omówieniu 1 Listu Piotra 3:18.

P: Czy w Hbr 5:7 i Mt 26:39 Chrystus obawiał się swojej śmierci, czy też był zdecydowany pójść na krzyż, jak to opisano w Łk9:51 ?

Odp.: Jezus był zdecydowany wypełnić swój cel na krzyżu, ale prosił, by, jeśli to możliwe, ten kielich został od Niego oddalony. Jezus pocił się kroplami krwi, tak wielka była Jego udręka z powodu tego, co, jak wiedział, miało się wkrótce wydarzyć. Nigdzie jednak nie jest napisane, że Jezus był bojaźliwy lub tchórzliwy.

Pytanie: Jeśli w Liście do Hebrajczyków 5:7 Bóg Ojciec wysłuchał modlitw Jezusa, to dlaczego „kielich” śmierci na krzyżu, o którym mowa w Ewangelii według św. Marka14:36 , nie został zabrany od Jezusa w Ogrodzie Getsemani?

Odp.: Najpierw trzy rzeczy, które nie są odpowiedzią, a potem sama odpowiedź.

(nie jest to odpowiedź) Wybawiony od strachu przed śmiercią: Greckie słowo oznaczające „posłuszeństwo”, eulabeia, może również oznaczać pełen czci strach. Trzeba jednak zmienić znaczenie słów, aby przekształcić wyrażenie „Ten, który mógł Go wybawić od śmierci dzięki Jego pełnemu czci posłuszeństwu/pełnemu czci strachowi” w „Ten, który mógł Go wybawić od strachu przed śmiercią”.

(blisko, ale to nie jest odpowiedź) Bóg powiedział „nie”: Greckie słowo oznaczające „usłyszał”, eisakoustheis, nie oznacza jedynie, że Bóg usłyszał dźwięk, ale raczej, że Bóg odpowiedział na modlitwę. Oczywiście Bóg odpowiada na niektóre z naszych modlitw zdecydowanym „nie”, ale w tym przypadku istnieje lepsza odpowiedź.

(nie jest to odpowiedź) że Jezus nie powinien umrzeć w Getsemani. W Liście do Hebrajczyków, ewangeliach ani żadnym innym piśmie nie ma wzmianki o tym, że Jezus modlił się o to, gdzie nie powinien umrzeć.

Odpowiedź: Mateusz 26:39; 26:42; Marek 14:36 oraz Łukasz 22:42 podają nie jedną, ale dwie części modlitwy Jezusa. Pierwsza część dotyczyła tego, by Ojciec pozwolił, aby ten kielich minął Jezusa. Druga część brzmiała: „Jednak nie jak ja chcę, ale jak Ty chcesz”. Bóg odpowiedział na modlitwę Jezusa „tak”, ponieważ druga część miała pierwszeństwo przed pierwszą.

Jest tu dla nas ważna lekcja. Kiedy czegoś pragniemy i wiemy, że może to nie być zgodne z wolą Bożą, dobrze jest mimo to modlić się do Boga o to, co leży nam na sercu. Powinniśmy jednak modlić się, aby spełniła się wola Boża, a nie nasza.

Oczywiście Bóg wybawił Jezusa od śmierci poprzez Jego zmartwychwstanie, ale Jezus wiedział również, że Bóg był w pełni zdolny do wybawienia Go od śmierci. Gdyby Jezus poprosił, Ojciec mógłby wysłać dwanaście legionów aniołów, jak wspomniano w Ewangelii Mateusza 26:53. Jednak skąd mielibyśmy okup za nasze grzechy, gdyby Jezus nie umarł na krzyżu? Cieszę się, że Jezus pomodlił się również o tę ostatnią część modlitwy.

Pytanie: Skoro w Liście do Hebrajczyków 5:8 i Liście do Filipian 2:7-8 czytamy, że Jezus był posłuszny Bogu, to jak mógł być Bogiem?

Odp.: Na ziemi Jezus pełnił rolę poddanego i posłusznego Ojcu. W Trójcy Świętej wszystkie trzy Osoby są równe pod względem natury, ale różnią się rolą i rangą.

Kościelny pisarz Ambroży z Mediolanu w 378 r. n.e. zwrócił na to uwagę w dziele „O wierze chrześcijańskiej”, tom 2, rozdział 10, wersety 84, 88, str. 234–235. Na ziemi Jezus jako dziecko był podporządkowany Marii i Józefowi. Czy to oznacza, że Jezus był mniejszy od Marii i Józefa? – Oczywiście, że nie.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 5:8 wszechwiedzący Bóg może się uczyć? Jeśli nie, to w jaki sposób Jezus nauczył się posłuszeństwa?

Odp.: Jezus przeżył na ziemi rzeczy, których nie mógł doświadczyć w Niebie. Ponadto, przychodząc na ziemię, Jezus tymczasowo zrezygnował z bycia wszechwiedzącym. Jezus postanowił ogołcić się z wielu swoich boskich cech (Flp 2,5-7; J 17,5). Na ziemi nie wiedział wszystkiego, na przykład nie znał dnia swojego powrotu (Mt 24,36). Bóg już teoretycznie wiedział wszystko o posłuszeństwie i cierpieniu. Jednak Bóg przyszedł na ziemię jako Jezus Chrystus i, wypełniając swoją misję, doświadczył posłuszeństwa w obliczu cierpienia.

Warto zauważyć, że w tłumaczeniach Listu do Hebrajczyków 5:8 zazwyczaj pojawia się sformułowanie „chociaż był synem”, aby zachować poprawność gramatyczną w języku angielskim. Chociaż w języku greckim Nowego Testamentu (koine) można by to ująć w ten sam sposób, to jednak nie jest to treść Listu do Hebrajczyków 5:8. Tekst ten brzmi: „chociaż był synem”, co jeszcze bardziej podkreśla, że Jezus nie był tylko jednym z wielu synów, ale że Jezus był „synem”.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 5:12-13 można pić duchowe mleko?

Odp.: Duchowe mleko oznacza podstawową prawdę Ewangelii. Duchowe mleko jest czymś dobrym, czego chrześcijanie powinni pragnąć zgodnie z 1 Listem Piotra 2:2. Jednak tak jak małe dziecko powinno dorastać, by móc jeść mięso, tak samo powinniśmy my.

Pytanie: Dlaczego w Liście do Hebrajczyków 6:1 autor zaleca porzucenie podstawowych spraw i przejście do spraw dojrzałych, skoro czytelnicy tak wolno przyswajali podstawy, o których mowa w Liście do Hebrajczyków 5:11-14?

Odp.: Jest czas na powtarzanie podstawowych rzeczy, ponieważ czytelnik nie był jeszcze w stanie ich zrozumieć. Jednak teraz nadszedł czas, aby dać im przedsmak rzeczy bardziej dojrzałych, pokazując im, że istnieje coś więcej niż tylko to, czego tak powoli się uczyli.

P: Czym w Liście do Hebrajczyków 6:1-3 różnią się podstawowe nauki o Chrystusie od nauk dla dojrzałych?

Odp.: Zgodnie z Listem do Hebrajczyków 6:1-3 podstawowe sprawy obejmują pokutę, wiarę w Boga, chrzest, nakładanie rąk, zmartwychwstanie umarłych oraz sąd wieczny. Ogólnie rzecz biorąc, sprawy podstawowe, niezbędne do zbawienia, są sprawami elementarnymi. Inny pogląd głosi, że są to sprawy Starego Testamentu, jak nauczają „Believer’s Bible Commentary” (str. 2172–2173) oraz „Evangelical Commentary on the Bible” (str. 1136).

Sprawy zaawansowane obejmują pozostałą część rozdziału, czyli tych, którzy odstępują, oraz Boże obietnice.

Wiele doktryn ma zarówno część podstawową, jak i część zaawansowaną. Na przykład to, że istnieje tylko jeden Bóg, jest sprawą podstawową, a to, że Ojciec, Jezus i Duch Święty są Bogiem, również jest sprawą podstawową. Zrozumienie tego, co Biblia mówi o Trójcy Świętej, byłoby sprawą bardziej zaawansowaną.

Pytanie: Jakie powinny być nasze odczucia podczas czytania fragmentu z Listu do Hebrajczyków 6:4-8?

Odp.: Powinniśmy dzielić smutek Boga i innych z powodu tych, którzy zginęli. W Ewangelii Mateusza 23:37-39 Jezus bardzo ubolewał nad Jerozolimą. W Dziejach Apostolskich 20:19 Paweł służył Bogu „ze łzami”. W Liście do Rzymian 9:1-3 Paweł pragnął nawet, by został odcięty za swój lud, gdyby to oznaczało ich zbawienie. Żydzi, podobnie jak ludzie wspomniani w Liście do Hebrajczyków 6:4-8, byli tak blisko, a jednak tak daleko.

A jednak odczuwamy też pewną rezygnację. Kiedy ktoś ginie w piekle, może jedynie powiedzieć: „To była moja wina”. Bóg nie zmuszał nikogo do wyboru piekła; raczej Bóg zgodnie ze sprawiedliwością wysłał skazanych na piekło tam, gdzie zasługiwali, albo wyraźnie z powodu wyboru, którego dokonali, albo pośrednio z powodu wyboru, którego nie chcieli dokonać.

Pytanie: Czego List do Hebrajczyków 6:4-12 uczy na temat zbawienia?

Odp.: W Liście do Hebrajczyków 6 poruszono dwie odrębne kwestie.

1) W jaki sposób żyjąca osoba może osiągnąć stan, w którym pokuta i zbawienie nie są już dla niej możliwe?

2) Czy prawdziwy chrześcijanin może utracić zbawienie?

1) Utrata dalszych możliwości:

Tak, człowiek może dojść do punktu, za którym dalsze nawrócenie nie jest już dla niego możliwe. To, co sprawia, że List do Hebrajczyków 6:6 jest szczególnie przerażający, to fakt, że mówi on, iż ludzie, którzy odstępują w sposób, o którym pisze autor, nigdy nie mogą zostać przywróceni. Niektórzy interpretatorzy twierdzą, że jest to sytuacja hipotetyczna, która nigdy nie miałaby miejsca. Nie ma jednak żadnych wskazówek, że Bóg chciał, abyśmy zignorowali to ostrzeżenie, a nie inne ostrzeżenia zawarte w Biblii. Wręcz przeciwnie, zarówno List do Hebrajczyków 6:6, jak i Ewangelia Mateusza 12:31-32 (bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu) mają charakter nieodwracalny. W Ewangelii Mateusza 12:31-32 Żydzi, którzy nigdy nie byli chrześcijanami, widzieli i słyszeli wystarczająco dużo, by wiedzieć, że to prawda. Jednak nie tylko postanowili tego dnia nie przyjąć słów Chrystusa, ale także przypisali Jego czyny diabłu.

Obecnie chrześcijanie wciąż grzeszą (1 List Jana 2:1). W rzeczywistości, jeśli uważamy, że jesteśmy bez grzechu, oszukujemy samych siebie, a prawda nie jest w nas (1 List Jana 1:8). Do czego zatem odnoszą się wersety z poprzedniego akapitu?

Dwa główne cele Listu do Hebrajczyków to pokazanie Żydom, w jaki sposób Chrystus jest wypełnieniem Starego Testamentu, oraz zachęcenie wierzących wywodzących się ze środowiska żydowskiego, by nie powracali do judaizmu, lecz trwali w wierze. Zatem fragmenty te NIE odnoszą się do kogoś, kto grzeszy, ale do kogoś, kto odwraca się od Chrystusa i powraca do swojej fałszywej nadziei, czy to judaizmu, czy – uogólniając – do jakiejś innej religii. 1 List Jana 2:18-19 mówi, że nawet w tamtych czasach byli ludzie, którzy „wydawali się” być zbawionymi wiernymi uczęszczającymi do kościoła, ale potem odeszli, prawdopodobnie na stałe. Jan mówi, że odeszli, ponieważ nigdy nie byli częścią nas. Jeśli ktoś podchodzi do ołtarza lub wypowiada pewne słowa, ale nie wytrwa w wierze, a później odwraca się od chrześcijaństwa, nie oznacza to, że utracił zbawienie; jeśli nigdy nie powróci, oznacza to, że w ogóle nigdy nie był zbawiony.
Oto cztery przypadki, które znam osobiście i które moim zdaniem NIE są tu opisane.

1. Pewna chrześcijanka ze studiów, którą znałem, przez kilka miesięcy mówiła Bogu, że nie chce mieć z Nim nic wspólnego, i prosiła Ducha Świętego, by opuścił jej życie. Nadal wierzyła na poziomie intelektualnym, ale świadomie była nieposłuszna. Później okazała skruchę i powróciła do wiary. Powiedziała, że List do Hebrajczyków 6:6 był dla niej szczególnie przerażający. Jednak okazała skruchę. Być może Bóg w swojej łaskawości przekonywał ją do skruchy, przypominając jej ten werset i niemal pytając: „Czy to twoja ostateczna odpowiedź?”. Osoba, która popadła w sprzeczność z Listem do Hebrajczyków 6:6, nigdy nie okaże skruchy i nigdy nie będzie chciała tego uczynić.

2. Znałem pastora małego kościoła, który powiedział, że był pastorem przez siedem lat, zanim naprawdę został zbawiony. Po zbawieniu nadal pełnił tę funkcję. Nie jest to przypadek odstępstwa, ale kogoś, kto od początku nigdy nie był zbawiony.

3. Kiedy jako nastolatek [chrześcijanin] kosiłem trawnik, wyszła pewna chrześcijanka i zaczęliśmy rozmawiać. Powiedziała, że jej syn wyprowadził się do Kalifornii, aby zamieszkać ze swoją dziewczyną. Była jednak przekonana, że nadal jest zbawiony, ponieważ złożył wyznanie wiary w kościele. Nie sądzę, by miała jakiekolwiek podstawy do takiej pewności. Apostoł Paweł w 2 Liście do Koryntian 13:5-6 nakazuje nam badać samych siebie i sprawdzać, czy naprawdę trwamy w wierze. Być może ten chłopak nigdy nie był zbawiony, ale może zostać zbawiony w przyszłości. Być może wiedział tak wiele o zbawieniu i odwrócił się od niego, a wtedy odnosi się do niego List do Hebrajczyków 6:6. Być może był wcześniej prawdziwie zbawiony, ale popadł w grzech, a ponieważ jest prawdziwie zbawiony, powróci. Nie możemy tego stwierdzić. W 1 Liście do Koryntian 5:1-5 Paweł nakazał Koryntianom wykluczyć z kościoła brata prowadzącego niemoralne życie. Jednak 1 Kor 5:5 pokazuje, że Paweł wciąż miał nadzieję, iż po tej dyscyplinie brat ten może zostać zbawiony. Uważamy, że 2 List do Koryntian 2:5-11 odnosi się do tego samego brata i że on rzeczywiście powrócił.

4. Osobiście znam dwóch chrześcijan, z których jeden porzucił wiarę i został muzułmaninem, a drugi odszedł i stał się mormonem. Obaj później odeszli i powrócili do chrześcijaństwa.

Wniosek z tego: Musimy dokonać rozróżnienia między wierzącym, który zboczył na drogę rażącego grzechu, a kimś, kto wyrzekł się wiary i zwrócił się ku czemuś innemu. Jednak niezależnie od tego, czy ich wyrzeczenie się wiary jest trwałe, czy mogą zostać zbawieni w przyszłości, czy też są zbawionymi osobami, które upadły i powrócą – osąd pozostawiamy w rękach Boga.

Jaka powinna być nasza postawa wobec kogoś, kto się oddalił? NIE powinna to być samozadowolenie polegające na mówieniu: „nie martw się, i tak są zbawieni”. Nie powinno to również oznaczać skreślania ich, jakby nigdy nie mieli powrócić. List Judy 23 mówi: „ratujcie innych, wyrywając ich z ognia; a innym okazujcie miłosierdzie połączone ze strachem, nienawidząc nawet szat splamionych przez ciało” (BSB). Końcówka wersetu z Listu Judy 23 sugeruje, że ci ludzie dopuszczali się dość rażących grzechów, ale nadal mogli zostać zbawieni.

W Liście Jakuba 5:19-20 czytamy: „Bracia moi, jeśli ktoś z was zbłądzi z drogi prawdy, a ktoś inny sprowadzi go z powrotem, pamiętajcie o tym: kto odwróci grzesznika od błędnej drogi, uratuje jego duszę od śmierci i zakryje mnóstwo grzechów” (BSB).
2) Czy prawdziwy chrześcijanin może utracić zbawienie?

Kwestię tę można podzielić na trzy podpunkty:

a) Czy ktoś, o kim Bóg wie [z całą pewnością], że jest jednym z wybranych, którzy pójdą do nieba, może zaskoczyć wszechwiedzącego Boga i nie trafić do nieba?

b) Czy osoba może mieć pewność, że jest zbawiona, a mimo to niestety i na zawsze się mylić?

c) Czy ktoś może mieć uzasadnioną pewność, że pójdzie do nieba, a mimo to zmienić się i nie dostać się tam?

Odpowiedź na pierwsze pytanie, sformułowane w ten sposób, jest oczywista: nie.

Odpowiedź na drugie pytanie brzmi „tak”, ponieważ pokazuje nam to Ewangelia Mateusza 7:21-23.

Odpowiedź na trzecie pytanie brzmi „nie”, ale nie dlatego, że mamy siłę, by trwać w wierze, lecz dlatego, że Bóg ma moc, by nas zapieczętować i zachować w wierze, jak pokazuje List do Efezjan1:13 –14. Musimy jednak zrównoważyć doktrynę „raz zbawiony – zawsze zbawiony” z doktryną, że prawdziwi święci wytrwają w wierze. Mamy OBOWIĄZEK badać samych siebie, a także naszych przywódców, i upewniać się, że trwamy w wierze (2 List do Koryntian 13:5-7).

Nawiasem mówiąc, pisemną debatę między osobą wyznającą zasadę „raz zbawiony – zawsze zbawiony” a osobą twierdzącą, że można utracić zbawienie za każdym razem, gdy się grzeszy, można znaleźć pod adresem

http://www.biblequery.org/Doctrine.LoseSalvationOrNot/LoseSalvationOrNot.html.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 6:4-12 mowa jest o tym, że ludzie mogą utracić zbawienie?

O: Prawdziwi chrześcijanie nie są zgodni w tej kwestii, ale wszyscy powinni być w stanie zgodzić się co do następujących punktów.

1. Bóg nigdy nie jest zaskoczony. Zanim ktokolwiek się urodził, Bóg z całą pewnością wiedział, kto pójdzie do nieba (Objawienie20:12 ,15; 17:8; Psalm 139:16).

2. Niektórzy ludzie będą zaskoczeni podczas sądu (Ewangelia według św. Mateusza7:21 –23).

3. Możemy mieć pewność co do naszego zbawienia (1 List Jana5:13 ; List do Hebrajczyków4:16 ;10:35 ; Dzieje Apostolskie8:13 , 20-23).

4. Nasza słuszna pewność nie powinna przerodzić się w samozadowolenie. Chrześcijanie mogą utracić nagrody w Niebie, a List do Filipian 2:12-13 pokazuje, że (po zbawieniu) realizacja naszego zbawienia powinna odbywać się z bojaźnią i drżeniem. Chwała Bogu, że to On działa w nas!

5. Istnieje coś takiego jak fałszywe nawrócenie (1 List Jana2:19 ; Jeremiasz17:10 ; List Jakuba 2:19; 2 List do Tesaloniczan 2:9-10; 2 List Piotra 2:17-22).

6. Możemy sprawdzić, czy nasze zbawienie jest prawdziwe, badając samych siebie (2 List do Koryntian 13:5-6), innymi słowy, porównując naszą doktrynę i życie z Pismem Świętym.

7. Spoczywa na nas obowiązek wytrwania (List do Hebrajczyków6:11 ;10:36 ; List Jakuba 1:3-4; 2 List do Tymoteusza 2:3; 4:5).

8. Duch Święty zapieczętował prawdziwych wierzących aż do Dnia Sądu (Efezjan 1:13-14; 4:30; Judy 24; 1 Tymoteusza 1:14). Duch Święty jest zadatkiem gwarantującym to, co ma nadejść (2 List do Koryntian 5:5).

Pytanie: Co oznacza fragment z Listu do Hebrajczyków 6:4-12 o tym, że nie można już pokutować, by osiągnąć zbawienie?

Odp.: Istnieje co najmniej sześć poglądów.

1. Utrata zbawienia przez wierzących: Chrześcijanie, którzy nauczają, że wierzący mogą utracić zbawienie, interpretują ten fragment w ten sposób, że gdy zbawienie zostanie utracone, nie można go już nigdy odzyskać. Chociaż słyszałem, jak ktoś nauczał, że oznacza to, iż odzyskanie zbawienia jest „trudne”, nie jest to jednak znaczenie słowa „niemożliwe” w Liście do Hebrajczyków 6. Więcej na temat tego poglądu można znaleźć w książce „Hard Sayings of the Bible”, str. 681-683.

2. Oddanie zbawienia przez wierzącego: David O’Brien w książce „Today’s Handbook for Solving Bible Difficulties” (str. 307–310) twierdzi, że wierzący nigdy nie może „zgubić” swojego zbawienia, co oznacza, że żaden wierzący nie może zgrzeszyć tak poważnie, by – nieświadomie – utracić zbawienie. Nasze trwanie w zbawieniu nie jest utrzymywane przez uczynki, tak samo jak nasze uzyskanie zbawienia nie wynika z uczynków. Jednak prawdziwy wierzący mógłby świadomie zdecydować się na „oddanie” swojego zbawienia Bogu. Wówczas byłby podobny do tych, którzy znali prawdę, a mimo to ukrzyżowali Jezusa. Trafi on do piekła. O’Brien interpretuje słowo „niemożliwe” jako niemożliwe dla człowieka, ale nie dla Boga.

3. Grzech nieprzebaczalny. Jezus mówił o grzechu nieprzebaczalnym w Ewangelii Mateusza 12:31-32, Ewangelii Marka 3:28-30 oraz Ewangelii Łukasza 12:10-11. Jeden z autorów „New Geneva Study Bible” (str. 1567, artykuł „Grzech nieprzebaczalny”) uważa, że List do Hebrajczyków 6:4-6, List do Hebrajczyków 10:26-29 oraz 1 List św. Jana 5:16-17 również odnoszą się do grzechu nieprzebaczalnego.

4. Utrata szansy na zbawienie przez niewierzących: Nie ma innej drogi do zbawienia poza śmiercią Jezusa i zamieszkaniem w nas Ducha Świętego. Jeśli ktoś odrzuca (bez skruchy) przyjście do Boga przez Jezusa (J 8,24) lub bluźni przeciwko Duchowi Świętemu (Mt 12,31-32; Mk 3,28-29), nigdy nie pójdzie do nieba. Ludzie mogą widzieć i smakować, ale nie mogą połknąć.

5. Hipotetyczny argument ad hominem: Gdyby zbawienie można było utracić, nie dałoby się go nigdy odzyskać. Ponieważ jednak zbawienia nie można utracić, te surowe słowa są jedynie wyjaśnieniem, a nie ostrzeżeniem. R.C. Sproul w książce *Now That’s a Good Question* (str. 592–594) podziela ten pogląd, choć zaznacza, że nie jest w tej kwestii dogmatyczny. Co ciekawe, w „New Geneva Study Bible” (str. 1941) wspomniano o różnych poglądach, ale nie o tym.

6. Utrata przez chrześcijanina uprawnień do dalszej służby: Chrześcijanin, który odstąpił od wiary, nie miałby wystarczająco dobrego świadectwa, by pełnić dalszą służbę w tym życiu, i utraciłby swoją chwałę w tysiącleciu. Takie stanowisko zajmuje „Bible Knowledge Commentary: New Testament” (s. 794).

Pytanie: Skoro w Liście do Hebrajczyków 6:18 Bóg Wszechmogący może zrobić wszystko, to dlaczego nie może kłamać?

Odp.: Księga Liczb 23:19 i 1 Księga Samuela 15:29 mówią, że Bóg nie kłamie, ale List do Hebrajczyków 6:18 mówi, że Bóg nie może kłamać. Są to trzy uzupełniające się odpowiedzi i wszystkie są prawdziwe.

1. Bóg może uczynić każdą „rzecz”, ale kłamstwo nie jest rzeczą. Skoro Bóg stworzył wszystko swoim słowem (Rdz 1, Ps 33:6,9), a wszystko, co mówi, się spełnia (Iz 55:10-11), to cokolwiek powie, będzie prawdą.

2. Nie ma żadnych zewnętrznych ograniczeń dla Boga, ale Bóg może zdecydować się przestrzegać wewnętrznych ograniczeń, które sam ustanowił. Bóg nie może uczynić niczego, co byłoby sprzeczne z Jego naturą, na przykład kłamać, czynić zło lub zaprzeć się samego siebie.

3. Wreszcie, jak wskazuje książka „Bible Difficulties and Seeming Contradictions” (Trudności biblijne i pozorne sprzeczności), str. 223, określenie „Wszechmocny” oznacza, że Bóg może uczynić wszystko, czego zapragnie. Ponieważ Bóg nie chce kłamać, nie ma tu żadnego problemu.

Klemens Rzymski (96–98 r. n.e.) również odnosi się do koncepcji zawartej w tym wersecie, że Bóg nie może kłamać, w 1 Liście Klemensa, rozdział 27, str. 12.

Augustyn z Hippony (388–430 r. n.e.) również nauczał katechumenów, że Bóg jest Wszechmocny, ale nie może umrzeć, dać się oszukać, kłamać ani zaprzeć się samego siebie. W rzeczywistości, gdyby jako Bóg mógł robić te rzeczy, nie byłby w rzeczywistości Wszechmocny. W książce „O Credo”, rozdział 2, str. 371

Więcej informacji znajdziesz w omówieniu Jeremiasza 32:17,27.

Pytanie: Czy stwierdzenie z Listu do Hebrajczyków 6:18, że Bóg nie może kłamać, stoi w sprzeczności z uwagą Jezusa z Ewangelii Mateusza 19:26: „U ludzi jest to niemożliwe, ale u Boga wszystko jest możliwe”? Jak to możliwe, że dla Boga wszystko jest możliwe, jak twierdzi Jezus, skoro zgodnie z Listem do Hebrajczyków Bóg nie może kłamać?

Odp.: W rzeczywistości istnieją cztery rzeczy, które są niemożliwe dla Boga. Bóg nie może:

Kłamać (List do Hebrajczyków 6:18)

Dać się skusić złu (List św. Jakuba1:13 )

Wyrzekł się samego siebie (2 List do Tymoteusza2:13 )

Przysięgać na kogokolwiek większego od siebie (List do Hebrajczyków 6:13)

Dla Boga nie ma „rzeczy” niemożliwych. Kłamstwo i sprzeczności logiczne nie są „rzeczami”, a Bóg ich nie popełnia.

Pytanie: Jakie są konsekwencje wierzenia, że Bóg kłamie, o których mowa w Liście do Hebrajczyków 6:18?

Odp.: Jedną z konsekwencji jest to, że ludzie mogą odejść od wiary i dołączyć do sekty, takiej jak Kościół Zjednoczenia wielebnego Moona. Oto, co mówi wielebny Moon.

„Jeśli kłamiesz, aby komuś pomóc, to nie jest grzech... Nawet Bóg bardzo często kłamie”. Master Speaks3/16/1973 , str. 11.

„Boska Zasada”, str. 515: „Istnieją dwa powody, dla których Jezus przepowiedział, że Pan przyjdzie na obłokach. Po pierwsze, miało to zapobiec złudzeniom antychrystów. Gdyby wyjaśniono, że Chrystus przyjdzie na ziemię w ciele, nie dałoby się w żaden sposób zapobiec zamieszaniu spowodowanemu złudzeniami wielu antychrystów. ... Na szczęście jednak udało się uniknąć tego rodzaju zamieszania, ponieważ wszyscy wierzący, wiedząc, że Chrystus przyjdzie na obłokach, spoglądali w niebo”.

„Boska Zasada”, str. 515: „Po drugie, miało to na celu dodanie otuchy tym świętym, którzy w tamtym czasie podążali trudną ścieżką wiary”.

Jednakże: Nazywanie Boga kłamcą jest poważnym grzechem, zgodnie z 1 Listem św. Jana 1:10; 5:10 oraz Listem do Tytusa 1:2. List do Hebrajczyków 6:18 mówi, że Bóg nie może kłamać, podobnie jak Księga Liczb 23:19 i 1 Księga Samuela 15:29.

Gdyby kłamstwo było dopuszczalne, czy byłoby w porządku, gdyby wielebny Moon kłamał na temat tego, że jest Mesjaszem? O czym jeszcze wielebny Moon mógłby wam kłamać?

Pytanie: Czym jest w Liście do Hebrajczyków 6:19 „kotwica dla duszy” i w jaki sposób ta kotwica pełni swoją funkcję?

Odp.: Kotwica ma łańcuch, przymocowany do ciężkiego metalowego obciążnika lub haka, który stanowi jej rzeczywistą część. Łańcuch nie jest jednak zbyt pomocny bez ciężkiego haka. Podobnie naszą kotwicą jest wiara w Chrystusa, a wiara bez kotwicy nie byłaby solidna. Podobnie, jeśli nie ma łańcucha, statek dryfuje, a kotwica nie ma żadnego znaczenia. Bez wiary ludzie również mogą dryfować.

P: Dlaczego w Liście do Hebrajczyków 7:1-10 Jezus jest porównywany z Melchizedekiem z Księgi Rodzaju 14:18-20?

Odp.: Jednym z prostych powodów jest to, że sam Stary Testament porównuje Mesjasza z Melchizedekiem. Psalm 110:4 wskazuje, że Mesjasz będzie kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka. Tajemniczą wzmianką na marginesie jest Księga Rodzaju 14:18-20. Znaczenie tego fragmentu zostało przedstawione w nieco mniej tajemniczy sposób w Psalmie 110:4, a ostatecznie wyjaśnione dopiero w Liście do Hebrajczyków 7:1-10.

Prawdą jest, że autor Listu do Hebrajczyków kładzie nacisk na szczegóły, które nie były głównymi punktami w Księdze Rodzaju. Na przykład ojciec Abimelecha również nie został wspomniany, ale to nie czyni go typem Chrystusa. Autor Listu do Hebrajczyków nie może udowodnić tez zawartych w Liście do Hebrajczyków 7:1-10, opierając się na autorytecie Księgi Rodzaju.

Jednak nigdy nie twierdził, że ma to zrobić. Chrześcijanie wierzą, że Biblia została napisana pod natchnieniem i autorytetem Ducha Świętego. Autor Listu do Hebrajczyków podkreśla trzy rzeczy:

1. Dowód na pozycję Mesjasza poprzez porównanie z Melchizedekiem, oparty na Psalmie 110:4.

2. Dowód na to, że przed kapłaństwem Aarona istniało inne kapłaństwo Boże.

3. Wielu chrześcijan postrzega również Melchizedeka jako przedwcieleniowe objawienie Chrystusa.

Na marginesie warto dodać, że sekta z Qumran uważała Melchizedeka za niebiańskiego wybawiciela, który miał głosić Boże zbawienie. Wśród zwojów znad Morza Martwego postać Melchizedeka pojawia się w „Apokryfie Księgi Rodzaju” (1QapGen) 22:14-17 oraz w rękopisie „Melchizedek” (11Q13), a także w „Pieśniach ofiary szabatowej” (4Q401) i 4Q544. O Melchizedeku wspominali również Filon i Józef Flawiusz, a także Targum Pseudo-Jonatana do Księgi Rodzaju 14:18 oraz Targum Neofiti I.

Pytanie: Czym jest „porządek Melchizedeka” z Listu do Hebrajczyków 7:1-10?

Odp.: Nie jest to wyrażenie charakterystyczne wyłącznie dla chrześcijaństwa, ponieważ po raz pierwszy pojawiło się ono tysiąc lat przed Chrystusem w Psalmie 110:4. Stary Testament niewiele mówi nam o porządku Melchizedeka, z wyjątkiem trzech rzeczy, które możemy wywnioskować.

1. Jest on całkowicie niezależny od izraelskiego kapłaństwa z porządku Aarona.

2. Księga Rodzaju 14:18-20 wskazuje, że poprzedzało ono kapłaństwo z rodu Aarona.

3. Psalm 110:4 wskazuje, że odegra on rolę w przyszłości wraz z nadejściem Mesjasza.

Pytanie: Czy List do Hebrajczyków 7:1-11, wraz z narodzinami Chrystusa z dziewicy, dowodzi, że jesteśmy winni grzechów wszystkich naszych przodków, ponieważ pochodzimy z ich lędźwi?

Odp.: Nie. Księga Ezechiela 18 i Księga Powtórzonego Prawa 24:16 wyraźnie mówią, że nie ponosimy winy za grzechy naszych ojców.

Większość chrześcijan dostrzega ważny praktyczny powód, dla którego Jezus narodził się w taki sposób; w przeciwieństwie do nas Jezus narodził się bez grzesznej natury. Nie ma potrzeby wysuwania drugiego powodu, że Jezus nie ponosił winy Józefa, Adama ani nikogo pomiędzy nimi.

P: Czy List do Hebrajczyków 7:1-11 dowodzi, że jesteśmy winni grzechu Adama z racji tego, że pochodzimy z jego lędźwi?

Odp.: Nie, z trzech powodów.

1. Ten werset nie dowodzi winy za grzechy Adama bardziej niż dowodzi winy za grzechy wszystkich naszych pozostałych przodków.

2. Nie, ponieważ Księga Ezechiela 18 i Księga Powtórzonego Prawa 24:16 pokazują, że każdy umiera za swoje własne grzechy. Wyraźnie wspomina się tam, że nie jesteśmy uznani za sprawiedliwych z powodu sprawiedliwości naszych ojców i nie jesteśmy winni z powodu grzechu naszego ojca.

3. Nie, ponieważ nawet gdybyśmy nieświadomie zgrzeszyli w Adamie, List do Rzymian 4:15 i 5:13 pokazują, że grzech nie jest zaliczany tam, gdzie nie ma prawa.

Jednak nawet jeśli nie ponosimy winy za grzechy naszych przodków, nadal możemy ponosić konsekwencje ich grzechu.

Pytanie: Co to oznacza w Liście do Hebrajczyków 7:1-11?

Odp.: Chociaż bezpośrednie spostrzeżenia są proste, to interesujący jest związek z tezą autora.

1. Abraham, oddając dziesięcinę z łupów Melchizedekowi, niebędącemu Hebrajczykiem kapłanowi Najwyższego Boga, udowadnia, że można było być kapłanem, nie należąc do kapłańskiego rodu Aarona.

2. Co więcej, fakt, że Abraham, przodek Lewiego, oddał dziesięcinę Melchizedekowi, pokazuje, że kapłaństwo Melchizedeka jest wyższe niż kapłaństwo Aaronowe.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 7:2-4 Melchizedek był naprawdę Jezusem, czy nie?

Odp.: Istnieją dwie możliwości dotyczące tej tajemniczej postaci.

Melchizedek był Jezusem: Melchizedek mógł być samym Chrystusem, który pojawił się na ziemi przed swoim wcieleniem w Betlejem. Ponieważ napisano, że Melchizedek nie miał ojca ani matki, początku dni ani końca życia, Melchizedek jest Jezusem, chyba że List do Hebrajczyków 7:3 oznacza po prostu, że te rzeczy nie zostały zapisane w Księdze Rodzaju. Wielu wczesnych chrześcijan w to wierzyło.

Melchizedek był typem Jezusa: Melchizedek był zwykłym człowiekiem, który podążał za Bogiem. Jest napisane, że Melchizedek został „uczyniony podobnym do Jezusa”, a Chrystus był kapłanem „według porządku Melchizedeka”, ale nigdzie nie jest powiedziane, że Jezus jest Melchizedekiem.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 7:2-11 Pismo Święte jednoznacznie stwierdza, że Melchizedek to Jezus, czy też nie?

Odp.: Odpowiedź jest prosta i powinna być jasna dla wszystkich: Pismo Święte tego nie mówi. Jest to niejednoznaczne i najprawdopodobniej celowo. Istotne jest to, że sens Listu do Hebrajczyków 7:2-11 jest jasny niezależnie od tego, czy Chrystus jest Melchizedekiem, czy nie.

P: Czy w Liście do Hebrajczyków 7:3 Melchizedek uległ reinkarnacji?

O: Nie. Chociaż istnieje pięć bardzo różnych teorii reinkarnacji – zachodnia (New Age), hinduska, buddyjska, alawicka i ghulat – ten werset nie potwierdza żadnej z nich. List do Hebrajczyków 7:3 porównuje Jezusa z Melchizedekiem. Niektórzy uważają, że Melchizedek jest po prostu analogią lub „typem” Chrystusa. Inni wierzą, że Melchizedek był w rzeczywistości przedwcielonym objawieniem Chrystusa. Niezależnie od tego wszyscy chrześcijanie zgadzają się, że Jezus istniał od początku czasów. Jednak wiara w to, że Syn Boży istniał od wieczności, nie oznacza, że ktokolwiek z nas istniał przed poczęciem.

Pytanie: Czy fragment Listu do Hebrajczyków 7:9-10 wskazuje w jakiś sposób, że ludzki płód jest jedynie potencjalnym człowiekiem, a nie rzeczywistym, i czy w związku z tym aborcja jest dopuszczalna?

Odp.: Nie. Po pierwsze, Lewi nie był bezpośrednim synem Abrahama, lecz jego prawnukiem. Wywodzenie z znaczenia pochodzenia Lewiego, że życie płodu nie ma znaczenia, świadczy o desperackiej próbie znalezienia biblijnych argumentów przemawiających za aborcją. Więcej informacji znajdziesz w omówieniu Listu do Rzymian 5:12.

P: W Liście do Hebrajczyków 7:14 w jaki sposób autor sugeruje, że kapłan mógł pochodzić z plemienia Judy?

Odp.: W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę pięć punktów.

1. Jezus pochodził z Judy pod dwoma względami: zarówno poprzez swojego przybranego ojca prawnego (Józefa), jak i poprzez Marię, z której się urodził.

2. Przyznaje się, że nikt z plemienia Judy nie mógł być kapłanem według porządku Aarona.

3. Mogą jednak istnieć inne porządki kapłańskie. W szczególności Melchizedek był kapłanem, który nie pochodził z rodu Aarona i żył przed Aaronem.

4. Kapłański porządek Melchizedeka przewyższał kapłański porządek Aarona, ponieważ

4a. Przodek Aarona i Lewiego płacił dziesięcinę Melchizedekowi.

4b. Tak zostało powiedziane w bezpośredniej przysiędze Boga w Psalmie 110:4.

5. Jezus został wyznaczony przez Boga Ojca, aby pełnić posługę kapłańską według porządku Melchizedeka, a nie Aarona.

Pytanie: Dlaczego w Liście do Hebrajczyków 7:18 Bóg często postępuje inaczej niż oczekuje Jego lud?

Odp.: Czasami może to wynikać z tego, że mamy niskie lub błędne oczekiwania, ale często chodzi o coś więcej. Bóg często może preferować to, co nieoczekiwane (dla ludzi), zamiast tego, czego się spodziewamy, aby chwała należała się Bogu, a nie nam. Jest to również przypomnienie dla nas, że Jego drogi i myśli są znacznie wyższe niż nasze, jak mówi Izajasz 55:8-9. Jest to również przypomnienie dla nas, że nie dzieje się to dzięki naszej mocy ani sile, ale raczej dzięki Duchowi Bożemu, jak uczy Zachariasz 4:6bf.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 7:19 i 8:13 Prawo Mojżeszowe nie doprowadziło niczego do doskonałości, czy też Prawo było doskonałe, jak mówi Psalm 19:7?

Odp.: W tych wersetach słowo „doskonałe” oznacza spełnienie zamierzonego celu. Prawo było doskonałe w swoim celu, jakim było ukazanie nam Bożych przykazań, jak pokazuje List do Rzymian 3:20. Jednak Prawo nie było doskonałe w wykonywaniu tego, do czego nigdy nie było przeznaczone – zbawianiu ludzi. Prawo nikogo nie zbawiło, a zatem nie było w stanie uczynić nikogo doskonałym; to Bóg to czyni. W rzeczywistości nie mamy przykazań, których powinniśmy przestrzegać; mamy raczej Chrystusa, za którym powinniśmy podążać, oraz przykazania, których powinniśmy przestrzegać.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 7:27 Żydzi mieli rację, zaprzestając składania ofiar po zburzeniu Świątyni, ponieważ mieli składać ofiary tylko wtedy, gdy istniała świątynia?

Odp.: Byłaby to nowość dla Dawida, który przez cały okres swojego panowania przechowywał Arkę w namiocie. Jeśli się nad tym zastanowić, byłaby to nowość również dla Mojżesza, Jozuego, Debory, Gedeona, Samuela i innych. W Starym Testamencie (Tanachu) nie ma żadnego wersetu, który mówiłby, że chociaż składali ofiary, zanim mieli świątynię, to po jej zbudowaniu i zburzeniu nie mogli powrócić do tego, co robili wcześniej.

P: Czy w Liście do Hebrajczyków 8:1 Jezus był naszym kapłanem, czy naszą ofiarą?

Odp.: I jednym, i drugim. List do Hebrajczyków 8:1 zaczyna się słowami: „Istota tego, o czym mówimy…”, więc jest to zwieńczenie wyjaśnienia, dlaczego autor omawiał wszystkie poprzednie tematy. W tej wyjątkowej sytuacji Jezus był zarówno naszym Arcykapłanem, jak i naszą ofiarą.

P: W Liście do Hebrajczyków 8:1 i 9:11, w jaki sposób Jezus kwalifikował się do bycia naszym arcykapłanem?

Odp.: Zanim odpowiemy na to pytanie, należy najpierw zrozumieć rolę arcykapłana. Arcykapłan wykonywał jedną rzecz, której żaden inny kapłan nie mógł uczynić: w Dzień Pojednania wchodził do Miejsca Najświętszego i składał ofiary Bogu. Jako człowiek reprezentował lud przed Bogiem. Bóg wybrał potomków Aarona, aby reprezentowali Go przed ludem. Jezus kwalifikuje się na naszego arcykapłana co najmniej z czterech powodów.

1. Jezus raz na zawsze złożył za nas ofiarę, ofiarowując samego siebie. Jezus poniósł karę za nasze grzechy. Piotr, Mojżesz i Jan byli dobrymi ludźmi, ale nie byli w stanie ponieść kary za nasze grzechy, ponieważ nie byli bezgrzeszni.

2. Podobnie jak inni arcykapłani, Jezus reprezentuje Boga wobec nas. Potrafi to robić lepiej niż jakikolwiek zwykły śmiertelny arcykapłan, ponieważ Jezus jest Bogiem (List do Hebrajczyków 1:8-9; Ewangelia Jana20:28 ), a w Nim mieszka pełnia Boga (List do Kolosan1:19 ).

3. Podobnie jak inni arcykapłani, Jezus reprezentuje nas przed Bogiem. Może to czynić, ponieważ we wszystkim był podobny do nas (List do Hebrajczyków 2:17).

4. Izraelici potrzebowali nowego arcykapłana za każdym razem, gdy umierał poprzedni arcykapłan (List do Hebrajczyków 7:23-25). Jezus żyje w Niebie i jest ten sam wczoraj, dziś i na wieki (List do Hebrajczyków 13:8).

Pytanie: Czy w świetle Listu do Hebrajczyków 8:1-3 można dziś nazywać człowieka na ziemi naszym kapłanem?

Odp.: Posiadanie jakichkolwiek innych kapłanów jest zbędne. Jezus jest jedynym kapłanem, jakiego dziś potrzebujemy, z co najmniej trzech powodów.

W Liście do Hebrajczyków 8:1 Jezus jest wyraźnie nazwany naszym arcykapłanem.

W przeszłości Jezus raz na zawsze złożył jedną ofiarę (List do Hebrajczyków 10:14), raz na zawsze (List do Hebrajczyków 9:12; 10:10). Katolicy i niektórzy luteranie powinni zwrócić uwagę, że List do Hebrajczyków9:26 wyraźnie pokazuje, że Jezus nie cierpiał od założenia świata.

Nawet dzisiaj Jezus żyje, by wstawiać się za nami przed Ojcem (List do Hebrajczyków7:25 ).

Z drugiej strony, w mniejszym sensie wszyscy wierzący są kapłanami zgodnie z 1 Listem Piotra 2:9; Objawieniem 1:6 i 5:10.

Pytanie: Jaki był cel przykładu Przybytku w Liście do Hebrajczyków 8:5?

Odp.: Bóg sprowadził swoje panowanie i królestwo na ziemię. List do Hebrajczyków 8:5 mówi, że Przybytek był kopią i cieniem tego, co jest w Niebie. Jednak tak jak rysunek dwuwymiarowy nie jest identyczny z fotografią dwuwymiarową, a tym bardziej z obiektem trójwymiarowym, tak samo nie oznacza to, że Niebo jest dokładnie takie samo jak ziemski Przybytek. Przybytek nie został zbudowany dla Boga, który go nie potrzebował, ale raczej po to, aby Bóg pokazał nam obraz swojej odrębności i świętości.

Pytanie: Czy stwierdzenie z Listu do Hebrajczyków 8:5, że Przybytek jest cieniem rzeczy niebiańskich, potwierdza platońską koncepcję, zgodnie z którą nasz świat jest cieniem prawdziwego świata idei?

Odp.: Nie. Chociaż prawdopodobnie większość osób posługujących się językiem greckim była przynajmniej w pewnym stopniu zaznajomiona z Platonem, świat idei Platona nie składał się ze struktur materialnych. Na przykład filozofia Platona głosiłaby (co jest raczej absurdalne), że kanapy w tym świecie są niedoskonałymi, zmodyfikowanymi kopiami abstrakcyjnej „kanapy idealnej”. Podobnie łóżka są niedoskonałymi, zmodyfikowanymi kopiami „łóżka idealnego”. Problem pojawia się w przypadku kanap typu La-Z-Boy lub łóżek rozkładanych. Być może świat idei musiał stworzyć nową jednostkę w momencie, gdy w rzeczywistym świecie wynaleziono kanapę typu La-Z-Boy.

W przeciwieństwie do Greków autor Listu do Hebrajczyków oraz pozostali autorzy Biblii rozumieli, że Niebo ma charakter materialny, składa się z (uwielbionego) ciała i posiada określoną strukturę. Inne starożytne księgi żydowskie, które wskazują, że rozumiano ziemską Przybytek jako kopię materialnego Przybytku Niebieskiego, to 2 Księga Barucha 4:5 oraz „Starożytności żydowskie” 3:123 (ok. 93–94 r. n.e.) i „Wojny żydowskie” 5:212–213, obie autorstwa Józefa Flawiusza.

Pytanie: W Liście do Hebrajczyków 8:5-7,13; 9:1,15; 10:9,16, skoro Prawo Mojżeszowe było pierwszym przymierzem, to co z przymierzami zawartymi z Adamem, Noem i Abrahamem?

Odp.: Umowy te zostały zawarte z poszczególnymi osobami, a nie z narodem czy ludem. Zobacz także następne pytanie.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 8:5-7,13; 9:1,15; 10:9,16 Biblia naucza o „przymierzach” czy o „dyspensacjach”?

Odp.: Biblia naucza o obu. W rzeczywistości istnieje siedem punktów, co do których chrześcijanie wyznający poglądy przymierzeniowe i dyspensacjonalistyczne mogą się zgodzić, a także pewne różnice.

Zgoda:

A1. Wszyscy, którzy zostali, są lub zostaną zbawieni, są zbawieni przez Jezusa. (List do Hebrajczyków 11:39-40; List do Tytusa 2:11; List do Hebrajczyków 2:9; 1 List Jana 2:2; 1 List do Tymoteusza 2:6) Więcej informacji na temat tego, w jaki sposób wierzący ze Starego Testamentu zostali „zbawieni dokładnie tak samo, jak wierzący z Nowego Testamentu” przez Chrystusa, można znaleźć w książce „1001 Bible Questions Answered”, str. 77-78, 85 (autor jest dyspensacjonalistą).

A2. Również w Starym Testamencie ludzie indywidualnie zawierali przymierze z Bogiem (Psalm 50:5).

A3. Bóg zawarł szereg przymierzy z Adamem, Noem, Abrahamem, Izaakiem i Jozuem.

A4. W Starym Testamencie ludzie zawierali przymierze z Bogiem jako wspólnota (Jeremiasz 34:13, 18).

A5. Były i będą tylko dwa przymierza: pierwsze zawarte za czasów Mojżesza (List do Hebrajczyków 9:9) oraz drugie, wieczne przymierze (List do Hebrajczyków13:20 ), które jest lepsze (List do Hebrajczyków 8:6).

A6. Znajdujemy się obecnie w dyspensacji łaski (Efezjan 3:2). Stary Testament oczekiwał z nadzieją na odkupienie Chrystusa, podczas gdy my obecnie spoglądamy wstecz na odkupienie Chrystusa.

A7. Nadejdzie przyszła dyspensacja, w której wszystko zostanie zjednoczone pod panowaniem Chrystusa (Efezjan1:10 ).

Różnice i akcenty:

Różni teologowie przymierza i dyspensacjonaliści nie zgadzają się co do wielu kwestii:

1. Teologowie przymierza twierdzą, że wszystkie Boże obietnice ze Starego Testamentu spełniają się dzisiaj wyłącznie w Kościele. Niewierzący Żydzi zostali wycięci, a od tego czasu „Izrael Boży” to Kościół, a dzisiejsi Żydzi nie różnią się niczym od innych grup etnicznych. Niemniej jednak R.C. Sproul w książce *Now That’s a Good Question*, str. 504–505, naucza, że w oparciu o List do Rzymian 11 „Bóg ma jeszcze jeden rozdział do napisania dla narodu żydowskiego jako takiego”.

Dyspensacjonaliści twierdzą, że niektóre z Bożych obietnic Starego Testamentu spełnią się w przyszłym Izraelu, na przykład ta dotycząca 144 000. Dzisiejsi Żydzi nadal są ludem wybranym przez Boga. Jeśli chodzi o praktyczne zastosowanie tej teologii, to właśnie dyspensacjonaliści, a nie zwolennicy teologii przymierza, promowali humanitarne operacje ewakuacyjne, aby pomóc Żydom z byłego Związku Radzieckiego opuścić ten kraj i powrócić do Izraela.

2. Ogólnie rzecz biorąc, dyspensacjonaliści nie kładą takiego samego nacisku na przestrzeganie Prawa, w tym prawa dziesięciny oraz szabatu/Dnia Pańskiego. Zobacz książkę „Now That’s a Good Question”, str. 436–438, aby zapoznać się z poglądem zwolenników teologii przymierza na temat dziesięciny jako prawa obowiązującego dzisiaj, oraz książkę „1001 Bible Questions Answered”, str. 107, aby zapoznać się z poglądem dyspensacjonalistów na temat tego, dlaczego nie jest to obecnie prawo, lecz kwestia wolności. Książka „1001 Bible Questions Answered”, str. 109–110, wyjaśnia, dlaczego szabat nie obowiązuje w dzisiejszych czasach.

3. Ultra-dyspensacjonalizm, odrzucany przez Seminarium Teologiczne w Dallas (patrz: „1001 Bible Questions Answered”, str. 114) oraz innych dyspensacjonalistów, głosi, że obecnie żyjemy w innej dyspensacji niż czasy Nowego Testamentu, a chrzest nie jest dziś ważny. Więcej informacji na temat błędów ultra-dyspensacjonalizmu można znaleźć w omówieniu 1 Listu do Koryntian 1:17.

4. Jeden z teologów przymierza, John Gerstner, twierdzi, że dyspensacjonaliści nie przywiązują wystarczającej wagi do roli Chrystusa w zbawieniu wszystkich ludzi we wszystkich czasach. Dyspensacjonaliści zaprzeczają temu zarzutowi.

Jako przykład poglądu opartego na teologii przymierza R.C. Sproul w książce *Now That’s a Good Question* (str. 283–284) stwierdza: „Zbawienie następuje w Starym Testamencie dokładnie w ten sam sposób, co w Nowym Testamencie – poprzez wiarę. Jedyna różnica polega na tym, że wiara w Starym Testamencie opierała się na przyszłej obietnicy, która nie została jeszcze spełniona”.

5. Teologowie przymierza, tacy jak Gerstner i autorzy „New Geneva Study Bible” (str. 1990), twierdzą, że niektórzy dyspensacjonaliści nauczają o „taniej łasce” i ignorują prawo Boże. Jeden z absolwentów seminarium, który jest dyspensacjonalistą i którego znam, czytając to, krzyknął ze zdziwienia. Nie trzeba dodawać, że dyspensacjonaliści również zaprzeczają temu zarzutowi. Jednak to właśnie niektórzy dyspensacjonaliści, a nie teologowie przymierza, propagowali pogląd, że można być chrześcijaninem, przyjmując Jezusa jedynie jako Zbawiciela, a uczynienie Go swoim Panem było opcją na później.

6. Skrajne nauczanie dyspensacjonalistyczne czasami kładzie nacisk na to, że dzisiaj zbawia Ewangelia, niemal pomijając fakt, że to Bóg zbawia. Czy Bóg jest bezsilny, by zbawić niemowlęta i osoby z poważnymi upośledzeniami umysłowymi, ponieważ nie usłyszały one Ewangelii?

Ogólnie rzecz biorąc, fakt, że niektórzy ludzie doprowadzają jakiś pogląd do skrajności, nie dowodzi, że pogląd ten jest błędny, o ile jego nieekstremistyczna wersja zawiera równowagę, która chroni przed popadaniem w skrajności. Jednak ekstremiści, którzy doprowadzają dany pogląd do jego logicznych konsekwencji, rzeczywiście pokazują, że cały ten pogląd jest błędny, jeśli nie ma nauczania, które zabraniałoby doprowadzania go do skrajności.

Pytanie: Skoro w Liście do Hebrajczyków 8:10 Jezus umarł za wszystkich, to w jaki sposób drugie przymierze dotyczy wyłącznie domu Izraela?

Odp.: List do Hebrajczyków 8:10 mówi, że przymierze będzie zawarte z Izraelem; nie mówi jednak, że wyłącznie z Izraelem. Jednakże, właściwie rozumiane, przymierze to dotyczy Izraela, a wszyscy wierzący zostają przyjęci do grona ludu wybranego przez Boga. Dwie konkretne kwestie:

1. Wszyscy wierzący są duchowymi synami Abrahama, zgodnie z Listem do Efezjan 2:12-13; Listem do Galatów 4:24-28; Listem do Rzymian 4:12, 16-17.

2. Nawet Żydzi, którzy odmawiają wiary w Jezusa, umrą w swoich grzechach, zgodnie z Ewangelią Mateusza 23:29-33; Ewangelią Jana 8:24; Dziejami Apostolskimi20:21 ;2:37 -40; oraz Listem do Rzymian 9:6.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 8:11 i Księdze Jeremiasza 31:33-34 mamy się nawzajem uczyć?

Odp.: Tak, powinniśmy. Ten werset nie mówi po prostu, że nie powinniśmy się nawzajem uczyć. Mówi raczej, że nie powinniśmy uczyć się nawzajem, mówiąc: „Poznajcie Pana”, ponieważ wszyscy wierzący poznają Pana.

W tym miejscu pojawia się ważna kwestia teologiczna. Podczas gdy w czasach Starego Testamentu tylko nieliczni wierzący mieli w sobie Ducha Świętego, w czasach Nowego Testamentu wszyscy wierzący mają w sobie Ducha Świętego. Ewangelia Jana14:23 pokazuje, że wszyscy, którzy mają Chrystusa, mają Ducha Świętego. List do Rzymian 8:9-11 wskazuje, że ci, którzy dzisiaj nie mają Ducha Świętego, nie mają Chrystusa.

Pytanie: Jak w Liście do Hebrajczyków 8:13 Stare Przymierze mogło przeminąć, skoro Jezus powiedział w Ewangelii Mateusza 5:18 i Łukasza 16:17, że ani jedna jota, ani jedna kreska nie przeminie?

Odp.: W Ewangelii Łukasza 16:17 Jezus powiedział, że Prawo nie przeminie. W Ewangelii Mateusza5:18 Jezus powiedział, że ani jedna jota, ani jedna kreska nie przeminie, dopóki wszystko się nie wypełni. Więcej informacji znajdziesz w omówieniu Listu do Rzymian 7:6.

P: Krótko mówiąc, czy w Liście do Hebrajczyków 9:2-4 złoty ołtarz kadzenia znajdował się w Miejscu Najświętszym, czy też w Miejscu Świętym, jak pokazują Księga Wyjścia 30:6 oraz Księga Kapłańska 16:12-13,18?

Odp.: Niektóre starożytne rękopisy Listu do Hebrajczyków podają, że ołtarz ten znajdował się w Miejscu Świętym, jednak nie musimy odwoływać się do tych rękopisów, aby odpowiedzieć na to pytanie.

Krótka odpowiedź: Czy zasłona stanowiła część Miejsca Świętego, czy Miejsca Najświętszego, skoro oddzielała te dwie części? Można powiedzieć, że była częścią obu. Podobnie 1 Królów 6:22 zawiera odpowiedź dotyczącą ołtarza. Mówi się tam, że ołtarz „należał” do Miejsca Najświętszego. Ołtarz wraz z zasłoną tworzył granicę, gdy zasłona była odsuwana, aby arcykapłan mógł przejść w Dzień Pojednania.

Bardziej szczegółowe wyjaśnienie znajduje się w następnym pytaniu.

P: Czy w Liście do Hebrajczyków 9:2-4 złoty ołtarz kadzenia znajdował się w Miejscu Najświętszym, czy też w Miejscu Świętym, jak pokazują Księga Wyjścia 30:6 oraz Księga Kapłańska 16:12-13,18?

Odp.: Krótką odpowiedź znajdziesz w poprzednim pytaniu.

Długa odpowiedź: Istnieje tak wiele wyjaśnień tej kwestii, że przeanalizowanie ich wszystkich w celu znalezienia właściwego stanowi prawdziwą zagadkę. Wszystkie odpowiedzi można podzielić na trzy kategorie: słowa, ruch i cel. Każda z nich ma jedną najmniej prawdopodobną odpowiedź oraz jedną lub dwie bardziej prawdopodobne.

Najpierw trzy fakty, które nie mają bezpośredniego związku z odpowiedzią, a następnie sama odpowiedź.

Fakt 1: Zastosowanie w Dniu Pojednania: Kapłan wchodził do Miejsca Najświętszego tylko raz w roku. Kapłan brał z tego ołtarza rozżarzone węgle i przechodził za zasłonę do Miejsca Najświętszego (Księga Kapłańska 16:12-13).

Fakt 2: Położenie ołtarza: Księga Wyjścia 30:1-10 pokazuje, że kapłan (niekoniecznie arcykapłan) miał każdego ranka palić kadzidło na ołtarzu pokrytym złotem. Właśnie to robił Zachariasz, ojciec Jana Chrzciciela, gdy anioł ukazał mu się obok tego ołtarza w Ewangelii Łukasza 1:8-11. Zachariasz należał do jednej z grup kapłańskich, a zatem nie był arcykapłanem. Księga Kapłańska 16:12 również wskazuje, że ołtarz znajdował się w Miejscu Świętym, a nie w Miejscu Najświętszym. 1 Królów 6:22 mogłoby sugerować, że ołtarz znajdował się w Miejscu Najświętszym, ale niekoniecznie. 1 Królów 6:22 mówi jedynie, że „należał” on do rzeczy najświętszych (czyli w Dzień Pojednania), a nie że fizycznie tam się znajdował. Zgodnie z książką „When Critics Ask” (str. 517) Filon, Józef Flawiusz i inni żydowscy pisarze również twierdzili, że ołtarz znajdował się w Miejscu Świętym. W przeciwieństwie do tego, „Apokalipsa Barucha” 6:7 stwierdza, że ołtarz znajdował się w Miejscu Najświętszym.

Fakt 3: Dwa ołtarze (mało prawdopodobne): Chociaż mogły istnieć dwa ołtarze, jest to wysoce mało prawdopodobne, ponieważ nie ma żadnej biblijnej ani pozabiblijnej wzmianki o dwóch ołtarzach.

Definicja terminu (mało prawdopodobne): Dosłowne greckie słowo w Liście do Hebrajczyków 9:3 to „narzędzie do kadzenia”. Z gramatycznego punktu widzenia może ono odnosić się do kadzielnicy, którą kapłan nosił przy sobie. Jest to jednak mało prawdopodobne, ponieważ w takim przypadku List do Hebrajczyków opisywałby szczegółowo każdy z pozostałych trzech elementów wyposażenia Przybytku, wspominałby o kadzielnicy, a o ołtarzu kadzenia milczałby. Ponadto żydowscy pisarze Filon i Józef Flawiusz używają tego słowa w odniesieniu do ołtarza.

Różnice w rękopisach Starego Testamentu: Podczas gdy zarówno tekst masorecki, jak i Septuaginta podają, że ołtarz znajdował się w Miejscu Świętym, Pięcioksiąg Samarytański mówi, że znajdował się on za zasłoną (w Miejscu Najświętszym).

Różnice w rękopisach Nowego Testamentu: Greckie rękopisy Watykańskie, wersje koptyjskie oraz wersja etiopska podają, że ołtarz znajdował się w Miejscu Świętym, a nie w Miejscu Najświętszym. Jednak prawdopodobnie nie jest to brzmienie pierwotne.

Wczesnochrześcijańskie pismo: W dziele Tertuliana „Pięć ksiąg przeciwko Marcionowi”, w księdze 4, wersy 140–145, wspomniano o złotym ołtarzu w Miejscu Najświętszym.

Coroczne przenoszenie ołtarza w Dzień Pojednania (mało prawdopodobne): Czy ołtarz był przenoszony raz w roku? Jest to mało prawdopodobne. Ołtarz był wykonany z drewna akacjowego i pokryty złotem. Był niewielki, o wymiarach około 3 stóp na 1 ½ stopy na 1 ½ stopy. Odlewane złoto ma bardzo dużą gęstość, wynoszącą około 19,^{3 g/cm³}. Zakładając, że grubość złota wynosiła jedną ósmą cala, waga złota wyniosłaby 225–235 funtów. Chociaż jeden człowiek mógłby go popchnąć, nie był on zbyt łatwy do przenoszenia dla kapłana, który musiałby jednocześnie nieść kadzidło i kadzielnicę na węgiel. Inni kapłani nie mogli pomóc w przeniesieniu go do Miejsca Najświętszego (Księga Kapłańska 16:17; List do Hebrajczyków 9:7). Dlatego ołtarz prawdopodobnie nie był przenoszony w Dzień Pojednania.

Jednorazowe przeniesienie ołtarza: Istniał „ołtarz należący do wewnętrznego sanktuarium”, jak stwierdza 1 Królów6:22 . Hebrajski tekst w tym miejscu jest niejednoznaczny: może to oznaczać albo, że za czasów Salomona ołtarz znajdował się w Miejscu Najświętszym, albo że ołtarz należał do Miejsca Najświętszego. Jeśli chodzi o pierwsze znaczenie, ołtarz znajdował się w Miejscu Najświętszym w świątyni Salomona. Jest to jednak mało prawdopodobne, ponieważ Zachariasz w Ewangelii Łukasza 1:8-11 palił kadzidło na tym ołtarzu, gdy ukazał mu się anioł, tak jak nakazywało to Księga Kapłańska 16:12 w odniesieniu do kapłanów (a nie tylko arcykapłana). Poza Biblią otrzymujemy w tej kwestii sprzeczne informacje. Filon i Józef Flawiusz twierdzą, że ołtarz znajdował się w Miejscu Świętym, ale Apokalipsa Barucha 6:7 stwierdza, że ołtarz znajdował się w Miejscu Najświętszym.

Ruch zasłony: Załóżmy, że chodzi o drugie znaczenie z 1 Królów 6:22. Kluczową brakującą informacją jest to, w jaki sposób kapłan, trzymając w jednej ręce kadzielnicę pełną ognia i kadzidła, a w drugiej krew na palcu, miałby przejść za zasłonę. (Nie mógł po prostu przeczołgać się pod nią.) Mateusz 27:51 wskazuje, że zasłona nie składała się z dwóch zasłon połączonych w środku, lecz była jednym solidnym kawałkiem. Załóżmy na chwilę, że kapłan po prostu przecisnął się między ścianą a zasłoną z jednej strony. Byłoby to problematyczne, biorąc pod uwagę wszystkie przedmioty, które niósł, oraz obawę, by kadzielnica nie podpaliła zasłony. Bardziej prawdopodobnym scenariuszem jest to, że kapłan rozchylił zasłonę, przynajmniej częściowo, a następnie wszedł do środka. Gdy zasłona została rozchylona, ołtarz stał się częścią Miejsca Najświętszego i był wykorzystywany podczas odbywającej się tam ceremonii.

Podobnie jest z naszymi modlitwami na ziemi. Jesteśmy grzeszni i nie należymy do Miejsca Najświętszego Boga w Niebie. Jednak pewnego dnia zasłona zostanie dla nas odsłonięta, a Objawienie 5:8; 8:3-4 pokazuje, że nie tylko my, ale także nasze modlitwy znajdą się w Miejscu Najświętszym w Niebie. (To w pewnym sensie motywuje do modlitwy, prawda?)

P: Czy w Liście do Hebrajczyków 9:4 kamienne tablice to to samo, co Księga Prawa z Księgi Powtórzonego Prawa 31:24-26?

Odp.: Nie. Księga Powtórzonego Prawa 31:24-26 wskazuje, że Księga Prawa to Tora (pięć pierwszych ksiąg Biblii), a nie Dziesięć Przykazań. Oryginalna Tora była umieszczona obok arki, a nie w niej. Kamienne tablice to Dziesięć Przykazań.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 9:4 te trzy rzeczy znajdowały się w Arce Przymierza, czy też przed nią, jak sugerują fragmenty z Księgi Wyjścia 16:33-34, Księgi Liczb 17:10-11, 1 Księgi Królewskiej 8:9 i 2 Księgi Kronik 5:10?

Odp.: Nawiasem mówiąc, arka nazywana jest również arką Świadectwa (Wj 25:16-22), ponieważ zawierała „świadectwo”, czyli kamienne tablice Dziesięciu Przykazań.

Wcześniej w Arce: Księga Wyjścia 16:33-34 mówi, że dzban z manną został złożony przed Panem, aby był zachowany dla przyszłych pokoleń. Księga Liczb 17:10-11 mówi, że mieli złożyć laskę Aarona przed Świadectwem. Chociaż tylko List do Hebrajczyków 9:4 mówi, że te rzeczy zostały umieszczone wewnątrz Arki, można przypuszczać, że rzeczy te zostały w niej umieszczone. Księga Wyjścia 25:21, Księga Wyjścia 40:20 oraz Księga Powtórzonego Prawa 10:2,5 mówią, że Mojżesz umieścił kamienne tablice w Arce Przymierza. Skoro Księga Wyjścia 40:20 wspomina, że kamienne tablice zostały umieszczone w Arce Przymierza, możliwe jest, że pozostałe dwa przedmioty zostały tam umieszczone w tym samym czasie.

500 lat później, za czasów Salomona, po tym jak Arka została zdobyta przez Filistynów i po tym, jak 70 mężczyzn zajrzało do jej wnętrza (1 Samuela 6:19), w 1 Królów 8:9 i 2 Kronik 5:10 wspomniano, że w Arce znajdowały się jedynie kamienne tablice. List do Hebrajczyków 9:4 mówi o tym, co pierwotnie znajdowało się w Arce.

Pytanie: Jaki był sens całego tego podziału w przybytku, o którym mowa w Liście do Hebrajczyków 9:6-9?

Odp.: Niektóre współczesne budynki mają ograniczony dostęp do pewnych części, takich jak pomieszczenia z instalacją elektryczną, ze względów bezpieczeństwa, aby zmniejszyć liczbę ofiar śmiertelnych.

W czasach Starego Testamentu podkreślało to w bardzo obrazowy sposób oddzielenie między świętym Bogiem a grzesznym człowiekiem. Nawet arcykapłan mógł wejść tam tylko raz w roku. Był to tylko jeden konkretny człowiek, z jednej rodziny, z jednego plemienia, spośród całej ludności. Według Józefa Flawiusza, w czasach świątyni, gdy kapłan wchodził do środka, miał dwanaście dzwoneczków przymocowanych u dołu szaty oraz linę owiniętą wokół talii. Co by się stało, gdyby Bóg był tak niezadowolony z kapłana, że ten zmarłby w Miejscu Najświętszym? Kto by go stamtąd wyciągnął? Stąd lina owinięta wokół jego talii, aby ktoś mógł go wyciągnąć, oraz dzwonki, które brzęczałyby, sygnalizując, że kapłan wciąż się porusza.

Żydowscy rabini w Talmudzie Yoma 5:1 mówią, że kiedy arcykapłan wchodził, „nie przedłużał jednak swojej modlitwy, aby nie wywołać przerażenia wśród Izraelitów”. Po wejściu (i wyjściu) urządział ucztę ze swoimi przyjaciółmi.

Pytanie: Czym dokładnie jest „odkupienie” w Liście do Hebrajczyków 9:12-14?

Odp.: Nie było to żadną tajemnicą dla Żydów; była to powszechna koncepcja w Starym Testamencie. Każde pierworodne zwierzę miało zostać złożone w ofierze, z tym że można je było „wykupić” poprzez ofiarę zastępczą, zgodnie z Księgą Wyjścia 13:13.

Podobnie pierworodne dzieci miały być wykupione poprzez złożenie w ofierze zwierzęcia, jak pokazuje Księga Wyjścia 13:14-16. W Ewangelii Łukasza 2:23-24 Maria i Józef złożyli ofiarę po narodzinach Jezusa, zgodnie z nakazem Księgi Kapłańskiej 12:6-8.

Bóg wykupił Izraelitów z niewoli egipskiej, jak czytamy w Księdze Wyjścia 6:6 i Księdze Powtórzonego Prawa 7:8.

Ogólnie rzecz biorąc, znaczenie odkupienia (greckie słowo „lytrosis”) polega na uwolnieniu czegoś poprzez zapłacenie okupu, zgodnie z „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 12, str. 86.

W czasach Starego Testamentu Bóg zbawiał ludzi „na kredyt”, wiedząc, co uczyni Chrystus.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 9:15 zapłata Chrystusa za nasze grzechy miała moc wsteczną?

Odp.: Zdecydowanie tak. List do Hebrajczyków 9:15 mówi, że Chrystus umarł za grzechy popełnione pod pierwszym przymierzem. Zgodnie z pewną wiedzą Boga Jezus został zabity jeszcze przed założeniem świata (Objawienie 13:8). List do Rzymian 3:25 wskazuje również, że uczynił to za wcześniejsze grzechy, które do tego czasu pozostawały bezkarne.

P: Gdzie w Liście do Hebrajczyków 9:21 jest napisane, że przybytek i inne przedmioty zostały pokropione krwią?

Odp.: W Starym Testamencie nie ma o tym wzmianki, ale Żydzi najwyraźniej byli tego świadomi. Józef Flawiusz wspomina o tym w dziele „Starożytności żydowskie”, tom 3, str. 205–206 [viii 6].

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 9:25-28 Jezus mógł być wielokrotnie składany w ofierze podczas mszy rzymskokatolickiej wraz z chlebem i winem?

Odp.: Prawdziwi chrześcijanie nie są co do tego zgodni.

Chrześcijanie luterańscy i katolicy twierdzą, że tak. Jeden z luteranów nauczał, że skoro Bóg jest ponadczasowy, odkupienie może być ponadczasowe. Wieczerza Pańska stanowi połączenie w czasie z chwilą, w której Chrystus umarł na krzyżu, dzięki ponadczasowości Boga.

Chrześcijanie prawosławni nauczają o rzeczywistej obecności Chrystusa w Eucharystii, ale pozostawiają w tajemnicy, w jaki sposób to się dzieje.

Większość protestantów odpowiada, że nie.

W Ewangelii św. Jana 19:30 ostatnie słowa Jezusa brzmią: „Wykonało się”. Jest to w rzeczywistości termin z dziedziny rachunkowości, który można przetłumaczyć jako „spłacone w całości”.

List do Hebrajczyków 9:25-28 wyraźnie naucza, że Jezus nie składa ofiary raz po raz; Jezus został bowiem złożony w ofierze tylko raz.

W Liście do Hebrajczyków 10:11-12 czytamy, że Jezus nie wypełniał swoich religijnych obowiązków dzień po dniu; Jezus złożył bowiem raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy. Następnie Jezus zasiadł, co symbolizuje pozycję komfortu, łaski i czci.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 9:27-28 reinkarnacja mogłaby być prawdziwa i zgodna z chrześcijaństwem?

Odp.: Nie, z wielu powodów.

Ogólnie rzecz biorąc, w dniu ostatecznym Bóg wskrzesza wszystkich w ciele, co nie ma większego sensu, jeśli nie mamy jednego i jedynego ciała.

W Liście do Hebrajczyków 9:27-28 wyraźnie napisano: „Tak jak człowiekowi jest przeznaczone umrzeć raz, a potem stanąć przed sądem”.

W 2 Samuela 12:22-23 Dawid powiedział o swoim zmarłym dziecku: „Ja pójdę do niego [do grobu], ale on nie powróci do mnie”. Pismo Święte dokładnie odnotowuje słowa Dawida, ale ten werset nie dowodziłby, że opinia Dawida była słuszna, gdyby nie połączenie go z Listem do Hebrajczyków 9:27-28.

Księga Koheleta 11:3 mówi, że gdziekolwiek drzewo upadnie, tam pozostanie. Kontekstem fragmentu z Księgi Koheleta 11:1-3 jest związek przyczynowo-skutkowy, a kontekstem całej księgi jest życie i śmierć pod słońcem.

Reinkarnacja była nieobecna nie tylko w całym Starym i Nowym Testamencie, ale także w tradycji żydowskiej i chrześcijańskiej. W koncepcję tę wierzyło niewielu pogańskich Greków. Chrześcijanie znali tę koncepcję i całkowicie odrzucali reinkarnację jako niebiblijną, co pokazuje Hipolit.

Hipolit (Przeciw Platonowi, wers 2), w swojej obszernej dyskusji na temat Hadesu, wspomina również krótko, że zmartwychwstanie nie oznacza przeniesienia duszy do innych ciał, lecz raczej to, że Bóg wskrzesza same ciała. W dziele „Obalenie wszystkich herezji”, 1:2, Hipolit wspomina, że pitagorejczycy wierzyli w błędne przekonanie, że dusza przechodzi przez kolejne ciała.

W dziele „Oktawiusz” Minucjusza Feliksa, rozdz. 34, str. 194 (po 205 r. n.e.) nazwał on ideę powrotu ludzkich dusz w ciałach zwierząt [reinkarnację] „sprośnością błaznów”.

Jeśli ktoś zdecyduje się wierzyć w reinkarnację niezależnie od tego, co mówi Biblia, to jedna sprawa, ale proszę, nie kłamcie na temat tego, co mówi Biblia. Używajcie dowolnych ludzkich słów, ale proszę, nie próbujcie przekręcać Słowa Bożego, aby powiedzieć coś, czego Bóg nie powiedział.

Więcej na temat reinkarnacji można znaleźć w omówieniu fragmentów Łk 1,15; 1 Kor 15,37; Ga 1,15-16; Ga 6,7-8; Hbr 7,3 oraz Jk 3,6.

P: Co oznacza w Liście do Hebrajczyków 9:28 i następnych wyrażenie „ci, którzy czekają” (apekdechomenois)?

Odp.: Słowo to pojawia się siedem razy w Nowym Testamencie: w Liście do Rzymian 8:19, 23, 25; 1 Liście do Koryntian 1:7; Liście do Galatów 5:5; Liście do Filipian 3:20; Liście do Hebrajczyków 9:28. Za każdym razem odnosi się do tych, którzy oczekują powrotu Chrystusa. Jak bardzo właściwe jest nazywanie siebie i członków lokalnego zboru „tymi, którzy oczekują”?

Pytanie: W Liście do Hebrajczyków 10:1-2, w filmie „Truman Show” bohater żył w nierealnym świecie. W pewnym sensie wierzący ze Starego Testamentu żyli w „świecie cieni”, mając jedynie cień Chrystusa w ofiarach Starego Testamentu. W jaki sposób żyjemy dzisiaj w „świecie cieni”?

A: Greckie słowo oznaczające cień, „skia”, może odnosić się do wielu rodzajów cieni, w tym do konturu, który artysta rysuje na obrazie przed późniejszym wypełnieniem go kolorami. Żyjemy w świecie, w którym niektóre rzeczy są kopiami tego, co istnieje w Niebie. Chociaż ta ziemia wydaje nam się prawdziwa w naszych trzech wymiarach plus czas, nie jest tak realna jak wieczność, która istnieje w nie wiadomo ilu wymiarach. Kiedy ktoś umiera na tym świecie, wydaje się, jakby to był „koniec gry”. Ale w rzeczywistości właśnie ukończyliśmy wersję próbną tej gry i przeszliśmy na nowy poziom.

W świecie cieni mogą pojawiać się wskazówki, że rzeczy nie są całkowicie trwałe. Na przykład, jak stwierdza „Believer’s Bible Commentary” na stronie 2188: „Regularne powtarzanie ofiar piętnowało je jako nieskuteczne. Trudno uznać za wyleczonego kogoś, kto musi co godzinę przyjmować lekarstwo, by pozostać przy życiu. Zamiast uspokajać sumienie, system lewicki co roku je rozbudzał. Za pięknym rytuałem Dnia Pojednania kryło się coroczne przypomnienie, że grzechy były jedynie zakrywane, a nie usuwane”.

Pytanie: Skoro w Liście do Hebrajczyków 10:4-11 czytamy, że krew byków i kozłów nie mogła zgładzić grzechów, to dlaczego Żydzi musieli składać je w ofierze przez 1400 lat?

Odp.: Odpowiedź znajdziesz w omówieniu Księgi Wyjścia 30:12, Księgi Kapłańskiej 4 oraz Księgi Kapłańskiej 5:13.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 10:5 wyrażenie „ciało, które mi przygotowałeś” jest cytatem z Psalmu 40:6: „otworzyłeś [przekłułeś] moje uszy”?

Odp.: Tekst masorecki brzmi: „moje uszy przebiłeś”. Hebrajskich niewolników należało uwalniać co siedem lat, ale uszy przebijano niewolnikowi, który dobrowolnie zdecydował się służyć swojemu panu do końca życia.

W Septuagincie czytamy: „ciało, które mi przygotowałeś”. Również w starożytnych tłumaczeniach Starego Testamentu autorstwa Symmachusa i Teodotiona pojawia się słowo „ciało”. Zatem w tekście masoreckim Psalm 40:6 został prawdopodobnie zmieniony. (Na marginesie, w zwojach znad Morza Martwego nie zachował się Psalm 40:6).

Tak czy inaczej, Jezus został przygotowany do posłusznej służby.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 10:10 ciało Jezusa zostało opanowane przez szatana, jak naucza wielebny Moon, założyciel sekty Kościoła Zjednoczenia?

Odp.: Nie. Najpierw przedstawię to, co mówi rzekomy mesjasz, wielebny Moon, a następnie to, co mówi Słowo Boże.

1. Wielebny Moon twierdzi, że ofiara Abrahama stała się własnością szatana.

„Boska Zasada”, str. 269: „...Składanie ofiar przez Abrahama bez przecięcia gołębia na pół spowodowało, że ofiara stała się niejako własnością szatana, a zatem ofiara ta zakończyła się stwierdzeniem, że była ona własnością szatana”.

„Boska Zasada”, str. 330: „Ponieważ Mojżesz dwukrotnie uderzył w skałę na zewnątrz w gniewie... jego [Mojżesza] ciało zostało opanowane przez szatana i zmarł na pustyni, ale wewnętrznie... [nadal mógł wydobywać wodę ze skały dla ludu]”.

„Boska Zasada”, str. 148: „Jezus nie mógł zrealizować celu opatrznościowego dotyczącego zbawienia fizycznego, ponieważ jego ciało zostało opanowane przez szatana. Mógł jednak ustanowić podstawę zbawienia duchowego… poprzez… krew krzyża”.

2. Bóg mówi: że ciało Jezusa nie uległo rozkładowi, zgodnie z Dziejami Apostolskimi 2:31. Jezus poświęcił swoje ciało w Liście do Hebrajczyków 10:10, ale to właśnie Jego ciało uświęciło nas. Podczas gdy wielebny Moon naucza, że Jezus utracił swoje ciało i że uległo ono zepsuciu, apostoł Paweł mówi coś przeciwnego w Liście do Filipian 3:20-21.

„Nasze obywatelstwo jest jednak w niebie i my [to znaczy chrześcijanie] z niecierpliwością oczekujemy stamtąd Zbawiciela, Pana Jezusa Chrystusa, który dzięki mocy, która pozwala Mu podporządkować sobie wszystko, przemieni nasze skromne ciała, aby stały się podobne do Jego chwalebnego ciała.” (BSB)

Pytanie: W Liście do Hebrajczyków 10:14 – w jaki sposób jesteśmy już doskonali, a jednocześnie wciąż uświęcani?

Odp.: Odpowiedź znajdziesz w omówieniu 2 Listu do Tesaloniczan 1:5 i 1 Listu Piotra 1:14-16.

Pytanie: Skoro w Liście do Hebrajczyków 10:18 nie ma już ofiar za grzechy, czy Jezus mógłby zostać złożony w ofierze podczas mszy katolickiej?

Odp.: Nie. Odpowiedź znajdziesz w omówieniu Listu do Hebrajczyków 9:25-28.

P: Czy w Liście do Hebrajczyków 10:25 jest dopuszczalne, aby wierzący nie gromadzili się w społeczności?

Odp.: Nie. Izolowanie się wierzących od wszystkich innych wierzących jest grzechem. List do Hebrajczyków 10:25 mówi, że nie powinniśmy zaniedbywać wspólnych spotkań, ale Biblia nie określa, kiedy musimy się gromadzić.

Istnieje wiele powodów tego nakazu. Potrzebujemy innych chrześcijan, by czerpać od nich zachętę, naukę, napomnienie i upomnienie. Bóg obdarzył innych wierzących duchowymi darami, by nas karmili, a nam dał duchowe dary, byśmy karmili ich. Więcej na ten temat można przeczytać w 1 Liście do Koryntian 12. Kolejnym powodem jest to, że Jezus powiedział: „Gdzie bowiem dwóch lub trzech gromadzi się w Moje imię, tam jestem pośród nich”. (Mt 18,20) W modlitwie wspólnotowej tkwi szczególna moc. Wreszcie, choć Bóg czerpie radość z naszego indywidualnego uwielbienia, to szczególnie cieszy się, gdy wielbimy Go razem. Uzupełniającą odpowiedź można znaleźć w książce „The Complete Book of Bible Answers” na stronie 225.

Pytanie: Czy fragment z Listu do Hebrajczyków 10:26-32 wskazuje, że ludzie mogą utracić zbawienie?

Odp.: Wszyscy zgadzają się, że fragment ten naucza, iż tylko Chrystus jest wystarczającą ofiarą za nasze grzechy. Ofiary Starego Testamentu, bez Chrystusa, są bezwartościowe. Jednak prawdziwi chrześcijanie nie są zgodni co do tego, co ten fragment mówi o utracie zbawienia.

Pogląd o utracie szansy: Dla tych, którzy grzeszą, odrzucając ofiarę Chrystusa na krzyżu, nie ma nadziei poza drogą, którą odrzucili. Nawet jeśli są dobrymi Żydami i składają wszystkie ofiary Starego Testamentu, wróg Chrystusa jest wrogiem Boga, który może spodziewać się jedynie ognia piekielnego.

Pogląd o utracie zbawienia: Oprócz powyższego poglądu, chrześcijanie, którzy świadomie i uporczywie grzeszą wystarczająco długo, zdeptali Syna Bożego i utracili szansę na zbawienie przez Chrystusa.

Więcej na ten temat można znaleźć w pytaniu dotyczącym Listu do Hebrajczyków 3:6,14 oraz w dwóch pytaniach dotyczących Listu do Hebrajczyków 6:4-12.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 11:1 i 11:3 chodziło o to, że „nasza wiara rozumie, iż świat został stworzony”, czy też o to, że „przez wiarę Boga On stworzył świat”, jak nauczają Kenneth Copeland i inni?

Odp.: W języku greckim pierwsze dwa słowa brzmią: „Przez wiarę rozumiemy”. Wyrażenie „przez wiarę” modyfikuje czasownik występujący bezpośrednio po nim, czyli „rozumiemy”. Zatem to nie nasza wiara stworzyła świat, ale nasza wiara pozwala nam zrozumieć, w jaki sposób Bóg stworzył świat. To jest nasza wiara; sam Wszechwiedzący Bóg nie posiada wiary ani jej nie potrzebuje.

Księga Rodzaju 1, Psalm 33:6,9 i inne fragmenty pokazują, że Bóg stworzył wszystko swoim słowem. Wszechmocny Bóg nie ma „wiary” w to, że być może jest w stanie coś uczynić, tak samo jak my nie mamy wiary w to, że potrafimy oddychać. Bóg ma pewną wiedzę, że może uczynić wszystko.

Szersza kwestia brzmi następująco: czy chrześcijanie powinni mieć wiarę w Boga, czy też wiarę w samą wiarę? Wielu uzdrowicieli wierzących zasadniczo naucza wiary w samą wiarę. Wiara we własną wiarę jest wiarą w siebie samego, udającą wiarę w Boga.

Pytanie: Dlaczego w Liście do Hebrajczyków 11:4 Bóg przyjął ofiarę Abla, a nie ofiarę Kaina?

Odp.: Księga Rodzaju 4 nie podaje wyraźnie żadnego powodu, więc żadna przyczyna nie jest wykluczona. List do Hebrajczyków 11:4 mówi, że Kainowi brakowało wiary. W rzeczywistości można przypuszczać, że istniała kombinacja trzech powodów związanych z brakiem prawdziwej wiary u Kaina.

Krew, a nie warzywa: W późniejszych czasach ofiary dla Boga zawsze składały się ze zwierząt. Nawet dzisiaj niektórzy pragną chrześcijaństwa bezkrwawego. List do Hebrajczyków 9:18,22 przypomina nam, że w Starym Testamencie Bóg wymagał przelania krwi w celu uzyskania przebaczenia. Można jednak zapytać: skoro zarówno Stary Testament, jak i List do Hebrajczyków zostały napisane po śmierci Kaina, skąd Kain miał to wiedzieć? To prowadzi do kolejnego punktu.

Ofiary w społeczności z Bogiem: Skoro Bóg rozmawiał bezpośrednio z Kainem, ten mógł później zapytać Go, czego Bóg oczekuje. Wielu ludzi dzisiaj pragnie służyć Bogu na własnych warunkach, na swój własny sposób, a nie tak, jak tego chce Bóg. Można jednak zapytać: dlaczego Kain nie miałby móc złożyć ofiary tak, jak sam chciał? To prowadzi do kolejnej kwestii.

Ofiara w wierze dla naszego Pana: Nie ma żadnych dowodów na to, że Kain podporządkował się panowaniu Boga ani że z wiarą powierzył swoje życie Bogu. Nawet dzisiaj, jeśli nie zależy nam na zbliżaniu się do Boga i posłuszeństwie wobec Niego, nasze ofiary nie mają znaczenia. Księga Micheasza 6:6-8 zawiera piękne, poetyckie wyrażenie tej idei. Księga Przysłów 21:3; Księga Ozeasza 6:6; Ewangelia Jana 14:15, 21, 23-24 to bardziej bezpośrednie wyrażenia tego, że zbliżanie się do Boga i posłuszeństwo mają pierwszeństwo przed ofiarami i innymi uczynkami ludzi.

Pytanie: Jak to się stało, że w Liście do Hebrajczyków 11:5 Henoch nie zaznał śmierci?

Odp.: Henoch nie zaznał śmierci, o czym mowa w Księdze Rodzaju 5:22-24. Jak powiedziało pewne małe dziecko: „Pewnego dnia, kiedy szli, Bóg powiedział do Henocha: «Skoro jesteśmy bliżej mojego domu niż twojego, dlaczego po prostu nie pójdziesz ze Mną do domu?»”.

Wszechmogący Bóg może uczynić wszystko, co zechce, w tym zabrać kogoś do nieba. Trzej przednicejscy pisarze chrześcijańscy uważali, że Henoch powrócił jako jeden z dwóch świadków z Objawienia 11:6-11.

Tertulian (198–220 r. n.e.) uważał, że Henoch nie zaznał jeszcze śmierci, ponieważ umrze dopiero w czasach antychrysta (Objawienie 11:3). „Traktat o duszy”, rozdz. 50, s. 227

Hipolit (222–235/6 n.e.) napisał również, że dwoma świadkami byli Henoch i Elias [Eliasz], głoszący przez 1260 dni, w „Traktacie o Chrystusie i Antychryście”, rozdz. 43, str. 213

Laktancjusz (ok. 303–ok. 325 r. n.e.) wyjaśnia, że Eliasz i Henoch zostali przeniesieni w jakieś odległe miejsce bez umierania, aby mogli towarzyszyć Chrystusowi, gdy przyjdzie On, by sądzić. Nie powinniśmy jednak wierzyć, że powróci również Neron. „O sposobie, w jaki zginęli prześladowcy”, rozdz. 2, str. 302.

Pytanie: W Liście do Hebrajczyków 11:7, w jaki sposób Noe potępił świat?

Odp.: Wszyscy rozumieją, że to Bóg osądza świat i to Bóg, a nie Noe, zesłał potop. Znaczenie Listu do Hebrajczyków 11:7 polega na tym, że Noe potępił świat, pokazując, iż człowiek wraz ze swoją rodziną mógł prowadzić prawe życie przed Bogiem, nawet w tamtych czasach.

P: W Liście do Hebrajczyków 11:8, w jaki sposób Abraham (wcześniej Abram) wyruszył, nie wiedząc, dokąd idzie, skoro w Księdze Rodzaju 12:5 jest napisane, że Abram wyruszył, aby udać się do ziemi Kanaan?

Odp.: Kiedy Bóg powołał Abrama w Księdze Rodzaju 12:1, nie powiedział mu konkretnie, że ma udać się do Kanaanu. Z perspektywy czasu Księga Rodzaju 12:5, napisana znacznie później niż historia Abrahama, informuje nas, że Bóg kazał Abramowi wyruszyć do Kanaanu.

W naszym życiu możemy być posłuszni Bogu, nie mając pojęcia, jaki będzie tego wynik. Chociaż w danej chwili może to być dla nas niepewne, patrząc z perspektywy lat, widzimy, jak wszystko ułożyło się zgodnie z Bożym planem.

P: W jaki sposób, w sensie przenośnym, Abraham odzyskał Izaaka z martwych, o czym mowa w Liście do Hebrajczyków 11:19?

Odp.: Abraham miał właśnie złożyć Izaaka w ofierze. Jednak Bóg go powstrzymał, a Izaak pozostał przy życiu, jak opisuje to Księga Rodzaju 22:1-18.

Pytanie: W Liście do Hebrajczyków 11:26, w jaki sposób Mojżesz cenił hańbę Chrystusa, skoro nigdy o Nim nie słyszał?

Odp.: Chociaż Mojżesz nie słyszał imienia Chrystusa, cenił Boga i wiedział o nadchodzącym proroku, o którym mowa w Księdze Powtórzonego Prawa 18:17. Mojżesz wiedział, że przyjdzie ktoś, kto dokona przebłagania za ziemię i lud, jak napisano w Księdze Powtórzonego Prawa 32:43.

P: Jak w Liście do Hebrajczyków 11:27 Mojżesz opuścił Egipt, nie bojąc się gniewu króla, skoro w Księdze Wyjścia 2:14,15 jest napisane, że Mojżesz bał się faraona i uciekł do Midianu?

Odp.: Księga Wyjścia 2:14-15 mówi: „…Wtedy Mojżesz się przestraszył i pomyślał: «To, co uczyniłem, z pewnością wyszło na jaw». Gdy faraon dowiedział się o tej sprawie, postanowił zabić Mojżesza. Ale Mojżesz uciekł przed faraonem…” (BSB). Klemens Aleksandryjski w dziele „Stromata” (193–202 r. n.e.), tom 4, rozdz. 16, str. 428, cytuje ten werset, a w starożytnych rękopisach nie ma żadnych odmian tekstu (np. pominięcia słowa „nie”).

Najpierw to, co nie jest odpowiedzią, a następnie dwie różne odpowiedzi.

To nie jest odpowiedź: Księga Wyjścia 2:14 mówi, że Mojżesz się bał, a Księga Wyjścia 2:15 mówi, że Mojżesz uciekł przed faraonem. Nie jest tu wyraźnie powiedziane, że Mojżesz bał się faraona.

Odpowiedź Jana Chryzostoma: Pisząc w latach 392–407 n.e., Chryzostom poruszył tę kwestię i udzielił na nią odpowiedzi. Tak, Mojżesz bał się, gdy zabił Egipcjanina, ale mądrze postąpił, uciekając, by uniknąć przewidywanego niebezpieczeństwa. Nie ma potrzeby kusić Boga. Mojżesz nie bał się powrócić i nie bał się ponownie opuścić Egiptu, niezależnie od gniewu faraona. (Homilie na List do Hebrajczyków, homilia 26, s. 484.)

Inna odpowiedź: Chociaż Mojżesz mądrze postąpił, uciekając z Egiptu po raz pierwszy, wynikało to ze strachu po zabiciu Egipcjanina. List do Hebrajczyków 11:27 odnosi się do charakteru Mojżesza po czterdziestoletnim pobycie w Midianie. Mojżesz powrócił do Egiptu bez strachu, ponownie stanął przed faraonem bez strachu i ponownie opuścił Egipt, a wszystko to bez obawy przed gniewem faraona. Faraon miał więcej powodów, by bać się Boga, niż Mojżesz faraona.

Jest w tym dla nas dzisiaj pewna lekcja. Czasami, gdy uciekamy przed przerażającą sytuacją, Bóg może później chcieć, abyśmy wrócili i odważnie stanęli w obronie Boga oraz przeciwko uciskaniu innych. Mojżesz mógł raz opuścić Egipt w obawie przed faraonem, ale Bóg i autor Listu do Hebrajczyków uznają za ważniejsze to, że Mojżesz powrócił, pokonując wszelki strach, i opuścił Egipt po raz drugi bez strachu.

Pytanie: W Liście do Hebrajczyków 11:32, w jaki sposób Gedeon, Samson i Jefte byli bohaterami wiary? Wszyscy oni zgrzeszyli, a nawet Barak wykazał się brakiem przywództwa.

Odp.: Lud Boży wciąż grzeszy, a niektórzy z nich popełnili poważne grzechy. Biblia nie pomija ich poważnych uchybień, ale budujące jest to, że Bóg potrafi z nami postępować i nas doskonalić, nawet pomimo naszych wad.

List do Hebrajczyków 11:32 nie twierdzi, że ci mężczyźni byli wzorami bezgrzesznej doskonałości, ani nawet że byli bardziej sprawiedliwi niż inni. List do Hebrajczyków 11 zwraca raczej naszą uwagę na tych mężczyzn jako przykłady osób, które miały wiarę pozwalającą im dokonywać wielkich rzeczy, a w przypadku Samsona – dołączyć do grona męczenników, którzy zginęli za Boga.

Pytanie: W Liście do Hebrajczyków 11:35, w jaki sposób kobiety odzyskały swoich zmarłych?

Odp.: Chodzi tu o wdowę z Sarepty z 1 Królów 17:22 oraz o kobietę z Szunem z 2 Królów 4:34. Ich zmarli bliscy zostali wskrzeszeni. To wskrzeszenie było podobne do wskrzeszenia Łazarza; nie zostali oni wskrzeszeni z nieśmiertelnym ciałem, lecz przywróceni do poprzedniego stanu.

P: Czy w Liście do Hebrajczyków 11:35 znajduje się aluzja do 2 Księgi Machabejskiej 7:12, co dowodzi, że przynajmniej część apokryfów stanowi część Pisma Świętego?

Odp.: Nie. 2 Księga Machabejska 7:12 mówi: „W rezultacie sam król i ci, którzy byli z nim, byli zdumieni duchem tego młodzieńca, gdyż on uważał swoje cierpienie za nic” (tłumaczenie z wydania katolickiego RSV). Kontekst wskazuje, że był to trzeci z siedmiu braci, którzy ponieśli śmierć męczeńską za panowania Seleucydów. W odpowiedzi należy wziąć pod uwagę cztery kwestie.

1. W rzeczywistości nie jest to cytat z apokryfów. List do Hebrajczyków 11:35 jest najbliższy 2 Księdze Machabejskiej 7:12 i oba fragmenty odzwierciedlają tę samą prawdę, ale nie jest to cytat.

2. Biblia cytuje również pogańskich poetów w Dziejach Apostolskich17:28 , 1 Liście do Koryntian15:33 oraz Liście do Tytusa1:12 , jednak wszyscy zgadzają się, że pozostałe dzieła pogańskich poetów nie są Pismem Świętym.

3. Hipotetycznie rzecz biorąc, nawet gdyby List do Hebrajczyków 11:35 był cytatem z 2 Księgi Machabejskiej (a nie jest), to o ile cytowanie pogańskich poetów nie czyni ich pism Pismem Świętym, jeden cytat z 2 Księgi Machabejskiej również nie uczyniłby jej Pismem Świętym.

4. 2 Księga Machabejska jest ogólnie wiarygodna. Zawiera jednak nieścisłości historyczne w stosunku do 1 Księgi Machabejskiej oraz dwa możliwe do udowodnienia błędy. Na przykład w 2 Księdze Machabejskiej 8:20 Seleucydzi wraz z 4 000 Macedończyków nie zniszczyli 120 000 Galatów w Babilonii.

Zobacz omówienie Listu Judy 14–15, gdzie opisano podobną sytuację dotyczącą ksiąg pseudepigraficznych.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 12:1 „chmura świadków” dowodzi, że powrót Jezusa w obłokach oznacza, iż Jezus powróci pośród grup ludzi, jak naucza Kościół Zjednoczenia pastora Moona?

Odp.: Czy wyrażenie „stado widzów” oznacza, że ilekroć pojawia się słowo „stado”, musi odnosić się do ludzi? – Oczywiście, że nie. Podobnie wyrażenie „chmura świadków” nie oznacza, że ilekroć pojawia się słowo „chmura”, odnosi się ono do ludzi.

W żadnym miejscu Biblii, w tym w Liście do Hebrajczyków 12:1, słowo „chmura” nie jest używane wyłącznie w odniesieniu do ludzi. List do Hebrajczyków 12:1 mówi o „chmurze świadków”, a ta metafora nie daje nikomu prawa do interpretowania dosłownych chmur (bez świadków) jako ludzi.

Co więcej, w języku greckim istniały różne słowa oznaczające chmurę, a słowo użyte tutaj, nephos, nie pojawia się nigdzie indziej w Nowym Testamencie.

Nawet członkowie Ruchu Zjednoczenia zgodziliby się, że w Dziejach Apostolskich 1:9 to dosłowna chmura zasłoniła Jezusa, gdy wstępował do nieba. Jeśli Jezus powróci w ten sam sposób, a odszedł w dosłownej chmurze, to powróci w dosłownej chmurze, wbrew temu, czego naucza wielebny Moon.

Zobacz także omówienie Objawienia 1:7.

Pytanie: Kim jest „wielka chmura świadków” z Listu do Hebrajczyków 12:1?

Odp.: „Taka wielka chmura” odnosi się konkretnie do osób wymienionych w poprzednim rozdziale. Oczywiście rozdział 11 wspomina ogólnie o wierzących ze Starego Testamentu, którzy okrążali Jerycho, znosili prześladowania i byli chwaleni za swoją wiarę, więc ta wielka chmura obejmuje wszystkich wierzących, którzy odeszli przed nami i są teraz w Niebie.

P: Czym są w Liście do Hebrajczyków 12:1 te „ciężary”, które my, jako chrześcijanie, czasami (lub często) musimy zrzucić?

Odp.: Należą do nich grzechy wynikające z naszych złych uczynków, grzechy związane z tym, na czym skupiamy nasze myśli, oraz grzechy polegające na tym, że „opieramy się” Bogu i nie chcemy robić tego, co według nas Bóg od nas oczekuje. Obejmuje to również rzeczy, które same w sobie nie są złe , ale stanowią dla nas rozpraszające czynniki. Mogą to być również relacje, które nie są dla nas zdrowe.

P: Jak w Liście do Hebrajczyków 12:2 Jezus mógł znieść krzyż dzięki radości, która była przed Nim?

Odp.: Nie oznacza to, że krzyż był radosny, ale raczej, że Jezus zniosł go ze względu na radość, która była przed Nim. Radość ta wynikała z przyszłego rezultatu, jakim było zapewnienie nam zbawienia, dzięki czemu mogliśmy pojednać się z Bogiem i żyć z Nim w niebie na zawsze.

Twierdząc, że istnieją inne drogi do nieba, człowiek sugeruje Chrystusowi, że Jego ofiara była zbędna.

P: O czym mowa w Liście do Hebrajczyków 12:4, jeśli chodzi o walkę z grzechem?

Odp.: Greckie słowo oznaczające walkę, „antagonizomai”, może odnosić się do zmagań sportowych. Chociaż może ono również odnosić się do osobistej walki chrześcijanina z własnym grzechem, to prawdopodobnie skupia się przede wszystkim na prześladowaniach ze strony grzesznych ludzi.

P: Dlaczego w Liście do Hebrajczyków 12:6-11 Bóg posługuje się tym przykładem, skoro kary cielesne są [rzekomo] złe?

Odp.: Kara cielesna (klapsy itp.) nie jest zła, gdy jest właściwie stosowana dla dobra dziecka, jak pokazują Księga Przysłów 13:24; 22:15 oraz 23:13-14.

Słowo to oznacza nie tylko dyscyplinę, ale także pouczenie, napomnienie i ostrzeżenie, zgodnie z „Believer’s Bible Commentary” (s. 2203). „Bible Knowledge Commentary: New Testament” (s. 810) podaje, że słowo to dosłownie oznacza „wychowanie dziecka”.

Pytanie: Jaki jest sens wyrażenia „synowie prawowici” w Liście do Hebrajczyków 12:8?

Odp.: Ojciec mógł nie troszczyć się o syna nieślubnego – czy to z żony, czy z innej kobiety – tak jak troszczyłby się o swojego syna z legalnego małżeństwa. W kulturze rzymskiej syn nieślubny nie miał praw do dziedziczenia.

Pytanie: Czy w Liście do Hebrajczyków 12:7, 9–10 ojcowie powinni odgrywać wiodącą rolę w dyscyplinowaniu?

Odp.: Biblia nie zawiera nakazu określającego, które z rodziców ma wykonywać jakie zadania, ale podaje przykłady ojców w Liście do Hebrajczyków 12:7, 9-10, 1 Liście do Tymoteusza 3:4, 12 oraz 1 Liście do Tesaloniczan 2:11. Jednak List do Efezjan 6:4 i List do Kolosan 3:21 ostrzegają w szczególności ojców, aby nie doprowadzali swoich dzieci do irytacji. Matki odgrywały rolę w wychowywaniu swoich dzieci, o czym mowa w Księdze Przysłów 31:1-9; 1 Liście do Tymoteusza 5:10; 1 Liście do Tesaloniczan 2:7. Oboje rodzice powinni współpracować, jak wynika z Listu do Kolosan 3:20 i Listu do Efezjan 6:1, choć 1 List do Koryntian 7:13-14 uznaje, że mogą zaistnieć sytuacje rodzinne, w których tylko żona wychowuje dzieci w Panu.

Pytanie: W Liście do Hebrajczyków 12:15 i 12:25, w jaki sposób ludzie mogą przegapić łaskę Bożą lub odwrócić się od niej?

Odp.: Chrześcijanie mogą nadal być chrześcijanami i nie być posłuszni Bogu, ale nie o tym tutaj mowa, ponieważ mowa jest o „utracie”, a nie tylko o „mniejszej liczbie błogosławieństw i nagród”. Ludzie mogą słuchać Ewangelii, a nawet intelektualnie wierzyć i przyjąć chrzest wodny, tak jak Szymon Mag w Dziejach Apostolskich 8:18-20. Jednak znajomość doktryny i uczęszczanie do kościoła nie powinny dawać nikomu żadnej pewności, jeśli nie jest on posłuszny Chrystusowi.

Spójrzmy na przypowieść o czterech rodzajach gleby z Ewangelii Łukasza 8:4-15. Rośliny na trzech z czterech rodzajów gleby wykiełkowały, ale tylko jedna z nich została zachowana, by przynieść plon.

Ezaw jest smutnym przykładem i ostrzeżeniem. Dorastał, znając Boga, wychowywany przez rodziców, którzy znali Boga, a jednak pozwolił, by to, co mógł mieć, wymknęło mu się z rąk. Nie miał pojęcia, jak ważne było wybranie zupy zamiast pierworództwa, dopóki nie dokonał wyboru.

Pytanie: W Liście do Hebrajczyków 12:15, w jaki sposób gorzki korzeń może wyrosnąć i zanieczyścić wielu?

Odp.: Zarówno osoby uczęszczające do kościoła, które nie są narodzone na nowo, jak i prawdziwi chrześcijanie mogą żywić niewielką gorycz wobec siebie, innych ludzi lub Boga. Jeśli ta gorycz nie zostanie rozwiązana i oddana Bogu, to podobnie jak inne grzechy może rozrastać się jak rak i coraz bardziej niszczyć serce człowieka. Jak radzi Księga Przysłów 4:23 w innym kontekście: „Przede wszystkim strzeż swojego serca, bo z niego wypływa źródło życia”.

P: Dlaczego w Liście do Hebrajczyków 12:17 Bóg miałby odrzucić kogoś, kto okazuje skruchę?

Odp.: Zależy to od rodzaju skruchy, jaką dana osoba okazuje. Prawie każdy skazany przestępca okazuje skruchę za to, że został złapany, a prawie każdy, kto głupio coś traci, żałuje konsekwencji swojej głupoty. Ezaw ze łzami w oczach okazywał skruchę z powodu tego, co stracił, ale Pismo Święte nigdzie nie mówi, że zwrócił się do Boga. Ezaw troszczył się o ziemskie dziedzictwo, a nie o duchowe błogosławieństwo. Ewangelia Mateusza 7:7-11, List do Hebrajczyków 11:6 i List do Rzymian 2:7 pokazują, że Bóg nagrodzi tych, którzy szczerze Go szukają.

Pytanie: Dlaczego w Liście do Hebrajczyków 12:18-21 Bóg próbował tak bardzo przestraszyć Izraelitów w czasach Mojżesza? A jak jest dzisiaj?

Odp.: Bóg udziela nam wielu lekcji w Biblii. W Starym Testamencie Bóg rzeczywiście nauczał Abrahama i innych o miłości, łasce i miłosierdziu. Jednak zanim Bóg nauczył ludzi wszystkiego, co przekazał im o miłości, łasce i miłosierdziu w Nowym Testamencie, musieli oni najpierw zrozumieć Bożą sprawiedliwość i Boży gniew.

Niestety, wielu ludzi dzisiaj chce wybiórczo słuchać tylko tych „ładnie brzmiących” fragmentów Biblii. Boże miłosierdzie staje się dla nas tym ważniejsze, im bardziej dostrzegamy konsekwencje naszego grzechu.

Chrześcijanie nie zawsze zdają sobie sprawę, że kiedy próbują opowiadać innym, jak wspaniałe jest to, że Jezus zbawia, inni tak naprawdę nie rozumieją tego przesłania, jeśli nie zdają sobie sprawy, od czego są zbawieni, a także po co są zbawieni.

Pytanie: W jaki sposób, zgodnie z Listem do Hebrajczyków 12:24, krew Jezusa przemówiła lepiej niż krew Abla?

Odp.: Zgodnie z Księgą Rodzaju 4:10 krew Abla [w sensie metaforycznym] wołała z ziemi. Wołała o zemstę. Natomiast krew Jezusa woła o przebaczenie.

P: Co oznacza stwierdzenie „nasz Bóg jest ogniem trawiącym” z Listu do Hebrajczyków 12:29 i Księgi Powtórzonego Prawa 4:24?

Odp.: Psalm 50:3 mówi, że ogień trawi przed Bogiem, gdy On przychodzi, by sądzić. Ogień ten jest dosłownym ogniem, ale może również oznaczać gniew Boży skierowany przeciwko grzechowi.

P: Dlaczego w Liście do Hebrajczyków 13:1 miłość braterska (philadelphia) czasami wygasa?

Odp.: Jedną rzeczą jest darzyć kogoś sympatią, a inną – podtrzymywać tę sympatię przez lata. Z biegiem czasu ludzie mogą mieć skłonność do traktowania innych jako coś oczywistego, skupiania się na ich wadach, a nie zaletach, i nie traktowania już czasu spędzanego z przyjacielem jako czegoś cennego. Przyjaciół należy cenić, a przyjaźnie trzeba pielęgnować.

P: Jakie są sposoby, by nadal okazywać braterską miłość innym, o których mowa w Liście do Hebrajczyków 13:1?

Odp.: 1 List Piotra 4:8 również mówi o gorącej miłości wzajemnej. Te pozytywne, bezpośrednie nakazy mają głębokie znaczenie.

Módlcie się za nich. Zapytajcie ich, w jakich sprawach możecie się za nich modlić.

Okaż im cierpliwość.

Troszcz się o nich i pokaż im, że cenisz ich bardziej niż siebie samego (Flp 2,3 i nast.).

Spędzajcie czas z ludźmi, bądźcie przy nich, aby ich wysłuchać, dodać im otuchy, a gdy nadarzy się okazja – udzielajcie im rad i nauczajcie ich.

Dbaj o ich dobro (List do Filipian 2:4) oraz o rozwój ich darów i talentów.

Czasami trzeba im pomóc finansowo (List św. Jakuba 2:15-17).

Wybaczaj i nie pozwól, by gniew stanął między tobą a twoją miłością do nich.

Proś o przebaczenie, gdy popełnisz błąd, a nawet jeśli tylko wydaje im się, że popełniłeś błąd.

Poza tym, gdy nadarzy się okazja w relacji z dobrym przyjacielem, warto przeprowadzić rozmowę na temat „określenia charakteru tej relacji”. Jeśli chodzi o osobę płci przeciwnej, i nie ma to charakteru romantycznego, należy to jasno powiedzieć. Możesz czerpać radość z przebywania z kimś, bronić tej osoby, gdy ktoś ją krzywdzi, ale nie będziesz grzeszyć dla niej, w tym nie będziesz kłamać w jej imieniu ani ukrywać jej złych uczynków.

P: Jakie są powody, dla których powinniśmy okazywać miłość nieznajomym (philoxenia), o których mowa w Liście do Hebrajczyków 13:2?

Odp.: Nakaz gościnności znajduje się również w Liście do Rzymian 12:13; 1 Liście Piotra 4:9 oraz 3 Liście Jana 8. Skoro pragniemy stać się tym, kim Bóg chce, abyśmy byli, a Bóg chce, abyśmy byli gościnni, powinniśmy czerpać radość z okazywania gościnności. Abraham ugościł aniołów w Księdze Rodzaju 18:1-15, a Lot w Księdze Rodzaju 19. Wdowy zostały pochwalone za gościnność w 1 Liście do Tymoteusza 5:10. Biskupi powinni być gościnni zgodnie z 1 Listem do Tymoteusza 3:2 oraz Listem do Tytusa 1:8. Publius z Malty okazał Pawłowi wielką gościnność w Dziejach Apostolskich 28:7. Chociaż niektórzy chrześcijanie mogą posiadać szczególny dar gościnności, każdy chrześcijanin powinien pragnąć okazywać gościnność innym.

P: Jakie są sposoby okazywania gościnności innym, oprócz zapraszania ich do naszego domu, o których mowa w Liście do Hebrajczyków 13:2?

Odp.: Najpierw przyjrzyj się sytuacji. W zależności od tego, jak bardzo dana osoba zadomowiła się i czuje się komfortowo, możesz zaprosić ją na różne wydarzenia, na posiłek poza domem, do kościoła, na szkółkę niedzielną i studium biblijne, a ogólnie rzecz biorąc – zapraszać ją do wspólnych zajęć. Jeśli potrzebuje samochodu na krótki czas, a ty masz taki, którego możesz pożyczyć, możesz jej go udostępnić. Jeśli jest to osoba płci przeciwnej, lepiej zaprosić grupę ludzi na wspólne zajęcia, zamiast tylko jedną osobę. Poza twoim „obowiązkiem” zapraszania ich do różnych zajęć, naucz się czerpać radość ze spędzania z nimi czasu. Przedstawiaj ich innym. Postępuj wobec nich tak, jak chciałbyś, aby inni postępowali wobec ciebie, gdybyś był obcym.

Poza tym, że Bóg tego wymaga, może On wykorzystać nasze posłuszeństwo, byśmy spotkali ludzi, których On chce, abyśmy poznali, i pomogli im. Twoja rola w nieformalnym mentorowaniu nie polega jednak na wzbudzaniu zależności od ciebie, lecz ma charakter tymczasowy, aby nowoprzybyli mogli szybko stać się niezależni. Twoja przyjaźń z nimi może jednak trwać.

Kiedy nowoprzybyły przyjeżdża do miasta, czasami potrzebuje przyjaciół, a także porad i wskazówek dotyczących tego, gdzie znaleźć najlepsze okazje, jak załatwić różne sprawy itp. Możesz zaprosić go na świąteczne uroczystości do swojego domu lub zrobić inne rzeczy, aby poczuł się mile widziany.

Kiedy osoba z innego kraju przyjeżdża do twojej pracy lub miasta, czasami może potrzebować porady dotyczącej pewnych zwyczajów. Zazwyczaj najlepiej udzielać jej prywatnie, a nie publicznie w obecności innych. Podobnie, jeśli popełnia błędy ortograficzne lub wymowa słów, ta chwila może nie być idealnym momentem na poprawianie go. Jeśli jednak chce, abyś go poprawił, możesz to zrobić prywatnie.

P: Czy w Liście do Hebrajczyków 13:2 mowa jest o niebezpieczeństwach związanych z okazywaniem gościnności innym i jak możemy pogodzić te niebezpieczeństwa z przestrzeganiem Bożego przykazania w tym miejscu?

Odp.: Tak. Na przykład, jeśli jesteś drobnej postury i widzisz autostopowicza potrzebującego podwózki tuż przed więzieniem, nie powinieneś go zabierać. A co, jeśli naprawdę potrzebuje pomocy? Zadzwoń do kogoś, kto może mu pomóc – na policję.

Z drugiej strony, pewnego razu widziałem elegancko ubranego Hindusa idącego przed siedzibą firmy z branży zaawansowanych technologii, właśnie gdy miało zacząć mocno padać. Podwiozłem go i okazało się, że był to inżynier telekomunikacyjny zmierzający do tego samego hotelu, w którym ja się zatrzymałem, oddalonego o milę. Przejście tej mili w ulewnym deszczu w eleganckim ubraniu i bez parasola byłoby koszmarem.

W New Jersey mieszkała chrześcijańska rodzina pochodząca z Bliskiego Wschodu. Udostępnili pokój mężczyźnie, który go potrzebował. Wszyscy zginęli, a mężczyzna w tajemniczych okolicznościach zniknął. Powinniśmy pomagać bezdomnym, ale powinniśmy też zachować ostrożność, aby chronić nasze życie i naszą rodzinę. Nigdy jednak nie możemy mieć pewności, że okazując gościnność, jesteśmy bezpieczni. Nie mogli jej mieć również w czasach biblijnych, ale mimo to nakazano im okazywać gościnność.

Chrześcijanie powinni być pełni miłości i zaufania, ale powinni też być rozważni i wykazywać się rozeznaniem. Czasami, gdy stajemy przed wyborem między brakiem gościnności, ale bezpieczeństwem, a okazaniem gościnności, co wiąże się z dużym ryzykiem, warto sprawdzić, czy istnieje trzecia opcja – okazanie gościnności bez nadmiernego ryzyka.

Pytanie: Jak, zgodnie z Listem do Hebrajczyków 13:3, powinniśmy okazywać gościnność i pamiętać o tych, którzy właśnie wyszli z więzienia?

Odp.: Okazywanie gościnności więźniom musi być dla Jezusa sprawą bardzo ważną, ponieważ w Ewangelii Mateusza 25:36, 39, 43–44 Jezus powiedział, że owce po Jego prawej stronie odwiedzały więźniów, a kozy po Jego lewej – nie. Są co najmniej trzy rzeczy, które możemy zrobić.

Kiedy przebywają w więzieniu, możemy ich odwiedzać, dawać im fragmenty Pisma Świętego, materiały do studiowania Biblii lub cokolwiek, czego potrzebują. Można pisać do nich listy. Niech wiedzą, że nadal są kochani i cenieni, nawet ci, którzy popełnili zło. Powinniśmy szczególnie odwiedzać tych, których znaliśmy wcześniej, aby wiedzieli, że nie zostali zapomniani.

Gdy przebywają z dala od domu, możemy pomóc w pilnowaniu, zarządzaniu lub sprzedaży wszystkiego, o co nas poproszą.

Po wyjściu z więzienia możemy pomóc im w znalezieniu ośrodka resocjalizacyjnego oraz w znalezieniu mieszkania, pracy i dobrego kościoła, w którym wyznaje się wiarę w Biblię.

Powinniśmy traktować ich trudną sytuację jako równie ważną jak naszą własną, jak sugeruje List do Filipian 2:3-4. 1 List do Koryntian 12:26 mówi, że jeśli jedna część ciała cierpi, cierpią wszystkie.

P: Dlaczego w Liście do Hebrajczyków 13:4 tak ważne jest zachowanie czystości małżeńskiej?

Odp.: Sam fakt, że tak mówi Bóg, jest wystarczającym powodem. Ponadto, gdy tego nie robisz, hańbisz swojego współmałżonka, a co ważniejsze – samego siebie. Skoro oczekujesz, że twój współmałżonek nie będzie zdradzał, ty również nie powinieneś. Nie powinieneś traktować współmałżonka jako coś oczywistego. Podobnie nie powinieneś traktować jako coś oczywistego dawania dobrego świadectwa ani dawania dobrego przykładu swoim dzieciom i innym.

W „Expositor’s Bible Commentary”, tom 12, str. 147, napisano, że zarówno w I wieku, jak i w naszych czasach, niektórzy uważali, że czystość poza małżeństwem jest nieuzasadnionym wymaganiem. Takie myślenie było (i jest) złym kłamstwem.

Chrześcijanie powinni odważnie to głosić. Jak podaje „Believer’s Bible Commentary” (str. 2208), biskup Latimer, działacz reformacyjny, podarował królowi Henrykowi VIII pięknie zapakowaną Biblię. Na opakowaniu widniały słowa: „Bóg osądzi osoby prowadzące niemoralne życie seksualne i cudzołożników”.

Pytanie: Co, zgodnie z Listem do Hebrajczyków 13:5-6 i 1 Listem do Tymoteusza 6:10, powinniśmy dziś robić, aby uchronić się przed miłością do pieniędzy?

Odp.: Poza tym, że jest to przykazanie, musimy je przestrzegać również dla naszego własnego szczęścia. Jest to przykazanie skierowane do wszystkich, ponieważ wielu ludzi – nie tylko tych zamożnych – pochłania pogoń za bogactwem. Miłość do pieniędzy może osłabić naszą miłość do Boga i do innych. Jeśli nie będziemy ostrożni, chciwość, strach i troska o bezpieczeństwo mogą wydawać nam się ważniejsze niż podążanie za Bogiem. Ale to Bóg jest miarą naszego sukcesu, naszym obrońcą i naszym bezpieczeństwem. W Liście do Filipian 4:11 Paweł napisał, że nauczył się być zadowolonym zarówno mając pieniądze, jak i ich nie mając.

Podobnie niektórzy mogą sądzić, że posiadanie pieniędzy chroni ich przed innymi ludźmi. Jednak Psalm 118:6 mówi, że nie powinniśmy bać się ludzi, ponieważ Pan jest naszym pomocnikiem. Chciwość może pozbawić nas radości w tym życiu oraz niebiańskich nagród w życiu przyszłym.

Pytanie: W Liście do Hebrajczyków 13:7, w jakim stopniu powinniśmy naśladować naszych przywódców w wierze?

Odp.: Po pierwsze, kim są ci przywódcy, a po drugie, co mamy naśladować.

Po pierwsze, w innej literaturze greckiej słowo to odnosi się do książąt i dowódców wojskowych. Angielskie słowo „hegemony” wywodzi się od tego greckiego słowa, hegeomai. Chrześcijańscy przywódcy, zarówno oficjalni, jak i nieoficjalni, którzy nas prowadzą lub sprawują nad nami władzę, powinni być dobrymi wzorami do naśladowania.

Po drugie, powinniśmy podążać za ich przykładem. Powinniśmy naśladować przykład, jaki dają nam obecnie, ale naśladowanie skutków ich stylu życia oznacza prawdopodobnie, że ich życie już się zakończyło. Powinniśmy starać się ich zrozumieć i uczyć się z ich życia oraz nauk. Z drugiej strony każdy ma grzechy i wady, których nie powinniśmy naśladować.

Po trzecie, możemy spróbować zrozumieć, co motywuje ich do dobrej służby Bogu, i zadać sobie pytanie, czy powinniśmy mieć taką samą motywację.

Pytanie: Skoro w Liście do Hebrajczyków 13:8 czytamy, że Jezus jest ten sam wczoraj, dziś i na wieki, to w jaki sposób mógł On ogołcić samego siebie, aby przyjść na ziemię, jak naucza List do Filipian 2:5-7?

O: Jezus pozostawał ten sam pod dwoma względami.

1. Jezus pozostawał sobą przed przyjściem na ziemię, w trakcie swojego życia na ziemi i po nim. Ilustruje to również pewną kwestię dotyczącą Trójcy Świętej. Trójca Święta nie jest czymś tymczasowym, co ostatecznie rozpuści się w całkowitej jedności. Ponieważ Jezus jest ten sam wczoraj, dziś i na wieki (List do Hebrajczyków 13:8), Trójca Święta będzie istnieć zawsze.

2. Nawet w odniesieniu do boskich atrybutów, których Jezus tymczasowo i dobrowolnie się pozbawił, List do Hebrajczyków 13:8 odnosi się do wczoraj (przed przyjściem na ziemię), dzisiaj (po Jego wniebowstąpieniu) i na wieki (cała przyszła wieczność). Nie wyklucza to, że Jezus na krótki czas pozbawił się niektórych atrybutów.

Pytanie: Jaka jest w Liście do Hebrajczyków 13:9 atrakcyjność obcych/nieznanych nauk?

Odp.: Termin „wiele” użyty tutaj, poikilais, oznacza wielobarwność, na przykład jak w przypadku patchworkowej odzieży. Nie odnosi się to do judaizmu, ale raczej do nowych i tajemniczych religii, czy to religii misteryjnych, czy też – w sensie proroczym – do wielu grup gnostyckich. Może to również odnosić się do dziwnego kompromisu z judaizmem, który wyznawali ebionici. Dzisiaj ludzi może pociągać mieszanka chrześcijaństwa z czymś innym lub rzeczy, które twierdzą, że są przynajmniej częściowo chrześcijańskie, ale w rzeczywistości wcale nie są chrześcijańskie.

Zarówno wtedy, jak i teraz, ludzie mogą odczuwać bezcelową ciekawość wobec wszystkiego, co jest inne. Jeśli ktoś uważa coś za głupotę, może chcieć poznać pewne rzeczy, aby obalić te błędy, przyprowadzić tych ludzi do Chrystusa oraz chronić owczarnię i innych przed ich naukami. Jednak poza tym nie ma potrzeby, by to wiedzieć.

Pytanie: Jak w świetle Hbr 13,12 odpowiedziałbyś na zarzut, że chrześcijaństwo jest religią krwawą?

Odp.: Przyznaję się do winy; jest to podstawowa nauka chrześcijaństwa. Niektórym może się to nie podobać, ale Bóg nie pytał nas o zdanie. Nauczanie Boga zawarte w pismach Starego Testamentu kładzie nacisk na ofiary z krwi zwierząt. Nauczanie Boga zawarte w pismach Nowego Testamentu kładzie nacisk na to, że Jezus przelał swoją krew na krzyżu, aby umrzeć za nasze grzechy i zmartwychwstać. Tak więc chrześcijaństwo bez krwi w ogóle nie jest prawdziwym chrześcijaństwem. 1 List do Koryntian 15:1-6 mówi nawet, że jeśli nie wierzysz, iż Chrystus umarł za nasze grzechy i zmartwychwstał, twoja wiara jest daremna.

Pytanie: Jak w dzisiejszych czasach, zgodnie z Listem do Hebrajczyków 13:15, możemy nieustannie składać Bogu ofiarę uwielbienia?

Odp.: Możemy ofiarować Bogu nasze życie na wiele sposobów, ale ten fragment odnosi się konkretnie do ofiary uwielbienia. Nasze życie powinno być jednym wielkim „Chwała Bogu!”. To, co ludzie słyszą z naszych ust, nie powinno być goryczą, przekleństwami, narzekaniem ani wulgaryzmami, ale uwielbieniem Boga. Ważne jest nie tylko to, co robisz, ale także twoje nastawienie podczas wykonywania tego, a ludzie usłyszą twoje nastawienie poprzez twoje słowa. Możemy chwalić Boga słowami kierowanymi do Niego i do innych, ale możemy też chwalić Boga poprzez to, czego nie mówimy. Tak, możemy chwalić Boga słowami, które wypowiadamy podczas nabożeństwa, ale możemy też chwalić Boga słowami, które wypowiadamy, gdy utkniemy w korku.

W Księdze Ozeasza 14:1-3 czytamy: „O Izraelu, powróć do Pana, Boga swego, bo potknąłeś się z powodu swojej nieprawości. Zabierz ze sobą słowa i powróć do Pana. Powiedz Mu: «Usuń wszelką nieprawość; przyjmij nas łaskawie, bo złożymy ofiary naszych ust»”.

Pytanie: Jak mamy być posłuszni naszym przywódcom, o czym mowa w Liście do Hebrajczyków 13:17 i 1 Liście Piotra 5:2-4?

Odp.: Jesteśmy im posłuszni o tyle, o ile nakazują to, co mówi Pismo Święte, lub przynajmniej nie sprzeciwiają się Pismu Świętemu. Oczywiście naszym najwyższym autorytetem jest sam Bóg, ale możemy Go poznać poprzez to, co objawił. Dał nam swoje Słowo bez błędu. Inni wierzący również mogą głosić prawdę, ale mogą też głosić błędy. Dlatego Pismo Święte jest naszym głównym autorytetem.

Jednak objawione przez Boga Pismo Święte, z którego czerpiemy nasz autorytet, mówi, że starsi mają władzę nad kościołem. Ustanawia to zatem autorytet również dla pobożnych przywódców. Mamy być posłuszni naszym przywódcom tylko wtedy, gdy naśladują Chrystusa. Ktoś kiedyś powiedział, że głupotą jest nie modlić się za przywódców, którym powinniśmy być posłuszni.

Szlachetną rzeczą jest dla każdego pragnienie pełnienia funkcji nadzorcy w kościele (1 Tymoteusza 3:1). Przywódca kościoła powinien cieszyć się dobrą reputacją (1 Tymoteusza 3:2,8). Powinien budzić szacunek, a my powinniśmy okazywać mu szacunek (1 Tesaloniczan 5:12-13; 1 Tymoteusza 5:17). Nie należy rozpatrywać oskarżenia przeciwko starszemu, chyba że są dwaj lub trzej świadkowie (1 Tymoteusza 5:19); jednak jeśli oskarżenie okaże się prawdziwe, należy publicznie upomnieć (i wykluczyć) starszych (1 Tymoteusza 5:20).

Pytanie: Skoro List do Hebrajczyków 13:17 mówi, że nasi przywódcy mają nad nami władzę, to co z zasadą „sola scriptura”?

Odp.: Sola scriptura oznacza, że jedynym źródłem naszego autorytetu jest Pismo Święte. Pismo Święte uczy nas, że Bóg i Jego Słowo są naszym najwyższym autorytetem. Jednak Pismo Święte mówi również, że nasi pobożni przywódcy stanowią autorytet niższej rangi. Kiedyś prowadziłem wymianę e-maili z bratem w Chrystusie z Afryki, który odmawiał czytania jakichkolwiek książek lub traktatów religijnych poza Biblią. Chociaż chroniło go to przed zwiedzeniem przez wiele fałszywych nauk typu „ ”, odcinął się od wielu mądrych spostrzeżeń, które spisali inni bracia i siostry w Panu. Mogły one pomóc mu wzrastać, a także bronić wiary. Tak więc w pewnym sensie chrześcijanie nie powinni stosować zasady „sola scriptura”, tak jak ten człowiek, ale raczej „primo scriptura” – Słowo Boże jest naszym najwyższym autorytetem, ponieważ są to słowa Boga.

A co z przywódcami, którzy nie są pobożni? Nie powinniśmy mieć nic wspólnego z ludźmi bezbożnymi, niezależnie od tego, czy są przywódcami, czy nie, jak mówi 2 List do Tymoteusza 3:1-5. Kiedy niektórzy mówią „sola scriptura” (tylko Pismo), mogą tak naprawdę mieć na myśli „primo scriptura”, ale jest to pewne uproszczenie. Oto pełniejszy obraz sytuacji.

Naszym najwyższym autorytetem jest Bóg i tylko Bóg. Jednak wiele osób może twierdzić, że Bóg powiedział im wiele rzeczy. Skąd mamy pewność, co Bóg powiedział? Możemy to wiedzieć jedynie na podstawie tego, co powiedzieli ludzie, których On wyznaczył. List do Efezjan 2:20 mówi, że Kościół jest zbudowany na fundamencie apostołów i proroków, a sam Chrystus Jezus jest kamieniem węgielnym. Tak więc pod przewodnictwem Boga musimy zwracać się do proroków Starego Testamentu i apostołów Nowego Testamentu. Tak więc przez pierwsze 20 do 40 lat istnienia Kościoła autorytetem były rzeczywiście Stary Testament i apostołowie. Ponieważ jednak era proroków Starego Testamentu dobiegła końca, a czas apostołów Nowego Testamentu już minął, możemy czerpać wiedzę z pism, które po sobie pozostawili. Stąd zasada sola scriptura.

Wielu rościło sobie prawo do autorytetu równego autorytetowi apostołów, na przykład papieże, ale ponieważ ich słowa były sprzeczne z tym, co zawiera Pismo Święte, a także sprzeczne między sobą, wielu z nich było oszustami.

Gdyby ktoś zaprzeczył, że wielu z nich było fałszywymi rzecznikami Boga, poproś go o uzasadnienie następujących twierdzeń:

Zefyrynowi (199–217) – sabellianinowi, który popierał sabellian, według Hipolita

Kallist I (218–222) – sabellianin, popierał sabellian, fałszując prawdę, według Kajusa i Hipolita

Stefan VI (896–897) – synod nad zwłokami. Odciął palce zwłokom papieża Formosa. Został później zamordowany.

Innocenty III umożliwił powstanie przyszłych Państw Papieskich. Potępił angielską Magna Carta.

Sergiusz III (904–911) – Marozia była jego kochanką. Podobno był ojcem papieża Jana XI

Benedykt IX (1032–1044, 1045, 1047–1048) – prowadził niemoralne życie seksualne. Sprzedał papiestwo i zrzekł się tronu.

Celestyn V (1294–1294 lub 1296–1296) – niemal wszystkie jego oficjalne akty zostały unieważnione przez jego następcę, bezlitosnego Bonifacego VIII. Celestyn został zamordowany po zrzeczeniu się urzędu. Bonifacy zarządził krucjatę przeciwko rodowi Colonna.

Bonifacy VIII (1294–1303) brał udział w wielu wojnach. Napisał bullę „Unam Sanctam”. Zmarł z powodu „rozpaczy” wkrótce po uwięzieniu.

(Na szczęście) Benedykt XI (1303–1304) unieważnił bullę papieską „Unam Sanctam” Bonifacego VIII z 1302 roku.

Urban VI (1378–1389) stwierdził, że nie słyszał wystarczająco głośnych krzyków, gdy niektórzy byli torturowani

Sykstus IV (1471–1484) Nepotyzm: mianował kardynałami trzech bratanków, jednego prawnuka oraz innego krewnego. Bulla papieska „Exigit Sincerae Devotionis Affectus” miała na celu rozszerzenie działania hiszpańskiej inkwizycji na Kastylię. Nakazał Wenecjanom zaatakować miasto Ferrara w imieniu swojego bratanka. Sprzedawał urzędy i przywileje za pieniądze. Propagował doktrynę Niepokalanego Poczęcia. Potwierdził bulle Mikołaja V zezwalające Portugalczykom na zniewalanie niechrześcijan.

Innocenty VIII (1484–1492) Mianował Torquemadę inkwizytorem. Poparł palenie czarownic w bulli papieskiej „Summis desiderantes affectibus” (1484)

Aleksander VI (1492–1503) – nepotyzm. Zarobił 25 000 dukatów, zezwalając królowi Węgier na rozwód z żoną. Zezwolił Karolowi VIII z Francji na poślubienie osoby zaręczonej z innym mężczyzną, ponieważ Francja była bardziej przydatna dla papiestwa.

Pytanie: W Liście do Hebrajczyków 13:20-21, w jaki sposób Bóg wyposaża nas we wszystko, co dobre, abyśmy mogli wypełniać Jego wolę?

Odp.: Gdy służymy Bogu, On sam nas wyposaża, abyśmy mogli służyć Mu lepiej i skuteczniej. Bóg wyposaża nas również do współpracy z innymi. Oczywiście, jeśli ktoś w ogóle nie stara się służyć Bogu, nie ma potrzeby udzielania mu dodatkowych darów, by mógł służyć Mu lepiej.

Jest tu również drugi aspekt. Greckie słowo „katartizo” może również oznaczać naprawianie tego, co jest zepsute, zgodnie z „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 12, str. 155. Nie potrzebujemy tylko tego, by Bóg dał nam dary i zdolności do służenia Mu, potrzebujemy również, by usunął przeszkody, ograniczenia i kamienie potknięcia. Gdy służymy Bogu, On może nas „naprawić”, abyśmy mogli Mu lepiej służyć.

Bóg daje nam to, czego potrzebujemy. Wydaje się jednak, że Bóg NIE zawsze daje poszczególnym wierzącym wszystko, czego dana osoba potrzebuje. Raczej Bóg daje różne rzeczy różnym ludziom, a obfitość, jaką posiada jeden wierzący, służy temu, by dzielić się nią z innym, który jej nie ma, więc tylko pomagając sobie nawzajem, każdy z nas otrzymuje wszystko, czego potrzebuje, jak uczy 2 List do Koryntian 8:13-15.

Pytanie: Co wyjątkowego mówi nam fragment z Listu do Hebrajczyków 13:23 o Tymoteuszu?

Odp.: Chociaż słowo „uwolniony” może oznaczać rozpoczęcie podróży, jak w Dziejach Apostolskich 13:3; 28:25, to tutaj najprawdopodobniej oznacza uwolnienie z więzienia, zgodnie z „The Expositor’s Bible Commentary”, tom 12, str. 157. Również „The Evangelical Commentary on the Bible”, str. 1149, wskazuje, że odnosi się to do uwięzienia Tymoteusza.

P: Jakie są sposoby, dzięki którym możemy dziś w szczególny sposób witać świętych, o których mowa w Liście do Hebrajczyków 13:24?

Odp.: W kościele, w pracy i w życiu codziennym dostrzegaj innych wierzących i spraw, by czuli się mile widziani i jak wśród przyjaciół. Pokaż, że naprawdę ci na nich zależy. Traktuj ich sprawiedliwie, okazuj im miłość i chęć przebywania z nimi. W końcu, skoro masz być z tymi ludźmi na zawsze w niebie, równie dobrze możesz poznać ich nieco lepiej już teraz.

P: Skąd wiemy, czy to, co mamy dzisiaj w Liście do Hebrajczyków, jest wiarygodnym zachowaniem tego, co zostało pierwotnie napisane?

Odp.: Ogólnie rzecz biorąc, przed rokiem 325 n.e. rękopisy biblijne i wczesnochrześcijańscy pisarze cytowali 94% Listu do Hebrajczyków. To wszystko oprócz 18,3 wersetów z 303. Więcej informacji znajdziesz na stronie https://www.biblequery.org/Bible/BibleCanon/EarlyChristianNTQuotes.xlsx. Rozbijając to na części, można wyróżnić trzy uzupełniające się odpowiedzi.

1. Bóg obiecał zachować swoje słowo w Księdze Izajasza 55:10-11; Księdze Izajasza 59:21; Księdze Izajasza 40:6-8; 1 Liście Piotra 1:24-25 oraz Ewangelii Mateusza 24:35.

2. Świadectwo wczesnego Kościoła. Trzynastu autorów cytowało 40,5% Listu do Hebrajczyków, licząc ułamkowe wersety jako ułamki. Stanowi to 122,8 z 303 wszystkich wersetów. Szczegółowe informacje można znaleźć na stronie https://www.biblequery.org/Bible/BibleCanon/EarlyChristianNTQuotes.xlsx. Oto pisarze przednicejscy, którzy odwoływali się do wersetów z Listu do Hebrajczyków, a po nich pisarze z późniejszych okresów.

Klemens Rzymski (96–98 r. n.e.) odwołuje się do 14 wersetów z Listu do Hebrajczyków, choć nie wspomina, że pochodzą one z tej księgi: List do Hebrajczyków 1:3–5,7; 3:2,5; 6:18b; 10:37; 11:5,17,31,37; 12:6; 13:17. W indeksie tomu 1 dzieła „Ante-Nicene Fathers” również wspomniano List do Hebrajczyków 12:1, ale występuje tam tylko jedno wspólne wyrażenie.

List Barnaby (ok. 70–130 r. n.e.), rozdz. 6, str. 141, cytuje List do Hebrajczyków2:12 (a także Psalm22:23 ).

„Pasterz Hermasa” (ok. 115–155 r. n.e.), księga 1, wizja 4, rozdz. 10, str. 16, cytuje jedną czwartą fragmentu Listu do Hebrajczyków 13:17.

Melito z Sardes (170–180 r. n.e.) cytuje List do Hebrajczyków. „Mowa o Męce Pańskiej”, rozdz. 9, s. 760–761

Ireneusz (182–188 r. n.e.) w sześciu miejscach odwołuje się do ośmiu wersetów Listu do Hebrajczyków

Ireneusz (182–188 r. n.e.) cytuje List do Hebrajczyków 13:15b jako dzieło Pawła. Fragment 37 Ireneusza, str. 575

Klemens Aleksandryjski (193–217/220 r. n.e.) wspomina o Liście do Hebrajczyków jako o dziele Pawła.

Tertulian cytuje List do Hebrajczyków 7:1-3, aby omówić Chrystusa i Melchizedeka w dziele „Przeciw wszystkim herezjom”, rozdz. 8, s. 654.

Tertulian (198–220 r. n.e.) uważał, że List do Hebrajczyków został napisany przez Barnabę w dziele „O skromności”, rozdz. 20, s. 97

Hipolit przytacza fragment Listu do Hebrajczyków z 5/23 w dziele „7:21 ”: „Pan przysiągł i nie zmieni zdania” (5 z 23 greckich słów). „Obalenie wszystkich herezji”, księga 5, rozdz. 19, str. 69. To samo pojawia się w dziele „Obalenie wszystkich herezji”, księga 5, rozdz. 22, str. 73.

Orygenes (225–254 r. n.e.) cytuje List do Hebrajczyków 6:7,8 w odniesieniu do Hebrajczyków w dziele „De Principiis”, tom 3, rozdz. 1.10 (grecki), str. 310

Orygenes (225–254 r. n.e.) cytuje List do Hebrajczyków 1:1,2 jako „Paweł mówi w Liście do Hebrajczyków”. Komentarz Orygenesa do Ewangelii św. Jana, tom 2, rozdział 6, str. 328

Traktat przeciwko Nowacjanowi (254–256 r. n.e.) cytuje List do Hebrajczyków jako Pismo Święte.

Cyprian z Kartaginy nawiązuje do Listu do Hebrajczyków 12:6: „Bo Pan karci tego, kogo miłuje”, w Liście 7.5, str. 286

Adamantiusz (ok. 300 r. n.e.) cytuje fragment Listu do Hebrajczyków 10:1 jako słowa apostoła w dziele „Rozmowa o prawdziwej wierze”, część piąta, rozdział 5, str. 153

Metodiusz (270–311/312 r. n.e.) nawiązuje do Listu do Hebrajczyków 11:10. „Uczta dziesięciu dziewic”, Rozprawa 5, rozdz. 7, s. 328

Atanazy (318 r. n.e.) cytuje List do Hebrajczyków 11:3 jako słowa Pawła. „Wcielenie Słowa”, rozdz. 3, s. 37

Atanazy (318 r. n.e.) cytuje List do Hebrajczyków 2:9 w dziele „Wcielenie Słowa”, rozdz. 10, s. 41

Laktancjusz (ok. 303–320/325 r. n.e.) nawiązuje do Listu do Hebrajczyków 8:13, wskazując, że Stary Testament przekazany przez Mojżesza nie był doskonały. „Instytucje boskie”, księga 4, rozdz. 20, s. 123

Aleksander z Aleksandrii (313–326 r. n.e.) cytuje cały fragment Listu do Hebrajczyków 13:8 jako słowa apostoła. „Listy o herezji ariańskiej”, list 2, rozdz. 3, s. 298.

Po soborze nicejskim

„Historia kościelna” Euzebiusza (323–326 r. n.e.), księga 3, rozdz. 3, str. 134 (domyślnie). Pisze on: „Czternaście listów Pawła jest dobrze znanych i niebudzących wątpliwości”. Następnie wspomina, że niektórzy kwestionują, czy Paweł napisał List do Hebrajczyków, czy też nie. W tomie 3, rozdz. 25, str. 155 stwierdza również, że listy Pawła są Pismem Świętym. Ojcowie nicejscy i postnicejscy, seria druga, tom 1, str. 155.

Asteriusz Sofista (po 341 r. n.e.)

Afrahata Syryjczyk (337–345 r. n.e.) cytuje Księgę Wyjścia 3:6. „Wybrane dowody”, dowód 22.2, str. 401

Akacjusz z Cezarei (ok. 366 r. n.e.)

Hilary z Poitiers (355–367/368 r. n.e.)

Atanazy (367 r. n.e.) wymienia księgi Nowego Testamentu w „Liście świątecznym” nr 39, str. 552

„Synopsis Scripturae Sacrae” (350–370 r. n.e. lub V w.) wymienia List do Hebrajczyków jako część Nowego Testamentu. Cytuje on List do Hebrajczyków 1,1–2a.

Efraim Syryjczyk (373 r. n.e.)

Bazyli z Kapadocji (357–378 r. n.e.) cytuje List do Hebrajczyków

Faustinus (380 r. n.e.)

Synod w Laodycei (we Frygii) (343–381 r. n.e.) w kanonie 60, str. 159, wymienia księgi Starego i Nowego Testamentu. Kanon 59, str. 158, stanowi, że w kościele można czytać wyłącznie księgi kanoniczne Starego i Nowego Testamentu.

Ambrosiaster (ok. 384 r. n.e.)

Cyryl z Jerozolimy (ok. 349–386 r. n.e.) cytuje List do Hebrajczyków na str. 76

Ambroży z Mediolanu (370–390 r. n.e.)

Apollinaris z Laodycei (ok. 390 r. n.e.)

Grzegorz z Nazjanzu (330–391 r. n.e.)

Grzegorz z Elwiry (po 392 r. n.e.)

Amfilochiusz (przed 394 r. n.e.) „Iambi ad Seleucum”

Grzegorz z Nyssy (ok. 356–397 r. n.e.) wspomina o „Liście do Hebrajczyków” jako o dziele Pawła w dziele „Przeciw Eunomiuszowi”, księga 6, rozdz. 2, s. 184

Didymus Ślepy (398 r. n.e.) cytuje List do Hebrajczyków 11:10 jako dzieło Pawła. Komentarz do Księgi Zachariasza 12, str. 292–293

Schizmatyk Lucyfer z Cagliari na Sardynii (361–ok. 399 r. n.e.) odwołuje się do Listu do Hebrajczyków 3:6.

Syryjska „Księga stopni” (Liber Graduum) (350–400 r. n.e.)

Syryjski katalog św. Katarzyny (ok. 400 r. n.e.)

Epifaniusz z Salaminy (360–403 r. n.e.) wspomina o Liście do Filemona, Liście do Hebrajczyków, dwóch listach do Tymoteusza, Liście do Tytusa, Liście do Rzymian, Liście do Galatów, Liście do Filipian i Liście do Efezjan. „Panarion”, sekcja 3, ze scholionów 1 i 5, str. 334

Rufinus (374–406 r. n.e.)

Jan Chryzostom (392–407 r. n.e.) spisał 33 kazania na temat Listu do Hebrajczyków.

Jan Chryzostom (406 r. n.e.) napisał komentarze do Ewangelii św. Jana, Listu do Rzymian, 1 Listu do Koryntian, 2 Listu do Koryntian, Listu do Galatów, Listu do Efezjan, Listu do Kolosan, Listu do Filipian, 1 Listu do Tesaloniczan, 2 Listu do Tesaloniczan, 1 Listu do Tymoteusza, 2 Listu do Tymoteusza, Listu do Tytusa, Listu do Filemona oraz Listu do Hebrajczyków.

Severian (po 408 r. n.e.)

Hieronim (373–420 r. n.e.) omawia księgi Nowego Testamentu. W szczególności wspomina o każdej z czterech Ewangelii, pismach Pawła do siedmiu kościołów, Liście do Hebrajczyków, pismach Pawła do Tymoteusza, Tytusa i Filemona. Następnie Hieronim omawia Dzieje Apostolskie. Potem omawia siedem listów Jakuba, Piotra, Jana i Judy. Na koniec omawia Apokalipsę św. Jana. List 53, rozdz. 9, s. 101–102.

Jan Kasjan (419–430 r. n.e.) odwołuje się do Listu do Hebrajczyków 13,8 jako do tekstu Apostoła w dziele „W siedmiu księgach”, tom 5, rozdział 6, str. 584, a do Listu do Hebrajczyków 12,22–23 jako do tekstu Apostoła w „Pierwszej konferencji opata Mojżesza”, rozdział 14, str. 302

Augustyn z Hippony (388–430 r. n.e.)

Nilus (ok. 430 r. n.e.)

Polychronius (ok. 430 r. n.e.)

Marek z Eremity (po 430 r. n.e.)

Sobór w Efezie przeciwko nestorianom (200 biskupów) (czerwiec–wrzesień 431 r. n.e.)

Teodoret z Cyru (biskup i historyk) (423–458 r. n.e.)

Cyryl z Aleksandrii (444 r. n.e.)

Hesychius z Jerozolimy (zm. ok. 450 r. n.e.) odwołuje się do Listu do Hebrajczyków 3:6

Varimadum (445/480 r. n.e.)

Proklos (412–485 r. n.e.)

Makar/Symeon (IV lub V wiek)

Mamy je do dziś.

Na marginesie warto dodać, że Kanon Muratoriego (170–210 r. n.e.) nie zawierał Listu św. Jakuba, Listu do Hebrajczyków, 1. i 2. Listu św. Piotra ani trzeciego Listu św. Jana.

3. Świadectwa heretyków i innych pisarzy.

Heretyk Priscillian (385 r. n.e.) odwołuje się do Listu do Hebrajczyków 3:6

Heretyk Pelagiusz (416–418 r. n.e.)

„Bazar Herakleidesa” Nestoriusza (451/452 r. n.e.) odwołuje się do Listu do Hebrajczyków 3:2

Heretyk pelagiański Teodor z Mopsuestii (392–423/429 r. n.e.) nawiązuje do Listu do Hebrajczyków 7:11 jako do dzieła błogosławionego Pawła. Komentarz do Księgi Ozeasza, rozdz. 24, s. 56, oraz do Listu do Hebrajczyków 9:13 jako do dzieła Pawła w Komentarzu do Księgi Jonasza, przedmowa, s. 187

4. Najwcześniejsze zachowane rękopisy Listu do Hebrajczyków wykazują niewielkie różnice między rękopisami, ale nie zawierają błędów istotnych z teologicznego punktu widzenia. Pięć rękopisów Listu do Hebrajczyków sprzed Soboru Nicejskiego I (325 r. n.e.) zawiera 93,4% tekstu Listu do Hebrajczyków. Oznacza to wszystkie wersety z wyjątkiem 20 z łącznej liczby 303 wersetów. Wszystkie szczegóły można znaleźć na stronie https://www.biblequery.org/Bible/BibleCanon/EarlyChristianNTQuotes.xlsx.

str. 12 (285–300 r. n.e.) List do Hebrajczyków 1:1

Koniec III wieku – 1968 r. – Tekst Nowego Testamentu.

Koniec III wieku – 1998 r. – Aland i in., czwarte wydanie poprawione

str. 13 (=papirus Oxyrhynchus 657) zawiera List do Hebrajczyków 2:14–5:5; 10:8–22; 10:29–11:13; 11:28b–12:17 (ok. 225–250 r. n.e.). Zdjęcie fragmentu tego manuskryptu znajduje się w publikacji „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts”, str. 74. Na str. 75 podano, że spośród 88 jednostek różnicowych manuskrypty p13 i p46 wykazują 71 zgodności i jedynie 17 rozbieżności.

IV wiek – 1902–1903 – Grenfell i Hunt zgodnie z publikacją „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts”, str. 73. Na str. 17 napisano, że Grenfell i Hunt wahali się przed datowaniem JAKICHKOLWIEK rękopisów Nowego Testamentu na okres wcześniejszy niż III wiek, mimo że wspomnieli, iż pismo pochodziło z końca I lub II wieku.

III/IV wiek, być może pierwsza połowa IV wieku – 1968 r. – W publikacji „The Text of the New Testament” również znajduje się fragment 11:14–28a, ale w książce „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts” (str. 74) podano, że fragment ten brakuje z powodu utraty jednej kolumny.

III/IV wiek – 1975 r. – Aland i in., wydanie trzecie

III/IV wiek – 1998 r. – Aland i in., czwarte wydanie poprawione

200–250 r. n.e. – inne

(225–250 n.e.) – 1999 – „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts”, str. 73. Comfort i Barrett na str. 73 twierdzą, że na podstawie pisma bardzo podobnego do papirusu Oxyrhynchus 852 (175–225 r. n.e.) oraz wielu podobieństw do papirusu Oxyrhynchus 2635 (ok. 200 r. n.e.). Datowanie nie może jednak być wcześniejsze niż 225 r. n.e., ponieważ tekst ten został zapisany na odwrocie papirusu 657 (część „Epitome” z „Historii Rzymu” Liwiusza), a ten datowany jest na III wiek.

str. 17 Hbr 9:12-19 (koniec III wieku)

IV wiek – 1968 r. – Tekst Nowego Testamentu.

str. 46 Chester Beatty II, ok. 200 r. n.e. Zawiera 300 z 303 wersetów (99%) Listu do Hebrajczyków. W szczególności zawiera fragmenty Listu do Hebrajczyków 1:1–9:16; 9:18–10:20; 10:22–30; 10:32–13:25 oraz inne fragmenty listów Pawła. W publikacji „The Complete Text of the Earliest New Testament Manuscripts” na stronie 192 znajduje się fotografia fragmentu p46. Na stronach 197–198 stwierdzono również, że jakość manuskryptu oraz znaki stichometryczne wskazują, iż został on sporządzony przez profesjonalnego skrybę.

ok. 200 r. n.e. – 1968 – „Tekst Nowego Testamentu”.

Około 200 r. n.e. – 1975 r. – Aland i in., wydanie trzecie

ok. 200 r. n.e. – 1998 – Aland i in., czwarte wydanie poprawione

str. 114 (= papirus z Oksyrynchosa 4498) List do Hebrajczyków 1:7–12 (III wiek)

Po I Soborze Nicejskim (325 r. n.e.)

str. 89 List do Hebrajczyków 6:7-9,15-17 (IV wiek)

Manuskript Watykański (325–350 r. n.e.) zawiera cały List do Hebrajczyków z wyjątkiem fragmentu 9:14–13:25, zgodnie z „Gospel Parallels”.

Manuskript Synajski [Si] (340–350 r. n.e.) i Aleksandryjski [A] (ok. 450 r. n.e.) zawierają cały List do Hebrajczyków.

Koptyjski bohairski [Boh] III/IV w.

Koptyjski fajumski [Fay] III/IV wiek

Koptyjski sahidyjski [Sah] III/IV wiek

Peshitta syryjska [Syr P] 375–400 r. n.e.

Efraemowski Rescriptus [C] V w.

Język ormiański [Arm] od V wieku

gruziński [Geo] od V wieku

Bezae Cantabrigiensis [D] V lub VI w.

Waszyngtoński, V wiek

Etiopski [Eth] od ok. 500 r. n.e.

str. 116 (= papirus Vindobonensis G 42417 (Wiedeń)) List do Hebrajczyków 2:9-11; 3:3-6 (VI w.)

Wolfenbüttel, VI w.

str. 79 List do Hebrajczyków 10:10-12,28-30 (VII w.)

Więcej informacji na temat wczesnych rękopisów Listu do Hebrajczyków można znaleźć na stronie www.BibleQuery.org/HebrewsManuscripts.html.